အခန်း ၁၀၂

အခန်း (၁၀၂) အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ရင် ဘယ်ခြံဝင်းငယ်ကို သွားရမလဲ

ဆယ့်သုံးရက်မြောက်နေ့…..

ကျန်းမန်က သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များ တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အားအင်များက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အငွေ့အသက် မှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ်က အားအင်များ အပေါ် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အသားအရေ၊ သွေးသား၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း နှင့် စိတ်အာရုံ ကြံ့ခိုင်မှု အားလုံးက ပိုမို တိုးတက်လာခဲ့သည်။

အသစ်တဖန် မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ပင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အားလုံး အရည်ပျော်သွားပြီးနောက် ကျန်းမန် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရပေမယ့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို ရောက်သွားပြီ ဆိုတာကိုလည်း နားလည်ပါတယ်။

လုံးဝ အသစ်စက်စက် ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေနဲ့ အတူ ပိုမို များပြားတဲ့ အားအင်တွေကို သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိလာပြီ။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ကျန်းမန်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်လာတယ် ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားတယ်။

အဲဒါက ခန္ဓာကိုယ် ရဲ့ အခြေခံ သဘာဝကို တိုးတက်အောင် လုပ်တာပဲ၊ အဲဒီလို လုပ်မှသာ ပိုမို များပြားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၊ သွေးကြောအင်အား နဲ့ စိတ်အာရုံ တွေကို သယ်ဆောင်နိုင်မှာ။

ဒါက ဘက်စုံ တိုးတက်မှုပဲ၊ သီးခြားစီ တိုးတက်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

အချင်းချင်း အထောက်အကူ ပြုနေတာ။

အားလုံးမှာ အနိမ့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် နဲ့ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းမန်က ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းမှာ ရပ်နေပြီး အောက်ဘက်မှာ ကျန်နေသေးတဲ့ မြူခိုး နည်းနည်းလေးကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံး လူတစ်စုက အဆင့်မတက်သေးဘူး ဆိုတာကို နားလည်လိုက်တယ်။

အဲဒါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အငွေ့အသက်ကို လုယူဖို့ အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

သူကလည်း သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို သတိထားမိလိုက်တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ အပြင်ကို အပို့ခံရတော့မယ်။

ဒါပေမယ့် ကျန်းမန်က စမ်းကြည့်လိုက်တော့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကို နားမလည်တော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်ယူသုံးစွဲလို့ မရတော့သလိုပဲ။

ဒါပေမယ့် တကယ့် လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ကတော့ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်လာတယ်။

သိုင်းပညာရပ် တွေကိုလည်း အသုံးပြုလို့ ရတယ်။

ခန္ဓာကိုယ် ကိုယ်တိုင်က ဒီလို စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေတာ ဖြစ်လောက်တယ်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အကုန်လုံး ပျောက်သွားရင်တောင် အခု အခြေအနေ အတိုင်းပဲ ရှိနေမယ် ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရှိတယ်။

"ကံကြမ္မာဇယား ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အကုန် ပျောက်သွားတာက ငါ့ခန္ဓာကိုယ် ကို အရင်က အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားစေမလား ဆိုတာတော့ မသိဘူး"

ကျန်းမန် မသေချာဘူး၊ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့လည်း မရည်ရွယ်ပါဘူး။

"ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ပြီး ဆယ်ရက်ကျော်လေး နဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို ရောက်သွားတယ် ဆိုတာကို နွားဝါကြီး သိရင် ဘယ်လို ခံစားရမလဲ မသိဘူး"

ခေါင်းကို ယမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းမန်က နှမြောသွားတယ်။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ရဲ့ ဝမ်းသာမှုကို မျှဝေဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

သတင်းပို့တဲ့ အချိန်ကျရင် သူတို့နဲ့ မျှဝေလိုက်ပါ့မယ်။

သူက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သတင်းပို့ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး၊ ပိုပြီး ထူးချွန်လေ ပိုကောင်းတဲ့ ရတနာ တွေနဲ့ ထိတွေ့ခွင့် ရလေလေပဲ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေလည်း ပိုရှာနိုင်မှာလေ။

အနည်းဆုံးတော့ ချေးရတာ ပိုလွယ်တာပေါ့။

ချက်ချင်းပင် ကျန်းမန်က အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး မွေးရာပါ ရွှေဝါရောင် မန္တန်အိုးထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။

အထဲကို ရောက်ပြီးနောက် ဘာမြူခိုးကိုမှ မခံစားရဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

ဒေါင်

သတ္တု အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်သံလို ကြည်လင်တဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

နေ့ဘက် ဖြစ်နေရင်တောင် ဒီနေရာက ညလိုပဲ မှောင်မည်းနေတယ်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ပြီးနောက် ညဘက် မြင်နိုင်စွမ်း က အတော်လေး ကောင်းလာသဖြင့် အရာဝတ္ထု တချို့ကို အနိုင်နိုင် မြင်ရတယ်။

ဒါပေမယ့် မန္တန်အိုး က သူ့ကို တွန်းထုတ်နေတာကြောင့် အကြာကြီး နေလို့ မရဘူး။

မကြာမီမှာပင် သူက စာအိတ်ကို စမ်းမိသွားတယ်။

ထို့နောက် မွေးရာပါ ရွှေဝါရောင် မန္တန်အိုး ထဲမှ ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ကျရောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းမန်က ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သော စာအိတ်ကို ကိုင်ထားသည်၊ အပေါ်ရှိ စာလုံးများက အတော်လေး မှေးမှိန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းအရာများကို ဖတ်၍ ရသေးသည်၊ ရှန်ထျန်းလင် ကိုယ်တိုင် ဖွင့်ဖတ်ရန် ဟု ရေးထားသည်။

စာအိတ်ကို ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ရာ စာပို့သူက ပစ်ထည့်ခဲ့ခြင်းလော သို့မဟုတ် စာရေးသူက ပစ်ထည့်ခဲ့ခြင်းလော မသိရပေ။

ထို့အပြင် ဒီ ရှန်ထျန်းလင်က ဘယ်သူလဲ။

"သာမန်လူ ဆိုရင်တော့ မှတ်တမ်းတင်စရာ မလိုပါဘူး၊ ဒီလူက မှတ်တမ်းတင်ဖို့ ထိုက်တန်တယ် ဆိုရင် သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစ က မညံ့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား"

ကျန်းမန်လည်း မသေချာဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခေါက် ဖော်ပြထားတာက မွေးရာပါ ရွှေဝါရောင် မန္တန်အိုးလေ။

ဒီလူကလည်း အပို အနေနဲ့ ပါလာတာ ဖြစ်လောက်တယ်။

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းမန်က စာအုပ် နဲ့ တိုက်ရိုက် ချိတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဒီစာအိတ်က မှတ်တမ်းတင်ဖို့ ထိုက်တန်သလား ဆိုတာကို ကြည့်လိုက်သည်။

မကြာမီ စာမျက်နှာက နောက်ဆုံး စာမျက်နှာမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

စာသားတွေလည်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာသည်။

【ဘာ အမှိုက်တွေလဲ】

ကျန်းမန် ပခုံးတွန့်လိုက်တယ်။

ကြည့်ရတာ မှတ်တမ်းတင်စရာ မလိုဘူး ထင်တယ်။

မွေးရာပါ ရွှေဝါရောင် မန္တန်အိုး ရဲ့ အရှိန်အဝါ ကြောင့်သာ ပါလာတာ ဖြစ်ရမယ်။

စာအိတ်ကို သိမ်းပြီးနောက် ကျန်းမန်က မန္တန်အိုး ကို ကြည့်ကာ အတော်လေး သိချင်သွားတယ်။

အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းက အုပ်ချုပ်ပြီးနောက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တက်တာက အရင်ကနဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘူး။

အခု အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း ရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းကြီး သုံးခုထဲက ဝုယွင်ဂိုဏ်းမှာတောင် ဒီလို နတ်ဘုရား မန္တန်အိုး ရှိနေတယ် ဆိုတော့ တခြား ဂိုဏ်းတွေမှာကော ရှိမလား။

တခြား အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း ရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတွေမှာကော ဒီလို ရတနာ မျိုး ရှိမလား။

တကယ်လို့ အကုန်လုံးမှာ ရှိတယ် ဆိုရင် ထျန်းကျန့်စာအုပ်ကို အပြည့် ဖြည့်ဖို့က သိပ်ခက်မယ့် ပုံ မပေါ်ဘူး။

ကျန်းမန် အတော်လေး မျှော်လင့်မိသည်။

အခွင့်အရေး ရရင် နွားဝါကြီး ကို မေးကြည့်ဦးမယ်။

အခု အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းပြီးပြီ ဆိုတော့ ကျင့်စဉ် အကြောင်း ပြန်သွားစုံစမ်းရမယ်။

ကံကြမ္မာဇယား ရဲ့ တောင်းဆိုချက်က ရက် ၃၀၀ အတွင်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်စဉ် ကို အဆင့်ကိုး ရောက်အောင် ကျင့်ဖို့လေ၊ အချိန်က ရက် ၂၀ လောက်ပဲ ကျန်တော့တာ။

အချိန်မဆွဲရင် အချိန်မီလောက်ပါတယ်။

အပြင်ကို အပို့ခံရဖို့ စောင့်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကျန်းမန်က ယဲ့ဝမ်ရှု တောင်ထိပ်ပေါ် ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က လိုက်ရှာနေလို့ တက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်။

မောဟိုက်နေတယ်။

ဒါပေမယ့် ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ ကျန်းမန်ကို တွေ့သွားတယ်။

မူလက သတိထားနေတဲ့ သူက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"မင်း ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး မင်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မတက်ရသေးဘူးလား အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူးနော် ဒါပေမယ့် မင်းသာ ဆန္ဒရှိရင် ငါ့ရဲ့ အငှားကို လက်ခံလို့ ရပါတယ်"

"ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတဲ့ သူတွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်၊ ငါ့အတွက် အချိန်ခဏလောက် သူတို့ကို တားထားပေးပါ"

"ငါက အဲဒီ အချိန်လေး အတွင်းမှာ အားအင် ပြန်ဖြည့်ပြီး တိုက်ရိုက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို တက်လှမ်းမလို့"

"မင်းအတွက် မတရားဘူး ဆိုပေမယ့် ဈေးတောင်းကြည့်လို့ ရတယ်"

"သင့်တော်ရင် ငါ အကုန် လက်ခံနိုင်တယ်"

"မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုနည်းလမ်း အဆင့်ကို ကြည့်ရတာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိလောက်ဘူး ထင်တယ်"

"ဒါကြောင့် ဒီမှာ အမြတ်လေး တစ်ခု ရသွားတာကလည်း မင်းအတွက် အကျိုးအမြတ် တစ်ခုပဲ"

"မင်းက ငါ အရမ်း လိုအပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကွက်တိ ပေါ်လာတာ ဆိုတော့ ငါက ဈေးပိုပေးနိုင်တယ် ဆိုတာကို ငါ ဝန်ခံတယ်"

ကျန်းမန်က ယဲ့ဝမ်ရှု ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းပြလိုက်သည်။

"အချိန် မမီတော့ဘူး"

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

ယဲ့ဝမ်ရှု နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ ထွက်သွားရတော့မယ်"

ကျန်းမန် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း လောက် လွဲသွားပြီ။

နှစ်သောင်းတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒီ ယဲ့ သခင်လေးက တကယ် ချမ်းသာတာပဲ။

ကံမကောင်းတာက သူ့နဲ့ ကိုယ်နဲ့ ရေစက် မပါဘူးလေ။

"ထွက်သွားမယ် ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ယဲ့ဝမ်ရှု က အလိုအလျောက် မေးလိုက်သည်။

ဒီမှာလည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းလို့ ရတာပဲ၊ ထွက်သွားစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ။

ကျန်းမန်က အချိန်ကို တွက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တက်တာ အောင်မြင်သွားပြီ၊ ထွက်သွားရတော့မယ် အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်က ပြည့်တော့မှာ"

ထိုစကားကို ကြားသော် ယဲ့ဝမ်ရှု တစ်ယောက်လုံး ကြောင်အမ်းသွားပြီး ကျန်းမန်ရဲ့ စကားကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားတယ်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တက်သွားပြီ ဟုတ်လား။

ဘယ်သူ့ကို လာလိမ်နေတာလဲ။

ဝင်လာတုန်းက တိုးတက်မှုနည်းလမ်း အဆင့်တောင် မပြည့်သေးတာ၊ ဆယ်ရက်လေး အတွင်းမှာ ပြည့်သွားပြီလား။ ပြီးတော့ နှစ်ရက် သုံးရက် လောက် လမ်းလျှောက်ပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကို တက်လှမ်းလိုက်တာလား။

ဒါပေမယ့် သူက တစ်ဖက်လူရဲ့ တိုးတက်မှုနည်းလမ်း ကို ကြည့်ဖူးပါတယ်၊ အဆင့်က တကယ်ကို မမြင့်ပါဘူး။

သို့သော် သူ သံသယ ဝင်ဖို့ အချိန်တောင် မရလိုက်ခင်မှာပဲ ကျန်းမန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အလင်းရောင် လေးတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါက ကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင် က လူကို အပြင်ကို ပို့တော့မယ်ဆိုတဲ့ လက္ခဏာပဲ။

တကယ်ပဲ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို ရောက်သွားပြီပဲ။

"မင်း တကယ်ပဲ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို ရောက်သွားပြီလား"

ယဲ့ဝမ်ရှု က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ"

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှေးခေတ်ကတည်းက ဒီလိုပဲ ဖြစ်လာခဲ့တိုင်း အမြဲတမ်း မှန်တယ်လို့ ပြောလို့ ရလား ငါ ကျင့်ကြံတာ တစ်ရက်က မင်းတို့ နှစ်ရက် ကျင့်ကြံတာနဲ့ တူတူပဲလေ၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တက်သွားတာ အရမ်း ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလား"

စကားဆုံးသွားသည်နှင့် ကျန်းမန် တစ်ယောက်လုံး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယဲ့ဝမ်ရှု တစ်ယောက်တည်း ထိုနေရာတွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။

သူက အရမ်း ယုံနိုင်စရာ မရှိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှေးခေတ် ကတည်းက ဒီလိုပဲ ဆိုတာ တကယ် မမှန်ဘူးလား။

သူ တစ်ယောက်တည်း ရဲ့ ကောက်ချက် မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး၊ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးက အချိန်တွေ အများကြီး ယူပြီး ဆွဲထုတ်ထားတဲ့ ကောက်ချက်လေ။

ဘယ်လိုလုပ် မှားနိုင်မှာလဲ။

သူ မှားနိုင်ပေမယ့် သူတို့ မှားနိုင်မလား။

သူ မယုံဘူး။

ထို့နောက် သူက စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ဘူး။

မြန်မြန် ထွက်သွားလိုက်တယ်။

ထွက်သွားရင်းနဲ့ အခြေအနေကို ချိန်ညှိရတော့မယ်။

အချိန် မများတော့ဘူး၊ နောက်က လူတွေကလည်း အသေအလဲ လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အဲဒီအခါကျရင် အားလုံး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တက်ဖို့ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မယ်။

အားလုံးက လမ်းဆုံးနေတဲ့ ဆင်းရဲသားတွေမှ မဟုတ်တာ၊ ကိုယ့်ရဲ့ အကျိုးအမြတ် ကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားရဦးမှာပေါ့။

——

ကျန်းမန် ရင်ပြင် မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဒီမှာ တခြားလူတွေ မရှိဘူး။

စောင့်ကြပ်နေတဲ့ သူတွေလည်း အစောကြီး ကတည်းက ထွက်သွားကြပြီ ဆိုတော့ သာမန် ရင်ပြင် တစ်ခုလိုပါပဲ။

ဒါကြောင့် ကျန်းမန်လည်း လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့တယ်။

အခု အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ပြီ ဆိုတော့ ဆက်ပြီး သတင်းသွားပို့လို့ ရမလား ဆိုတာကိုတော့ မသိသေးဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်သွားပြီး အခြေအနေကို ကြည့်ရမယ်။

အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်အတွက် နေရာချထားဖို့ စီစဉ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဘယ်မှာ နေရမလဲ ဆိုတာ ပြဿနာ ရှိတယ်။

ပြီးတော့ စားစရာလည်း လိုသေးတယ်။

တကယ်လို့များ အစောကြီး ကတည်းက သွေးကြောအင်အား ဆေးလုံးတွေ မဝယ်ထားရင်၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ အစားအစာ ရှာဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားမှာပဲ။

တွက်ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းမန်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တက်ရုံတင် မကဘူး၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးထောင့်ငါးရာတောင် ရခဲ့သေးတာပဲ။

"ဂိုဏ်းကြီး တွေကတော့ မတူဘူးပဲ၊ ယွင်ချန်ဌာနခွဲ မှာထက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှာရတာ အများကြီး ပိုလွယ်တယ်"

"ဒါပေမယ့် သုံးစရာ နေရာတွေကလည်း ပိုများလာတာပေါ့"

လမ်းမကြီး ပေါ်ကို ရောက်တော့ ကျန်းမန်က အရင်က လူရှင်းနေတဲ့ သတင်းပို့တဲ့ လမ်းမှာ လူတွေ အများကြီး ရုတ်တရက် ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"ဒါက နောက်တစ်သုတ် လူတွေ လာသတင်းပို့ကြတာလား"

ကျန်းမန်က ဒုတိယ အသုတ် သတင်းပို့တဲ့ တပည့်သစ် တွေကို ချက်ချင်း သတိရသွားတယ်။

ပထမ အသုတ် က နေရာ တစ်ခုကို ငါးယောက်ပဲ ရှိပေမယ့်၊ ကျန်တဲ့ သူတွေက တစ်ရာ နီးပါးလောက် ရှိတယ်။

အဆ နှစ်ဆယ် လောက် ပိုများတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် လူအရမ်း များနေတာ။

ကျန်းမန်က လူအုပ်ကြားထဲ ရောနှောပြီး ယွန်းရှာတောင်ထွတ် ဆီကို အတူတူ လိုက်သွားလိုက်တယ်။

ရင်းနှီးတဲ့ သူတွေနဲ့ တွေ့မလား ဆိုတာကိုလည်း လမ်းကြုံ ကြည့်သွားတာပေါ့။

ဒီလို လိုက်ရှာရင်းနဲ့ တကယ်ပဲ ရင်းနှီးတဲ့ သူတွေနဲ့ တွေ့သွားတယ်။

လီယွမ်၊ ယန်ဟွေ့မင် နဲ့ ဖန်ယုံတို့ပဲ။

အခု ယန်ဟွေ့မင်က အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်၊ သူမက ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ဖို့ အောင်မြင်သွားပြီလေ။

အစတုန်းက သူမမှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ကျန်းမန် နဲ့ တွေ့သွားတယ်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ အထက်တန်း သိုင်းပညာရပ်တွေ၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ခွင့်တွေကို ရခဲ့တယ်။

အဲဒါကြောင့် သူမ မိသားစုက ကုန်ကျစရိတ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့တာ။

ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ခုနစ် ကို အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်နိုင်ခဲ့တာပါ။

သူမ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပါ။

နောက်သုံးနှစ် အတွင်း သေချာ ကျင့်ကြံရင် သူမက တခြားလူတွေထက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို တက်ဖို့ ပိုလွယ်ကူလေသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ခွင့်ကို အဆင့်သတ်မှတ်ချက် လုစရာ မလိုဘဲ ရနိုင်လို့လေ။

"နင်တို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ"

ယန်ဟွေ့မင် က မေးလိုက်သည်။

"ငါက နန်ဖန်တောင်ထွတ် ကို သွားမှာ"

လီယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ယုံကလည်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ယွန်းရှာတောင်ထွတ် ကို သွားမှာ"

"ငါလည်း ယွန်းရှာတောင်ထွတ် ကိုပဲ သွားမှာ"

ယန်ဟွေ့မင် က အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းမန် ဘယ်တောင်ထွတ် သွားမလဲ ဆိုတာ မသိဘူး"

ကျန်းမန်က ယွင်ချန်ဌာနခွဲ ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုလေ၊ သူ ဘယ်သွားမလဲ ဆိုတာကို တခြားလူတွေက သေချာပေါက် သိချင်ကြမှာပေါ့။

ဒါပေမယ့် ဂိုဏ်းက အရမ်း ကြီးတော့ နောက်ပိုင်း ပြန်တွေ့ဖို့ ဆိုတာ မသေချာဘူး။

"ငါလည်း ယွန်းရှာတောင်ထွတ် ကိုပဲ သွားမှာ"

ရုတ်တရက် အသံတစ်သံက သူတို့ရဲ့ နောက်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

သုံးယောက်စလုံး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး ချက်ချင်း အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

ကျန်းမန်က သူတို့ရဲ့ အနောက်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေတယ်။

ဖန်ယုံ က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ"

"လမ်းကြုံလို့လေ"

ကျန်းမန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းအတွက်"

ဖန်ယုံ က စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖက်တီးလေး က မင်းကို ပေးခိုင်းလိုက်တာ၊ သူလည်း ဂိုဏ်းကို ရောက်နေပြီ၊ ချစ်ရွှေတောင်ထွတ် ရဲ့ အောက်မှာ ပစ္စည်း ရောင်းနေလောက်တယ်"

"နောက်ပြီးတော့ သူက လူတစ်ယောက်ကိုလည်း ခေါ်လာတယ်"

ကျန်းမန် က ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်ရံတော် လား"

"လော်ရွှမ်လေ" ဖန်ယုံက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"လော်ရွှမ် ဘာလို့လဲ"

ဒီလူနှစ်ယောက် က ဆက်စပ်စရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ။

"ဖက်တီးလေးက ကောင်း မိသားစုရဲ့ သွေးသား အရင်းအချာ လေ၊ လော် မိသားစုက တခြား မိသားစု တွေနဲ့ လက်ထပ်ချင်နေတာ"

ဖက်တီးလေးက အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျန်းမန် "..."

ဆိုလိုတာက ဖက်တီးလေး နဲ့ လော်ရွှမ် လက်ထပ်နိုင်တယ်ပေါ့။

အရင်က ဝတဲ့ မိန်းမတွေ မကြိုက်ဘူး ဆိုတာ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။

ဖက်တီးလေး ညဘက် စောင်ထဲမှာ ခိုးပြီး ပြုံးနေမလားတော့ မသိဘူး၊ သူ မယူချင်ဘူးလို့ အသေအလဲ ငြင်းခဲ့ပေမယ့် သူက လှပတဲ့ မိန်းကလေး တွေကို သဘောကျတာလေ။

လော်ရွှမ်က နည်းနည်း သန်မာတာကလွဲရင် တခြားအချက်တွေ အကုန် ကိုက်ညီပါတယ်။

လမ်းခရီးမှာ လီယွမ် က ယွန်းရှာတောင်ထွတ် ရဲ့ အခြေအနေကို သိချင်နေတယ်။

ကျန်းမန် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ချီသန့်စင်ခြင်း ခြံဝင်းငယ် နဲ့ ပြန်လည် ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်းငယ် ဆိုပြီး နှစ်မျိုး ခွဲထားတယ်၊ ငါတို့က ပြန်လည် ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်းငယ်ထဲ ဝင်ရမှာ ဖြစ်လောက်တယ်"

ပြန်လည် ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်းငယ် ရဲ့ ပထမက တန်ဖိုး ပိုရှိတယ်၊ အဲဒါကလည်း ငယ်ရွယ်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

"ပထမ အသုတ် ဝင်လာတဲ့ သူတွေက အထူး ခြံဝင်းငယ် ကို ဝင်ရတယ်လို့ ကြားတယ်"

ယန်ဟွေ့မင် က ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အထူး ခြံဝင်းငယ် က လူတွေက အစွမ်းထက်ကြလား"

ကျန်းမန် က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ငါ့လောက်တော့ မစွမ်းပါဘူး"

ယန်ဟွေ့မင် "..."

လီယွမ်က ယန်ဟွေ့မင် ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"သေချာ ကြည့်ထားပါ၊ ဒဏ္ဍာရီ တွေက နေရာပြောင်းသွားတိုင်း မှေးမှိန်မသွားပါဘူး၊ ပိုပြီး တောက်ပလာတာပဲ"

"ဆယ်စုနှစ် နည်းနည်းလောက် ကြာလို့ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရင် အခု အချိန်က မင်း ဒဏ္ဍာရီ တွေနဲ့ အနီးကပ်ဆုံး အချိန် ဆိုတာကို မင်း တွေ့ရလိမ့်မယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒဏ္ဍာရီ ရဲ့ အလင်းရောင်က မင်းအပေါ် ကျရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မင်း ဘယ်တုန်းကမှ ထင်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ဟွေ့မင် မှင်တက်သွားသည်။

ကျန်းမန်တောင် အံ့ဩသွားသည်။

လီယွမ်က ကပ်စေးနည်းပေမယ့် စကားပြောတာကတော့ တကယ် ကောင်းပါတယ်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျန်းမန် တို့က လီယွမ် ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ယွန်းရှာတောင်ထွတ် ဆီကို အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်။

ယွန်းရှာတောင်ထွတ်

ဒီမှာ မြူခိုးတွေ သိပ်မရှိဘူး၊ ပြာလဲ့နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီး ကို တိုက်ရိုက် မြင်နေရတယ်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းမန်က မြူခိုးတွေရဲ့ ထူးခြားမှုကို သတိထားမိလာတယ်၊ အဲဒါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ များလွန်းလို့ ဖြစ်လာတဲ့ မြူခိုးတွေပဲ။

ဆိုလိုတာက မြူခိုးတွေ များလေလေ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပိုများလေလေပဲ။

ယွန်းရှာတောင်ထွတ် ရဲ့ မြူခိုးတွေကတော့ နည်းနည်း နည်းနေတယ်။

"ဒါကြောင့် ညရှုခင်း က အလှဆုံး ဖြစ်နေတာကိုး၊ မြူခိုးတွေ ကာကွယ်ထားတာ မှ မရှိတာ"

ကျန်းမန် က စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်မိတယ်။

"တပည့်သစ်တွေလား"

မိန်းကလေး တစ်ယောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် တို့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးဆယ် ပေးရင် နေရာကောင်း ဘယ်လို ရမလဲ ဆိုတာ သင်ပေးမယ် ပုံမှန်အားဖြင့် မင်းတို့ရဲ့ နေစရာ တွေက ရှစ်ယောက် တစ်ခန်း ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ငါ သင်ပေးရင် လေးယောက် တစ်ခန်း ဖြစ်သွားမယ်"

မိန်းကလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လူနည်းလေလေ ပတ်ဝန်းကျင် ပိုကောင်းလေလေပဲ၊ ကျင့်ကြံရတာလည်း ပိုကောင်းတာပေါ့။

ကျန်းမန်က ယန်ဟွေ့မင် ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"နင် ပေးမလား"

"ဟင်"

ယန်ဟွေ့မင် က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နင်တို့ မပေးဘူးလား"

ကျန်းမန် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ မလိုဘူး"

ထို့နောက် သူက ဖန်ယုံကို သံပြား အမှတ်အသား ထုတ်ပြခိုင်းလိုက်သည်။

မိန်းကလေး အံ့ဩသွားပေမယ့် ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးဆယ် ပေးရင် နှစ်ယောက်ခန်း ကို အသက်သာဆုံး ဘယ်လို ရမလဲ ဆိုတာ သင်ပေးမယ်"

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ပေးလိုက်ကြတယ်။

ရလာတဲ့ အဖြေကတော့ သတင်းပို့တဲ့ အချိန်ကျရင် နေစရာ အကြောင်း ပြောဖို့၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ် ပေးပြီး တောင်းဆိုဖို့ပါပဲ။

တစ်ယောက်က တိတ်ဆိတ်တာကို သဘောကျတယ် လို့ ပြောရမယ်၊ နောက်တစ်ယောက်က ရိုးရှင်းတာကို သဘောကျတယ် လို့ ပြောရမယ်။

လူထွက်သွားပြီးနောက် ယန်ဟွေ့မင် က ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အလိမ်ခံလိုက်ရတာလား"

ဖန်ယုံ ကတော့ ကျန်းမန်ကို အရင်က သတင်းပို့တုန်းက ဒီလို အခြေအနေမျိုး ကြုံဖူးလား ဆိုတာ မေးကြည့်လေသည်။

ကျန်းမန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သတင်း အရင် သွားပို့ဖို့ ပြောလိုက်သည်။

သူက တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။

တန်းစီနေတဲ့ သူတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးသွားတယ်၊ လူတွေက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လျော့သွားသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ယန်ဟွေ့မင် နဲ့ ဖန်ယုံ တို့ အလှည့် ရောက်လာသည်။

သူတို့က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပေးလိုက်တော့ တကယ်ပဲ သူတို့ လိုချင်တဲ့ နေရာကို ရသွားသည်။

ဖန်ယုံ တို့က ကျန်းမန် နဲ့ အတူတူ ပြန်ဖို့ စောင့်နေခဲ့ပေမယ့် ကျန်းမန် လည်း သတင်းသွားပို့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဘာဖြစ်တာလဲ။

"နေရာ၊ နာမည်"

သတင်းပို့တဲ့ နေရာက လူငယ်လေး တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် က အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

"လော့ယွင်မြို့၊ ကျန်းမန်"

ဒီမှာက မြို့နာမည် ပြောရုံနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်၊ လူတိုင်းက ယွင်ချန်ဌာနခွဲကနေ လာတာချည်းပဲလေ။

"ကျန်းမန်"

တစ်ဖက်လူက စာရင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းမန် ဆိုတဲ့ နာမည် မပါပါဘူး မင်း ပြောတာ သေချာရဲ့လား"

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် တစ်ဖက်လူက အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာ ဟယ် လာကြည့်ပါဦး၊ ဒီစာရင်းမှာ လူများ လိုနေသလားလို့"

"ဘယ်နေရာက ဘယ်သူလဲ"

ဟယ်ချန်ဖုန်း က အနောက်ကနေ မှတ်တမ်းတွေကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"လော့ယွင်မြို့ က ကျန်းမန်ပါ"

တစ်ဖက်လူက ချက်ချင်း ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ဟယ်ချန်ဖုန်း အံ့ဩသွားသည်။

သူ့ရဲ့ စာရင်းကို ကိုင်ပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူက ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လော့ယွင်မြို့၊ ယွင်ချန်ဌာနခွဲ ပထမ၊ ကျန်းမန် လား"

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အရင်က သတင်းပို့ခဲ့တဲ့ လူတွေက အတော်လေး အံ့ဩသွားကြတယ်၊ ယွင်ချန်ဌာနခွဲ ပထမ က ဘာလို့ ဒီနေ့မှ လာသတင်းပို့ရတာလဲ။

"မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက် ကတည်းက အထူး ခြံဝင်းငယ်ထဲ ဝင်ရမှာလေ၊ အခုတော့ အချိန်လွန်သွားပြီ ဆိုတော့ သာမန် ခြံဝင်းငယ်ထဲမှာပဲ စီစဉ်ပေးရတော့မယ် မင်းမှာ ပြဿနာ ရှိလား"

ဟယ်ချန်ဖုန်း က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ ကျွန်တော့်မှာ မေးစရာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်"

ဟယ်ချန်ဖုန်း က ပြောလိုက်သည်။

"မေးလေ၊ ဒါပေမယ့် အထူး ခြံဝင်းငယ်က စတင်နေပြီ ဆိုတော့ မင်း ဝင်လို့ မရတော့ဘူးနော်"

"ကျွန်တော် သိချင်တာက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို ရောက်သွားရင် ဘယ်ခြံဝင်းငယ်ကို သွားရမလဲ ဆိုတာပါပဲ"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ဟယ်ချန်ဖုန်း ကြောင်အမ်းသွားပြီး အခုမှ ရောက်လာတဲ့ ပိုင်တန်ယန် လည်း အတော်လေး အံ့ဩသွားသည်။

ရှေ့က လူက ဘာပြောနေလဲ ဆိုတာကို သူမ သေချာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းမန် ကတော့ ဆက်ပြောနေသည်။

"ကျွန်တော် သတင်းလာမပို့ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော် ရောက်လာတဲ့ ညမှာတင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က ပွင့်သွားတော့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို အရင် သွားတက်ရလို့ လာသတင်းမပို့နိုင်တာပါ"

ဟယ်ချန်ဖုန်း နဲ့ ပိုင်တန်ယန် တို့က မျက်မှောင်ကြုတ်နေတုန်းပဲ။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို အရင် သွားတက်ရလို့ လာသတင်းမပို့နိုင်တာတဲ့လား။ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်မျိုးကို သူ ဘယ်လိုများ စဉ်းစားနိုင်ရတာလဲ။