အခန်း ၁၁၀

အခန်း (၁၁၀) ယောကျ်ား၊ ကျွန်မ သူတို့ကို အရမ်း အားကျတာပဲ

ဒီဇင်ဘာလ နောက်ဆုံးပတ်….

ကျန်းမန်က အနာအဆာကင်း ရွှေဝိညာဉ် ဆေးလုံးများ အားလုံးကို စုပ်ယူပြီး ပထမဆုံး ဘူးသီးကို အောင်မြင်စွာ အပြည့်ဖြည့်နိုင်ခဲ့သည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစပျိုးအဆင့်၏ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

အနည်းငယ် ထပ်ကြိုးစားလိုက်ရုံဖြင့် အစပျိုးအဆင့်မှ အစပိုင်းအဆင့်သို့ တရားဝင် ကူးပြောင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်...

ဒါက ခံစားချက် သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်နိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။

ယခင်က ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ခြောက်မှ အဆင့်ခုနစ်သို့ တက်လှမ်းစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ပိတ်ဆို့မှု ရှိနေသည်။

ပိတ်ဆို့မှုကို ဖောက်ထွက်ရန် နည်းလမ်းမှာလည်း ခပ်ဆင်ဆင်ပင် ဖြစ်၏၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်အာရုံ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်သည်။

အနာအဆာကင်း မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံးနှင့် အနာအဆာကင်း စိတ်အာရုံ ခိုင်မာရေး ဆေးလုံးတို့ကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူပြီးပါက ပထမအဆင့်ကို လုံးဝ ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

အဆင့်တက်ရန် ပိုမို လွယ်ကူသွားပေမည်။

သို့သော် ပိတ်ဆို့မှုကို ဖောက်ထွက်ရန် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်အာရုံက မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်သည်ကိုတော့ မသိသေးပေ။

"ယွီစီနီယာက ငါလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာ မဆန်းပါဘူး၊ အဆင့်တက်ဖို့က တကယ်ကို ခက်ခဲတာကိုး"

ကျန်းမန်က တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ပိုင်း အဆင့်တက်ရန်အတွက် ဆေးလုံး အမြောက်အမြား လိုအပ်ရုံသာမက အဆက်မပြတ် ကြိုးစားအားထုတ်ရန်လည်း လိုအပ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

တစ်နှစ် နှစ်နှစ်အတွင်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်နှင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများစွာ လိုအပ်ပေမည်။

သို့သော် အချိန် အများကြီး ရသေးသဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားလို့ ရ၏။

ထို့အပြင် သူ့နောက်တွင် ကံကြမ္မာဇယားကလည်း လိုက်နေသေးရာ ပေါ့ဆနေ၍ မဖြစ်ပေ။

သို့သော် မကြာသေးမီက ယွန်းရှာတောင်ထွတ်မှာ အရင်ကထက် ပိုမို သန့်ရှင်းလာသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မြူများ ပို၍ နည်းပါးလာ၏။

ညဘက်တွင်လည်း ပိုမို ကြည်လင်နေသည်။

ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်ကြီးကို ဤမျှ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်မှာ ယွန်းရှာတောင်ထွတ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိမည် ထင်၏။

ကျန်းမန်က အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်များကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဝါကြီး၊ ငါ အရန် လမ်းကြောင်း ဘာသင်ရမလဲ"

အနာအဆာကင်း ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို စုပ်ယူပြီးပါက အရန် လမ်းကြောင်းအကြောင်း စတင် စဉ်းစားရတော့မည် ဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနာအဆာကင်း ဆေးလုံးများ မရှိတော့သဖြင့် ဆေးလုံးဝယ်ရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ သုံးရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့အပြင် အခြားသူများ၏ နေအိမ်များတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုစည်းမှု အားကောင်းစေရန် အစီအရင်များ ထားရှိကြောင်း သူ တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူ့နေရာတွင်လည်း ရှိရန် လိုအပ်ပေမည်။

အဆောင်များလည်း လိုအပ်သလို၊ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်၏。

ဤအရာများကို ချွေတာ၍ မရနိုင်ချေ။

သို့သော် အစီအရင် လည်ပတ်ရန်အတွက် အစီအရင် ကျောက်တုံးများ လိုအပ်ပြီး အဆက်မပြတ် ထောက်ပံ့ပေးရန် လိုအပ်သည်။

အလိုအလျောက် လည်ပတ်နိုင်သော အစီအရင်များ မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အလွန် ဈေးကြီးလှ၏.

အကျိုးသက်ရောက်မှုကလည်း သိပ်မကောင်းလှချေ။

"မင်း ဘာကျွမ်းကျင်လဲ"

နွားဝါကြီးက မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါက အကုန်လုံးမှာ ပါရမီ ရှိနေရင်ကော"

ကျန်းမန်က ပြန်မေးလိုက်၏。

"ဒါဆို ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်တာနဲ့ အဆောင်ရေးဆွဲတာကိုပဲ လုပ်လိုက်ပေါ့"

နွားဝါကြီးက ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏。

"ဘာလို့လဲ"

"ဈေးသက်သာလို့လေ"

နွားဝါကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်သည်။

"အဝါကြီး၊ မင်းက အစီအရင်နဲ့ အဆောင်ရေးဆွဲတာကို တတ်လား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်၏。

"နည်းနည်းတော့ တတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းရဲ့ အစီအရင်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်လို့ မင်း သင်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကို အချက်အလက် အလုံအလောက် ပေးရမယ်၊ အဲဒီတော့မှ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းရဲ့ အခု ပြုပြင်ပြောင်းလဲနေတဲ့ ဦးတည်ချက်ကို ငါ နားလည်နိုင်မှာ"

နွားဝါကြီးက ပြောလိုက်သည်။

ခဏရပ်ပြီးနောက် ဆက်ပြော၏။

"ငါက မင်းအတွက် အစီအရင် ချပေးလို့ မရဘူး၊ အဆောင်လည်း ရေးဆွဲပေးလို့ မရဘူး၊ ဒီနေ့ ငါ လုပ်ပေးလိုက်ရင် မနက်ဖြန် ငါတို့ အတူတူ သံတိုင်နောက် ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

"ဒီလောက်တောင် လွန်ကဲတာလား"

ကျန်းမန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"ဒီနေရာက ဂိုဏ်းလေ၊ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း အောက်က ဂိုဏ်းကြီး သုံးခုထဲက တစ်ခုပဲ၊ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း လေးခု အောက်မှာ ဒီလို ဂိုဏ်းမျိုး စုစုပေါင်း ဆယ့်နှစ်ခုပဲ ရှိတာ"

နွားဝါကြီးက မျက်ခုံး အနည်းငယ် ပင့်ကာ ကျန်းမန်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒီလို နေရာမျိုးက သာမန် နေရာလို့ မင်း ထင်နေတာလား"

"ဒီဂိုဏ်းက လူဘယ်လောက်များများ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းကနေ ပြန်ဆင်းလာတာလဲ ဆိုတာ၊ ပြီးတော့ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းက လူတွေ မကြာခဏ လာပြီး တရားဟောပြတာတွေ ရှိတယ် ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား"

ကျန်းမန် နားလည်နိုင်ပါသည်၊ ဥပမာအားဖြင့် သူ ဆရာတင်ရမည့် ဆေးပညာ သင်ကြားရေး ဆရာဆိုလျှင် အတွင်းဂိုဏ်းမှ ပြန်ဆင်းလာသူ ဖြစ်၏。

ဒီနေရာမှာ တာဝန် ထမ်းဆောင်နေတာပေါ့။

တစ်ခါတစ်ရံ အတွင်းဂိုဏ်းမှ လူများ ထွက်လာပြီး စာသင်ပေးလေ့ ရှိသည်။

ထို့အပြင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်းငယ်ကလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ချီသန့်စင်ခြင်း ခြံဝင်းငယ်နှင့် ပြန်လည်ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်းငယ်တို့သို့ သွားရောက်လေ့ ရှိ၏。

ပုံစံက အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ယွင်ချန်ဌာနခွဲ မှာတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲလေ။

ဂိုဏ်းက လူတွေလည်း ယွင်ချန်ဌာနခွဲ ကို သွားတတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှားပါတယ်၊ ပြီးတော့ များသောအားဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးတွေပဲ သွားကြတာ။

ချီသန့်စင်ခြင်း ခြံဝင်းငယ်နှင့် ပြန်လည်ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်းငယ်တို့မှာ အပြင်ထွက်ခွင့် အခြေခံအားဖြင့် မရှိချေ။

"ဒါဆို မင်းက အစီအရင်နဲ့ အဆောင်ရေးဆွဲတာကို သင်မလို့လား"

နွားဝါကြီးက မေးလိုက်၏。

"ဟုတ်တယ်၊ အဆောင်ရေးဆွဲတာက ဈေးသက်သာတယ်၊ အစီအရင်က ပိုက်ဆံ ချွေတာနိုင်တယ်"

ကျန်းမန်က ခြံဝင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစီအရင် ဆရာကို ငှားရင်လည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ အများကြီး ပေးရမှာ"

"အစီအရင်၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ လက်နက် သွန်းလုပ်ခြင်းတွေက အချိန်အကုန်ဆုံးပဲ"

နွားဝါကြီးက သတိပေးလိုက်၏။

အချိန်ကုန်မည် ဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းမန် အတော်လေး နှမြောသွားသည်။

သို့သော် အရင် စမ်းကြည့်လို့ ရပါသည်၊ အချိန်အရမ်း ကုန်လွန်းပါကလည်း လက်လျှော့လိုက်မည် ဖြစ်၏。

သေချာပေါက် အနာအဆာကင်း ဆေးလုံးများကို အရင် စုပ်ယူပြီးမှသာ သွားရောက် လေ့လာမည် ဖြစ်သည်။

လဝက်ကြာပြီးနောက်

ဇန်နဝါရီလ ၁ ရက်နေ့

အနာအဆာကင်း မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံး လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ။

ပထမဆုံး ဘူးသီး ပြည့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ပိုမို ကြံ့ခိုင်လာခဲ့၏。

ဆက်လက် တိုးတက်ချင်ပါက ဒုတိယမြောက် ဘူးသီးကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အဆင့်နှစ်သို့ ဝင်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း နဝမမြောက် ခြံဝင်းငယ်မှ လူများ မကြာခဏ သမ်းဝေနေကြပြီး မျက်ကွင်းညိုများလည်း ပိုမို ဆိုးရွားလာကြသည်။

သို့သော် အချို့သူများတွင်တော့ ထိုသို့ မဖြစ်ချေ။

သူတို့ အားလုံးက ဆေးလုံးများ၊ အဆောင်များ အသုံးပြုထားကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပမှုများ ရှိနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် အခြားသူများ အနားယူနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြ၏。

အသစ်ဝင်ရောက်လာသော ဝေ့ပေ့ချွမ် တို့မှာမူ ဤခြံဝင်းငယ် တစ်ခုလုံး သေချာပေါက် ပျက်စီးတော့မည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေကြရသည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အလောတကြီး ကျင့်ကြံနေကြရာ၊ စိတ်ထဲမှာ နတ်ဆိုး ဝင်လာဖို့ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ကျန်းမန်က ကျိုးပုဖန် တို့ ဆွေးနွေးနေသည်ကို မကြာခဏ ကြားရသည်။

ကျိုးပုဖန်က မကြာသေးမီက ရရှိလာသော အသိအမြင်များကို ပြောပြနေ၏。

"ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံရာမှာလည်း မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်း လိုအပ်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုပဲ အတင်း တိုးတက်အောင် လုပ်နေတာက သေချာပေါက် မသင့်တော်ဘူး၊ စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အရင် ကျင့်ကြံပြီး စိတ်အာရုံကို ပြုစုပျိုးထောင်ရမယ်၊ စိတ်အာရုံ ကြံ့ခိုင်မှု လုံလောက်ရင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ စိတ်အာရုံ လွင့်ပါးမှုကို မကြောက်ရတော့ဘူး၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ဆေးလုံးတွေနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ ရပေမယ့် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိတော့ အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေသေးတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်လာတာနဲ့အမျှ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကလည်း ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး"

"ဒါကြောင့် ငါ အရမ်း မပင်ပန်းတာပဲ၊ ငါက ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံသူလေ"

ချောင်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဓားက ပိုပြီး ထက်မြက်လာတယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ အဲဒါက ခက်ခဲတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဓားစွမ်းအင်ကို သွေးနေလို့များလား"

ကျောက်ယောင်ယောင်က မေးလိုက်၏。

ကျိုးပုဖန် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း အဲဒီလို ခံစားရတယ်"

အန်းရုံက ပြောလိုက်၏。

"ငါက မှော်လမ်းစဉ်လေ၊ အားသာချက်က ဘာလဲ"

"ဈေးပေါတာက အားသာချက် မဟုတ်ဘူးလား"

ချောင်ချန်က မေးလိုက်သည်။

အန်းရုံ "..."

ငါက အရမ်း ချမ်းသာတယ် သိလား၊ မှော်လမ်းစဉ် ကို သဘောကျလို့ ရွေးလိုက်တာပါ။

ကျန်းမန်က သူတို့၏ ဤတွေ့ရှိချက်များကို မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ချေ။

ကျိုးပုဖန်ကလည်း ကျန်းမန်ကို ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံရာတွင် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိသလားဟု သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးကြည့်ခဲ့သေး၏。

ကျန်းမန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

အန်းရုံ အတော်လေး သိချင်သွားသည်၊ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခုလို အေးအေးဆေးဆေး တည်ငြိမ်နေတဲ့ အခြေအနေမျိုးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တာလဲ။

ကျန်းမန်က ဖြေလိုက်၏。

"ပါရမီကြောင့်လေ"

အားလုံး "..."

ကျန်းမန်က သူတို့ ဆက်မေးမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူတို့က ဤအကြောင်းကို ဆက်မမေးကြတော့ပေ။

ဆရာတင်မည့် အကြောင်းကိုသာ မေးမြန်းကြတော့၏။

ကျန်းမန်က မသွားဘူးဟု ဖြေလိုက်သည်။

သူတို့ အားလုံး အံ့ဩသွားကြ၏。

"အဲဒါလည်း ပါရမီကြောင့်ပဲလား"

အန်းရုံက မေးလိုက်သည်။

ကျိုးပုဖန်က ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်၏。

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆရာတင်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း လိုလို့လေ"

ထိုစကားကို ကြားသော် အန်းရုံက ကျန်းမန်၏ အဝတ်အစားကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ယခုအခါ ကျန်းမန် ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ သာမန် အဝတ်အစားများသာ ဖြစ်ဆဲပင်။

ထို့ကြောင့်...

ဆင်းရဲနေတုန်းပဲပေါ့။

ကျန်းမန် ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ နောက်တစ်ခေါက် စာမေးပွဲမှာ ပိုပြီး အားစိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

သူတို့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အံ့ဩမှုတွေ ပိုကြီးလာအောင်လို့ပေါ့။

ဒီအဝတ်အစားတွေကို မလဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်၊ လဲလိုက်ရင် တခြားလူတွေက သူ ဆင်းရဲမှန်း မသိတော့မှာ စိုးလို့။

သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို အလွယ်တကူ ရှာမတွေ့နိုင်အောင်လို့ပါ။

နောက်တစ်ခုက အဝတ်အစားတွေက သိပ်မဆိုးပါဘူး၊ ချမ်းသာတဲ့ သခင်လေးတွေလောက် မကောင်းတာပဲ ရှိတာ။

ပြောရရင် ဖက်တီးလေးကို မတွေ့တာ အတော်လေး ကြာသွားပြီ၊ သူကော ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းနေမလဲ မသိဘူး။

ထွက်ခွာမည့် အချိန်တွင် ဝေ့ပေ့ချွမ် က သူ့ကို အမြဲတမ်း စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ကျန်းမန် သတိထားမိလိုက်သည်။

ပထမနေရာ အပေါ် ရိုသေလေးစားမှု မရှိဘူး။

ဒါပေမယ့် အလောတကြီး မလိုပါဘူး၊ နောက်တစ်ခေါက် စာမေးပွဲကျရင် ရှိလာမှာပါ။

လူထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး ဝေ့ပေ့ချွမ် က ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်၊ ဒီပထမနေရာက ပထမနေရာရဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး မရှိဘူး။

အဲဒီနောက် သူက ရှေ့မှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေတဲ့ ကျိုးပုဖန် တို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။

ဝေ့ပေ့ချွမ် က တစ်ခဏတာမျှ စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒီလူတွေကို ကျော်ဖြတ်ရတာ လုံးဝ အောင်မြင်မှု အရသာ မရှိဘူး။

သုံးလပိုင်း စာမေးပွဲမှာ သူက ထိပ်ဆုံး ငါးယောက်စာရင်းထဲ တိုက်ရိုက် ဝင်နိုင်မယ်လို့တောင် သူ ထင်နေတယ်။

သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေလိုက်တယ်။

သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးနေကြပြီဆိုတော့ သူတို့ဆီကနေ ငါ့ရဲ့ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တွေကို မြင်သွားအောင် လုပ်ရမှာပေါ့။

သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါအောက်မှာ အသက်ရှင်နေရအောင်လို့လေ။

——

ကျန်းမန် ဖက်တီးလေးကို သွားရှာတဲ့ အခါမှာ တစ်ဖက်လူက သူ့ဆီကို လာပြီး ငိုယိုတိုင်တန်းနေလေသည်။

"အစ်ကိုကျန်း၊ ငါ့အဖေက အရမ်း ရက်စက်တာပဲ လော်ရွှမ်ကလည်း ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးဘူး" ဖက်တီးလေးက ကျန်းမန်ကို မြင်တာနဲ့ ဝမ်းနည်းပက်လက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အဖေက စာပို့လိုက်တယ်၊ အရာအားလုံးကို လော်ရွှမ်ရဲ့ စကားကို နားထောင်ရမယ်တဲ့"

"ဒါကို ငါ ဘာမှ မပြောလိုပါဘူး၊ သူက သခင်မလေးလေ အစွမ်းအစကလည်း ကြီးတယ်"

"ငါလို သာမန်လူ တစ်ယောက်က ဘာမှ မလုပ်တတ်တော့ စကားနားထောင်တာပဲ ရှိတာပေါ့"

"ဒါပေမယ့် သူက ငါ့ကို ညဘက် အိပ်ခိုင်းတယ် အိပ်တာက စိတ်အာရုံကို ထိခိုက်စေပြီး ကျင့်ကြံဖို့ မကောင်းဘူးတဲ့ ဒါက ငါ့ကို သတ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါ အိပ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တက်မှာလဲ"

"ငါ့အဖေရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုကနေ ဘယ်လို ရုန်းထွက်နိုင်မှာလဲ"

"ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ဘယ်လို ယူနိုင်မှာလဲ"

"အစ်ကိုကျန်း အစ်ကို ငါ့ကို ကူညီရမယ်"

ကျန်းမန်က ဖက်တီးလေးကို ကြည့်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ဖက်တီးလေး ပြောင်းလဲသွားပြီ။

သူ့ဆီ ခုန်ပေါက်လာပြီး 'အစ်ကိုကျန်း၊ လော်ရွှမ်က ငါ့ကို အရမ်း ဂရုစိုက်တာပဲ၊ ငါ တကယ် ဒုက္ခရောက်နေတာပါ' လို့ လာပြောနေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။

အထဲက လော်ရွှမ်ကတော့ သူ့ကို ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်ရုံပဲ နှုတ်ဆက်ပြီး၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို ဆက်ပြီး ပြုပြင်နေသည်။

တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းမန်က ဖက်တီးလေးကို ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ၊ မင်းကို ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံခွင့် ရအောင် သေချာပေါက် ငါ လုပ်ပေးပါ့မယ်"

သူ ပြန်သွားပြီး ဖက်တီးလေးအတွက် ကျင့်ကြံရေး နည်းလမ်း သုံးအုပ် ထပ်ရေးပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖက်တီးလေးကို နည်းနည်းတော့ ဒုက္ခခံခိုင်းမှ ရမယ်။

သူ့ကို နေ့ရောညပါ ခက်ခဲတဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေအောင် လုပ်ရမယ်။

အသုံးဝင်၊ မဝင် ဆိုတာကိုတော့ ဖက်တီးလေးက သူ့ကို ကျင့်ကြံခွင့် မပေးတဲ့သူတွေကို သွားပြောလိုက်လေ၊ ဒါက ဂိုဏ်းထဲဝင်ပြီး ဆယ့်ငါးရက်နဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်သွားတဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်က သူ့အတွက် ရေးပေးထားတာလို့။

ဒီစကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ။

ဒုတိယ အနေနဲ့ နွားဝါကြီး ပေးတဲ့ ကျင့်ကြံရေး နည်းလမ်းက သေချာပေါက် မှားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"ဒါဆို ငါ တစ်လကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်နဲ့ ရွှေဝိညာဉ် ဆေးလုံး တစ်လုံး ပေးမယ်"

ဖက်တီးလေးက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်တယ်။

ကျန်းမန် သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်၊ သူငယ်ချင်း၊ ဖက်တီးလေးက တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းပဲ။

ထို့နောက် သူက ရွှေဝိညာဉ် ဆေးလုံးကို မယူတော့ဘဲ မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံး ပြောင်းယူမည်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ကိုးရာသို့ ပြောင်းလဲရန် ပြောလိုက်တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရွှေဝိညာဉ် ဆေးလုံးကို သူ မလိုအပ်တော့လို့ပါ။

ဖက်တီးလေးကလည်း ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်တယ်၊ ဒါမှ သူ ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံလို့ ရမှာလေ။

ထို့နောက် ကျန်းမန်က ချန်ချီဝမ်တို့ ဘယ်အချိန် ရောက်လာမလဲ ဆိုတာကို မေးကြည့်လိုက်တယ်။

သုံးလပိုင်း အစလောက်လို့ သိရတယ်။

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် အကြွေး သွားဆပ်ရမယ်။

ဘယ်လောက် ဆပ်ရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ မသိသေးဘူး။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ပြီး ကုန်ဈေးနှုန်းတွေကို သိရပြီးနောက် ကျန်းမန်လည်း ပြန်သွားပြီး ကျင့်ကြံတော့တယ်။

လဝက်လောက် ကြာသွားတဲ့ အထိပေါ့။

ဇန်နဝါရီလ ၁၅ ရက်နေ့။

အနာအဆာကင်း စိတ်အာရုံ ခိုင်မာရေး ဆေးလုံး လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ။

ယခုအခါ သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစပိုင်း အဆင့်၏ တံခါးဝတွင် အပြည့်အဝ ရပ်တည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝှက်ထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကလည်း အများအပြား စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်၏။

ကျန်းမန် အကြမ်းဖျင်း တွက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဘူးသီးနှင့် တွက်မည်ဆိုလျှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစပျိုး အဆင့်တွင် စုစုပေါင်း ဘူးသီး ဆယ်လုံးစာခန့် ဝှက်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် နှစ်လုံးသာ ပြည့်သေးသည်၊ ဤအရာက အလိုအလျောက် ဝှက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံနေမှသာ ရရှိမည် ဖြစ်၏။

ပြည့်သွားပါက စွမ်းအားက အံ့မခန်း ဖြစ်မည်။

ယခုအခါ အနာအဆာကင်း ဆေးလုံးများ အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားပြီဖြစ်ရာ ဆေးလုံးများ စတင် ဝယ်ယူရတော့မည် ဖြစ်ပြီး အရန် လမ်းကြောင်း သင်ယူရန် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အရန် လမ်းကြောင်းများသည် ပြင်ပဂိုဏ်း တောင်ထွတ် ခုနစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး ယွန်းရှာတောင်ထွတ်တွင် အဆောင်ရေးဆွဲခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်ပျိုးခြင်း တို့ ရှိသည်။

အကုန်လုံးက အသက်သာဆုံးတွေချည်းပဲ။

ထို့ကြောင့် ယွန်းရှာတောင်ထွတ်မှ ပစ္စည်းများက ပို၍ ဈေးသက်သာကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာရှိ လူများက ယေဘုယျအားဖြင့် ဆင်းရဲကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ခက်ခဲစွာ ကျင့်ကြံသူများလည်း များပြားသည်။

အဆောင်ရေးဆွဲခြင်း ခြံဝင်းက တောင်တက်လမ်း တစ်ဝက် အောက်တွင် ရှိပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်းငယ်ထက် တစ်ဆင့် နိမ့်သည်။

ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျန်းမန်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြလိုက်၏。

တံခါးဝရှိ လမ်းညွှန် မိန်းကလေးက လူကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဆောင်ရေးဆွဲခြင်း ခြံဝင်းကို အစပျိုး၊ အခြေခံ၊ အလယ်အလတ်၊ အဆင့်မြင့် ဆိုပြီး အဆင့် လေးဆင့် ခွဲထားတယ်"

"အဆင့် တစ်ခုစီတိုင်းရဲ့ ကျောင်းလခက မတူဘူး"

"စီနီယာအစ်ကို က အခုမှ စပြီး သင်ယူမှာ မဟုတ်လား"

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အစပျိုး အဆင့်ပေါ့၊ တစ်နှစ်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာ"

လမ်းညွှန် မိန်းကလေးက ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်မတို့က လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတချို့ ထောက်ပံ့ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ သင်ကြားပေးမယ်"

"နေ့တိုင်း မတူညီတဲ့ ဆရာတွေက စာသင်ပေးတယ်၊ စီနီယာအစ်ကိုက အစပျိုး ခြံဝင်းငယ်မှာ အချိန်မရွေး သွားပြီး သင်ယူလို့ ရတယ်"

"တတ်သွားရင် စာမေးပွဲ ဖြေရမယ်၊ ပြီးရင် အခြေခံ အသိပညာတွေကို ဆက်သင်ရမယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ တကယ်လို့ စီနီယာအစ်ကို က ကိုယ်တိုင် သင်ယူနိုင်စွမ်း မြင့်မားတယ် ဆိုရင်လည်း အလယ်အလတ်၊ အဆင့်မြင့် စာမေးပွဲတွေကို တိုက်ရိုက် ဖြေဆိုလို့ ရပါတယ်"

"စာမေးပွဲ အောင်ရင် အမှတ်တိုးပေးတယ်"

"အစပျိုး အဆင့်က အများဆုံး ဆယ်မှတ်၊ အခြေခံ အဆင့်က သုံးဆယ်၊ အလယ်အလတ် အဆင့်က ခုနစ်ဆယ်၊ အဆင့်မြင့်က တစ်ရာ"

"စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပေးရလား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်၏。

"တစ်ခါ ဖြေရင် ငါးရာ ပါ"

မိန်းကလေးက ဖြေလိုက်သည်။

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမက ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်ပျိုးခြင်းနဲ့ ဝိညာဉ်အစားအစာ ချက်ပြုတ်ခြင်းကလွဲရင် ကျန်တဲ့ အရန် လမ်းကြောင်း စာမေးပွဲတွေ အကုန်လုံးက ကျွန်မတို့ထက် ပိုဈေးကြီးပါတယ်"

ကျန်းမန် နားလည်သွားသည်၊ အသက်သာဆုံး နှစ်ခုကို ဖယ်လိုက်ရင် အဆောင်ရေးဆွဲခြင်း စာမေးပွဲက အသက်သာဆုံးပဲလို့ ဆိုလိုတာပါ။

သို့သော် ဆေးပညာ သင်ကြားရေး ဆရာတင်ရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း ပေးရသည့် ဒဏ်ကို ခံခဲ့ရပြီးနောက်၊ ယခု ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာ ဆိုသည်မှာ အလွန် ဈေးသက်သာသည်ဟု သူ တကယ်ပင် ထင်မြင်မိသည်။

ထို့နောက် ကျန်းမန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာ ပေးသွင်းပြီး သက်ဆိုင်ရာ စာအုပ်များကို ထုတ်ယူခဲ့၏。

အဆောင်ရေးဆွဲခြင်း ခြံဝင်းက အဆောင်ရေးဆွဲသည့် စုတ်တံ တစ်ချောင်းနှင့် အဆောင် စက္ကူ ဆယ်ရွက်ကိုလည်း လက်ဆောင် ပေးလိုက်သေးသည်။

မထွက်ခွာမီ သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် အဆောင်ရေးဆွဲခြင်းက ပိုက်ဆံ ရနိုင်သလားဟု မေးကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏。

"ရပါတယ်"

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းမန် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ရောင်းဖို့ စာမေးပွဲ ဖြေရဦးမလား"

တစ်ဖက်လူ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး"

ခဏရပ်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ သို့သော် အလယ်အလတ် အဆင့်တော့ ရောက်ရမည် ဖြစ်၏。

ကျန်းမန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူက ထပ်ရှင်းပြသည်မှာ အလယ်အလတ် အဆင့် မရောက်ပါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အဆောင်များကို လုံးဝ ရေးဆွဲနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း၊ ဂိုဏ်းတွင် အနိမ့်ဆုံးက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကိုး ဝန်းကျင်ခန့် ဖြစ်ရာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် အဆောင်များကို မည်သူက ဝယ်ယူမည်နည်း။

ထို့နောက် ကျန်းမန် ပြန်လာခဲ့၏။

အရင် သင်ယူကြည့်ရမည်၊ တကယ်လို့ မသင်ယူနိုင်ဘူး ဆိုရင်လည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာ အရှုံးပေါ်ရုံပါပဲ။

နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ကျန်းမန်က အလင်းရောင် ထွက်နေသော နွားဝါကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းမိန်းမ"

နွားဝါကြီး စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျန်းမန်က ဖြတ်ပြောလိုက်၏。

"စာလာပြီဆိုတာ ငါ နားလည်တယ်"

စာအုပ်များကို နွားဝါကြီးထံ ပေးပြီးနောက် ကျန်းမန်က အလင်းလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခေါက် နတ်သမီးလေးက ဘာတွေ ပြောမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး။

အရင်တစ်ခေါက်က ဝူယွင်ဂိုဏ်း ကို လာမယ်လို့ ပြောသွားတုန်းက သူ့ကို တော်တော်လေး လန့်သွားစေတာ၊ အခုလည်း အဲဒီလို မဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

အလင်းလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျန်းမန်က ရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အရင်လိုပဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေဆဲပါ။

"ယောကျာ်းရေ... ဒီတစ်ခေါက် သတိထားနေတာလား တစ်ယောက်ယောက်က ရှင့်ကို ရှာတွေ့သွားမှာ ကြောက်နေတာလား တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်က ရုတ်တရက် ရှင့်ရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့ရင်၊ ယောကျာ်းက ဘယ်လို မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်နေမလဲဆိုတာကို ကျွန်မ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေမိတယ်။"

"နောက်တစ်ခုက ဒီနှစ် ကျီးကန်းတံတား ပွင့်တော့မယ်၊ ကျွန်မတို့ ပြန်တွေ့ရတော့မယ်"

"ကျွန်မရဲ့ နာမည်ကို ယောကျာ်း ယူထားသေးတယ် မဟုတ်လား"

"ယောကျာ်းဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ အဲဒီ အရေးမပါတဲ့ လူတွေကို ကျွန်မ တကယ်ပဲ အားကျမိတယ်၊ သူတို့က ကျွန်မ နေ့ရောညပါ လွမ်းဆွတ်နေရတဲ့ ယောကျာ်းဘေးမှာ အဲဒီလို လွယ်လွယ်ကူကူ ရပ်နေခွင့် ရကြတယ်"

နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းမန် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားခဲ့၏။

သူမ စကားပြောတာ တကယ်ကို နားထောင်လို့ ကောင်းလွန်းတယ်။

"သူ ဘာပြောတာလဲ"

နွားဝါကြီးက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်၏။

နွားဝါကြီးက အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး တိတ်တဆိတ် မြက်စားနေလိုက်သည်။

"အဝါကြီး မင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ မကြည့်တော့ဘူးလား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်၏。

အဝါကြီးက မြက်ဆက်စားနေပြီး စကားပြောရန် ရည်ရွယ်ချက် အနည်းငယ်မျှ မရှိချေ။

ကျန်းမန် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ သို့သော် ဒီနှစ် ကျီးကန်းတံတား ပွင့်တော့မယ် ဟုတ်လား။

တကယ်ပဲ လပိုင်းလောက်ပဲ ကျန်တော့တာပဲ။

——

ချစ်ရွှေတောင်ထွတ်

ဆေးဖော်စပ်ရေး ခြံဝင်း

အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးက ဆေးလုံးများကို စစ်ဆေးနေရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒီတစ်ခေါက် နာမည်ခံ တပည့် သုံးယောက် လက်ခံခဲ့တယ်လို့ မှတ်မိတယ်၊ နောက်ထပ် တစ်ယောက် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား သူ လာသတင်းမပို့ဘူးလား"

ဘေးနားရှိ ဆေးဖော်စပ်ရေး ကလေးငယ်က ချက်ချင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ယွန်းရှာတောင်ထွတ် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်းငယ်က ကျန်းမန်ပါ၊ သူ တကယ် လာသတင်းမပို့ပါဘူး"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

မော့ကျိုက်နျန် က မေးလိုက်၏。

ဆေးဖော်စပ်ရေး ကလေးငယ်က တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင် မပေးနိုင်လို့ ဖြစ်လောက်တယ်"

"ဆင်းရဲသားလား ဒါဆို ပထမရတာတောင် တော်တော်လေး စွမ်းနေပြီပဲ"

မော့ကျိုက်နျန် က အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။

"သူ့မှာ ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင်တောင် မရှိဘူးဆိုတော့ ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး၊ သူ့မှာ ဒီလို အခွင့်အရေး မရှိဘူး ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ"

ဆေးဖော်စပ်ရေး လမ်းကြောင်းက ကျင့်ကြံရေး လမ်းကြောင်းထက် ပိုခက်ခဲတယ်၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မရှိဘဲနဲ့ မစမ်းသပ်တာ ပိုကောင်းတယ်။

အထူးသဖြင့် ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင်တောင် မပေးနိုင်တဲ့ သူမျိုးပေါ့။

ပိုပြီးတော့တောင် မလိုအပ်သေးဘူး။

"နားလည်ပါပြီ"

ဆေးဖော်စပ်ရေး ကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏。

"ဒီရက်ပိုင်း သူတို့ ခြံဝင်းငယ်က တပည့်သစ်တွေကို ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်၊ အခြေခံက အရမ်း ခိုင်မာကြတယ်"

"သုံးလလောက် နောက်ကျသွားတာ ဆိုပေမယ့်၊ ထိပ်ဆုံး သုံးယောက်စာရင်းတော့ ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ထိပ်ဆုံး ဆယ်ယောက်စာရင်းထဲတော့ ဝင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး များတယ်"

"ဒါဆို နေရာ ပြောင်းပေးလိုက်ပေါ့၊ တကယ်လို့ သူ ထိပ်ဆုံး ဆယ်ယောက်စာရင်းထဲ ဝင်နိုင်ရင် သူ့ဆီကို ပြောင်းပေးလိုက်"

မော့ကျိုက်နျန် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

သူ့အတွက်တော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးက အသေးအမွှားလေးပါ။