အခန်း ၁၁၅

အခန်း (၁၁၅) ချင်းတိုက်၊ ကျီးကန်းတံတား ကနေ ဘယ်သူများ ခိုးထွက်သွားတယ်လို့ ထင်လဲ

ခုနစ်ရက်တာ စာသင်ကြားမှု ပြီးဆုံးတော့မည်။

ကျန်းမန်က အောက်ရှိ တပည့်များကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး ခံစားနေရသည်။

ဒီရက်ပိုင်း သူ အချိန်အများစုကို ခြံဝင်းငယ်မှာပဲ ကျင့်ကြံနေခဲ့တာ။

တကယ်ကို နေရာကောင်းပဲ။

ဖြစ်နိုင်ရင် သူ ဆက်ပြီး စာသင်ချင်သေးတယ်။

ဒီတပည့်တွေရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အုတ်မြစ် ချပေးချင်သေးတယ်။

နှမြောစရာကောင်းတာက ခွင့်မပြုဘူး။

တကယ်လို့ ခြောက်လနေလို့ ပထမနေရာ ထပ်ရရင်တော့ ဆက်ပြီး စာသင်လို့ ရသေးတယ်။

ဒါပေမယ့် ခြောက်လနေရင် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ ရှိတယ်။

ကျန်းမန်က ပါဝင်လို့ မရဘူး။

ဒါကြောင့်...

အရမ်း ရှုံးသွားတာပေါ့။

ကျန်းမန် စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"ဆရာ၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်းမှာ ဒီလောက် စွမ်းနေတာ သိုင်းပညာရပ် တွေ အများကြီး သင်ထားလား"

ကျန်းကျိကျိက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မများပါဘူး၊ တစ်ခုမှ မသင်ရသေးဘူး"

"ဒါဆို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်း မှာ လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု မစစ်ဆေးဘူးလား"

ယန်ဟွေ့မင် က မေးလိုက်သည်။

လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု မစစ်ဆေးရင် ကျန်းမန်ရဲ့ အစွမ်းအစကို လုံးဝ ပြသနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

တူညီတဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မှာ ကျန်းမန် တိုက်ခိုက်တာကို မြင်ဖူးမှပဲ နှစ်ယောက်ကြားက ကွာဟချက် ဘယ်လောက် ကြီးမားနိုင်လဲ ဆိုတာကို နားလည်နိုင်မှာ။

"နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲမှာတော့ ရှိလောက်တယ်"

ကျန်းမန်လည်း သေချာ မသိပါဘူး။

"ဒါဆို ဆရာက သိုင်းပညာရပ် တွေ မကျင့်ကြံထားရင် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲမှာ အားနည်းသွားမှာပေါ့"

ကျန်းကျိကျိ က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သွားပြီး ကျင့်ကြံသင့်ပြီ ထင်တယ်"

သိုင်းပညာရပ် ကို တကယ် ကျင့်ကြံဖို့ လိုပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရွေးချယ်ပွဲက သေချာပေါက် လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်မှာကိုး။

ရွေးချယ်ပွဲမှာ နိုင်ချင်ရင် အလွန် ထူးချွန်တဲ့ လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည် လိုအပ်တယ်။

သေချာပေါက် အကုန်လုံး အပြည့်အဝ တတ်မြောက်ဖို့တော့ မလိုပါဘူး။

ဒါပေမယ့် နားလည်ထားဖို့တော့ လိုတယ်။

အနည်းဆုံးတော့ အချိန်မရွေး ကျင့်ကြံလို့ ရတာပေါ့။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစပျိုး အဆင့်နဲ့ အစပိုင်း အဆင့်မှာ သက်ဆိုင်ရာ သိုင်းပညာရပ် တွေကို ထုတ်ယူလို့ ရတယ်။

အားတဲ့အချိန် သွားထုတ်ပြီး လေ့လာကြည့်လို့ ရပါတယ်။

အဲဒီနောက် တပည့်တွေက မေးခွန်းတချို့ ထပ်မေးကြတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ လူတစ်ယောက်က အရင်ကတည်းက အဖြေရှိပြီးသား မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်တယ်။

"ဆရာ၊ ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံတာ တကယ်ပဲ စိတ်အာရုံကို ထိခိုက်စေသလား"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး တစ်ဖက်လူကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက သာမန် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပါ။

သူမက အလယ်ခုံမှာ ထိုင်နေတယ်။

ဆိုလိုတာက အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အလယ်အလတ် ဆိုတာပဲ။

အလယ်အလတ် ဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေး သိပ်မရှိဘူးလို့ အဓိပ္ပာယ် ရတယ်။

စာမေးပွဲက သုံးလတစ်ခါ ရှိပြီး သုံးလနေမှ ထိပ်ဆုံး အယောက်နှစ်ဆယ် ကို ရွေးပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲ သွားခွင့်ပေးတာ။

များတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် ပါဝင်တဲ့သူတွေက အရမ်း များလွန်းတယ်။

ပြန်လည်ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်း အရှေ့ခြံဝင်း၊ အနောက်ခြံဝင်း အပြင် ချီသန့်စင်ခြင်း ခြံဝင်း တစ်ခုလုံး ပါဝင်တယ်။

ဝင်လုတဲ့သူတွေ အရမ်း များလွန်းတယ်။

နေရာတစ်ခု ရဖို့အတွက် လူတော်တော်များများက တစ်သက်လုံး ကြိုးစားရင်တောင် မရနိုင်ပါဘူး။

ပါရမီရှင်တွေက အမြဲတမ်း ပြန်လည်ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်း ကနေ ထွက်သွားပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်း ကို ဝင်သွားကြပေမယ့် ပါရမီရှင် အသစ်တွေကလည်း ထပ်ရောက်လာကြဦးမှာပဲ။

ဒါပေမယ့် နေနိုင်သေးရင် တကယ်တော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာလည်း ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုတော့ ရှိတာကိုး။

တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျန်းမန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"မထိခိုက်ဘူးလို့ ငါ ပြောရင် မင်း ယုံမလား"

ထိုစကားကို ကြားသော် အမျိုးသမီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ယုံတယ်"

ကျန်းမန်က ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် မထိခိုက်ပါဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းကျိကျိ က မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဆရာက ညဘက် အိပ်လား"

အခြားသူများကတော့ သက်ပြင်းချလိုက်ကြတယ်၊ ဒါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်း က ဆင်းလာတဲ့ ဆရာကို ပြန်ပြီး ချေပနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော် ကျန်းမန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မအိပ်ဘူး လူတိုင်းက ကျင့်ကြံနေကြတယ်၊ တိုးတက်နေကြတယ်၊ ငါ ဘယ်လိုများ အိပ်ပျော်နိုင်မှာလဲ"

အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။

ကျန်းကျိကျိကတော့ ကျန်းမန် လိမ်နေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူက စိတ်အာရုံ မထိခိုက်ဘူးလား။

ကျန်းမန်ကလည်း အများကြီး ဆက်မရှင်းပြတော့ပါဘူး။

တာဝန်ကျေပွန်အောင်ပဲ လုပ်ပါတယ်။

နောက်ဆုံး တာဝန်လေးကို သေချာ ပြီးအောင် လုပ်ရမှာပေါ့။

ထိုနေ့ ညနေပိုင်း

ခုနစ်ရက်တာ စာသင်ကြားမှု ပြီးဆုံးသွားပြီ။

ကျန်းမန်က ပြန်လည်ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်း မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဖန်ယုံ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းကျိကျိ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းမန်က ကျန်းကျိကျိ အကြောင်းကို မသိလို့ သူမ ဘာမေးမေး သံသယ ဖြစ်စရာ မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာ။

ဒါပေမယ့် ဖန်ယုံ က သူမကို သိတယ်။

ဒါက တစ်ယောက်ယောက်က သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို ငှားပြီး ကျန်းမန်ကို စမ်းသပ်နေတာပဲ။

သူ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဘာတွေ တွေးနေမှန်း မသိဘူး။

ကျန်းကျိကျိကတော့ ချိန်းထားတဲ့ နေရာကို ရောက်နေပြီ။

"သူ ထွက်သွားပြီလား"

ကျန်းပိုင်က မေးလိုက်သည်။

"အင်း၊ ငါ သေချာ မေးပြီးပြီ"

ကျန်းကျိကျိက ကျန်းမန်၏ အခြေအနေကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းပိုင် အနည်းငယ် နှမြောသွား၏။

"နည်းနည်းလေးတောင် မသင်ရသေးဘူးလား၊ ဒါတော့ မထင်ထားဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခု၊ နှစ်ခုလောက်တော့ သင်ထားမယ် ထင်တာ"

"ဒီလိုဆိုတော့ သူ့အချိန်တွေ အကုန်လုံးက အမှတ်တက်ဖို့ အတွက်ပဲ သုံးထားတာပေါ့"

"အင်းလေ၊ ပုံမှန် အခြေအနေမှာ ဘယ်သူမဆို ဒီလိုပဲ လုပ်ကြမှာပါ"

"တော်တော်လေး ထူးချွန်ပါတယ်၊ ဆွဲဆောင်ဖို့ တန်တယ်"

"ကျန်တာတွေ မင်း ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး၊ စိတ်အေးအေးထားပြီး ပြန်လည်ကျင့်ကြံတော့"

ကျန်းပိုင် စိတ်ထဲမှာတော့ သံသယ ရှိနေဆဲပါ။ တကယ်ပဲ ဘာမှ မကျင့်ကြံထားဘူးလား။

တစ်ဖက်လူက ဖုံးကွယ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

မေးလို့ ရလာတဲ့ အဖြေတွေက အမှန် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာလေ။

ဒါဆို လူလွှတ်ပြီး သွားစိန်ခေါ်ခိုင်းရမလား။

အပြင်ခြံဝင်းမှာ သွားစိန်ခေါ်တာက သိပ်မသင့်တော်ဘူး။

တစ်ခြံဝင်းတည်း ဆိုမှပဲ ပိုပြီး စိန်ခေါ်လို့ အဆင်ပြေမှာ။

"ကြည့်ရတာ နဝမမြောက် ခြံဝင်း ကို နောက်ဆုံး ဝင်လာမယ့် လူတွေက ဘယ်လို လူမျိုးတွေလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရဦးမယ်၊ သူတို့ရဲ့ လက်ကို ငှားပြီး အဖြေရှာကြည့်လို့ ရကောင်း ရနိုင်တယ်"

"ဒါပေမယ့် အရမ်း လွန်ကဲလို့တော့ မရဘူး၊ အထူးသဖြင့် မချမ်းသာတဲ့ သူတွေဆိုရင် ပိုပြီး စိတ်ရှည်ဖို့၊ လေးစားမှု ရှိဖို့ လိုတယ်"

"အတိုင်းအတာ မမှန်ရင် ပြောင်းပြန် အကျိုးသက်ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

"ကိုယ့်အတွက် အကြောင်းမဲ့ ပြဿနာ ရှာသလို ဖြစ်သွားဖို့ ပိုလွယ်တယ်"

တောင်ထွတ် ခုနစ်ခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အတွက်သာ မဟုတ်ရင်။

သူလည်း ဒီလောက်ထိ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

——

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင် တိုးလာတယ်။

နှစ်သောင်း ကိုးထောင် ကျန်တော့တယ်။

ကျန်းမန်က ချမ်းသာနေတဲ့ စိတ်ခံစားချက် ကောင်းကောင်းလေးနဲ့ သိုင်းပညာရပ် ဖြန့်ဝေရေး ဌာန ကို ရောက်လာတယ်။

ဒီနေ့ အဲဒီ တပည့်မလေး သတိပေးလိုက်လို့ သိုင်းပညာရပ် တွေ ကျင့်ကြံသင့်ပြီလို့ သူ တကယ် သတိထားမိသွားတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီ တပည့်မလေး မေးခွန်းတွေ အရမ်း များတာပဲ၊ ဘယ်သူ့အတွက် မေးပေးနေတာလဲ မသိဘူး။

ကျန်းမန်က အဲဒါတွေကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

စွမ်းအား မြှင့်တင်ဖို့ကသာ အရေးအကြီးဆုံးပဲလေ။

သိုင်းပညာရပ်တွေကိုလည်း အမှတ်အလိုက် ပေးတာပါ၊ အမှတ် ၃၀ ဆိုရင် ပထမ တစ်အုပ် ထုတ်လို့ ရတယ်၊ အမှတ် ၉၀ ဆိုရင် ဒုတိယ တစ်အုပ် ထုတ်လို့ ရတယ်။

ကျန်းမန် ကြည့်လိုက်တော့ တတိယ တစ်အုပ်ကို ၁၅၀ မှတ် ရရင် ထုတ်လို့ ရတယ်တဲ့။

၃၀ မှတ် နဲ့ ကိုက်ညီတာက 《နဂါးကူး》။

၉၀ မှတ် နဲ့ ကိုက်ညီတာက 《အရိပ်မဲ့ လက်ဝါး》။

၁၅၀ မှတ် နဲ့ ကိုက်ညီတာက 《စစ်မှန်သော သိုင်းပညာရပ်》။

ကျန်းမန်က 《စစ်မှန်သော သိုင်းပညာရပ်》ကို နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။

ရှေ့က နှစ်ခုကို သူ အကြမ်းဖျင်း ကြည့်ပြီးပြီ။

နဂါးကူးက ခြေလှမ်းသိုင်း နဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်ပဲ၊ ရေရှည် အသုံးပြုလို့ ရတယ်။

နတ်ခြေလှမ်း နေရာမှာ အစားထိုး သုံးလို့ ရတယ်။

အရိပ်မဲ့ လက်ဝါးက ပထမ ခြောက်ဆင့်က စွမ်းအားကို ကျင့်ကြံပြီး၊ နောက် သုံးဆင့်ကတော့ အတွင်းပိုင်းကို ကျင့်ကြံတာ။

အဆင့်ကိုး ရောက်ရင် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။

ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တဲ့ သိုင်းပညာရပ် ပေါ့။

သိုင်းပညာရပ် နှစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ကျန်းမန် နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ တစ်ခုခု စားလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံတော့တယ်။

သိုင်းပညာရပ်ကိုတော့ သေချာပေါက် နွားဝါကြီးကို ပေးလိုက်ရတာပေါ့။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ဘူးသီးက နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လောက် ပြည့်နေပြီ။

ဆေးလုံးကလည်း နှစ်ဆယ့်သုံးလုံး ကျန်သေးတယ်။

ဆေးလုံး ခုနစ်လုံးကို နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း တက်မယ် ဆိုရင်၊ ၃၅ လုံး ဆိုရင် အပြည့် ဖြစ်သွားမှာပေါ့။

ဒါပေမယ့် အဆင့်တက်ဖို့က နောက်ထပ် အလုံး ဆယ်ဂဏန်းလောက် ဒါမှမဟုတ် အလုံး နှစ်ဆယ်လောက် လိုဦးမယ်။

ကျန်းမန် စိတ်ထဲမှာ တွက်ချက်နေတယ်။

အစကနေ အဆင့်တက်တဲ့ အထိ စိတ်တည်ငြိမ်ဆေးလုံး အလုံး ငါးဆယ် လိုတယ်လို့ မှန်းထားရင်၊ အလယ်အလတ်အဆင့် ကို တက်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး အလုံး နှစ်ရာ လိုမှာပဲ။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မလောက်ဘူး။

ဒါကလည်း အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ တွက်ထားတာ၊ ဘယ်နေရာမှာများ ပိတ်ဆို့နေမလဲ ဆိုတာ ကြောက်ရသေးတယ်။

ဒါပေမယ့် ကျန်းမန် လောလောဆယ် အဲဒါတွေကို မတွေးသေးဘဲ အစွမ်းကုန် ကျင့်ကြံနေလိုက်တယ်။

တစ်ပတ် ကြာပြီးနောက်၊ ဆေးလုံး ရှစ်လုံး လျော့သွားပြီး စိတ်အာရုံ ဘူးသီးက လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရောက်သွားတယ်။

ဒီနေ့ အနားပေးချိန် ပြီးသွားပြီ။

ခြံဝင်းငယ်ထဲကို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်သုတ် ထပ်ဝင်လာတော့မယ်။

ကျန်းမန် ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ တခြားသူတွေ အားလုံး နီးပါး ရောက်နေကြပြီ။

ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို လျစ်လျူရှုလို့ မရတော့ဘူး။

ဝေ့ပေ့ချွမ်တောင်မှ မျက်လုံးချင်း ဆုံပြီးတဲ့နောက် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းငုံ့သွားခဲ့တယ်။

သူ့ရှေ့မှာက ကျော်ဖြတ်လို့ မရတဲ့ တောင်ကြီး တစ်လုံး ရှိနေတာကိုး။

၁၃၃ မှတ် ဆိုတဲ့ ရမှတ်က လူတိုင်းကို အသက်ရှူရ ကြပ်စေတယ်။

ဒီလောက်များတဲ့ ရမှတ်ရှေ့မှာ မကျေနပ်မှုတွေ အကုန်လုံးက ခေါင်းငုံ့ပြီး လမ်းဖယ်ပေးရမှာပဲ။

ချောင်ချန်က ဝေ့ပေ့ချွမ် အနားက ဖြတ်သွားရင်း သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"ပထမနေရာ ကို လုဦးမှာလား"

ဝေ့ပေ့ချွမ် မျက်နှာ ရဲတက်သွားတယ်။

အန်းရုံက ဆက်ပြောတယ်။

"သူ့ကို သွားမနောက်ပါနဲ့၊ အဆင့် ဆယ့်ရှစ် ဆိုတာလည်း တော်တော် စွမ်းနေပါပြီ"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝေ့ပေ့ချွမ် မျက်နှာ မည်းမှောင်သွား၏။

သူ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘူး။

တိတ်တဆိတ်ပဲ ကြိတ်ခံနေလိုက်တယ်။

ဒီလူတွေ ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံတာက သေချာပေါက် နောက်ပြန်ရိုက်ခတ်မှု ခံရမှာပဲ။

နောက်တစ်ခေါက် စာမေးပွဲက သူ ထိပ်ဆုံး ဆယ်ယောက်စာရင်းထဲ ဝင်ဖို့ အခွင့်အရေးပဲ။

နှစ်ပတ်လည် မှာ ပထမ မရရင်တောင်၊ ဒုတိယ ရဖို့တော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါတယ်။

ရှေးခေတ်ကတည်းက ဒီလိုပဲလေ၊ ဒီလူတွေက တော်လှန်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ။

တကယ်လို့ အောင်မြင်နိုင်တယ် ဆိုရင် အရင်ခေတ်က လူတွေက ညအိပ်ပျက်မခံတတ်လို့လား။

ဒီလို ကိစ္စမျိုးက စဉ်းစားကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်။

ကျန်းမန် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကျောက်ယောင်ယောင်က စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"လူတော်တော်များများက နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေကြတယ်၊ ခြံဝင်းငယ် သုံးခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက်နဲ့ တောင်ထွတ် ခုနစ်ခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို လုကြတော့မှာလို့ ငါ သတင်းရထားတယ်"

"မင်းက ပထမနေရာ ဆိုတော့ အာရုံစိုက် စမ်းသပ်ခံရဖို့ များတယ်"

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ရန်သူတွေက ဘယ်သူတွေ ဖြစ်မလဲ ဆိုတာကိုလည်း သေချာ သိအောင် လုပ်ထားသင့်တယ်"

ကျိုးပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီမှာ သတင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်"

ကျန်းမန် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး"

ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ သူမှ ဝင်မလုတာ။

"မင်းက တူညီတဲ့ အသုတ်ထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလို့လား"

ချောင်ချန်က အနားသို့ လာကာ မေးလိုက်သည်။

အန်းရုံက ဆက်ပြော၏။

"ခြံဝင်းငယ် သုံးခုမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတာ"

ဒီလူနှစ်ယောက်က မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေး ထဲကနေ ထွက်လာပြီးကတည်းက တော်တော်လေး တက်ကြွနေတယ်လို့ ကျန်းမန် ခံစားလိုက်ရတယ်။

လိုင်းပေါ်မှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် ခုန်ပေါက်နေသလိုပဲ။

သူ ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာပဲ ယန်ရိချိုးက လူဆယ့်လေးယောက်ကို ခေါ်ပြီး ဝင်လာခဲ့တယ်။

"ဒီတစ်ခေါက် ထူးခြားတဲ့သူ ပါလား"

ကျန်းမန်က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးပုဖန် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"မကြားမိပါဘူး"

ကျောက်ယောင်ယောင်ကလည်း ခေါင်းခါပြသည်။

"နောက်ဆုံး အသုတ်က များသောအားဖြင့် အစွမ်းထက်တဲ့သူ မရှိပါဘူး၊ သူတို့က ခြောက်လပိုင်း နဲ့ ကိုးလပိုင်း ကိုပဲ စောင့်ကြတာများတယ်"

"အဲဒါက နှစ်သစ်လေ"

"အဆင့်သတ်မှတ်ချက် လုလို့ ပိုကောင်းတယ်"

"ဒါကြောင့် သုံးလပိုင်းက အရည်အချင်း ပြည့်မီဖို့ ခက်ခဲနေတဲ့ လူတွေအတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ"

ယန်ရိချိုး ဝင်လာပြီး ဘယ်ညာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အသစ်ရောက်လာတဲ့ တပည့် ဆယ့်လေးယောက်၊ မင်းတို့ အားလုံးက နဝမမြောက် ခြံဝင်း က လူတွေပဲ"

"နေရာတွေမှာ နာမည်တွေ ရေးထားတယ်၊ မိတ်ဆက်ချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မိတ်ဆက်ကြပေါ့"

"ပြီးရင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အလိုက် နေရာ ပြန်စီမယ်"

အန်းရုံ မျက်နှာပျက်သွားသည်၊ သူမက ဒုတိယတန်းကို ရောက်သွားပြီလေ။

ချောင်ချန်က ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်၏။

"ငါ နင့်ကို သင်ပေးထားတယ်လေ၊ လျှော့သင့်တဲ့ နေရာ လျှော့လိုက်ပါလို့၊ မညီမျှရင် ကျင့်ကြံတာကို ထိခိုက်တယ်၊ ကျင့်စဉ် လည်ပတ်ဖို့အတွက် စွမ်းအင်တွေ ပိုကုန်တယ်"

"နင် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

အန်းရုံက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဒီလို အားသာချက်မျိုးကို နင် တစ်သက်လုံး မြင်တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ရွံစရာကောင်းတယ်၊ ကျင့်ကြံရေး လမ်းကြောင်းမှာ ဘယ်သူက ဒီလိုဟာတွေကို ဂရုစိုက်နေမှာလဲ"

ချောင်ချန်က ခေါင်းခါကာ အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန် ကြားလိုက်တော့ မုန့်ချဲ့ဝေ့ကို ရုတ်တရက် သွားသတိရမိတယ်၊ တကယ်ပဲ သေချာ မကြည့်ခဲ့မိဘူးပဲ။

ဒါပေမယ့် ဘယ်တော့များ မုန့်ချဲ့ဝေ့ ကို တစ်ချက်လောက် ထိကြည့်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ မှတ်တမ်းကျမ်းက ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရမလဲ။

ပြောရရင် သူ တခြားလူတွေကို တစ်ခါမှ မထိဖူးသေးဘူးပဲ။

ထို့နောက် ကျန်းမန်က သူ၏ လက်ကို ကျိုးပုဖန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ လန့်သွား၏

ကျန်းမန်ကတော့ ကောင်းကင်ဘုံ မှတ်တမ်းကျမ်း ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် စာအုပ်ကြီးက စာရွက်များ လှန်သွားပြီး နောက်ဆုံး စာမျက်နှာတွင် ရပ်တန့်သွား၏။

စာသားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

【ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်က မထိုက်တန်ပါ။】

ကျိုးပုဖန် အံ့ဩသွားသည်၊ ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့လက်ကို သူ ပြန်ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။

【ပုရွက်ဆိတ်ကို မမှတ်တမ်းတင်ပါ။】

ထို့နောက် ချောင်ချန်ကို တစ်ချက် ထိကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

【ဘာအမှိုက်လဲ】

သူ့ကိုယ်သူ ထပ်ထိကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

【ပုရွက်ဆိတ်ကို မမှတ်တမ်းတင်ပါ။】

ကျန်းမန် နေရာတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

အရင်တုန်းကတော့ ဒီစာအုပ်က ကိုယ့်ကို အထင်သေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။

အခုကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ယဉ်ကျေးနေတာပဲ၊ တခြားလူတွေက အမှိုက် မဟုတ်ရင် မထိုက်တန်ဘူး ဖြစ်နေတာကိုး။

ယန်ရိချိုး၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်းတို့ ဘာသာ မင်းတို့ ကျင့်ကြံကြ၊ မေးစရာ ရှိရင် ငါ့ကို မေးလို့ ရတယ်"

အဲဒီနောက် သူမက အသစ်ရောက်လာတဲ့ လူဆယ့်ယောက်ကျော်ကို သွားပြီး လမ်းညွှန်ပေးတော့တယ်။

ကျန်းမန် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ချက်ချင်း ကျင့်ကြံလိုက်တယ်။

အချိန်သိပ်မရတော့ဘူး။

လဝက် ကြာသွားတယ်။

ကျန်းမန်ရဲ့ ဆေးလုံးတွေ ကုန်သွားပြီ။

ဒုတိယမြောက် စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ဘူးသီးက ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရောက်နေပြီ။

ဧပြီလ ၁ ရက်နေ့။

ကျန်းမန် ဆေးလုံးတွေ ထပ်ဝယ်တယ်။

ဈေးကြီးတာတွေကတော့ အခုထိ လုလို့ မရသေးဘူး။

ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံး အလုံး ၃၀ ဝယ်လိုက်တယ်။

ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ် နှစ်ခုလုံး ပြည့်သွားမှ အဆင့်တက်မယ်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းရှစ်ထောင် ကျန်တယ်။

ဧပြီလက ကျန်းမန်အတွက် တော်တော်လေး ရှည်လျားလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံရာမှာ ပြဿနာကြီး တစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါက ဗိုက်ဆာတာကို ခံစားရတာပဲ။

ဒါကြောင့် ဆေးလုံးတွေက ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်မြန် ကုန်သွားတယ်။

ရက်နှစ်ဆယ် ကြာတော့ ဆေးလုံးတွေ အကုန် ကုန်သွားပြီ။

ခန္ဓာကိုယ် ဒုတိယ "ဘူးသီး" ကတော့ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပဲ ပြည့်သေးတယ်။

အနည်းဆုံး ဆေးလုံး ၁၅ လုံးလောက် ထပ်လိုဦးမယ်။

ဒါပေမယ့် လျှော့ဈေး ပမာဏ ကုန်သွားပြီ။

အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက်၊ ကျန်းမန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာတန် အရက် တစ်အိုး ဝယ်ပြီး ဆရာ့ဆီ သွားတွေ့လိုက်တယ်။

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က အရက်သောက်ရင်း ပိုပိုပြီး သဘောပေါက်လာတယ်။

"ဆေးလုံး ထပ်ဝယ်ချင်လို့ မဟုတ်လား"

"ဆရာ အရမ်း တော်တာပဲ"

ကျန်းမန်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တပည့်ရဲ့ ကျင့်ကြံရေး လမ်းကြောင်းမှာ ဆရာ့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် ဆေးလုံးတွေ ပိုလိုအပ်နေတာပါ"

"နောက်နှစ်နှစ်နေရင် ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာတွေ ယူလာပေးမှာ မဟုတ်လား"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်၏။

"ဆရာ အရမ်း တော်တာပဲ"

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆေးလုံး လျှော့ပေးတာတော့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် စိတ်အာရုံ ခိုင်မာရေး ဆေးလုံး နဲ့ မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံး တွေကိုပဲ လျှော့ပေးလို့ ရမယ်၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်စေတဲ့ ဆေးလုံးတွေ ကတော့ အလုံး သုံးဆယ်ပဲ"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"ဝမ်းမသာနဲ့ဦး၊ မင်းကို လျှော့ဈေး ပမာဏ နည်းနည်း တိုးပေးတာက သေချာပေါက် တခြား သတ်မှတ်ချက်တွေ ပါလို့ပဲ"

"တကယ်လို့ နောက်ပိုင်း မင်း ဆေးလုံးတွေ ခိုးရောင်းနေတာကို ငါ တွေ့ရင်"

"မင်း ဆေးလုံး ဘယ်လောက် ဝယ်ခဲ့လဲ၊ အဲဒီ ဈေးကွာဟချက် အကုန်လုံးကို ပြန်ပေးရမယ်"

"သူငယ်ချင်းတွေကို ကူညီချင်ရင်တောင် ဆေးလုံးတွေ ပေးလို့ မရဘူး၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပဲ ပေးလို့ ရမယ်"

"ဘယ်လိုလဲ"

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

ကျန်းမန်က နည်းနည်းလေးမှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒါက ဟယ်ဟွိုင်အန်း ကို အံ့ဩသွားစေတယ်။

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"စာသင်တာ နားထောင်ဦးမလား"

ကျန်းမန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တပည့် ကျင့်ကြံရဦးမယ်"

ဟယ်ဟွိုင်အန်းက လက်ခါပြပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်။

သူ ဘယ်လို တပည့်မျိုးကို လက်ခံလိုက်တာလဲ မသိဘူး။

နာမည်ခံ တပည့် ဖြစ်နေလို့ တော်သေးတာပေါ့။

တကယ်လို့ ကိုယ်ပိုင် တပည့် သာဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် လှောင်ပြောင်ခံရမလဲ မသိဘူး။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ မြစ်ကမ်းဘေးမှာ အမြဲ ရပ်နေရင် ဖိနပ် မစိုဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ၊ ဒီလို အလကား ရတဲ့ အရာမျိုးက ငါ့ရဲ့ အပြစ်ပဲ"

"ဒီရက်ပိုင်း လူတွေနဲ့ သိပ်မတွေ့တာပဲ ကောင်းပါတယ်၊ မဟုတ်ရင်..."

သူက လှောင်ပြောင်ခံရပြီး ဆေးမဖော်နိုင်တော့မှာကို စိုးရိမ်နေတာပါ။

——

ဧပြီလ ၂၀ ရက်။

ကျန်းမန်က မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံး ၁၅ လုံး ထပ်ဝယ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း ကျန်လေသည်။

ဧပြီလ ကုန်ပိုင်း။

ဆေးလုံးတွေ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ် ဒုတိယ "ဘူးသီး" ပြည့်သွားပြီ။

အဆင့်တက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်။

စိတ်အာရုံ ဒုတိယ "ဘူးသီး" ကိုလည်း မကြာသေးခင်က အားတဲ့အချိန် ကျင့်ကြံနေခဲ့တာမို့၊ အချိန်နည်းနည်းပဲ ပေးရပေမယ့် အခုတော့ အဲဒါလည်း ပြည့်သွားပြီ။

ကျန်တာကတော့ တတိယအဆင့် ကို အစွမ်းကုန် အဆင့်တက်ဖို့ပဲ။

အဲဒီနောက် စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ် ကို စတုတ္ထအဆင့် အထိ မြှင့်တင်ရမယ်။

ဒါဆိုရင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကို မြှင့်တင်ဖို့ စမ်းကြည့်လို့ ရပြီ၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဆိုတာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။

အချိန် သိပ်မရှိတော့တာပဲ ရှိတာ။

မနက်ဖြန် ဆိုရင် မေလ ၁ ရက်နေ့ ဖြစ်သွားပြီ။

သုံးလခွဲ လောက်ပဲ အချိန်ကျန်တော့တယ်။

"သုံးလဆိုတာ တော်တော် ကြာပါတယ်"

နွားဝါကြီးက ခေါင်းငုံ့ပြီး မြက်စားနေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မရှိတော့တာကိုး"

ကျန်းမန်က နွားဝါကြီးကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်တယ်။

"အဝါကြီး မင်းက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မြက်စိုက်စားတတ်တယ်လေ၊ ဒါဆို ငါက ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်ပျိုးတဲ့ အရန် လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ရင် မင်း ငါ့ကို ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ စိုက်ပေးနိုင်မလား"

နွားဝါကြီးက ပါးစပ်ထဲမှာ မြက်တွေ ကိုက်ထားရင်း ခေါင်းမော့ကာ ကျန်းမန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီ အကြည့်က ဘာမှကို ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး။

"အဝါကြီး၊ ငါ မင်းရဲ့ အားသာချက် နောက်တစ်ခုကို ထပ်ရှာတွေ့သွားပြန်ပြီ မဟုတ်လား"

ကျန်းမန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အဝါကြီးက ကျန်းမန်ကို ကြည့်ရင်း နွားပါးစပ်ထဲက မြက်တွေကို ဝါးနေတယ်။

မျိုချပြီးမှ စကားပြောလိုက်တယ်။

"တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေက အရမ်း ဈေးကြီးတယ်၊ နေရာတိုင်းမှာ ရနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေက ဈေးပေါတယ်"

ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

သူ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေကို တခြား နေရာမှာ သုံးဖို့ လုံးဝ မရဲတော့ပါဘူး။

ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စကိုလည်း ခဏလောက် ရပ်ထားရဦးမယ် ထင်တယ်။

မေလ ၁ ရက်နေ့

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်ထောင် တိုးလာတယ်။

စိတ်အာရုံ ခိုင်မာရေး ဆေးလုံး အလုံး ၃၀ ဝယ်လိုက်တယ်။

ခြောက်ရာ ကျန်တယ်။

ဆင်းရဲသွားပြီ။

လုံးဝကို ဆင်းရဲသွားပြီ။

အသစ်ရောက်လာတဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တွေကလည်း သူ ညအိပ်ပျက်ခံတာနဲ့ ဆင်းရဲတာကို မလှောင်ပြောင်ကြတော့ဘူး။

သူ့ရဲ့ အလင်းရောင်က အရမ်း စူးရှလွန်းနေတာကိုး။

————

ရှေးဟောင်း ခြံဝင်းငယ်…

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ရေနွေးကြမ်း သောက်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။

"သခင်မလေး ဒီလက်ဖက်ရည်ကို စမ်းသောက်ကြည့်ပါဦး"

ချင်းတိုက် က လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေပြီး ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။

"ဒီလက်ဖက်ရည်က မခါးပါဘူး၊ သောက်ပြီးရင် ပိုချိုလာသေးတယ်"

ချင်းတိုက် က ရှင်းပြလိုက်သည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်၏။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဘယ်တော့ ပွင့်မလဲ"

"နောက်ထပ် အချိန်နည်းနည်းတော့ ကြာဦးမယ် ထင်တယ်"

ချင်းတိုက် လည်း သေချာ မသိပါဘူး။

"တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လောက် ပြင်ဆင်ရလောက်တယ်၊ သခင်မလေး၊ သူတို့ တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ ထင်လား"

"ဒါပေမယ့် သူတို့က အကြောင်းမဲ့ ဝူယွင်ဂိုဏ်း ကို သွားကြတာ၊ ယောက်ျားရဲ့ အလောင်းကိုများ တကယ် ရှာတွေ့သွားမလား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ရေနွေးကို သောက်နေပြီး ဘာမှ မဖြေပါဘူး။

"ဒါနဲ့ မကြာသေးခင်က ကျီးကန်းတံတားဘက်မှာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်"

ချင်းတိုက် က စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ကြားရသလောက်တော့ မူလက ကျီးကန်းတံတား အတိုင်း ဆင်းလာမယ့် နတ်သမီး ခုနစ်ပါးထဲက တစ်ပါးက အရိုက်ခံရပြီး မေ့မြောသွားတယ်တဲ့၊ အခုမှ ပြန်တွေ့တာ"

"ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်က အဲဒီ နတ်သမီး နေရာမှာ အစားထိုးပြီး နတ်ရေကန် ထဲကို ဝင်သွားတာကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရတယ်"

"ပိုအရေးကြီးတာက ကျီးကန်းတံတား ပိတ်တဲ့ အချိန်မှာ လူခုနစ်ယောက် ပြန်လာရမှာကို"

"နောက်ဆုံးတော့ လူခြောက်ယောက်ပဲ ပြန်လာခဲ့တယ်"

"ဘယ်လို ဖြစ်သွားတာလဲ ဆိုတာတော့ မသိဘူး"

"လူလျော့သွားတော့ သဘာဝကျကျပဲ အာရုံစိုက်ခံရတာပေါ့"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က လက်ဖက်ရည် သောက်နေရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု မလုပ်ဘူးလား"

"စုံစမ်းနေတုန်းပဲ၊ ဘယ်တော့ ရလဒ်ထွက်မလဲ ဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး"

ချင်းတိုက် က မုန့်ချဲ့ဝေ့ ကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ ဘယ်လို လူမျိုးကများ ဒီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ဒီနည်းလမ်းကို သုံးသွားတယ်လို့ ထင်လဲ"