အခန်း ၅၃၄

အခန်း(၅၃၄)

"မင်း အခု သဘောပေါက်ပြီမလား... ဘာလို့ အင်အားကြီးဂိုဏ်းတွေကအစ ပစ်ဇီမှုန့်တွေကို စိတ်ဝင်စားနေကြလဲဆိုတာ။ သူတို့က ဒါကိုသုံးပြီး ရေလူသားတွေဆီကနေ အဖိုးတန်တဲ့ သဲဒင်္ဂါးတွေ ရနိုင်မယ်လို့ တွေးနေကြတာလေ။

သူတို့သာ ပစ်ဇီမှုန့်ကို ဝယ်နိုင်ရင် ရေလူသားတွေဘက်ကလည်း သူတို့နဲ့ စကားပြောဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး... အဲဒီတော့မှ သဲဒင်္ဂါးတွေနဲ့ လဲလှယ်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေး ရှိလာမှာပေါ့"

မိုက်ကယ် ကတော့ ဝိညာဉ်ဆီ နဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဝယ်ယူရမယ့် ကိစ္စအပေါ် ခေါင်းထဲကနေ ထုတ်မရသေးဘဲ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။

"ဒါဆို ရေလူသားတွေက သဲဒင်္ဂါးတွေကို သူတို့ရဲ့ ငွေကြေးပုံစံမျိုးအနေနဲ့ သုံးကြတာပေါ့။ ပြီးတော့ အဲဒီ သဲဒင်္ဂါးတွေနဲ့ဆိုရင် နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆီ ကိုပါ ဝယ်လို့ရတယ်ပေါ့... ဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က ရေလူသားတွေဆီမှာ ဝိညာဉ်ဆီ ပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာ... နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေလည်း ရှိနေတာပဲလား"

"အတိအကျကြီးတော့လည်း မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ဝိညာဉ်ဆီ ထွက်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာဆိုတာတော့ မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေကတော့ မင်း သေချာရှာဖွေကြည့်မယ်ဆိုရင် နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ။

အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ ကုမ္ပဏီတွေဟာ ရွှေဒင်္ဂါးတွေ အလုံအလောက် ရှိနေသရွေ့တော့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဝယ်လို့ရနိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပေါ်က ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ရှိနေရင်တောင် သူတို့ လိုချင်သလောက် ဝိညာဉ်ဆီ ကိုတော့ ဝယ်လို့မရနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝိညာဉ်ဆီ ကို သဲဒင်္ဂါးနဲ့ပဲ ဝယ်လို့ရလို့ပဲ။

ဒါကြောင့် တခြားလူတွေက သူတို့ဆီမှာ ပိုနေတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေကို သဲဒင်္ဂါးတွေရအောင် ပြန်ရောင်းကြတာ... အဲဒီ သဲဒင်္ဂါးတွေကိုမှ ဝိညာဉ်ဆီ ဝယ်ဖို့ ထပ်သုံးကြတာလေ"

မိုက်ကယ် အတွက်တော့ လူတွေ ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံနေကြရလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။

"လူတွေက ရေလူသားတွေဆီကနေ သဲဒင်္ဂါးတွေကို ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံနဲ့ တိုက်ရိုက် ဝယ်လိုက်ရင် မရဘူးလား... ဒါမှမဟုတ် ပိုကောင်းတာက ဝိညာဉ်ဆီ ကို ရွှေဒင်္ဂါးတွေနဲ့ပဲ တိုက်ရိုက်ဝယ်လိုက်ပေါ့"

မြို့စားကတော် က သူတို့ သောက်နေတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မိုက်ကယ် ကို ပြလိုက်တယ်။

"ငါသာ ဒီလက်ဖက်ရည်ကို ရေငတ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီ ရောင်းမယ်ဆိုရင် သူက သောက်ချင်နေတာမို့လို့ ငါ့ကို ရွှေဒင်္ဂါးတွေ ပေးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဒါကို ကျောက်တုံးတစ်တုံးဆီ သွားရောင်းမယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့အတွက် အသုံးမဝင်တာမို့လို့ ဝယ်မှာမဟုတ်ဘူး။

ရေလူသားတွေက လူသားတွေ၊ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ တွေနဲ့ လုံးဝမတူတဲ့ ဘဝမျိုးမှာ ရှင်သန်နေကြတာ။ သူတို့အတွက်တော့ ရွှေဒင်္ဂါးတွေဆိုတာ ငါတို့ မြေကြီးပေါ်က ကျောက်တုံးတွေလိုပဲ အသုံးမဝင်ဘူးလေ။ တကယ်လို့ လူတွေက မင်းရဲ့ ကားတွေကို လာဝယ်ပြီး ကျောက်တုံးတွေနဲ့ လာလဲရင် မင်း ဘယ်လိုခံစားရမလဲ"

မြို့စားကတော် ရဲ့ ဒီရှင်းပြချက်က မိုက်ကယ် လိုအပ်နေတဲ့ အမြင်လင်းမှုကို ပိုပြီး ရရှိသွားစေတယ်။ ငွေကြေးဆိုတာ လူအများစုက ဒါဟာ အသုံးဝင်ပါတယ်လို့ သဘောတူညီထားကြမှသာ အသုံးတည့်တာမျိုးပဲ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက မင်းအတွက် သဲဒင်္ဂါးတစ်ပြား ကိုယ်တိုင်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးပဲ။ မင်းအနေနဲ့ ရိုင်းဇင်းဆစ် နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မင်းရဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ အင်အားကြီးဂိုဏ်းတွေကို ဈေးပြိုင်အနိုင်ပေးဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်။ အဲဒီ အဆင့်မြင့်အသိုင်းအဝိုင်းတွေကို ဈေးပြိုင်အနိုင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုလိမ့်မယ်" လို့ မြို့စားကတော် က အကြံပြုလိုက်တယ်။

တကယ်လို့ တခြားအခြေအနေမျိုးသာဆိုရင် မိုက်ကယ် အနေနဲ့ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဗီအိုင်ပီ အခန်းထဲမှာ ဘယ်သူရှိနေလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် သိနေတာမို့လို့ ဒီလိုလုပ်တာက အပိုအလုပ်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သိနေတာပေါ့။

"မလိုပါဘူး" လို့ သူက မြို့စားကတော် ကို ပြောလိုက်တယ်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့ မြို့စားကတော် ကတော့ သူ့အလိုလို သဘောကျပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ "အို... မင်း ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ ငါသဘောပေါက်ပြီ။ မင်းကိုယ်တိုင် ပစ်ဇီမှုန့်ကို လေလံဆွဲချင်နေတာကိုး... ဟားဟားဟား။ မင်း ချမ်းသာမှန်းတော့ ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ချမ်းသာလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားမိဘူး"

သူက လက်ကာပြလိုက်ရင်း "မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက ပစ်ဇီမှုန့်ကို ကျွန်တော် မလိုချင်လို့ပါ။ အဲဒါတွေက ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပုံနေအောင် ရှိပြီးသားမို့လို့"

"ဘာ" မြို့စားကတော် က အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

သူမဘက်က ထပ်ပြီး အသေးစိတ် မမေးနိုင်ခင်မှာပဲ မိုက်ကယ် က လက်နဲ့ လေချွန်လိုက်ပြီး ဗီဗီ ကို ပေါ်တယ်ထဲကနေတစ်ဆင့် မှော်ကမ္ဘာငယ်လေး ထဲကို လာဖို့ လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ လက်ညှိုးတစ်ဆစ်စာလောက်ပဲရှိတဲ့ တက်ကြွလန်းဆန်းနေတဲ့ နတ်သူငယ် လေးတစ်ကောင်က ပေါ်တယ်ထဲကနေ တဝီဝီနဲ့ ပျံသန်းထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ ပုခုံးပေါ် တည့်တည့် ဆင်းသက်လိုက်ပါတော့တယ်။

ဗီဗီ က သူ့ရဲ့ ညှပ်ရိုးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ခြေထောက်ကလေး နှစ်ဖက်ကို လွှဲယမ်းနေပြီး စွဲမက်စရာ သီချင်းသံစဉ်တစ်ခုကို တညည်းညည်း သီဆိုနေခဲ့တယ်။ "ဘာလိုချင်လို့လဲ... မစ္စတာ ရီနေးတား"

မြို့စားကတော် ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ အပြင်မှာ တကယ်ရှိနေတဲ့ ဒီလို ဒဏ္ဍာရီလာ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရတယ်။

အဲဒီ သေးငယ်တဲ့ ကိုယ်ထည်၊ တဖျတ်ဖျတ် ခါယမ်းနေတဲ့ အတောင်ပံတွေ၊ သူမကို ဝန်းရံထားတဲ့ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတွေ... ပြီးတော့ အားလုံးထက် ပိုထူးခြားတာက သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း အောက်ကို ကြွေကျလာနေတဲ့ ရွှေရောင် ဖုန်မှုန့်တွေပဲ။

လွဲစရာ လုံးဝမရှိပါဘူး။ ဒါဟာ နတ်သူငယ် အစစ်ပဲ။

"ငါ... မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါ... ဒါ နတ်သူငယ် ပဲ" မြို့စားကတော် က သူမရဲ့ ထိတ်လန့်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားမိတယ်။ သူမရဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး နေထိုင်လာခဲ့တဲ့ နှစ်တွေမှာတောင် နတ်သူငယ် တစ်ကောင်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူး၊ မခံစားဖူးခဲ့ပါဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း သူတို့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘူးဆိုတာ သူမ အသေအချာ ယုံကြည်ထားတာပဲ။

သူတို့က အမြဲတမ်း နောက်ပြောင်ကျီစယ်တတ်ပြီး စူးစမ်းတတ်တဲ့ မျက်လုံးတွေရဲ့ အဝေးမှာ ပုန်းကွယ်နေတတ်ကြတာကြောင့် နာမည်ကြီးတာလေ။

ဒါပေမဲ့လည်း တစ်နည်းနည်းနဲ့ မိုက်ကယ် ရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာတော့ တစ်ကောင် ရှိနေခဲ့ပြီ။ ဒါတင်မကဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ သူငယ်ချင်းတွေလိုမျိုး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြတဲ့ ပုံစံလည်း ပေါက်နေသေးတယ်။

"မြို့စားကတော်... ဒါက ဗီဗီ။ ဗီဗီ... ဒါက မြို့စားကတော်"

ဗီဗီ က အတောင်ပံတွေကို ဖြန့်ခတ်လိုက်ပြီး မြို့စားကတော် ရဲ့ မျက်နှာနားမှာ တဝီဝီ ပျံသန်းရင်း သူမရဲ့ ပုံစံနဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဟင်း... ဟုတ်ပါရဲ့... သူမ တကယ့်ကို လန့်ဖျပ်သွားတာပဲ။ သမီး တစ်လုတ်လောက် ကိုက်လိုက်ရမလား"

မိုက်ကယ် က ချက်ချင်းပဲ သူမကို လှမ်းဖမ်းပြီး မြို့စားကတော် ရဲ့ အဝေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ "ဒါက မြို့စားကတော်လေ... မင်း သိရဲ့လား။ တကယ်လို့ သူမကို တစ်ခုခု ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရင် မက်ထရိုပိုလစ် တစ်မြို့လုံးက မင်းကို လိုက်လံရှာဖွေနှိမ်နင်းကြလိမ့်မယ်" လို့ သတိပေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... မစ္စတာ ရီနေးတား... သမီး ရိုလာကိုစတာ ဆီ ပြန်ရောက်တဲ့အထိပဲ စောင့်လိုက်တော့မယ်"

ဒီအချိန်မှာတော့ မြို့စားကတော် ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀ အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လုံးဝ စကားအမ်းပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေး သွားခဲ့ရပြီ။

သူမ ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။

"အော်... ဗီဗီ။ မြို့စားကတော် ပြောပြချက်အရဆိုရင် ရေလူသားတွေက မင်းနဲ့ နတ်သူငယ်တွေကို တွေ့ချင်နေကြတယ်တဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတာ စိတ်ကူးမိတာမျိုး ရှိလား"

ဗီဗီ က အူနိုကစားဖို့ တွေးနေတဲ့ အကြံတွေကို ခေါင်းထဲကနေ ဖယ်ထုတ်ပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေဆီ အာရုံပြောင်းဖို့ ကြိုးစားရင်း ခေါင်းကလေး စောင်းလိုက်တယ်။ သူမ တစ်ခုခုကို သတိရခါနီး ဖြစ်နေသလိုမျိုး ရှိပေမဲ့ ဘာမှ ပေါ်မလာခဲ့ဘူး။

"သမီး မသိဘူး... ဟိဟိ။ ဆောရီးနော်" လို့ ဗီဗီ က ပြောလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ် က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း "ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့။ နောက်တစ်ခါ မင်းအမေနဲ့ တွေ့မှပဲ ငါ အဲဒီအကြောင်း မေးတော့မယ်။ မင်းကို ကြည့်ရတာ တစ်ခါတလေကျရင် မင်းအစား မင်းအမေကသာ ပစ်ဇီဘုရင်မ ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ငါတွေးမိတယ်"

ဒီအချိန်မှာပဲ မြို့စားကတော် ခမျာ နှလုံးရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရတော့တယ်။

"ပစ်ဇီ... ဘုရင်မ..."

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မြို့စားကတော် ရဲ့ အခြံအရံတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူမရဲ့ ဆရာဝန်လို့ ယူဆရတဲ့သူဟာ မှော်ကမ္ဘာငယ်လေး ထဲကို အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာပြီး သူမရဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို စစ်ဆေးပေးခဲ့တယ်။

သူက သူမရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီး နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်လိုက်တယ်။ "သူမ ကျန်းမာရေး ကောင်းပါတယ်" လို့ အဲဒီလူက ဇဝေဇဝါနဲ့ သိလိုက်ရတယ်။ "သူမ လန့်သွားရုံတင်ပါ"

"ကျွန်တော့်အပြစ်ပါပဲ" မိုက်ကယ် က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိတယ်။

လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့ တစ်မိနစ်ခန့်အကြာမှာတော့ မြို့စားကတော် ဟာ နောက်ဆုံးမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်တယ်။

"မိုက်ကယ်... မင်းက ပစ်ဇီဘုရင်မ ကို သိတာလား။ မင်း... မင်းက သူမနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေတာလား"

သူက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့မှာ အပေးအယူ ကတိတစ်ခု ရှိထားကြလို့ပါ။ ကျွန်တော်က သူမနဲ့ နတ်သူငယ်တွေကို စိတ်ခံစားမှုတွေ ကျွေးမွေးပြီး... အဲဒါရဲ့ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ သူတို့က ကျွန်တော့်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးကြတာ"

မြို့စားကတော် ကတော့ မိုက်ကယ် ကို ဂြိုဟ်သားတစ်ယောက်လိုပဲ ကြည့်နေမိတော့တယ်။ သူက လူတွေဆီကနေ အမြဲပုန်းကွယ်နေတတ်တဲ့ နတ်သူငယ်တွေကို တောင် သူ့ရဲ့ အလုပ်သမားတွေဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဘယ်သူမှ နတ်သူငယ် တစ်ကောင်ကိုတောင် မမြင်ဖူးကြတာကို... သူကတော့ အဖွဲ့အစည်း ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအနေနဲ့တောင် တက်တက်ကြွကြွ ပါဝင်ခိုင်းထားနိုင်သေးတယ်။

"ဟူး... ဒီနတ်သူငယ် ကိစ္စကို နောက်မှပဲ ငါတို့ သေချာ ထပ်ပြောကြတာပေါ့" လို့ မြို့စားကတော် က ခေါင်းကို နှိပ်နယ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ် နဲ့ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မိတဲ့ လူတွေရဲ့အနားမှာတော့ ခေါင်းကိုက်တာက ပုံမှန်လိုမျိုး ဖြစ်နေပုံရတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့... ရတာပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း ရေလူသားတွေနဲ့ သဲဒင်္ဂါး ကိစ္စကို ပိုပြီး သိချင်ပါသေးတယ်"

"ငါ မင်းကို သူတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။ သူတို့က စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ရတာ သိပ်ခက်လွန်းလို့ ပုံမှန်ဆို ဧည့်သည်တွေကို လက်မခံတတ်ကြဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ နတ်သူငယ်တွေရဲ့ ဆက်ဆံရေးအကြောင်း ငါပြောပြလိုက်ရင်တော့ သူတို့တွေ ခြွင်းချက်အနေနဲ့ လက်ခံကြလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်" လို့ မြို့စားကတော် က ကတိပေးလိုက်တယ်။

အဲဒီနောက် သူမဟာ အခြံအရံရဲ့ တွဲခေါ်မှုနဲ့အတူ သူမရဲ့ ဗီအိုင်ပီ အခန်းဆီကို ပြန်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။

သူက သူမရဲ့ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း သူမကို အဲဒီလို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုမျိုး ကြုံတွေ့စေခဲ့ရတဲ့အတွက် နည်းနည်းတော့ အားနာမိသွားတယ်။ သူသာ လူပု တွေနဲ့ ရှိထားတဲ့ သူ့ရဲ့ သဘောတူညီချက်အကြောင်းကိုပါ ထပ်ပြောပြလိုက်ရင် သူမရဲ့ အခြေအနေက အခုထက် ပိုဆိုးသွားမှာ စိုးရိမ်လို့ မပြောလိုက်တော့တာ။

ကဲ... နောက်မှပဲ ပြောတော့တာပေါ့။

သူလည်း သူ့ရဲ့ ဗီအိုင်ပီ အခန်းဆီ ပြန်သွားပြီး လေလံပွဲ စတင်လာတာကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါတော့တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၄၅)