အခန်း (၂၄၁၇-၂၄၁၈)

အခန်း (၂၄၁၇) - ချင်ဝူကျို့

ချင်းမင် အမြင့်ဆုံးမဟာမိတ်အဖွဲ့၊ တန်လင် ကျောင်းတော်ကြီး

ဖန့်ချန်သည် အတွင်းနယ်မြေကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ မောင်းနှင်၍ တန်လင်တက္ကသိုလ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

အတွင်းနယ်မြေ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို အထင်းသား မြင်တွေ့နိုင်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတော်စင်အချို့သည်လည်း အတွင်းနယ်မြေကို မောင်းနှင်ရင်း သူ၏အနီးမှ ဖြတ်သွားတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် လျှို့ဝှက်သတင်းစကားများကို ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်တွင် ရှိနေသည့် ဖန့်ချန်ကိုမူ လုံးဝ သတိမထားမိကြပေ။

မကြာမီပင် ဖန့်ချန်သည် ထိုနေရာရှိ လူသားမျိုးနွယ်စုကျောင်းတော်သို့ရှိလာသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တန်လင် ကျောင်းတော်ကြီး ရှိ လူသားမျိုးနွယ်စုကျောင်းတော်၏ နောက်ခံအင်အားသည် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ကြီး ရှိ လူမျိုးစုကျောင်းတော်ထက် များစွာ သာလွန်နေကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ဆယ်ဆပိုသာသည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤနေရာရှိ ကျောင်းသားတစ်ဦးစီတိုင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ထားသော အရှိန်အဝါများ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဝင်ခွင့်စံနှုန်းသည် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ကြီး ထက် များစွာ မြင့်မားသည်။

ယခင်က ဝမ်အိုကြီး ကဲ့သို့သော အရည်အချင်းရှိသူမျိုးဆိုလျှင် တန်လင်ကျောင်း လူမျိုးစုကျောင်းတော်သို့ ဝင်ခွင့်ရရန် မလုံလောက်ပေ။

သို့သော် အရာအားလုံးမှာ ခြွင်းချက်မရှိပေ။ သူသည် အချို့သော ကျောင်းသားများ၏ အရည်အချင်းမှာ ရွှေဟွေးကျောင်း ၏ စံနှုန်းထက်ပင် နိမ့်ကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် များသောအားဖြင့် 'အသိုင်းအဝိုင်း' ရှိသူများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။

"ရှကျိ၊ မင်း ဒီတစ်ခါ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု က ချင်ဝူကျို့ကို စော်ကားမိလိုက်တာ၊ နောင်ဆို သတိထားနေတော့။

အထူးသဖြင့် 'ကောင်ူကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်' ထဲ ဝင်တဲ့အခါမျိုးပေါ့၊ ဒီတစ်ခါ မင်း အထဲမှာ သေလုမြောပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။

ချင်ဝူကျို့က မင်းကို အငြိုးထားပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ လူလွှတ်ထားတာလို့ ငါ သံသယရှိတယ်။"

စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်ရှိ ကျောင်းသားတစ်ဦးက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။

သူ့အနီးတွင် အဆင့်တူ လူမျိုးစုကျောင်းသားအချို့ ထိုင်နေကြပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြကာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ရှကျိ က အေးဆေးစွာ ပြုံး၍ ပြောသည်

"ဖြစ်နိုင်တာက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ချင်ဝူကျို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ငါ့ကို ဘာလို့ ဒုက္ခပေးနေရမှာလဲ။

သူက ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုထဲမှာ အဓိက မျိုးနွယ်စုက ဖြစ်တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ အဓိကမျိုးနွယ်ထဲ ကမှ မျိုးနွယ်စု ပဲ။ သူ့ကိုယ်ထဲမှာ အသန့်စင်ဆုံး ဟော်ဆွေ့သွေး တွေ စီးဆင်းနေတာ။

ဒီကိစ္စကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မတွေးပါနဲ့။ တစ်ခါတစ်ရံဆိုရင် ချင်ဝူကျို့ကိုယ်တိုင် နှုတ်ဖွင့်စရာတောင် မလိုဘူး၊ သူ့ကို ကြိုက်အောင်လုပ်ချင်တဲ့သူတွေကပဲ သူ့အစား လုပ်ပေးသွားလိမ့်မယ်။"

စကားပြောသူ၏ မျက်နှာထားသည် ပို၍ပင် လေးနက်လာသည်။ ချင်ဝူကျို့၏ နောက်ခံအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်တိုင်း လူတစ်ယောက်ကို အားငယ်စိတ်ပေါက်စေသည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူတို့၏ အရည်အချင်း ဘယ်လောက်ရှိရှိ၊ နောက်ခံ ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း၊ သူတို့သည် လောက၏ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင်မူ သူတို့ လုံးဝ မထိရဲ၊ မစော်ကားရဲသော ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ထိုကဲ့သို့သော ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်လာမှသာ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မရှိတော့ပေလိမ့်မည်။

ဖန့်ချန်သည် အတွင်းနယ်မြေ တံခါးပေါက်ထဲတွင် ရပ်လျက် သူတို့၏ စကားပြောသံများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျောင်းတော်ခန်းမ အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးသွားဖွင့်လိုက်ရာ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။

"ချင်... အတန်းဖော်။"

လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အမြန်ပင် ထကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။

ရှကျိလည်း ထိုအတိုင်းပင် ပြုလုပ်သည်။

ချင်ဝူကျို့သည် ခေါင်းကို အသာညိတ်၍ -

"အားလုံး ထိုင်ကြပါ၊ မင်းတို့ ဒီမှာ စုဝေးနေကြတယ်လို့ ကြားလို့၊ ငါလည်း လမ်းကြုံဝင်ကြည့်တာပါ။

မင်းတို့ အားလုံးကလည်း တန်လင်ကျောင်းတော်ရဲ့ အဓိက အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာတော့မယ့်သူတွေပဲ၊ နောင်ဆိုရင် အားလုံး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကူညီစောင့်ရှောက်ကြတာပေါ့။"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"

"အဓိက အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။"

"ချင်အတန်းဖော်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ၊ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးတက်နေတာ၊ အဆင့် (၁၀၀) နီးပါး ရောက်တော့မှာ မဟုတ်လား ချင်အတန်းဖော် နေမင်းခုနစ်ပါး အဆင့် ကျောင်းသား ဖြစ်လာတော့မှာကို ကြိုတင် ဂုဏ်ပြုပါတယ်။"

ချင်ဝူကျို့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ထိုအချိုသတ်စကားကြောင့် မောက်မာမသွားပေ။

သူ ထိုင်ချလိုက်သောအခါ ကျောင်းတော်ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။

"ငါ ရောက်လာတော့ ဘာလို့ အားလုံး တိတ်သွားကြတာလဲ။

မင်းတို့ ငါ့အကြောင်း နောက်ကွယ်ကနေ ပြောနေကြတာလား"

ချင်ဝူကျို့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံး၍ မေးသည်။

လူတိုင်းက မဝံ့ရဲကြောင်း ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်ကြသည်။ ရှကျိလည်း မြင်သည့်အခါ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ကျွန်တော်တို့က ချင်အတန်းဖော်အကြောင်း ဘယ်လိုလုပ် နောက်ကွယ်ကနေ ပြောရဲမှာလဲ၊ ချင်အတန်းဖော်က အဆင့်အတန်း မြင့်မားတော့ လူတိုင်းက စကားမှားမှာ ကြောက်ပြီး သတိထားနေကြရလို့ပါ။"

"ရှကျိ၊ မင်းပြောတာ မှားနေပြီ။ ငါတို့ အားလုံးက တန်လင်ကျောင်းတော် ရဲ့ ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်ကြပြီပဲ၊ အရင်က ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ အရေးမကြီးတော့ဘူး။

ဒီအဆင့်ကို ရောက်နေမှတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာလို့ ရန်သူမျိုး ထပ်တိုးနေရမှာလဲ။

နားလည်မှုလွဲတာ ရှိရင် ဖြေရှင်းလိုက်ရင် ပြီးတာပါပဲ။"

ချင်ဝူကျို့က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် -

"ရှကျိ၊ မင်း အရင်က ပုရွက်ဆိတ်အသိုက် နယ်မြေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား "

ရှကျိက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်သည်

"အဲ့တုန်းက ငယ်သေးတော့ စစ်တပ်မှာ စစ်သားအသေးစားအဖြစ်နဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီး အကြီးအကဲတွေကို လိုက်ပါ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပါ။"

"ဒါဆိုရင်တော့ ဟုတ်ပြီ။ မင်းရဲ့ ရှမိသားစုက သာမန်မိသားစုလေးပဲ မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီအချိန်က တိုက်ခိုက်တဲ့ စစ်တပ်ရဲ့ တပ်မှူးက မင်းကို သဘောကျသွားလို့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အဆက်အသွယ်တွေကို အသုံးချပြီး မင်းကို တန်လင် ကျောင်းတော် ထဲ ပို့ပေးလိုက်တာလေ။

မင်းက တကယ်ဆိုရင် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် ကို သွားရမှာ၊ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက တကယ်ပဲ ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တန်လင် ကျောင်းတော် က အဲ့ဒီနှစ်မှာ လူဦးရေ နည်းနေလို့ မင်းကို အစားထိုး ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာ။

ဒါပေမဲ့ ဒါလည်း မင်းကို သဘောကျတဲ့ သူတော်စင်က ခွေရွှေမျိုးနွယ်စု နဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ပြီး စီစဉ်ပေးခဲ့တာလေ။"

ချင်ဝူကျို့က အေးဆေးစွာ ပြုံး၍ -

"ဒီလိုကြည့်ရင် မင်းက တန်လင် ကျောင်းတော် ရဲ့ အလေ့အထတွေကို ကျင့်သားမရသေးတာ မဆန်းပါဘူး၊ မင်းက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ငါတို့နဲ့ မတူဘူးလေ။"

အနီးတွင် ရှိနေသော ကျောင်းသားများသည် ချင်ဝူကျို့က ရှကျိကို လှောင်ပြောင်နေမှန်း မသိဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ သို့သော် သူတို့သည် မည်သည့်စကားမျှ ပြန်မပြောရဲဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားကာ မကြားသယောင် ပြုနေကြသည်။

ရှကျိကလည်း ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်သည်

"ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ပြောရရင် ကျွန်တော်က စစ်သားအသေးစားကနေ လာတာဆိုတော့ လူမှုဆက်ဆံရေးအပိုင်းမှာ အားနည်းတာတော့ အမှန်ပါပဲ။

အရင်က မတော်တဆ စော်ကားမိတာမျိုး ရှိရင်လည်း အားလုံး နားလည်ပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ရှအစ်ကို ပြောတာကလည်း ဟုတ်ပါတယ်။"

လူတိုင်းက အမြန်ပင် အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ရှကျိနှင့် ရင်းနှီးကြပြီး ထိုစကားများသည် တကယ်တမ်းတွင် ချင်ဝူကျို့ကို ရည်ရွယ်၍ ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

ချင်ဝူကျို့သည် ဘာမှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိဘဲ တွေးတောလျက် -

"ရှကျိ၊ ဒီတစ်ခါ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ မင်း သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆို၊ အခု ဒဏ်ရာ ဘယ်လိုလဲ "

"သက်သာလာပါပြီ၊ အတွင်းနယ်မြေ ကျောက်တုံးတွေကို သုံးပြီး ဒဏ်ရာသက်သာစေတဲ့ ကျင့်စဉ်ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ထားပါတယ်။"

ရှကျိက ပြောသည်။

ချင်ဝူကျို့က ခေါင်းကို အသာညိတ်၍ -

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ ငါနဲ့ မင်းကြားမှာ နားလည်မှုလွဲတာ ရှိလို့ဆိုပြီး ငါက နောက်ကွယ်ကနေ မင်းကို တိုက်ခိုက်တယ်လို့ လူတွေ ပြောတာကို ငါ မကြားချင်ဘူး။

ဒါမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး ငါက ချင် မျိုးနွယ်စုဝင်ပဲလေ။

မင်း အထင်မလွဲဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ဒဏ်ရာကို ကောင်းကောင်း ကုသပြီး နောက်တစ်ခါ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ အဆင့်ရအောင် ကြိုးစားပါ။"

ပြောပြီးသည်နှင့် ချင်ဝူကျို့သည် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

တစ်ယောက်က သက်ပြင်းချ၍

"ရှကျိ၊ နောက်တစ်ခါ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ မင်း အန္တရာယ်များပြီ။"

"ချင်ဝူကျို့က... လူတွေကို အပြတ်ရှင်းမယ့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါဘူး "

ရှကျိက ပြုံး၍ -

"သူတို့ကို မစွပ်စွဲကြပါနဲ့။"

"ရှကျိ၊ မင်းက စစ်သားအသေးစားကနေ လာတာမို့လို့ မင်း နားမလည်တာပါ။

ဒီနေ့ သူ ဒီကို ရောက်လာပြီး ဒီလို စကားတွေ ပြောသွားတာ ဘယ်သူ့ကို ရည်ရွယ်တာလဲ ငါတို့အတွက်လေ။

မင်း အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားတဲ့အခါ သူက အားလုံးကို ဒီကိစ္စနဲ့ သူနဲ့ မသက်ဆိုင်ကြောင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောပြနိုင်မှာလေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ဘယ်တော့မှ စိတ်မပူရဘူးလေ။"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီအခါမျိုးဆိုရင် ချင်ဝူကျို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆို ဘယ်သူက ဒီကိစ္စကို စိတ်ရှုပ်နေမှာလဲ မင်းသေရင်လည်း အလကားပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားနေ။"

"အားလုံး သတိပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်၊ အသက်ရှင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။"

ရှကျိက အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရှကျိသည် သူတို့ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်တွင် အသီးတစ်လုံး တင်ထားသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါက..."

ရှကျိ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အမြန်ပင် အနားသို့ သွား၍ စားပွဲပေါ်မှ အသီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ထူးခြားသော မွှေးရနံ့ကြောင့် သူ၏ တံတွေးများပင် မြိုချမိသည်။

"စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး "

ရှကျိ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လူမရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

"ဘာလို့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးက အလိုလို ရောက်လာရတာလဲ "

သူ့လက်ထဲရှိ အရာ၏ တန်ဖိုးကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

ခုနက ချင်ဝူကျို့ဆိုသူသည်ပင် နောက်ခံအင်အား ကြီးမားသော်လည်း စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံးကိုသာ သုံးစွဲဖူးသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီစင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးကို သောက်လိုက်ရင် နောက်တစ်ခါ ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်ပြီးရင် ငါ အဓိက အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာနိုင်မှာပါ။

ချင်ဝူကျို့ အခု လာရှာရင်တောင် ဒီလောက်နဲ့တော့ မလွယ်တော့ဘူး။"

ရှကျိ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးကို ချက်ချင်းပင် မြိုချလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် အတွင်းနယ်မြေကို မောင်းနှင်ကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အခန်း (၂၄၁၈) - အလုပ်မရှိ၍ အပျင်းပြေခြင်း

အတွင်းနယ်မြေသည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည် ခုတ်မောင်းနေသည်။

"အလုပ်မရှိတာနဲ့ အပျင်းပြေအောင်လို့ အဲဒီ ချင်ဝူကျို့ကို ခေါ်လာပြီး ဧည့်ခံကြည့်ရအောင်။"

ဖန့်ချန်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် စားပွဲ၏ အနောက်ဘက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလာသည်။

အဆင့် ခုနစ် အမိန့်တံဆိပ်ပြား သည် လေးနက်ပြီး ထူးခြားဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

လီဝူ နှင့်ချီယန်သူတော်စင်တို့၏ အရှိန်အဝါသည် ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရုံးအရာရှိငယ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်ဦးက ရှည်လျားသော ဓားကို ကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ဦးက သံကြိုးကို ကိုင်ထားသည်။

ချီယန်သူတော်စင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာသည်။ တစ်ခေါက်လောက် ထပ်ထွက်ရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် သူ အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ တိတ်တိတ်လေးပဲ လုပ်၊ လမ်းလျှောက်မပြနဲ့။ လူကို ရရင် ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့။"

ဖန့်ချန်သည် ကြီးမားသော မျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ အထဲတွင် ချင်ဝူကျို့ ရှိနေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

သူတို့နှစ်ဦးသည် အမိန့်ကို နာခံပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

……

ချင်ဝူကျို့သည် ရှကျိ၏ ကျောင်းတော်ခန်းမမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဥယျာဉ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဥယျာဉ်ထဲတွင် လူအနည်းငယ် ထိုင်နေကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုနေကြသည်။ ချင်ဝူကျို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စကားစကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ကြသည်။

တစ်ဦးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ရှကျိဆီကို သွားလိုက်တာလား"

ချင်ဝူကျို့သည် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ဆန့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း၊ သူ့ကို ခဏလောက် သွားစကားပြောတာပါ။"

"ရှကျိ ဘာမှ မပြောဘူးလား ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် မှာ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာဆိုတော့ ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်မထိန်းနိုင် ဖြစ်နေမလားလို့ "

အချို့က ရယ်မော၍ နောက်ပြောင်ကြသည်။

ချင်ဝူကျို့သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သာ်။

"သူ ဒေါသ မထွက်ဘူး၊ ဒါက သူ့စိတ်က အတော်လေး နက်နဲတယ်ဆိုတာကို ပြတာပဲ။ နောက်တစ်ခါ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် မှာဆိုရင်တော့ သူ့ကို မဖြစ်မနေ သတ်ပစ်ရမယ်။"

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "

ရုပ်သွင်တစ်ခု ထရပ်လိုက်ပြီး ချင်ဝူကျို့ရှေ့တွင် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ကျေးဇူးတင်စကားများ အပြည့်ရှိနေသည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ သူက ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် မှာ မင်းရဲ့ အတွင်းနယ်မြေကို ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာလေ။ ငါတို့ ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တပည့်တွေက ဒီလို အနိုင်ကျင့်တာကို ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်မှာလဲ။"

ချင်ဝူကျို့က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"ဝူကျို့၊ ငါထင်တာတော့ ဒီလောက်အထိ အစွန်းရောက်ဖို့ မလိုပါဘူး။

သေးငယ်တဲ့ နားလည်မှုလွဲတာ တစ်ခုတည်းပါ။ သူက အရင် ရှကျိကို သွားစော်ကားလို့ စဖြစ်တာလေ။

ဘာလို့ အမြစ်ပြတ်ရှင်းဖို့ လုပ်နေရတာလဲ အားလုံးက လူသားမျိုးနွယ်စုတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် အပြန်အလှန် ကူညီဖေးမသင့်တာပေါ့။"

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသည့် ရုပ်သွင်တစ်ခုက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ချင်ဝူကျို့၏ လုပ်ရပ်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

"ချင်ဟော့ချိန် မင်း ငါ့ကို သံသယဝင်နေတာလား "

ချင်ဝူကျို့၏ အကြည့်များသည် ထက်မြက်သော ဓားသွားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထိုရုပ်သွင်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ချင်ဟော့ချိန် ကဆေးစွာ ပြောလိုက်သည််။

"မင်း သံသယလို့ သတ်မှတ်ရင်လည်း သတ်မှတ်ပေါ့။ ရှကျိနဲ့ ငါနဲ့က နည်းနည်း ရင်းနှီးတယ်။ သူ့နဲ့ စကားပြောရတာလည်း အဆင်ပြေတယ်။ မင်း အရင်က သူ့ကို ဒုက္ခပေးတုန်းက ငါ မသိခဲ့ဘူး။

အခု ငါသိသွားပြီဆိုတော့ မင်း သူ့ကို ထပ်ထိခိုက်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ ဘာလဲ မင်း မကျေနပ်ဘူးလား "

ဥယျာဉ်ထဲရှိ ချင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများသည် ပွဲကြည့်သူများကဲ့သို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ချင်ဟော့ချိန် နှင့် ချင်ဝူကျို့တို့ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ချင်ဝူကျို့သည် ချင်ဟော့ချိန်ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ချင်ဟော့ချိန်၊ မင်းရဲ့ နောက်ခံက ဘာမို့လို့လဲ၊ ငါ့ကို သံသယဝင်ရဲရတာလဲ။

ပြီးတော့ ဘာအရည်အချင်းနဲ့ ငါ့လက်ထဲကနေ ရှကျိကို ကာကွယ်ပေးမှာလဲ "

"ငါ့နောက်ခံက ဘာဖြစ်လို့လဲ ငါက ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အရင်းအချာ တပည့် မဟုတ်ဘူးလား "

ချင်ဟော့ချိန်က ချင်ဝူကျို့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"အားလုံးက အရင်းအချာတွေပဲ။ မင်းက ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေနဲ့ သွေးရင်းနည်းနည်း ပိုနီးစပ်တာနဲ့ ငါတို့ ခေါင်းပေါ်မှာ မောက်မာနေလို့ မရဘူး။"

"မင်းက ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အရင်းအချာ တပည့် ဟုတ်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့..."

ချင်ဝူကျို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီကိစ္စကို မင်း သိစရာ မလိုဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ မင်းမှာ အရည်အချင်း မရှိဘူးဆိုတာ သိထားရင် ရပြီ။"

"ဟေ့၊ မင်းက စကားကို တစ်ဝက်ပဲ ပြောပြီး ရပ်လိုက်တာလား တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ။ ဒီမှာ အထင်ကြီးအောင် လုပ်ပြနေတာလား။

ကောင်းကင်ဘုံက ဒဏ်ခတ်တာ ခံရလိမ့်မယ် သတိထားပါ။"

ချင်ဟော့ချိန်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

ချင်ဝူကျို့သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

ဥယျာဉ်ထဲရှိ ချင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများသည် ပွဲကြည့်ကောင်းနေပြီဟု ထင်ကာ သူတို့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် ချင်ဝူကျို့၏ နောက်ဘက်၌ ဖြူဖွေးသော မြူခိုးတိမ်တိုက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

အားလုံးသည် ထူးဆန်းမှုကို သတိပြုမိပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချင်ဟော့ချိန်လည်း ထရပ်လိုက်သည်။

ချင်ဝူကျို့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မြူခိုးတိမ်တိုက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော လူနှစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ဦးက ဓားကို ကိုင်ထားကာ နောက်တစ်ဦးက သံကြိုးကို ကိုင်ထားသည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ ဒီနေရာကို ဘာလို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာလဲ "

ချင်ဝူကျို့က အေးစက်စက် မေးသည်။

လီဝူ သည် ချင်ဝူကျို့ကို ကြည့်၍ အော်ဟစ် မေးမြန်းသည်။

"မင်းက ချင်ဝူကျို့ပဲ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချင်ဝူကျို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူတို့သည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း ဟုတ်ရင် ပြီးတာပဲ။ ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ "

ချီယန်သူတော်စင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ သံကြိုးကို ချင်ဝူကျို့ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ချင်ဝူကျို့၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်မိသွားပြီး သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

လူတိုင်းသည် တစ်စက္ကန့်ခန့် ကြောင်သွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ချင်ဝူကျို့မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားများမှာ ကြိုတင်ပိတ်ဆို့ခံထားရကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လူတိုင်းသည် ချင်ဝူကျို့ကို မြူခိုးများထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေကြရသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ "

အားလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့ဩစွာ ကြည့်နေကြသည်။

ချင်ဟော့ချိန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံက ဒဏ်ခတ်တာ ဖြစ်မှာပေါ့"

"ချင်ဟော့ချိန်၊ ဒီလို အချိန်မှာ မင်းက လှောင်ပြောင်နေသေးတာလား "

တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ပြောသည်။

ချင်ဟူချိန်က ပုခုံးတွန့်၍ ဆိုသည်။

"ပြီးရင် ဘာပြောရမလဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက တန်လင်ကျောင်းတော်ကြီးပဲလေ။ ချင်ဝူကျို့ ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ဖြစ်နိုင်တာက အခြားမျိုးနွယ်စုက သူတော်စင်တစ်ဦးဦးက သူ့ကို မေးမြန်းစရာ ရှိလို့ ခေါ်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ။

ချင်ဝူကျို့ရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် အခြားမျိုးနွယ်စုတွေက ကျောင်းသားတွေကို စော်ကားထားတာ ရှိမှာပဲ။"

လူတိုင်းက ထိုအကြောင်းပြချက်ကို လက်ခံနိုင်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။ အချို့က အထက်အရာရှိ ဆရာများကို သတင်းပို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချင်ဝူကျို့ကို ကျောင်းတော်ထဲမှ လူတစ်စုက လာဖမ်းသွားကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ဆရာများသာမက ကာကွယ်ရေးဆရာ များပါ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ချင်ဟော့ချိန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အံ့ဩမိသွားသည်။

ကာကွယ်ရေးဆရာ တစ်ဦးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရှိန်အဝါကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ချင်ဝူကျို့ကို ခေါ်သွားတာက ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ်အဆင့် မဟုတ်ဘူး။ ဒီနားမှာ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ်အဆင့် ရဲ့ အရှိန်အဝါ မကျန်ခဲ့ဘူး။"

ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ်အဆင့် မဟုတ်ဘူး ဒါဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးသူတော်စင် လား။

"ပိုပြီးတောင် မဟုတ်သေးဘူး။"

ထိုကာကွယ်ရေးဆရာ က ပြန်ပြောသည်။

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် သူတော်စင် လား

ချင်ဝူကျို့ကို ဖမ်းသွားသူက အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် ရှိ သူတော်စင် တစ်ဦးလား။

"ခုနက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ၊ အကုန်ပြောပြပါ။"

ထိုကာကွယ်ရေးဆရာသည် တည်ငြိမ်စွာပင် မေးမြန်းသည်။ တန်လင်ကျောင်းတော်ကြီးတွင် ချင်ဝူကျို့ကို ဘယ်သူမှ မဖမ်းရဲဘူးဟု သူ ယူဆနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ဦးက ဖြစ်ပျက်သမျှကို အစအဆုံး ပြောပြသည်။

ကာကွယ်ရေးဆရာ များသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံ့ဩမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ရှကျိဆိုသူကို သူတို့ သိသည်။ အရည်အချင်း ကောင်းသော်လည်း နောက်ခံမရှိပေ။ သူ ကူညီသည့် သူတော်စင်မှာလည်း အဆင့်မမြင့်ပေ။

ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုသည် ရှကျိ၏ အရည်အချင်းကြောင့် ကူညီခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးအတွက်နဲ့ ချင်ဝူကျို့ကို လာဖမ်းမည် မဟုတ်ပေ။

ဒါဟာ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုကို အပြတ်စော်ကားလိုက်တာ မဟုတ်လား။

ထိုကာကွယ်ရေးမှူးသည် ချင်ဟော့ချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သွားပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးကို တင်ပြလိုက်မယ်။ မင်းတို့ ဒီမှာပဲ နေကြ၊ ဘယ်မှ မသွားနဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့"

အားလုံး စိတ်ပူပန်နေကြသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီထိ ရောက်သွားပြီလား။

တစ်ဖက်တွင်။

ချင်ဝူကျို့သည် စားပွဲ၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိသော ကြီးမားသည့် ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ ဘာလို့ ငါ့ကို ဖမ်းလာရတာလဲ "