အခန်း ၁၀၉

အခန်း (၁၀၉) သူက မိန်းမကို အားကိုးနေတာကိုး

အန်းရုံက တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် အထဲမှ လူများကို ကြည့်နေသည်။

သူမ မနေ့ညက ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ရပေ။

ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် အိပ်စက်ခြင်းကြားတွင် အကြိမ်ကြိမ် တွေဝေနေခဲ့သည်။

သူမ သင်ယူထားသမျှ ဗဟုသုတများက အိပ်စက်ခြင်းကသာ မှန်ကန်ကြောင်း၊ ထိုသို့မှသာ မနက်ဖြန်တွင် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမကို ပြောပြနေသည်။

သို့သော် ခြံဝင်းငယ်၏ ပထမနေရာကမူ ညအိပ်ပျက်ခံ၍ ကျင့်ကြံခြင်းကသာ မှန်ကန်ကြောင်း သူမကို ပြောပြနေပြန်သည်။

ယခု အိပ်လိုက်ပါက အခြားသူများက သူမကို တစ်ညလုံးစာ ကျော်တက်သွားလိမ့်မည်။

ထိုကွာဟချက်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်လည် ဖြည့်ဆည်းနိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားသူများက သူမ အမီလိုက်နိုင်ရန်အတွက် အနားယူပေးမည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုသို့ တွေဝေနေစဉ် အခန်းထဲ ဝင်လာချိန်မှာပင် ခြံဝင်းငယ်၏ ပထမနေရာက ယခင် မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို ဖတ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက အနားသို့ တိုးသွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ဖျက်ပေးလို့ ရမလား"

ကျန်းမန်က ပြုံး၍သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအကြောင်း တစ်လုံးမှ မဟဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ဖျက်ပေးလို့ ရမှာလဲ။

ဤအချိန်တွင် သူက ဖန်ယုံကို လိုအပ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်၊ ဤလူများက အတွေ့အကြုံ မရှိကြချေ။

ထို့နောက် နဝမမြောက် ခြံဝင်းငယ်မှ လူများ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ချောင်ချန် ဝင်လာသောအခါ ကျန်းမန်က မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို ထပ်မံ ထုတ်၍ ဖတ်နေပြန်သည်။

၎င်းကို မြင်သော် ချောင်ချန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွား၏။

ထို့နောက် အန်းရုံက သူ၏ အနားသို့ လာကာ တစ်ခုခုကို တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ချောင်ချန် ကြောင်အမ်းသွားပြီး အတော်လေး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

အန်းရုံက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"နင်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါက ဘာလို့ ဒီလို အဖြစ်မျိုး ရောက်ရမှာလဲ"

"ခန္ဓာကိုယ်က အဆီတွေ နည်းနည်းလောက် လျှော့လိုက်ပါလား၊ ဦးနှောက်ဆီ သွေးမရောက်ရင် နင့်ကို ဦးနှောက်မရှိတဲ့သူလို ဖြစ်သွားစေလိမ့်မယ်"

ချောင်ချန်က စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ အားသာချက်ပဲ"

အန်းရုံက မတ်မတ်ရပ်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးက အသက်ပေးပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်အောင်၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တက်အောင် ကြိုးစားနေကြတာ၊ ဘယ်သူက ဒီလိုဟာတွေကို အာရုံစိုက်နေမှာလဲ၊ အားသာချက် ဆိုတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားနေတာ သက်သက်ပဲ။ ခေါင်းမာလွန်းတယ်၊ ဒါကြောင့် နင်က အမြဲတမ်း လူတွေကို သွားသွားပြီး ရန်စနေတာပေါ့"

ချောင်ချန်က အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခု နင် ဘယ်လို လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"

အန်းရုံက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"သူက နေ့တိုင်း အဲဒီစာအုပ်ကို ဖတ်နေတာကို နင် ခံနိုင်ရည် ရှိလို့လား"

အကယ်၍ ကျန်းမန်က နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက သူတို့ လုံးဝ ဂရုစိုက်စရာ မလိုပေ။

ထိုမှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို စုတ်ပြတ်သွားသည်အထိ ဖတ်နေလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိချေ။

သို့သော် သူက ပထမနေရာ ဖြစ်နေသည်။

ထို့အပြင် အခြားသူများထက် အများကြီး အပြတ်အသတ် သာလွန်နေသော ပထမနေရာ ဖြစ်၏။

အချိန်တိုအတွင်း မည်သူကမျှ ကျော်တက်နိုင်မည် မဟုတ်သော ပထမနေရာ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော သူက မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို အမြဲတမ်း ဖတ်နေသည်ဆိုလျှင် အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။

ကျန်းမန်က ထုံးစံအတိုင်း တစ်ချက်လောက် ဖတ်ကြည့်ရုံသာ ဖတ်ကြည့်ပြီး အခြား ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူတို့က ဆရာမ ယန်ကို စတင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ထို့အပြင် ပထမနေရာ၏ ရမှတ်ကို ဆရာမ ယန်က တားမြစ်ထားသဖြင့် အခြားသူများအားလုံးက အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကိုသာ ကြည့်ရှုနိုင်ပြီး ရမှတ်များက နဝမမြောက် ခြံဝင်းငယ်တွင်သာ ပြန့်နှံ့နေခဲ့သည်။

ညအိပ်ပျက်ခံ၍ ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်းကိုလည်း အားလုံးက အပြင်သို့ မပြောကြချေ။

ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အရင် လေ့လာကြည့်ရမည်၊ အကယ်၍ တိုးတက်နိုင်မည်ဆိုပါကလည်း ကိုယ်တိုင် အရင် တိုးတက်အောင် လုပ်ရမည် ဖြစ်၏။

ရမှတ်များ ထွက်ပေါ်လာပါက မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် အားလုံးက အချင်းချင်း နားလည်မှု ရှိနေကြသည်။

အချိန်တစ်ခုအထိ လေ့လာကြည့်ပြီးမှသာ ဆက်ပြောရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြ၏。

"ပထမဆုံး စာမေးပွဲ ပြီးသွားရင် လူတစ်သုတ် ထပ်ရောက်လာဦးမယ် ထင်တယ်"

ကျန်းမန်က ဘေးနားရှိ လူများ စကားပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ သူက ခြံဝင်းငယ်၏ ပထမနေရာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အရှေ့ဆုံးတွင် ထိုင်နေရပြီ ဖြစ်၏။

"ဆယ့်နှစ်လပိုင်းမှာ တစ်သုတ်၊ သုံးလပိုင်းမှာ တစ်သုတ်၊ ဒီနေ့ ဆယ့်နှစ်လပိုင်းက အသုတ် ရောက်လာလိမ့်မယ်"

ကျောက်ယောင်ယောင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအသုတ်ထဲမှာ အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ ပါမလား မသိဘူး"

အန်းရုံက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ယုတ္တိအရဆိုလျှင် မရှိသင့်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှစ်လပိုင်းနှင့် ကိုးလပိုင်းက အသုတ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ငါတို့ဘက်မှာတော့ မကြားမိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ထောင်ယွမ်တောင်ထွတ်ဘက်မှာတော့ တစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ သတင်းက အမှန်လား အမှားလားတော့ မသိဘူး၊ အဲဒီလူက အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်တဲ့"

ကျိုးပုဖန်က ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ပထမနေရာနဲ့ မြို့တစ်မြို့တည်းက လာတာလို့ ပြောကြတယ်"

"ဆယ့်ခုနစ်နှစ်လား ဆယ့်ခုနစ်နှစ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝင်လာတာလဲ"

ကျောက်ယောင်ယောင် အတော်လေး အံ့ဩသွားသည်။

"အထူး အခွင့်အရေးနဲ့ ဝင်လာတာ ဖြစ်လောက်တယ်၊ တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ် အဆင့်ကိုး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် အဆင့်ကိုး၊ စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ် အဆင့်ကိုး အားလုံးကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့လို့ ဂိုဏ်းက တိုက်ရိုက် လာခေါ်သွားတာလို့ ပြောတယ်"

ကျိုးပုဖန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒီနှစ်မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ခွင့် နေရာ ရခဲ့ပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်းငယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်"

အခြားသူများ အတော်လေး အံ့ဩသွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူက အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းသောကြောင့်ပင်။

သူတို့က အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်တွင် ယွင်ချန်ဌာနခွဲမှ ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အမြန်ဆုံးဆိုလျှင်ပင် အသက် နှစ်ဆယ်မှသာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်းငယ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ယခု ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံနေသူကပင် အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။

ဤ မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်လာသူက အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည် ဟုတ်လား။

သူတို့၏ စကားများကို ကြားသော်လည်း ကျန်းမန် သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူ၏ အကြောင်းကို သူ အစောကြီးကတည်းက ကြားဖူးထားသောကြောင့်ပင်။

သူနှင့် မြို့တစ်မြို့တည်းမှ ဖြစ်ရုံသာမက ရွာတစ်ရွာတည်းမှပင် ဖြစ်၏။

အားလုံးက ပေ့ရွာမှ လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယုတ္တိအရဆိုလျှင် ကျန်းမန်က သူ့ကို ငယ်ငယ်ကတည်းက မြင်ဖူးခဲ့သင့်ပေသည်။

သို့သော်...

ဘာမှတ်ဉာဏ်မှ မရှိချေ။

ငယ်ဘဝက အကြောင်းအရာများစွာကို သူ မေ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က သူက အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ရာ မူလကတည်းက မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။

ယခု အကောင်းပကတိ ဖြစ်သွားသော်လည်း မမှတ်မိသော အရာများကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အမှတ်ရဆုံး အရာမှာ နွားဝါကြီးသာ ဖြစ်၏။

"တကယ်တော့ ငါတို့ဆီမှာလည်း အလားအလာ ကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက် ရောက်လာနိုင်တယ်"

ချောင်ချန်က အနားသို့ တိုးလာကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလူက ပြန်လည်ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်းငယ်မှာ နှစ်နှစ်လောက် နေခဲ့ပြီးပြီ၊ သူက အချိန်ယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အခြေခံကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ရတာကို ယုံကြည်သူပဲ"

"ကြားရသလောက်တော့ သူက အများကြီး စုဆောင်းထားပြီးပြီ၊ အကောင်းဆုံး အခြေအနေနဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မှာတဲ့"

"ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ် အဆင့်ဆယ့်သုံး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် အဆင့်ဆယ့်သုံး၊ စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ် အဆင့်ဆယ့်သုံး"

"သိပ်မကြာခင်မှာပဲ နဝမမြောက် ခြံဝင်းငယ်က လူအများစုကို ကျော်တက်သွားလောက်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန်ပင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်၊ ဤမျှ ချမ်းသာသလော။

အထက်တန်းအဆင့် သုံးခု၊ ဤအခြေခံက တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှပေသည်။

သူ့ထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်သေး၏။

နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် စသည်တို့ကို ကျင့်ကြံရာတွင် တကယ်ကို အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် နောက်မှ ရောက်လာသူများက အားနည်းမည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။

ဤနေရာတွင် ဤမျှ အခြေခံ ကောင်းမွန်သူ တစ်ယောက်မျှ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို သူက အစပိုင်းမှာ ငါတို့ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို မထိခိုက်နိုင်ဘူးပေါ့"

အန်းရုံက မေးလိုက်သည်။

ချောင်ချန်က ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်၏。

"နင်က သူ့ထက် သုံးလ ပိုစောတယ်ဆိုပေမယ့် အများကြီး သက်ရောက်မှု မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ကြားရသလောက် သူက တစ်ခြံဝင်းတည်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို စိတ်မဝင်စားဘူး၊ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က လာမယ့်နှစ် ရှစ်လပိုင်း ကုန်မှာ လုပ်မယ့် ခြံဝင်းငယ် သုံးခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ပဲ"

"ပစ်မှတ်က ခြံဝင်းငယ် ရှစ်ခု၊ ခြံဝင်းငယ် ခုနစ်ခု ပေါ့"

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ခြံဝင်းငယ် သုံးခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ရှိပြီး၊ တစ်နှစ်သုံး၊ လေးငါးခြောက်၊ ခုနစ်ရှစ်ကိုး ဟူ၍ အမြဲတမ်း ရှိသည်။

တစ်၊ လေး၊ ခုနစ် က အားသာချက် အများဆုံး ဖြစ်၏။

သို့သော် နှစ်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ အခု နဝမမြောက် ခြံဝင်းငယ်က နောက်ပိုင်းကျရင် သတ္တမမြောက် ခြံဝင်းငယ် ဖြစ်သွားမှာပဲ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အားသာချက်ကတော့ လူတိုင်း ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း လူအသစ်များဖြင့် လဲလှယ်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

တောင်ထွတ် ခုနစ်ခု နှိုင်းယှဉ်မှုအတွက်ဆိုလျှင်မူ အချို့သော ယှဉ်ပြိုင်လုယူမှု ကြီးများ လိုအပ်ပေသည်။

လူရွေးပြီး သွားရောက် ယှဉ်ပြိုင်ရမည် ဖြစ်၏။

ကျန်းမန်က ထိုအကြောင်းများကို သေချာ မသိသော်လည်း ခြံဝင်းငယ် သုံးခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ပြီးနောက်တွင် ထိုသို့သော ယှဉ်ပြိုင်မှုများ ရှိလာမည်ကိုတော့ ကြားဖူးထားသည်။

ဆရာမ ယန် ကတော့ တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးသေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ရိချိုးက လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

စုစုပေါင်း လူဆယ့်နှစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အမျိုးသား ခုနစ်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီး ငါးယောက် ဖြစ်ကြ၏။

"မင်းတို့ နောက်ဆုံး နေရာတွေမှာ သွားထိုင်ကြ၊ သုံးလကြာလို့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထွက်လာမှ နေရာ ပြန်ရွှေ့မယ်"

ယန်ရိချိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က ထိုလူများထဲတွင် မည်သူက အခြေခံ ကောင်းမွန်သော သူဖြစ်မည်နည်းဟု အတော်လေး သိချင်နေခဲ့၏။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းမန် သိရှိသွားခဲ့သည်။

လူဆယ့်နှစ်ယောက်တွင် ဆယ့်တစ်ယောက်က သူ့အနားမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် ခေါင်းငုံ့သွားခဲ့ကြသည်။

ပထမနေရာ ဆိုသည်မှာ ဘာကို အဓိပ္ပာယ်ရသနည်း ဆိုသည်ကို အားလုံး သိရှိထားကြ၏။

တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေပြီး သူတို့ အလွယ်တကူ စိုက်ကြည့်၍ ရနိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နောက်ဆုံးမှ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် မျက်နှာဖြူရော်နေသော အမျိုးသား တစ်ဦးကမူ သူ့ကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်သွားခဲ့ပြီး မကြာမီ ထိုနေရာက သူ၏ နေရာ ဖြစ်လာတော့မည်ဟု ဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျန်းမန် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အလားအလာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူက ဤမျှ ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံမည့် ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက် ဖြစ်လောက်ပေသည်။

"နာမည်တွေကိုတော့ နေရာအလိုက် ကြေညာပေးမယ်၊ မင်းတို့ဘာသာ မင်းတို့ မိတ်ဆက်ကြပေါ့"

ယန်ရိချိုးက နောက်ဘက်မှ လူဆယ့်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခဏနေရင် ငါ မင်းတို့ကို နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် အကြောင်း ရှင်းပြပေးမယ်"

ထို့နောက် သူမက ကျန်းမန်တို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏。

"ပထမဆုံး စာမေးပွဲ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ မင်းတို့ အများစုက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်နဲ့ စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို စတင် ကျင့်ကြံလို့ ရပြီ၊ နောက်တစ်ခေါက် စာမေးပွဲမှာ အမှတ် သုံးဆယ်အောက် လျော့လို့ မရဘူး"

"မဟုတ်ရင် ကျန်နေခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံရလိမ့်မယ်"

"ဒါ့အပြင် ထိပ်ဆုံး သုံးယောက်က ဆရာတင်ခွင့် ရွေးချယ်လို့ ရပြီ"

"ဒါက မင်းတို့ ဆရာတင်ဖို့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေပဲ"

ပြောရင်းနှင့် သူမက ကျန်းမန်တို့ သုံးဦးကို စာအိတ် တစ်အိတ်စီ ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာတင်ရမယ့် စည်းကမ်းချက်တွေ၊ ဆရာတင်ပြီးရင် ရမယ့် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အကုန်လုံး ဒီထဲမှာ ပါတယ်၊ မင်းတို့ဘာသာ မင်းတို့ ဖတ်ကြည့်ကြ"

ယန်ရိချိုးက အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် အရန် လမ်းကြောင်း အကြောင်းကိုပါ ထည့်ပြောလိုက်သည်။

"အရန် လမ်းကြောင်းက နောက်တစ်ခေါက် စာမေးပွဲပြီးမှ လုပ်ရမယ့် ကိစ္စဆိုပေမယ့် ငါတို့ ခြံဝင်းငယ်ထဲက တချို့လူတွေက တိုးတက်မှု မြန်ကြတယ်"

"ဒါကြောင့် အခုကတည်းက စဉ်းစားထားလို့ ရပြီ"

"အရန် လမ်းကြောင်းထဲမှာ အကုန်အကျ အသက်သာဆုံးက အဆောင်ရေးဆွဲခြင်းနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်ပျိုးခြင်းပဲ"

"အဲဒါတွေအပြင် သိုင်းပညာရပ်တွေကိုလည်း စတင် လေ့လာဖို့ ကြိုးစားလို့ ရပြီ"

"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အကြမ်းဖျင်း အရင် လေ့လာကြည့်၊ နားမလည်ရင် ငါ့ကို လာမေး"

"ကျင့်ကြံတာ စကြတော့"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက နောက်ဘက်ရှိ လူဆယ့်နှစ်ယောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဘေးဘက် အခန်းတွင် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် အကြောင်း စတင် ရှင်းပြတော့သည်။

ခုနစ်ရက် ကြာပြီးနောက် သူတို့၏ တိုးတက်မှုက သူတို့နှင့် တူညီသွားမည် ဖြစ်၏။

သုံးလတာ ကွာဟချက်က အလွန် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

အရှုံးတော့ နည်းနည်း ပေါ်တာပေါ့။

နောက်ဆုံး အသုတ်ကတော့ ပိုပြီး အရှုံးပေါ်မယ်၊ ခြောက်လလောက် နောက်ကျသွားတာကိုး။

ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ခြောက်လဆိုတာ အမှတ် သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်လောက်ပဲ ကွာတာပါ။

ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံလိုက်၊ ဆေးလုံးလေး နည်းနည်း စားလိုက်ရင် အမီလိုက်နိုင်သွားမှာပါ။

ယန်ရိချိုး ထွက်သွားသည်နှင့် ကျန်းမန်က စာအိတ်ကို ချက်ချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ပြင်ပဂိုဏ်းမှာ ဆရာတင်တယ် ဆိုပေမယ့် တကယ်တော့ အတွင်းဂိုဏ်းက ဆရာတွေကို တင်ရတာပါ၊ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ အားလုံးက ပြင်ပဂိုဏ်းမှာပဲ ရှိနေကြတာပါ။

ဒီလူတွေက ပြင်ပဂိုဏ်း တောင်ထွတ် ခုနစ်ခုမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ဟောပြောပွဲတွေ ဖွင့်လှစ်ကြတယ်။

ဆရာတင်ပြီးရင် အလကား သွားနားထောင်လို့ ရသလို အချိန်မရွေး သွားရောက် ဆွေးနွေးလို့လည်း ရတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံမှာ အလုပ်တချို့လည်း ရနိုင်သေးတယ်။

အရန် လမ်းကြောင်းအတွက် အရမ်း အကျိုးရှိပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဆရာတင်ဖို့အတွက် ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင် လိုအပ်တယ်။

ကျန်းမန်ရဲ့ ဆရာက ဆေးဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဟောပြောပွဲကို ချစ်ရွှေတောင်ထွတ်မှာ ဖွင့်လှစ်ထားတယ်။

ဆေးပညာ သင်ကြားရေး ဆရာ ခုနစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပါ။

အရန် လမ်းကြောင်းအတွက် ဆေးပညာ သင်ပေးတဲ့ ဆရာတွေ အားလုံးက သူတို့ဆီကနေ သင်ယူခဲ့ကြတာလို့ ကြားဖူးတယ်။

ဆေးဆရာတွေရဲ့ အလုပ်က အများကြီး ရှိလောက်တယ်လို့ ကျန်းမန် ထင်မိပြီး သွားစမ်းကြည့်ဖို့ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတယ်လို့ တွေးလိုက်တယ်။

ကံကောင်းရင် ဆေးလုံး တချို့တောင် ရနိုင်သေးတယ်။

ဆေးလုံး လျှော့ဈေးနဲ့တောင် ဝယ်လို့ ရနိုင်သေးတယ်။

ဒါပေမယ့် ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ ကြောင်အမ်း သွားခဲ့တယ်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း၊ ရေခဲမြက် ဆယ်ပင်၊ ပိုးမွှားဝိညာဉ် အခွံ တစ်ရာ၊ လျှို့ဝှက်ရေ သုံးပုလင်း၊ သစ်ပင်ပြာ တစ်ဗူး၊ ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံ အပင် အပင်တစ်ရာ။

ဒါ့အပြင် တစ်လကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာ ဆက်သရဦးမယ်။

ကျန်းမန် "..."

ဒီဆရာက ဘာအသုံးကျလို့လဲ။

သိချင်စိတ်နဲ့ ကျန်းမန်က ဘေးနားက ကျိုးပုဖန်ကို မေးကြည့်လိုက်တယ်၊ တစ်ဖက်လူက အတော်လေး ချမ်းသာတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိတယ်။

သူ နားမလည်တဲ့ အရာတွေကို တစ်ဖက်လူက သိလောက်မှာပါပဲ။

တစ်ချက်လောက် ကြည့်ရုံနဲ့တင် တစ်ဖက်လူက ပြောလိုက်တယ်။

"အားလုံးပေါင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်းလောက် ရှိမယ်၊ မင်းရဲ့ ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင်က နည်းနည်း များနေတယ်"

ချက်ချင်းပဲ သူက နာမည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကာ ပြောလိုက်၏။

"ဆေးပညာ သင်ကြားရေး ဆရာ ဟုတ်လား"

"ငါလည်း ဆေးဆရာ လိုချင်တာပဲ"

ကျောက်ယောင်ယောင်က အားကျစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန်ကတော့ ဘာမှ မခံစားရပါဘူး၊ နှမြောစရာကောင်းတာက အပေါ်မှာ နာမည် ရေးထားတာပဲ။

မဟုတ်ရင် သူ ရောင်းစားလိုက်မှာ။

ဆရာတင်တဲ့ ကိစ္စလား။

နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဆေးဖော်စပ်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း ဟုတ်လား...

ကျန်းမန်က သူ့ကိုယ်သူ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက် အနေနဲ့ ဆရာတင်စရာ မလိုဘူးလို့ ထင်လိုက်တယ်။

ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုပဲ မြှင့်တင်တာ ကောင်းပါတယ်။

ကျန်းမန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကျိုးပုဖန်က မေးလိုက်၏။

"မင်း ဆရာ သွားတင်မလို့လား"

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံမလို့လေ၊ ဒီမှာပဲ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေရမှာလား"

ကျိုးပုဖန် "..."

ကျန်းမန်ကလည်း သူတို့ကို အခက်မတွေ့စေခဲ့ပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဒီမှာပဲ ဆက်ကျင့်ကြံနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ ပြန်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ပြီဆိုတော့ အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး၊ ပြန်ပြီး ခိုးကျင့်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။

အရင်ဆုံး ကျန်နေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ပြည့်အောင် စုဆောင်းမယ်၊ ပြီးရင် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်အာရုံကို မြှင့်တင်မယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ မန္တန်အစီအရင်နဲ့ ဓားစီးပျံသန်းရေး သိုင်းပညာရပ်ကို လေ့လာမယ်။

ဝိညာဉ်ဓား ကိစ္စကတော့...

အခြေအနေ ကြည့်ပြီးမှ ဝယ်မယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ပိုင်း ကျင့်ကြံတဲ့အခါ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ကုန်မှာဆိုတော့ ဝယ်ပြီး သိပ်မသုံးဖြစ်ရင် နောင်တရနေမှာ စိုးလို့ပဲ။

ကျိုးပုဖန်က လူထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း သူ့ခေါင်းထဲမှာ ကျန်းမန် အိမ်မှာ ကျင့်ကြံနေမယ့် မြင်ကွင်းတွေ ပေါ်လာတယ်။

အဲဒါက သူ့ကို ရပ်တန့်ဖို့ မရဲအောင် လုပ်နေတယ်။

သူလည်း သွားပြီး ကျင့်ကြံရမယ်။

ကျောက်ယောင်ယောင်တို့လည်း ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး ကျင့်ကြံကြတယ်။

ညဘက်…..

ကျိုးပုဖန်က ကျင့်ကြံပြီးတော့ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ဖို့ အထူး ထွက်လာခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျန်းမန် ရှိတဲ့ ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းကို ရောက်သွားတယ်။

အဲဒီမှာ မြင်လိုက်ရတာကတော့ အဲဒီလူရိပ်လေးက နည်းနည်းလေးမှ မနားဘဲ အဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံနေတာကိုပဲ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကလည်း ပိုပိုပြီး ထူထပ်လာတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ တကယ် အိပ်မပျော်တော့ဘဲ ပြန်သွားပြီး ကျင့်ကြံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဒီတစ်ခေါက် ကျင့်ကြံလိုက်တော့ သူက အရင်ကထက် အများကြီး တိုးတက်လာတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

အထူးသဖြင့် တခြားလူတွေထက် ရှေ့ရောက်သွားပြီလို့ တွေးလိုက်မိတဲ့ အချိန်မှာ ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသေးတယ်။

"တကယ်ပဲ စိတ်အာရုံ ထိခိုက်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး လုံးဝ မရှိဘူး"

"အရင်တုန်းကတော့ ငါက သူတို့ ပြောတဲ့ အလကား စကားတွေကို ယုံခဲ့မိတာပဲ"

အခြားတစ်ဖက်မှာ ကျောက်ယောင်ယောင်လည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားနေရတယ်။

အထူးသဖြင့် လူတိုင်းက သူမရဲ့ အနောက်မှာ ကျန်နေခဲ့တယ်လို့ တွေးလိုက်မိတဲ့ အချိန်မှာ စိတ်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ အပြည့် ဖြစ်လာတယ်။

စိတ်အာရုံ ထိခိုက်တယ် ဟုတ်လား…..

ယုံကြည်မှုတွေ အပြည့်ပဲ။

ဒါပေမယ့် ဒီလို ကျင့်ကြံတာက ခန္ဓာကိုယ်အတွက်တော့ တကယ်ပဲ နည်းနည်း ပင်ပန်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သွေးကြောဆေးလုံး၊ စိတ်တည်ငြိမ်ဆေးလုံးတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ…..

သုံးလိုက်၊ အကုန်လုံး သုံးလိုက်

ပထမနေရာ ရတဲ့သူကတောင် အိပ်မပျက်ဘဲ နေနိုင်သေးတာ၊ သူမက ဘာလို့ မနေနိုင်ရမှာလဲ

သူမက ဒီလောက် ချမ်းသာနေတာ၊ ဒီပစ္စည်းလေးတွေကိုတောင် မထိန်းသိမ်းနိုင်ဘူးလား

ခုနစ်ရက် တိုတိုလေး အတွင်းမှာတင်။

နဝမမြောက် ခြံဝင်းငယ်က တခြားလူတွေ အကုန်လုံး အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြတယ်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတွေ တောက်ပနေတယ်။

"နင် ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံခဲ့တာလား"

အန်းရုံက ချောင်ချန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံတာ စိတ်အာရုံကို ထိခိုက်စေတယ်လေ၊ ဘယ်သူက အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံမှာလဲ"

ချောင်ချန်က မျက်ကွင်းညိုနေသော အန်းရုံကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လို လုပ်မလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားပြီးပြီလား"

ဝင်လာလာချင်း တစ်ဖက်လူက စာအုပ်ကို ဖတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရရင် ဘယ်သူက ခံနိုင်ရည် ရှိမှာလဲ။

"စဉ်းစားပြီးပြီ၊ သူက ဆင်းရဲတယ်လေ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပေးလိုက်ရင် ရပြီ"

အန်းရုံက ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ စဉ်းစားထားတာ၊ ဘယ်လောက် ပေးရင် သင့်တော်မလဲလို့ နင် ထင်လဲ"

"တစ်ထောင်လောက်ပေါ့၊ ဆေးလုံး နှစ်လုံးစာလောက်ဆိုရင် စာကြောင်း တစ်ကြောင်း ဖျက်ပေးဖို့ လောက်ပါတယ်"

အန်းရုံက ပြောလိုက်သည်။

ခုနစ်ရက် အချိန်အတွင်း အသစ်ဝင်လာသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တပည့်များက အတန်းတစ်ခုလုံး စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားကြသည်။

ဒီလူတွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ

ဒီတစ်ခေါက် ပထမနေရာ ရထားတဲ့ ဝေ့ပေ့ချွမ်က အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီလူတွေက ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံတာ စိတ်အာရုံကို ထိခိုက်စေတယ်ဆိုတာ မသိကြဘူးလား

ဒီလောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အမြန် ကျင့်ကြံချင်တယ် ဆိုတာက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ဒီလူတွေ ဘယ်လိုများ လမ်းလွဲသွားကြတာလဲ ဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ သူက မကြာခင်မှာပဲ တဟုန်ထိုး တက်လာတော့မှာပါ။

နောက်တစ်ခေါက် စာမေးပွဲမှာ သူ ထိပ်ဆုံး ဆယ်ယောက်စာရင်းထဲ ဝင်နိုင်တယ်။

ရှစ်လပိုင်း အကုန်မှာ လုပ်မယ့် စာမေးပွဲမှာ ထိပ်ဆုံး သုံးယောက်စာရင်းထဲ ဝင်နိုင်ပြီး၊ နှစ်ကုန်မှာတော့ ပထမနေရာ ရနိုင်တယ်။

အဲဒီနောက်ပိုင်းတော့ အပြတ်အသတ် ရှေ့ရောက်သွားမှာပါ။

အခု ပထမနေရာ ရထားတဲ့သူက ဆင်းရဲသား တစ်ယောက်ပါပဲ၊ အခြေခံက သူ့လောက် မကောင်းဘူး၊ အရင်းအမြစ်ကလည်း သူ့လောက် မများဘူး၊ ကြိုးစားမှုကလည်း သူ့လောက် မရှိဘူး။

ရလဒ်ကတော့ အထင်းသား မြင်နေရပါတယ်။

ယန်ရိချိုးက တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောပါဘူး။

သူမက မေးခွန်းထုတ်လို့ ရပေမယ့်၊ အသုံးဝင်မှာလား

ပထမနေရာက အဲဒီမှာ ရှိနေတာကိုး။

အတုမခိုးချင်တဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။

အဲဒီနောက် သူမက ဆရာတင်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်တယ်။

တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ သတိပေးလိုက်တယ်။

"ဆရာတင်ဖို့ ဖိတ်စာက တစ်လပဲ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတယ်၊ တစ်လကျော်သွားလို့ သွားမတင်ရင် နေရာ ဖျက်သိမ်းခံရဖို့ များတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျိုးပုဖန်တို့လည်း ဆရာတင်ရန် စတင် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

ကျန်းမန်ကတော့ လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့...

တစ်လအတွင်း သူ့ကို သတ်ရင်တောင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း မရှိနိုင်ဘူး။

လက်လျှော့လိုက်ပါပြီ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဆေးဖော်စပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ။

သူက အဆောင်ရေးဆွဲဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ၊ အဲဒါက ဈေးသက်သာတယ်လေ။

ပြီးရင် ဈေးကြီးတာ တစ်ခုကို ရွေးမယ်။

မန္တန်အစီအရင် သင်မယ်။

တကယ်တော့ ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်ပျိုးတာလည်း ရပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နွားဝါကြီး ရှိနေတာကိုး။

သူက ကူညီပေးနိုင်တယ်။

ဒီအကြောင်းကို တွေးမိတော့ ကျန်းမန်က မန္တန်အစီအရင်နဲ့ အဆောင်ရေးဆွဲတာကိုလည်း တစ်ဖက်လူကို မေးကြည့်လို့ ရတယ်လို့ တွေးလိုက်မိတယ်။

တကယ်လို့ သူက တတ်နေရင်ကော

ဒါဆို ဆရာတင်တာ ပိုပြီးတောင် အသုံးမကျ ဖြစ်သွားပြီ။

————

အခြားတစ်ဖက်တွင်

ယွီဝမ်ယီက သူမရဲ့ ဆရာဆီကနေ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်။

"နင် ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

ဖြတ်သွားတဲ့ ဆရာမရှက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက အရင်းအမြစ်တွေ ရအောင် ကြိုးစားပေးဖို့လေ"

ယွီဝမ်ယီက အတော်လေး အကူအညီမဲ့နေပုံရသည်။

သူမ ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရတယ်။

လုံးဝ မျက်နှာမထောက်ဘဲကိုပေါ့……

"နင့်ကို သတင်းတစ်ခု ပြောပြမယ်၊ စီနီယာလု ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ လူက အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်နဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်းငယ်ကို ဝင်သွားပြီတဲ့"

ဆရာမရှက ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ယွီဝမ်ယီ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။

"ဒီလောက်တောင် လွန်ကဲတာလား ကျန်းမန်ထက်တောင် ပိုကြမ်းသေးတယ်"

"သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ၊ ခြံဝင်းငယ် သုံးခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ဝင်လုပြီးရင်၊ တောင်ထွတ် ခုနစ်ခု ယှဉ်ပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ပါမယ့် ပုံပဲ"

ဆရာမရှက သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျန်းမန်မှာ ဝင်လုဖို့ အရည်အချင်း ရှိလား"

ကျန်းမန်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို အမြန် ရောက်သွားတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိပေမယ့်၊ သူ ဘယ်လောက် အမှတ်ရခဲ့လဲ ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြပါဘူး။

ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရတတ်လို့ သိပ်မေးစရာ မလိုပါဘူး။

"ငါ လုချင်တာက အဲဒါ မဟုတ်ဘူး"

ယွီဝမ်ယီက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"မကြာသေးခင်က အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရောက်လာပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုကို ဖွင့်မယ်ဆို၊ အဲဒီမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တွေအတွက် နေရာတွေ ရှိတယ်ဆို"

"ငါက ကျန်းမန်အတွက် အဲဒီနေရာကို လုပေးချင်တာ"

ဆရာမရှ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အချိန်မမီလောက်ဘူး ထင်တယ်"

"အရင်ဆုံး စမ်းကြည့်မယ်လေ၊ တကယ်လို့ ရရင်ကော နေရာလုပွဲက သေချာပေါက် တိတ်တဆိတ် စတင်နေလောက်ပြီ၊ ငါ နေရာတစ်ခု ရအောင် လုပ်ရမယ်"

ယွီဝမ်ယီက ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်း ခက်ခဲလွန်းတယ်၊ ရခဲ့ရင်တောင် သူက သေချာပေါက် ပြုတ်သွားမှာပဲ"

ဆရာမရှက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"နင်က အဲဒီ မိသားစုတွေကို အရင် ကာကွယ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားပါ"

"တကယ်လို့ ကျန်းမန်ကို အိမ်ပါသမက် အဖြစ် ဆွဲခေါ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ အဖော်က သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အဖော်အပေါ် ငါ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်"

ယွီဝမ်ယီက အသေအချာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ဆရာမရှက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ"

ယွီဝမ်ယီက ဘယ်ညာ တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နင့်ကို ပြောပြမယ်၊ နင် တခြားလူတွေကို ပြန်မပြောပြနဲ့နော်"

ဆရာမရှ ပိုပြီး သိချင်သွားတယ်။

ထို့နောက် ယွီဝမ်ယီက တစ်ဖက်လူ၏ နားနားကပ်ကာ တစ်ခုခုကို ပြောလိုက်သည်။

ဆရာမရှ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက မိန်းမကို အားကိုးနေတာလား"