အခန်း (၂၄၁၅-၂၄၁၆)

အခန်း (၂၄၁၅) - မည်သည့်အခါကမျှ မတွေ့ဖူးသော အရင်းအချာ ဖခင်

ရှောင်လန်ရွှိုင်၏ ယောက္ခမသည် အဆင့် (၃) အထိ အဆင့်ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ထားသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူသည် ဖန့်ချန် ဆေးတစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်သည့် အချိန်ကတည်းကပင် အလွန်အမင်း သတိဝီရိယရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ ရှင်းပြ၍မရသော ကြီးမားသည့် ဖိအားတစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးမှာ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အနည်းငယ်မျှပင် အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘဲ လက်ချောင်း တစ်ချောင်းတောင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် ကျန်ရှိနေသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ရှောင်လန်ရွှိုင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"မင်း... မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

"မင်းကို ဆေးတိုက်တာလေ။"

ဖန့်ချန်သည် ပြုံးရွှင်လျက် ရှောင်လန်ရွှိုင်၏ အရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး 'စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး' ကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်လန်ရွှိုင်သည် မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မလုပ်နိုင်ဘဲ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ဝမ်းဗိုက်ထဲ ရောက်သွားပြီးနောက်မှ ဒေါသတကြီးဖြင့် -

"မင်းကို ရှောင်ကျန်းက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ခိုင်းလိုက်တာလား"

"လန်ရွှိုင်၊ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်နဲ့။"

အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးမင်းက တစ်ပိုင်းသူတော်စင်ဖြစ်မှာပေါ့"

တစ်ပိုင်းသူတော်စင်

ရှောင်လန်ရွှိုင်နှင့် သူ၏ဇနီးတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်တွေးကြည့်လျှင်လည်း ကျိုးကြောင်း ဆီလျော်နေသည်။

တစ်ပိုင်းသူတော်စင်သာ မဟုတ်လျှင် မည်သူက သူတို့မိသားစု တစ်စုလုံးကို အသံတိတ်ဖြင့် ချုပ်နှောင်ထားနိုင်မည်နည်း။

ဖန့်ချန်က ငြင်းဆိုခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုက ဆက်လက်၍ -

"ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးမင်းက ချန်းသူတော်စင် စေလွှတ်လိုက်တာလား"

"ကျွန်တော့်သမီးက ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာတောင် ချန်းသူတော်စင်က အမြစ်ပြတ်ရှင်းလင်းပြီး ကျွန်တော့် သားမက်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားနေဦးမှာလား "

ချန်းသူတော်စင်

ရှောင်လန်ရွှိုင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဒေါသများ တောက်လောင်လာကာ ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဆေးအာနိသင် စတင် လုပ်ဆောင်နေပြီ"

ရှောင်လန်ရွှိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် ကန့်သတ်ချက် သည် ချက်ချင်း ပွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အဆင့်ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ခြင်း အဆင့် (၂)

စိတ်ပျက်အားငယ်သည့် အရိပ်အယောင်များသည် ရှောင်လန်ရွှိုင်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်းများဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

သူ၏ ဇနီး၊ သူ၏ ယောက္ခမနှင့် မောင်ဖြစ်သူတို့သည်လည်း မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာအတွက် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ဖန့်ချန်၏ အရှိန်အဝါသည် ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ရှောင်လန်ရွှိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း လွှမ်းမိုးထားသည်။

သာမန်အားဖြင့် အဆင့်ကျော်လွန်၍ အောင်မြင်လျှင် အနည်းငယ်မျှသော လှုပ်ရှားမှု ရှိတတ်သည်။

ယခုမူ အလွန်ပင် ငြိမ်သက်နေပြီး အသံမထွက်သော လေတစ်ချက် လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် နိမ့်ကျနေသည်။

ရှောင်လန်ရွှိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများသည် ဆက်လက်၍ ပေါက်ကွဲတိုးပွားနေသော်လည်း အဆင့် (၃) သို့ မရောက်ရှိမီတွင် အရှိန်အဝါများသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

"ဒီဆေးအာနိသင်က အကုန်လုံး မပြေသေးဘူး၊ မင်း တဖြည်းဖြည်း စုပ်ယူနိုင်ပါတယ်။"

ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံး၍ ပြောသည်။

"မင်း၊ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"

ရှောင်လန်ရွှိုင်သည် ဖန့်ချန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ဆေးတစ်လုံးတည်းနဲ့တင် အဆင့် (၁) ကနေ အဆင့် (၂) ကို တက်သွားတာလား။

"အဲဒါကို မင်း ဂရုမစိုက်နဲ့တော့။"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။

"ဆေးစွမ်းအားကို ကောင်းကောင်း ပျော်ဝင်အောင်လုပ်၊ မင်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင် အဆင့်ကို ရောက်သွားရင်တောင် ဒါက မင်းအတွက် အကျိုးအမြတ်တွေ ဆက်ပေးနေဦးမှာ။"

"ဟူး"

စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင် အဆင့်ကို ရောက်သွားရင်တောင်။

နောက်ထပ် အကျိုးအမြတ်တွေ ရဦးမှာလား

မိသားစု တစ်စုလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အံ့အားသင့်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိကြသည်။

အဘိုးအိုက မသိစိတ်ဖြင့် -

"အကြီးအကဲက သူတော်စင် တစ်ပါးလား "

တကယ်တော့ သူက တစ်ပိုင်းသူတော်စင် မဟုတ်ဘဲ သူတော်စင် တစ်ပါးပါလား။

ရှောင်လန်ရွှိုင်သည် အဆင့် (၂) သို့ တကယ်ပင် တက်သွားသည်ကို မတွေ့ခဲ့လျှင်၊ လူတစ်ယောက်ကို သူတော်စင်အဆင့် ရောက်သွားပြီးနောက်မှာပင် အကျိုးပြုနိုင်သော ဆေးမျိုး ရှိသည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်ပါ။

တစ်ဖက်လူသည် ကြွားဝါနေခြင်း မဟုတ်နိုင်ပါ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို ရှောင်လန်ရွှိုင်ကို ဘာကြောင့် ပေးရတာလဲ။

ပြောရလျှင် မိဘတစ်ဦးကပင် မိမိသားအတွက် ထိုမျှလောက် ရက်ရောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖန့်ချန်သည် အဘိုးအိုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှောင်လန်ရွှိုင်ကိုသာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် အတွင်းနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အတွင်းနယ်မြေသည် တစ်ခဏမျှသာ ပေါ်လာသော်လည်း မျက်စိရှေ့က လူသည် သူတော်စင် တစ်ပါးအမှန် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး ယုံကြည်သွားကြသည်။

ဖန့်ချန် ထွက်သွားပြီးနောက် သူတို့အပေါ် ဖိထားသည့် ချုပ်နှောင်မှုများလည်း တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ခင်ပွန်းသည် အခု ဘယ်လိုခံစားရလဲ "

"ငါ... အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။"

ရှောင်လန်ရွှိုင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

နန်းတွင်းဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် -

"ခင်ပွန်းသည်၊ သူက ခင်ပွန်းသည်ရဲ့ မမြင်ဖူးတဲ့ အရင်းအချာ ဖခင်များ ဖြစ်နေမလား "

"မသိဘူး... ငါတို့ကလည်း ရုပ်ချင်း မတူကြဘူးလေ..."

ရှောင်လန်ရွှိုင်သည် အံ့အားသင့်လျက် -

"ငါက သူ့ကို ဆဲတောင် ဆဲခဲ့သေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့..."

အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လန်ရွှိုင်၊ မင်းရဲ့ အရင်ဘဝ၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်စောတဲ့ ဘဝမှာ မင်းက မဖြစ်မနေ အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရမယ်။"

ရှောင်လန်ရွှိုင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တုန်လှုပ်ခြင်းများ ပေါ်လာသည်။

သူက တကယ်ပဲ သူအရင်က သိခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်များလား ဒါမှမဟုတ် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်လား။

သူကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ မသိသော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူတွင် သူ့အပေါ် မကောင်းတဲ့ စိတ်အငြိုးအတေး မရှိကြောင်းကိုတော့ သေချာ ပေါက် အတည်ပြုနိုင်ပါသည်။

"ငါ တကယ်ကို သေသင့်တယ်၊ ငါ သူ့ကိုတောင် ဆဲခဲ့မိသေးတာ "

ရှောင်လန်ရွှိုင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

"အဖေ၊ ယင်လောက မှာ ပြန်လည်ဝင်စားတာကို ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုတောင်... ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး၊ အဲဒီလူကြီးမင်းက..."

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"စစ်မှန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ယောက်ပဲ။"

အဘိုးအိုသည် စိတ်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ကာ -

"လန်ရွှိုင်သာ ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင်၊ နောက်ကျရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် "

……

အတွင်းနယ်မြေသည် ကောင်းကင်ယံတွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး နောက်တစ်နေရာသို့ ဦးတည် ပျံသန်းသွားသည်။

ဖန့်ချန်သည် အဝေးမြင်ကွင်း ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အဝေးမြင်ကွင်းထဲတွင် ရှောင်လန်ရွှိုင်သည် ရှောင်ကျန်းကို အရိုးကြေမတတ် ရိုက်နှက်နေပြီး ရှောင်မျိုးနွယ်စု ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စု က ဒီလို သေးငယ်တဲ့ နေရာမှာတောင် ရှန်းဟုန် ရဲ့ မျိုးစေ့ကို စိုက်ထားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိမှာပဲ။"

လီဝူသည ဖန့်ချန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။

"သူက နောက်ပိုင်းကျရင် သိုင်းသူတော်စင် ကိုယ်ထည် ကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး အများကြီးရှိတယ်။ ရှိန်းကျင်ထော်လိုမျိုးပေါ့၊ လနယ်မြေကိုးခု မှာတုန်းက သူက ရှိန်းကျင်းထော် နောက်မှာ လိုက်ပြီး သိုင်းလမ်းစဥ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ခဲ့ဖူးပြီး ကောင်းကင်ကိုတောင် ဖောက်ထွက်ခဲ့ဖူးတယ်။"

ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံး၍ ပြောသည်။

လီဝူသည ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူသည် သိုင်းသူတော်စင် ကိုယ်ထည် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပုံကို သိရှိသွားသည်။

သူ၏ စွမ်းအားမှာ မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ ကံကြမ္မာ စွမ်းအားထက် လုံးဝ မနိမ့်ကျပေ။

နောက်ထပ် ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်း မသိတော့။

အတွင်းနယ်မြေသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်နေသည်။

ဖန့်ချန်သည် ဝေးလံသော နေရာများကို ကြည့်ရှုနိုင်သည့် စွမ်းအားဖြင့် ကျောင်းတော်တစ်ခု၏ တံခါးဝတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အဲဒါ လူရွှမ် မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ရဲ့ ချင်းရွှမ်း ကျောင်းတော်ရဲ့ အကြီးဆုံး တပည့်မ ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ သစ္စာဖောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ၊ အပြင်လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါတို့ ကျောင်းတော်ရဲ့ ရတနာတွေကို ခိုးယူသွားတယ်။"

"အကြီးအကဲတွေကလည်း သဘောကောင်းလွန်းလို့ အသေမသတ်ဘဲ ကျင့်စဉ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ကျောင်းတော်ကနေ နှင်ထုတ်လိုက်တာပဲ။"

ကျောင်းတော် အနီးတွင် ချင်းရွှမ်း ကျောင်းတော် တပည့်များသည် လူရွှမ်ကို ဝေဖန်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လူရွှမ်သည် ဘာမှ မပြောဘဲ စိတ်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့သည့် အတွက် မခံချင်စိတ်များသာ ရှိနေသည်။

"လူရွှမ်၊ မင်း ဒီအတိုင်း ထွက်သွားတော့မလို့လား"

ရုတ်တရက် အေးစက်စက် အသံတစ်ခု လူရွှမ်၏ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူရွှမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အလွန် ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခင်က ချင်းရွှမ်း ကျောင်းတော်တွင် သူမနှင့် အရင်းနှီးဆုံးသော အငယ်ဆုံး တပည့်မလေး ဖြစ်သည်။

ယခင်က အငယ်ဆုံး တပည့်မလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုးသားသော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမကို ကျင့်စဉ်အကြောင်းများ မေးမြန်းလေ့ ရှိသည်။

သို့သော် ယခုမူ အငယ်ဆုံး တပည့်မလေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု၊ အထင်သေးမှု၊ လှောင်ပြောင်မှုနှင့် အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုနေမှုများသာ ဖြစ်သည်။

"မင်းမှာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။"

လူရွှမ်သည် ချက်ချင်းပင် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဝတ်ထားတဲ့ ဒီဖိနပ်က ငါ အရင်က လက်ဆောင်ပေးထားတာ၊ ငါ့ကို ပြန်ပေးပါ၊ မင်း ဒါကို ဝတ်ဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး။"

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

လူရွှမ် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမသည် ဖိနပ်ကို ချွတ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ထားခဲ့ကာ တောင်အောက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

"လူရွှမ်က အခု သာမန်လူပဲ... ဖိနပ်တောင် မရှိရင် တောင်ပေါ်ကနေ အသက်ရှင်ပြီး ဆင်းနိုင်ပါ့မလား..."

ချင်းရွှမ်း တပည့်များ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ထိုတောင်အောက်သို့ ဆင်းသည့် လမ်းမှာ သာမန်အချိန်တွင် အန္တရာယ် မရှိသော်လည်း၊ ကျင့်စဉ်မရှိသော သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်မူ 'သေလမ်း' တစ်ခုနှင့် တူညီနေသည်။

"ဘယ်သူမဆို လူရွှမ်ကို ခိုးကူညီရင် ချင်းရွှမ်း ကျောင်းတော်ရဲ့ သစ္စာဖောက်ပဲ။"

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံမိသော ချင်းရွှမ်း တပည့်များသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။

အခန်း (၂၄၁၆) - ငါက သူမရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းပါ

ချင်းရွှမ်းကျောင်းတော်မှ တောင်အောက်သို့ ဆင်းရာလမ်းသည် အလွန်ပင် ရှည်လျားလှသည်။

လူရွှမ်သည် တစ်နေ့တစ်ညလုံး လမ်းလျှောက်ခဲ့ရပြီး ခြေဖဝါးများ ပွန်းပဲ့ကာ သွေးထွက်နေသော်လည်း လမ်းခရီး၏ တစ်ရာခိုင်နှုန်းပင် မပြီးဆုံးသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအခါ သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်ကာ ရေငတ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကြည်လင်သော စမ်းချောင်းလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မသိစိတ်ဖြင့် တံတွေးကို မြိုချလိုက်ပြီး ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေပြင်၌ သွေးစွန်းသော ခြေရာများ ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာတွင် လူရွှမ် ရပ်လိုက်သည်။

စမ်းချောင်းထဲတွင် သားရဲများ ရှိနေသည်ကို သူမ သိသည်။ ယခင်က သူမအမြင်တွင် အန္တရာယ်ကင်းသော အရာများသည် ယခုအချိန်တွင် သူမအတွက်မူ အသက်ဆုံးရှုံးစေနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

"သာမန်လူဆိုတာ... ဒီလိုမျိုးပဲလား..."

လူရွှမ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် နေခဲ့ရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်၍ သာမန်လူတို့ လျှောက်ရသည့်လမ်းသည် မည်မျှခက်ခဲကြောင်းကို ကြာမြင့်စွာကပင် မေ့လျော့ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"လူရွှမ်၊ ရေငတ်နေတာလား ဒါဆိုရင် သွားသောက်လိုက်လေ။"

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြည်လင်သော စမ်းချောင်းထဲမှ ရေတိုင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် ကျရောက်သွားသည်။

လူရွှမ်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မပေါ်စေဘဲ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ တောင်အောက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားသည်။

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးကမူ ရယ်မောလျက် -

"မင်း စမ်းချောင်းနား မကပ်ရဲရင် ငါ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ရေကို သောက်နိုင်ပါတယ်၊ မင်း ဒူးထောက်ပြီး ခေါင်းတစ်ချက်လောက် တောက်ပေးလိုက်ရင် ရပြီ။"

"ငါ အရင်က မင်းကို ဘာမှ အပြစ်မလုပ်ခဲ့မိပါဘူး၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မင်းကို အများကြီးတောင် ကူညီခဲ့သေးတယ်လေ။"

လူရွှမ် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်သည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလို လုပ်ရတာလဲ ကျောင်းတော်ကနေ ငါ့ကျင့်စဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာ မလုံလောက်သေးလို့ ဒီလောက်တောင် ရှက်အောင် လုပ်ရဦးမှာလား။

ခုတော့ ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ချင်းရွှမ်းကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့်လည်း မဟုတ်တော့ဘူး။

မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ရနေတာပဲ။

ဒီလောက်အထိ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။"

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပို၍ပင် တောက်ပလာသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင်မူ မှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"မင်း ငါ့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့လို့ပဲလေ... မင်း ငါ့ကို ကူညီခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းတိုင်းကို တွေးမိတိုင်း ငါကိုယ်တိုင်က အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။

ဒီခံစားချက်ကို မင်း သိလား။

အရမ်းကို ခံရခက်တယ်၊ အရမ်းကို စိတ်ညစ်ရတယ်။"

လူရွှမ်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အေးစက်စက်ဖြင့် -

"မင်းရဲ့ ခံစားချက်ကို ငါ မသိဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက စိတ်ရောဂါမရှိဘူး၊ မင်းက စိတ်ရောဂါ ရှိနေတာလေ။"

ပြောပြီးသည်နှင့် လူရွှမ်သည် တောင်အောက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားသည်။

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးသည်လည်း အရိပ်တစ်ခုလို မခွာတမ်း လိုက်ပါသွားသည်။

နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

တစ်နေ့တွင် ကောင်းကင်မှ မိုးရွာသော်လည်း အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးက တားဆီးထားသဖြင့် လူရွှမ်မှာ ရေဓာတ်ကို မရရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် ရေဓာတ်ခန်းခြောက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းများ ကွဲအက်လာသည်။ ယခုအခါ သူမသည် လမ်းလျှောက်နိုင်သေးသော်လည်း သက်မဲ့ရုပ်အလောင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး မသိစိတ်ဖြင့် လမ်းလျှောက်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် လမ်းရပ်လိုက်သည်။

ဘာကြောင့်ဆိုသော် သူမရှေ့တွင် မီးပင်လယ်တစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မီးပင်လယ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လောင်ကျွမ်းနေပြီး ကျောက်လမ်းခင်းများသည်လည်း အလွန်ပင် ပူပြင်းနေသည်။

ဤမီးပင်လယ်သည် လူတို့ဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော ထူးခြားသည့်ဖြစ်စဉ် ဖြစ်သည်။

ယခင်က လူရွှမ်သည် ဤအရာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူမသည် မီးပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်လျှောက်လျှင်ပင် သူမ၏ အမွှေးအမျှင်တစ်ခုမျှ ပျက်စီးမည် မဟုတ်ပေ။

ကျောက်လမ်းခင်းက ပူပြင်းနေရုံမျှနှင့် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"လူရွှမ်၊ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး မတောင်းပန်ချင်ဘူးလား။

မင်းသာ ငါ့ကို တောင်းပန်မယ်ဆိုရင် ငါ ကူညီပေးမယ်၊ တောင်အောက်ကို ပို့ပေးမယ်လေ ဘယ်လိုလဲ"

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးသည် လက်ထဲမှ ရေလုံးလေးကို ကစားရင်း ပြုံး၍ ပြောသည်။

လူရွှမ်သည် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှောင်ရယ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာကာ တောင်အောက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားသည်။

"ဇ..."

ပူပြင်းသော ကျောက်တုံးများသည် သူမ၏ ခြေဖဝါးကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ သွေးနှင့် အသားများ ရောထွေးနေသော ခြေရာများ ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

လူရွှမ်သည် ဤပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ ခံယူထားပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းတွင် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်သည် ပို၍ပင် ခိုင်မာလာသည်။

"ဘာလို့လဲ မင်းဘာသာ မင်းဆိုရင် တောင်အောက်ကို အသက်ရှင်ပြီး ဆင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့ ငါ့ကို တောင်းပန်ဖို့ မပြောတာလဲ"

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးသည် လူရွှမ်နောက်မှ လိုက်၍ မေးမြန်းသည်။

"မင်းကို တောင်းပန်လိုက်ရင် မင်း အနိုင်ရသွားမှာပေါ့"

လူရွှမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"သေရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်း စိတ်ချမ်းသာအောင် ငါ လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"..."

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် မုန်းနေတာလား၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်းကို ပြန်လည်ဝင်စားဖို့ ငါ ပို့ပေးလိုက်မယ်။"

သူမသည် လက်ကို အသာမြှောက်လိုက်ရာ ရေလုံးလေးသည် ဓားသွားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူရွှမ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။

"ဒါတော့ မတရားဘူးပေါ့၊ မင်းသာ လိုက်မလာရင် သူမ တကယ်ပဲ တောင်အောက်ကို ရောက်သွားနိုင်တာ။"

ရေဓားသွားသည် တစ်စစီ ကွဲကြေသွားသည်။

လူရွှမ်နှင့် အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးတို့သည် ဖန့်ချန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း မသိကြပေ။

"နင်က ဘယ်သူလဲ"

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးသည်။

"ဒီနေရာက ချင်းရွှမ်းကျောင်းတော်ရဲ့ နယ်မြေဆိုတာ မသိဘူးလား"

"ငါက သူမရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ပါ။"

ဖန့်ချန်က လူရွှမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

မိတ်ဆွေဟောင်း

လူရွှမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နားမလည်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤလူနှင့် ပတ်သက်သည့် အမှတ်တရ မည်သည်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးသည် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"လူရွှမ်၊ မင်းက တကယ်ပဲ အပြင်လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းနေတာကိုး၊ အကြီးအကဲတွေက မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာ မမှားဘူးပဲ။"

ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောသည်။

"လူရွှမ်က ချင်းရွှမ်းကျောင်းတော်ရဲ့ သစ္စာဖောက်ပဲ၊ မင်းက သူမကို ကူညီမယ်ဆိုရင် မင်းကလည်း ချင်းရွှမ်းကျောင်းတော်ရဲ့ ရန်သူပဲ၊ ငါ အကြီးအကဲတွေကို သတင်းပို့ပြီးပြီ၊ မင်း ဒီမှာပဲ သေဖို့ စောင့်နေလိုက်တော့။"

"ဒီနေရာမှာ သေဖို့ စောင့်နေတဲ့သူက အရူးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းစကားက ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်၊ ဒါကြောင့် လူရွှမ်ကို နောက်မှ ပြန်လာပြီး လက်စားချေဖို့ ငါ ခွင့်ပြုပေးလိုက်မယ်။"

ဖန့်ချန်သည် အပြုံးဖြင့် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ရာ လူရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းချုပ်မရဘဲ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အတွင်းနယ်မြေ တံခါးပေါက်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ထိုတံခါးပေါက် ပေါ်လာသောအခါ အငယ်ဆုံး တပည့်မလေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာသည်။

"အတွင်း... နယ်မြေ"

ချင်းရွှမ်းကျောင်းတော်တွင်ပင် ထိုသို့သော အတွင်းနယ်မြေကို ပိုင်ဆိုင်သူမှာ အလွန်နက်နဲလှသော ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးသာ ဖြစ်သည်။

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေး၏ မျက်လုံးထဲရှိ အံ့ဩမှုများသည် တဖြည်းဖြည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မကြာခင်မှာပဲ လူရွှမ် မင်းဆီကို ပြန်လာလိမ့်မယ်။"

ဖန့်ချန်သည် ပြုံးလျက် လက်ကို ဝေ့ယမ်းသည်။

"ပြန်တွေ့ကြမယ်။"

"အကြီးအကဲ ခဏလေး"

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးသည် မသိစိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မထိတွေ့နိုင်တော့ပေ။

ဖန့်ချန်ရော၊ လူရွှမ်ရော၊ ထိုအတွင်းနယ်မြေပါ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် လူအချို့ ရောက်လာပြီး အသက်ကြီးသော အကြီးအကဲတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးကို ကြည့်သည်။

"မင်းသတင်းပို့တဲ့သူတွေက လူရွှမ်ကို လာခေါ်သွားတာလား သူတို့ ဘယ်မှာလဲ"

အငယ်ဆုံး တပည့်မလေးသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရိုသေစွာဖြင့် -

"အကြီးအကဲ၊ လူရွှမ်က သူနှင့်အတူ ထွက်သွားပါပြီ။"

"ဟမ့်၊ တကယ်ကို ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူပဲ။"

အကြီးအကဲများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

……

အတွင်းနယ်မြေ။

လူရွှမ်သည် ဖန့်ချန်ကို နားမလည်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"သောက်လိုက်ပါ။"

ဖန့်ချန် လက်ကို အသာဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူရွှမ်ရှေ့တွင် ရေစက်အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

လူရွှမ်သည် အခြားဘာမှ မမေးတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် သောက်လိုက်သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ရေဓာတ်ခန်းခြောက်နေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် သက်သာရာရသွားသည်။

"ဒီဆေးက မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ပြန်ရစေလိမ့်မယ်။"

ဖန့်ချန်သည် 'စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး' ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

လူရွှမ်သည် ဗောဓိသီးကို လက်ခံရယူပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ၊ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ သိကျွမ်းခဲ့ဖူးတာလား"

"အရင်ဘဝက သိခဲ့ဖူးရင်ရော မရဘူးလား"

ဖန့်ချန်က ပြန်မေးသည်။

"ဒါ... ဒါဆိုရင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့..."

လူရွှမ်သည် မယုံနိုင်စရာဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဤသူသည် သူမကို ဒုက္ခပေးမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိသည်။

ကျင့်စဉ်မရှိသော သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် လူရွှမ်သည် ဗောဓိသီးကို ချက်ချင်းပင် သောက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုးတုံးလုံးကဲ့သို့ သူမကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။

လအနည်းငယ်အကြာတွင် ပိုးတုံးလုံး ကွဲထွက်သွားပြီး လူရွှမ်၏ ကျင့်စဉ်များ ပြန်လည် ရရှိသွားကာ ပိုမိုတောက်ပသော ဘဝသစ်ကို ရရှိသွားသည်။

"လူရွှမ်၊ အကြီးအကဲရဲ့ ကျေးဇူးကို အထူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လူရွှမ်သည် ဖန့်ချန်၏ အရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျေးဇူးတင်ခြင်းသာမက အံ့ဩခြင်းများလည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ ကျင့်စဉ်သည် တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း၌ပင် ပြန်လည် ရရှိရုံသာမက တိုးတက်မှုများပါ ရှိလာခဲ့သည်။

သူမ စားသုံးခဲ့သော ဆေးမှာ လောကတွင် ရှားပါးလှသော အရာ ဖြစ်မှန်း သူမ သိသည်။

"ကျင့်စဉ် ပြန်ရပြီဆိုတော့ ကျန်တဲ့လမ်းကို မင်းဘာသာ မင်း လျှောက်တော့။"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။

အတွင်းနယ်မြေ တံခါးပေါက်သည် လူရွှမ်၏ အရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

လူရွှမ်သည် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် စိတ်ထဲမှ မေးခွန်းများကို ချန်ထားကာ နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေ ပေးပြီးမှ တံခါးပေါက်မှ ထွက်သွားသည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးပေါက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

လူရွှမ်သည် ခဏမျှ ရပ်တန့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။