အခန်း ၁၁၃

အခန်း (၁၁၃) ဪ ဆင်းရဲလို့ကိုး

ချန်ချီဝမ်ကတော့ အဲဒီ အသက်ကြီးတဲ့ အစောင့် ပြောတာကို သဘောတူပါတယ်။

လူတွေရဲ့ စိတ်က တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး လောဘကြီးတတ်ကြပါတယ်။

အဆင်ပြေနေတုန်းတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခက်အခဲနဲ့ ကြုံလာရပြီဆိုရင်တော့ အရာအားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားမှာပါ။

အထူးသဖြင့် သူလို ဓားသွားပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရတဲ့ သူမျိုးအတွက်ပေါ့။

ပြုတ်ကျသွားရင်တော့ လုံးဝ ပြန်ထူမတ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် သူက တခြားလူတွေနဲ့ မတူပါဘူး။

သူ တွေ့ကြုံခဲ့ရတာက နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ယောက်ပေါ်ဖို့ ခဲယဉ်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက်လေ။

လော့ယွင်မြို့ ယွင်ချန်ဌာနခွဲ မှာ တစ်ခါမှ မပေါ်ဖူးတဲ့ သူမျိုး။

အဆောင်ခြောက်ဆောင်ကနေ ပထမနေရာကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ ပထမဆုံးသူ။

ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးကို သူ ဆုပ်ကိုင်ထားသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။

တကယ်လို့ သူသာ ပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုရင်၊ ဒီ နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ယောက်ပေါ်ဖို့ ခဲယဉ်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ဆိုတာကလည်း ဒီလောက်ပဲလို့ ပြောရမှာပေါ့။

သူ ပြုတ်ကျရင် အရမ်း နာကျင်ရမှာ မှန်ပေမယ့်၊ အလုပ်တွေ ပိုလုပ်လိုက်ရင် သေချာပေါက် ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ။

ချန်ချီဝမ် မျက်လွှာချထားပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်နေဆဲပါ။

သူက သာမန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲလေ၊ အိမ်မှာ မိဘတွေ၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ ရှိသေးတယ်။

သူသာ ပြုတ်ကျသွားရင် မိဘတွေက ပိုပြီး ပင်ပန်းရတော့မှာ။

သူ စဉ်းစားနေတုန်း ရုတ်တရက် သူ့ပခုံးကို လာပုတ်တဲ့သူ ရှိလာတယ်။

"အဘိုးချန် ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ"

ကျန်းမန်ရဲ့ အသံ ထွက်လာတယ်။

ကျန်းမန်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ချန်ချီဝမ် က အလိုအလျောက် သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖုံးလိုက်တယ်။

ကျန်းမန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

ငါ့ပုံစံက လုမယ့်ပုံ ပေါက်နေလို့လား။

ကျန်းမန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းလေးထောင်ကို ချန်ချီဝမ် လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်း ငါ့အတွက် ချေးပေးခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ၊ တစ်သောင်းနှစ်ထောင် ကို တစ်သောင်းလေးထောင် ပြန်ဆပ်တယ်၊ တစ်ပြားမှ မလျော့ဘူး"

ချန်ချီဝမ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေကို ယူလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကျန်းမန်က ထောက်ခံစာ တစ်စောင်ကိုပါ ထပ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ယူထား၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းရှစ်ထောင် အတွက် ခြောက်လစာ အပို အတိုး အနေနဲ့"

ချန်ချီဝမ် အတော်လေး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါက ဘာလဲ"

"ယွင်ချန်ဌာနခွဲ တတိယထပ် ထောက်ခံစာ၊ ဒါကို ယူသွားရင် မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို တတိယထပ် ဝင်ခွင့်ရအောင် ထောက်ခံပေးလို့ ရတယ်"

ကျန်းမန်က သတိပေးလိုက်သည်။

"တတိယထပ်က နေရာကောင်းဆိုတာ မှန်ပေမယ့် ပြိုင်ဆိုင်မှုကလည်း အရမ်း ပြင်းထန်တယ်၊ တကယ်လို့ ဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး"

"ပညာ ပိုသင်လို့ ရတာပေါ့"

"ဒါပေမယ့် ဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ တတိယထပ် ဝင်တာနဲ့ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေရဲ့ ယှဉ်ပြိုင်လုယူမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်"

"နေရာတွေက များသလို ပြိုင်ဆိုင်မှုကလည်း အရမ်း ပြင်းထန်တယ်"

"အဆောင်ခြောက်ဆောင်က ပြိုင်ဆိုင်မှု နည်းနည်း ပိုသက်သာတယ်"

"ဒါကြောင့် တကယ်လို့ သုံးမယ်ဆိုရင်တော့ သေချာ စဉ်းစားပါ"

"ဒီပစ္စည်းက နည်းနည်း အသုံးမဝင်သလို ဖြစ်နေတယ်၊ ချမ်းသာတဲ့ သူတွေက မလိုဘူး၊ ဆင်းရဲတဲ့ သူတွေက သုံးရဲချင်မှ သုံးရဲမှာ"

တတိယထပ် ထောက်ခံစာ ဟုတ်လား….

ချန်ချီဝမ် အနည်းငယ် အံ့ဩစွာဖြင့် စာအိတ်ကို ယူလိုက်သည်။

"ငါ့အတွက်လား"

"မင်းအတွက်လေ"

ကျန်းမန်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် မင်းကိုယ်တိုင်တော့ သုံးလို့ မရဘူး"

ချန်ချီဝမ် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သေချာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ထပ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

"ဒါက ကျင့်ကြံရေး နည်းလမ်းတွေ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ကျင့်ကြံရမယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ ဆေးလုံးစားရမယ် ဆိုတာကို သင်ပေးထားတာ၊ မင်းကို ပိုပြီး မြန်မြန် တိုးတက်စေလိမ့်မယ်"

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်လာရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှာရတာ မြန်သွားမှာပေါ့။

ချန်ချီဝမ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူက ကျင့်ကြံဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး။

တစ်နေ့ကို အလုပ်ပေါင်းများစွာ လုပ်နေရတာလေ။

သူ့ကို ကျင့်ကြံဖို့ အချိန်မပေးပါဘူး။

ဒါပေမယ့် သူ စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ပြည့်ကျပ်နေတဲ့ စာလုံးတွေထဲမှာ စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းကိုပဲ မြင်လိုက်ရတယ်။

ညအိပ်ပျက်ခံ…..

လူကို လူလို မဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။

ဒီလိုတွေ လုပ်ပြီးသွားတော့ ကျန်းမန် ပြုံးလိုက်တယ်။

"မင်း ခံစားမိ..."

သူ စကားစလိုက်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်၊ ချန်ချီဝမ် က သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလာတယ်။

"ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ရလို့ ရလာတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ငါ ခံစားမိသွားပြီ"

"နောက်တစ်ခုက ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုး ဘယ်လောက် ကြီးမားလဲဆိုတာကိုလည်း ငါ နားလည်သွားပြီ"

"တစ်သောင်းနှစ်ထောင် ပြန်ဆပ်နိုင်တဲ့သူက အတိုး နှစ်ထောင် မပေးနိုင်ဘူး၊ ပြန်မဆပ်နိုင်တဲ့ သူကိုကျတော့ ဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ မချေးရဲဘူး"

"မင်း တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ငါ သေသေချာချာ သိတယ်၊ မင်း တဟုန်ထိုး တက်လာတာကို ငါ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရတာ"

"အခု မင်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တက်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ်"

"စောစော လာတာက အချိန်ကိုက် လာတာလောက် မကောင်းဘူး၊ အဆင်ပြေနေတဲ့ အချိန် ကူညီတာထက် ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ အချိန် ကူညီတာက ပိုကောင်းတယ်"

"အခု မင်းက ငါ့ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ ကူညီနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ"

"ဒါကို ငါ ဒီအတိုင်း လက်လွှတ်ခံလိုက်လို့ ဖြစ်ပါ့မလား"

ကျန်းမန်က ချန်ချီဝမ် ကို ကြည့်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

ပါးစပ်ဟပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်ပေမယ့် ဘာမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။

ဒါက ဖြတ်ပြောရုံ သက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး။

အဘိုးချန်... ပြောင်းလဲသွားပြီ။

နောက်ဆုံးတော့ ချန်ချီဝမ် က ကျန်းမန်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်ထောင် အရင်ပေးတယ်၊ ပြီးတော့ သုံးထောင် ထပ်ပေးတယ်၊ အဲဒီနောက် တစ်သောင်းငါးထောင် ထပ်ပေးပြန်တယ်။

လောင်းကစားသမား

ကျန်းမန် ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်၊ အဘိုးချန် ဒုက္ခရောက်ပြီ၊ လောင်းကစား စွဲသွားပြီပဲ။

ဒါပေမယ့်...

"မင်း လောင်းတာ ငါဖြစ်နေလို့ တော်သေးတာပေါ့"

ကျန်းမန်က ချန်ချီဝမ် ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ခြောက်လ ကြာလျှင် ဘယ်လောက် ပြန်ဆပ်ရမလဲ ဆိုတာကို တွက်ကြည့်လိုက်တယ်။

နှစ်သောင်းလေးထောင် ကို နှစ်သောင်းရှစ်ထောင် ပြန်ဆပ်ရမယ်။

အရင် နှစ်သောင်း နဲ့ ပေါင်းရင် စုစုပေါင်း လေးသောင်းရှစ်ထောင် ပြန်ဆပ်ရမယ်။

တွက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းမန် အံ့ဩသွားတယ်။

ချန်ချီဝမ် က ဆင်းရဲသား တစ်ယောက် ဟုတ်သေးရဲ့လား

ထိုအချိန်တွင် စုန်ချင့်လည်း ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းမန်ကို သုံးထောင် ချေးပေးခဲ့တယ်။

ခြောက်လ နေရင် သုံးထောင့်ငါးရာ ပြန်ဆပ်ရမယ်။

စုန်ချင့်လည်း အခြေအနေ ကောင်းလာပြီပဲ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးထောင်တောင် ရှိနေပြီ။

သူ ရောက်လာတုန်းက နှစ်သောင်းလေးထောင် ကျန်တယ်၊ မူလက သုံးသောင်း နီးပါး ရှိသင့်ပေမယ့် သုံးလပိုင်း အတွက် ရတဲ့ ခြောက်ထောင်က အိမ်လခ အကုန် ပေးလိုက်ရတယ်။

အဲဒီနောက် တစ်သောင်းလေးထောင် ပြန်ဆပ်လိုက်တော့ တစ်သောင်းပဲ ကျန်တော့တယ်။

အခု နှစ်သောင်းခုနစ်ထောင် ပြန်ချေးလာတော့ သုံးသောင်းခုနစ်ထောင် ကျန်တယ်။

နောက်ပိုင်း လစဉ် ရမယ့် ခြောက်ထောင် နဲ့ ပေါင်းရင် အဆင့်မြှင့်ဖို့ လောက်မလား မသိဘူး။

အဲဒီနောက် ဖက်တီးလေးက သူ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံး ဆယ်လုံးကျော် စုထားတယ်လို့ ပြောတယ်။

စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံး အလုံး ငါးဆယ်စာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အကြွေးတင်နေပြီ။

အဲဒါကလည်း တစ်သောင်းငါးထောင် ပဲ။

ဒီလို ဆက်ပြီး အကြွေးတင်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူးလို့ ကျန်းမန် ထင်တယ်၊ ဒီတစ်ခေါက် အဆင့်မြှင့်ပြီးရင် ပြန်ဆပ်ရမယ်။

ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံး တွေကို ရောင်းလိုက်ရင် လက်ရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးသောင်းတစ်ထောင် လောက် ရှိတယ်။

စကားစမြည် ပြောဆိုပြီး ညအိပ်ပျက်ခံ ကျင့်ကြံဖို့ လမ်းညွှန်ပေးပြီးနောက် ကျန်းမန် ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။

ရှေ့က ဖိတ်စာ နှစ်ခုကို အမြန် သွားလုပ်ရမယ်။

ပထမတစ်ခုက ဆရာတင်ဖို့၊ ဒုတိယတစ်ခုက စာသင်ဖို့။

ဆရာတင်တဲ့ ကိစ္စကို သူ ကြည့်ပြီးပြီ၊ ဆေးပညာ သင်ကြားရေး ဆရာပဲ။

ချစ်ရွှေတောင်ထွတ်မှာပဲ။

ဒါပေမယ့် အရင်တစ်ခေါက်နဲ့ မတူတာက ဒီတစ်ခေါက် ဆေးဆရာက ဘာတောင်းဆိုချက်မှ မရှိဘူး၊ ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင် ငါးသောင်းလည်း မလိုဘူး၊ လစဉ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လည်း ပေးစရာ မလိုဘူး။

ဒါပေမယ့် တစ်လကို နှစ်ခါ စာသင်ပေးတယ်၊ သူ သွားနားထောင်ဖို့ လိုတယ်။

အနည်းဆုံးတော့ တစ်လကို တစ်ခါ သွားရမယ်။

သွားရင် ဆေးလုံး ဝယ်တာ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးမယ်၊ မသွားရင် ပုံမှန် ဈေးနဲ့ပဲ ရောင်းမယ်။

ဒီလို နာမည်ကြီး ဆရာမျိုးဆီကို ကျန်းမန် သေချာပေါက် သွားရမှာပေါ့။

ဒါ့အပြင် တစ်ဖက်လူက ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင် မလိုဘူး ဆိုပေမယ့် သူ ကိုယ်တိုင် နည်းနည်းပါးပါးတော့ ပေးသင့်တာပေါ့။

ချစ်ရွှေတောင်ထွတ်မှာ အရက်ဖျော်ဆရာတွေ ရှိတယ်။

ပြင်ပဂိုဏ်း တောင်ထွတ် ခုနစ်ခုမှာ နာမည်အကြီးဆုံး အရက်ဖျော်ဆရာတွေက ဒီမှာ ရှိကြတယ်။

ဆေးဖော်စပ်တာနဲ့ အတူတူပဲ။

ဒါကလည်း အရန် လမ်းကြောင်း တစ်ခုပဲ။

အခြေခံက သိပ်မမြင့်ပေမယ့် အချိန် အရမ်း ကြာတယ်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှာရခက်သလို အမှတ်ရဖို့လည်း မလွယ်ဘူး။

ဆေးဖော်စပ်ရေး ခြံဝင်းမှာ စုစုပေါင်း ခြံဝင်း ခုနစ်ခု ရှိပြီး ဆေးပညာ သင်ကြားရေး ဆရာ ခုနစ်ယောက်နဲ့ ကိုက်ညီတယ်။

ဆေးဆရာတွေရဲ့ လက်အောက်မှာ တခြား ဆေးဆရာတွေလည်း ရှိသေးတယ်၊ အဲဒီလူတွေက ဆေးဖော်စပ်ဖို့ စာရင်းသွင်းထားတဲ့ တပည့်တွေကို စာသင်ပေးကြတာ။

ကျန်းမန်လို နာမည်ခံ တပည့် ဆိုတာက ဆရာတွေနဲ့ အဆင့်အတန်း တူသလို ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ အများကြီး ကွာခြားပါတယ်။

သာမန် စာရင်းသွင်းထားတဲ့ တပည့်တွေထက် နည်းနည်းလေး ပိုအဆင်ပြေရုံပါပဲ။

ဒါပေမယ့် ကျန်းမန် ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ အဆင့်အတန်း ဆိုတာကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ ဆရာတင်တာကို အားကိုးပြီး မယူခဲ့ပါဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ကို အချိန်နည်းနည်းလေး ပေးလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ အလင်းရောင်က ဆေးဆရာတွေ အပေါ်ကိုပါ ကျရောက်သွားမှာလေ။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က သူတို့ကို သေချာပေါက် ကျော်တက်သွားမှာပါ။

အဲဒီနောက် ကျန်းမန်က ထောက်ခံစာနဲ့ သတ္တမမြောက် ခြံဝင်း ထဲကို ဝင်သွားတယ်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်….

ပထမမြောက် ခြံဝင်းက မော့ကျိုက်နျန် က သူ့နောက်က ဆေးဖော်စပ်ရေး ကလေးငယ်ကို မေးလိုက်သည်။

"မင်း စောင့်ကြည့်နေတဲ့ အဲဒီလူရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ဘယ်လိုနေလဲ"

ဆေးဖော်စပ်ရေး ကလေးငယ်က တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်တယ်။

"နည်းနည်းလေး လိုသွားတယ်၊ ဖိတ်စာ ပေးဖို့ အနိမ့်ဆုံး သတ်မှတ်ချက်ကို မမီဘူး"

"မလောပါဘူး၊ အခု လူတစ်ယောက် ပိုတာ လျော့တာက ဘာမှ မကွာခြားဘူး၊ ချမ်းသာနေမှတော့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က တစ်နေ့နေ့ကျရင် တက်လာမှာပါ"

မော့ကျိုက်နျန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဆေးဖော်စပ်ရေး ကလေးငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

"ဆေးဆရာဟယ်ဘက်က ဖိတ်စာ ပို့လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အရင်က ကျွန်တော်တို့ ပို့ခဲ့ဖူးတဲ့ ပထမနေရာ ရတဲ့သူဆီကို ရောက်သွားတယ်"

"ပြီးတော့ ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင်လည်း မတောင်းဘူးတဲ့"

ထိုစကားကို ကြားသော် မော့ကျိုက်နျန် က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီတောင် မဝင်နိုင်တဲ့ တပည့်ကို ရွေးလိုက်တယ် ဟုတ်လား"

ချက်ချင်းပင် သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အထင်သေးသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဆေးဖော်စပ်ဖို့က ကျင့်ကြံရေး ပါရမီရှင်တွေ လိုတယ်လို့ သူ ထင်နေတာလား၊ ဒီပါရမီရှင် ဆိုတာက ကျင့်ကြံရေးမှာ ပါရမီရှင် ဖြစ်ရုံ သက်သက်ပါ၊ ဆေးဖော်စပ်တာက ကျင့်ကြံတာထက်တောင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ ပိုလိုသေးတယ်၊ ဆင်းရဲသားတွေ ဆေးဖော်စပ်ရင် လမ်းမရှိဘူး"

"ဆေးလုံးတွေ အပေါ်မှာ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ကောင်းပြီး ပါရမီ မဆိုးဘူး ဆိုရင်တောင် ဆေးဖိုတွေ၊ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ၊ တခြား အထောက်အကူပြု ပစ္စည်းတွေ အများကြီး လိုသေးတယ်"

"ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင် ငါးသောင်းတောင် မပေးနိုင်တဲ့ တပည့်က ဆေးဖိုရှေ့ရောက်ရင် သစ်တုံး တစ်တုံးလို ဖြစ်နေမှာပဲ"

"ဘာမှ လုပ်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုသေးလား"

ဆေးဖော်စပ်ရေး ကလေးငယ်က မေးလိုက်သည်။

မော့ကျိုက်နျန် က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်၏။

"သူ ဘယ်တော့ ဆေးစဖော်မလဲ ဆိုတာကို စောင့်ကြည့်လိုက်ပေါ့၊ အားလုံးက ဆေးပညာ သင်ကြားရေး ဆရာတွေဆိုတော့ အခြေခံ လေးစားမှုတော့ ရှိသင့်တာပေါ့"

"နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင်လည်း စကားပြောစရာ အကြောင်းအရာလေး ရတာပေါ့"

ဆေးဖော်စပ်ရေး ကလေးငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

——

ကျန်းမန်က သတ္တမမြောက် ဆေးဖော်စပ်ရေး ခြံဝင်းတွင် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မုတ်ဆိတ်မွေး အနည်းငယ်လည်း ရှိနေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်ဓာတ်ကျနေသလို ဖြစ်နေပြီး တက်ကြွမှု မရှိချေ။

ဟယ်ဟွိုင်အန်း၊ သတ္တမမြောက် ခြံဝင်း ၏ ဆေးပညာ သင်ကြားရေး ဆရာ

သူ့ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအင်ကလည်း မြင့်မားသလို ဆေးဖော်စပ်ရာတွင်လည်း အလွန် ကျွမ်းကျင်သည်။

"မင်းက ဒီတစ်ခေါက် ဆရာလာတင်တဲ့ တပည့်လား"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က သတိဝင်လာပြီး ကျန်းမန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ကျန်းမန်က ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"နာမည်ခံ တပည့်ပဲ ဆိုတော့ ဆရာကန်တော့တဲ့ အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး၊ စာရင်းသွင်းလိုက်ရုံပဲ"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အရန် လမ်းကြောင်းက ဆေးဖော်စပ်တာလား"

ကျန်းမန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဆောင်ရေးဆွဲတာနဲ့ အစီအရင် ဖြစ်လောက်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားသော် ဟယ်ဟွိုင်အန်း က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ငါ သင်ပေးတဲ့ ဆေးဖော်စပ်တာက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သင့်တာလေ"

"ဆေးဖော်စပ်တာက အချိန် အရမ်း ကုန်လို့ပါ"

ကျန်းမန်က အရက်အိုးကို ကမ်းပေးရင်း အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်ကုန်တယ် ဟုတ်လား"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က အရက်အိုးကို ယူလိုက်ပြီး သူ့အတွက် အရက် တစ်ခွက် အပြည့် ငှဲ့လိုက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆေးဆရာ ဆိုတာ အရန် လမ်းကြောင်း အားလုံးထဲမှာ အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံးပဲ၊ တစ်ကြိမ် အောင်မြင်သွားပြီ ဆိုတာနဲ့ ရလာမယ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြန်မြန် တက်လာစေနိုင်တယ်၊ တခြား ကျင့်ကြံသူတွေတောင် မင်းကို မျက်နှာသာ ပေးရလိမ့်မယ်"

"ငါ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှု မရှိရင် မင်း မသင်ဘူးဆိုတာ ထားလိုက်ပါတော့"

"ငါ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှု ရှိနေတာတောင် အဆောင်ရေးဆွဲတာနဲ့ အစီအရင်ကိုပဲ ရွေးဦးမလို့လား"

ပြောရင်းနှင့် သူက အရက် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ပြောလိုက်၏။

"ဪ ဆင်းရဲလို့ကိုး"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"ခုနကတော့ သတိမထားမိဘူး၊ မင်း ဝတ်ထားတာက နည်းနည်း သာမန်ပဲ"

"ပထမနေရာ ရတဲ့သူတွေထဲမှာ ဆင်းရဲတဲ့သူ မရှိဘူးလို့ ငါ ထင်ထားတာ"

"တကယ် တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက မေးလိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ပထမနေရာ ရသွားတာလဲ"

ကျန်းမန်က အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ပါရမီကြောင့်လေ"

"မင်း နည်းနည်းလေးမှ မနှိမ့်ချတတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူမှ မပြောဘူးလား"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ပါရမီက ဒီလောက် ကောင်းနေမှတော့ ခြံဝင်းငယ် သုံးခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ဝင်လုမှာလား"

ကျန်းမန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီနှစ် နှစ်ပတ်လည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ငါ ဝင်မလုဘူး"

"သူတို့ကို တစ်နှစ် အချိန်ပေးလိုက်တာလား"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က ရယ်စရာကောင်းသလို မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"ပါရမီက ဒီလောက် ကောင်းနေတာကိုတောင် ဆေးဖော်စပ်တာ အချိန်ကုန်တယ်လို့ ထင်နေသေးတယ်၊ ဒါဆို ဘာလို့ လာသေးလဲ"

ပြောရင်းနှင့် ဟယ်ဟွိုင်အန်း က နောက်ထပ် အရက် တစ်ခွက် ထပ်သောက်လိုက်ပြန်သည်။

အရသာ သာမန်သာ ရှိသော ပြင်းပြသော အရက်ကို သောက်ပြီးနောက် သူ ထပ်မံ သဘောပေါက်သွားပြန်၏။

"ဆေးလုံး ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးလို့လား"

ကျန်းမန်က အမှန်အတိုင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဟယ်ဟွိုင်အန်း က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါပြလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ အရက်လည်း သောက်ပြီးပြီဆိုတော့ စာရင်းသွင်းလိုက်ပါ၊ ဆေးလုံး ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးမယ်၊ နောက်ပိုင်း လာတာ မလာတာ မင်းသဘောပဲ"

"ဒါပေမယ့် တစ်ခါတစ်လေတော့ လာလည်ပေါ့၊ ငါလည်း မျက်နှာပန်း လှချင်သေးတယ်"

"တပည့်က လာမလည်ရင် အရမ်း အနေရခက်တာ"

ကျန်းမန် အံ့ဩသွားသလို ဝမ်းလည်း ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်း ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

"ဒုတိယနှစ်မှာ ခြံဝင်းငယ် သုံးခု ပြိုင်ပွဲ ဝင်လုမယ့် အချိန်ကို ငါ စောင့်နေမယ်၊ မင်းရဲ့ ပါရမီက ဒီလိုမျိုး ဆိုတော့ တကယ် ဘယ်လိုများ ဖြစ်နေမလဲ ဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

ရတနာ တစ်ခု ကောက်ရလိုက်ပြီလို့ ထင်ထားတာ၊ တကယ်တမ်းကျတော့...အလကားပဲ။

တခြား ဆေးဆရာတွေ ရွေးပြီးလို့၊ ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင် မရှိလို့ ချန်ထားခဲ့တာ ဖြစ်လောက်တယ်။

စာရင်းသွင်းပြီးနောက် ကျန်းမန်က ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ သွားဝယ်ရန် ချက်ချင်း ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အလုံး သုံးဆယ်သာ ကန့်သတ်ထားကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရ၏。

ထို့ကြောင့် ကျန်းမန်က မြေကြီး မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံးကို ဝယ်ယူရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

မြေကြီး မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံး တစ်လုံးလျှင် ကိုးရာ ဖြစ်သည်။

ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့လျှင် ရှစ်ရာ့တစ်ဆယ် ဖြစ်ရာ ပြန်ရောင်းလျှင်တောင် ဆယ်ဂဏန်းလောက် အမြတ်ရနိုင်သေးသည်။

"ပထမရက်ကတည်းက ကုန်သွားပြီ"

ရောင်းချသော မိန်းကလေးက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။

"ရေ၊ မီး၊ မြေ အမျိုးအစား သုံးမျိုးလုံး ကုန်သွားပြီ"

ကျန်းမန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဘာလို့ ကန့်သတ်ထားလဲ ဆိုတာကို သူ နောက်ဆုံးတော့ သိသွားပြီ။

အားလုံးက ဈေးကစားချင်နေကြတာကိုး။

နောက်ဆုံးတော့ ကျန်းမန်က စိတ်အာရုံ ခိုင်မာရေး ဆေးလုံးကို ဝယ်လိုက်သည်။

အလုံး သုံးဆယ်။

တစ်လုံးကို ခြောက်ရာ၊ စုစုပေါင်း တစ်သောင်းရှစ်ထောင်။

ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့တော့ တစ်သောင်းခြောက်ထောင့်နှစ်ရာ။

နှစ်သောင်းငါးထောင် ကျန်သေးတယ်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံရတာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။

ဒါပေမယ့် ရှစ်လပိုင်း အကုန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ယှဉ်ပြိုင်ပွဲကို ဝင်ချင်ရင်၊ ဒီလိုမှ မလုပ်ရင် သေချာပေါက် အချိန်မီမှာ မဟုတ်ဘူး။

ယခုအခါ ကျန်းမန်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစပိုင်း အဆင့်၊ ခန္ဓာကိုယ် အဆင့်နှစ်၊ စိတ်အာရုံ အဆင့်နှစ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အားလုံးက ဒုတိယမြောက် "ဘူးသီးကို ယခုမှ စတင် ဖွင့်လှစ်ခြင်းသာ ဖြစ်၏。

အဆင့်တက်ရန် အလွန် ဝေးကွာနေသေးသည်။

ရှစ်လပိုင်း အကုန်တွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရွေးချယ်ပွဲသို့ ဝင်ရောက်လိုပါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် လိုအပ်သည်။

ကွာဟချက်က နည်းနည်း ဝေးနေသေးတယ်။

အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုသာ အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်နေခဲ့ပြီး သိုင်းပညာရပ်ကို လုံးဝ မလေ့လာရသေးချေ။

——

နောက်တစ်နေ့

ပြန်လည်ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်း

ပြန်လည်ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်း တွင် သင်ယူရသည်မှာ မိမိ၏ အခြေခံနှင့် တိုးတက်မှုနည်းလမ်း များသာ ဖြစ်သည်။

စုစုပေါင်း သုံးနှစ် အချိန်ရသည်။

ဤနေရာတွင် စာမေးပွဲ ရှိသော်လည်း အနားပေးချိန် မရှိချေ။

ယွန်းရှာတောင်ထွတ်မှ လူများက အချိန်ကို အလွန် တန်ဖိုးထားကြသဖြင့် ဤနေရာသည် အမြဲတမ်း ညရှုခင်း အလှဆုံး တောင်ထွတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ညအိပ်ပျက်ခံခြင်းက စိတ်အာရုံကို ထိခိုက်စေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း လူတစ်ချို့ကတော့ ညဉ့်နက်သည်အထိ ကျင့်ကြံနေဆဲပင်။

အနည်းဆုံးတော့ အိပ်စက်ချိန် ရှိသေးသဖြင့် စိတ်အာရုံ သိပ်မထိခိုက်နိုင်ဟု ယူဆရသည်။

ပြန်လည်ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်း၊ အရှေ့ခြံဝင်း တတိယမြောက် ခြံဝင်းငယ်…

လူငယ် မိန်းကလေး တစ်ဦးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ခြံဝင်းငယ် တချို့မှာ စာသင်ပေးမယ့် ဆရာ အသစ် ပြောင်းမယ်၊ သူတို့က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်းငယ်ကနေ ဖိတ်ခေါ်လာတဲ့ ခြံဝင်းငယ် အသီးသီးရဲ့ ပထမနေရာ ရတဲ့သူတွေပဲ"

"ငါတို့ဆီမှာလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တစ်ယောက် ရှိတယ်"

"မင်းတို့ ဘာမေးချင်တာ ရှိလဲ ဆိုတာကို သူ့ကို မေးကြည့်လို့ ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားလူတွေရဲ့ အောင်မြင်မှု လမ်းကြောင်းကိုလည်း လေ့လာကြည့်လို့ ရတယ်"

"ဒါ့အပြင် ချီသန့်စင်ခြင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း မေးခွန်းတချို့ မေးကြည့်လို့ ရတယ်"

ပြောရင်းနှင့် သူမက အရှေ့ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော တပည့်တစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖန်ယုံ၊ မင်း သေချာ မေးကြည့်နော်၊ နောက်တစ်ခေါက် စာမေးပွဲကျရင် မင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ခွင့် နေရာ ရနိုင်လောက်တယ်"

ဖန်ယုံက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကြိုးစားပါ့မယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လူက ဘယ်လို လူမျိုးလဲ"

သူသာမက အခြားသူများလည်း အတော်လေး သိချင်နေကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်းငယ် မှ ဆင်းလာသူ မဟုတ်ပါလား။

ထို့အပြင် ခြံဝင်းငယ်၏ ပထမနေရာ ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်ဆင်းပေးထားသော ပါရမီရှင်၊ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသူ ဖြစ်ရမည်။

"ဘယ်လို လူမျိုးလဲ ဟုတ်လား"

တစ်ဖက်လူက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေလိုက်သည်။

"ကြားရသလောက်တော့ ပါရမီ အရမ်း ကောင်းပြီး အစွမ်းအစလည်း ကြီးတယ်တဲ့၊ သူ့ရဲ့ ဆရာက သူ့ကို အံ့မခန်း အစွမ်းထက်တယ်လို့ ချီးကျူးထားတယ်၊ ခေတ်သစ် ဒဏ္ဍာရီ တစ်ယောက်ပဲတဲ့"

"ဒါပေမယ့် စိတ်နေစိတ်ထားကတော့ သိပ်မနှိမ့်ချတတ်ဘူး"

"ဒါပေမယ့် တွန့်တိုတဲ့သူတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မေးလိုက်ရင် အဖြေတော့ ရနိုင်လောက်ပါတယ်"

"ဆရာမ မြောင်၊ ဆရာမ နဲ့ သူ ဘယ်သူက ပိုစွမ်းလဲ"

လူတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

ဆရာမ မြောင် ဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးက ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နည်းနည်း ပိုမြင့်ကောင်း မြင့်နိုင်ပေမယ့် တခြား အပိုင်းတွေမှာတော့ ယှဉ်လို့ မရပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံ တချို့က တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိတယ်၊ ဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ငါတောင်မှ လေ့လာသင်ယူဖို့ လိုသေးတယ်"

အလယ်တွင် ထိုင်နေသော ယန်ဟွေ့မင် က မေးလိုက်သည်။

"ဆရာမ မြောင်၊ ဒီ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးရဲ့ နာမည်က ဘယ်လို ခေါ်လဲ"

သို့သော် ဆရာမ မြောင် စကားမပြန်ရသေးခင်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ခြေသံများက လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွား၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူတိုင်းက တံခါးဝသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခြေသံများ ပိုမို ထင်ရှားလာသည်နှင့်အမျှ ခြံဝင်းငယ် တံခါးဝတွင် လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အလင်းရောင်က သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး တောက်ပနေပုံရသည်။

ချက်ချင်းပင် ဖန်ယုံက ရောက်လာသူကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရ၏。

"ကျန်းမန်"

သူက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများကတော့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ယန်ဟွေ့မင်က လီယွမ် ကို ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး အလိုအလျောက် ပြောလိုက်မိသည်။

"ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ပြီး ဆယ့်ငါးရက်နဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တယ်၊ မွေးဖွားလာခဲ့တဲ့ ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုပဲ၊ ဂိုဏ်းရဲ့ အမြန်ဆုံး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ရှိမှု မှတ်တမ်းကို သူ့တစ်ယောက်တည်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်၊ ငါတို့ သူ့ကို နီးနီးကပ်ကပ် မြင်တွေ့နိုင်တဲ့ ဒီအချိန်လေးက သူ့အနားကို အနီးဆုံး ရောက်နိုင်တဲ့ အချိန်ပဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ငါတို့ သတိထားမိတဲ့ အချိန်ကျရင် သူက ငါတို့ လှမ်းမမီနိုင်တော့တဲ့ ဒဏ္ဍာရီ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်နေလောက်ပြီ"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ့အနားကို ကပ်ဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူတိုင်းက ယန်ဟွေ့မင် ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဆရာမ မြောင် ပင်လျှင် အံ့ဩစွာဖြင့် ကြည့်လာခဲ့၏。

ယန်ဟွေ့မင်၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားသည်။

ဒါက လီယွမ် ပြောခဲ့တဲ့ စကားပါ။

ကျန်းမန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမက အလိုအလျောက် သတိရသွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းမန်ကလည်း ယန်ဟွေ့မင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွား၏。

ဒီလူ လီယွမ် ရဲ့ ဝိညာဉ် ပူးကပ်ခံလိုက်ရတာလား။

ဒါပေမယ့် ငါက စာလာသင်တာလေ၊ အကုန်လုံးက ယန်ဟွေ့မင် ကိုပဲ ကြည့်နေကြတယ်။

တကယ်ကို ငါ့ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို လုယူနေတာပဲ။

ဖန်ယုံက ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက တစ်ချိန်လုံး ကျင့်ကြံနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျန်းမန်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်၏။

"ငါက မကြာသေးခင်က ဆရာ လုပ်ရတာကို ဝါသနာ ပါလာလို့လေ"