အခန်း ၁၁၆

အခန်း (၁၁၆) သခင်မလေးက အသက်ကြီးတဲ့သူကို သဘောကျတာလား ငယ်တဲ့သူကို သဘောကျတာလား

ရှေးဟောင်း ခြံဝင်းငယ်။

နူးညံ့သော နေရောင်ခြည်များ ကျရောက်နေသည်။

အရွက်ဖုံးလွှမ်းနေသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်က နေရောင်ခြည် အချို့ကို ကာကွယ်ပေးထားပြီး သစ်ပင်အောက်ရှိ လူနှစ်ဦးကို အေးမြသော အရိပ်အာဝါသ ပေးစွမ်းနေ၏。

မုန့်ချဲ့ဝေ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ လူကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သိသွားပြီဆိုတော့ ရှာရတာ လွယ်လောက်မှာပေါ့"

"ဘယ်သူက စုံစမ်းစစ်ဆေးမလဲ ဆိုတာကို ကြည့်ရမယ်၊ အဓိကက ဘယ်လို လူမျိုးက ဖြတ်သွားလဲ ဆိုတာကို သေချာ မသိတော့ နည်းလမ်း သတ်မှတ်လို့ မရဘူး"

ချင်းတိုက် က ပြန်တွေးကြည့်ပြီး ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် အရတော့ ကျီးကန်းတံတား ကို အသုံးပြုပြီး ထွက်သွားတဲ့သူက လူနှစ်မျိုးပဲ ရှိနိုင်တယ်"

"တစ်မျိုးကတော့ သခင်မလေးလိုမျိုး မှတ်တမ်းတင်ခံထားရပြီး ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဖြတ်သွားလို့ မရတဲ့သူတွေ"

"နောက်တစ်မျိုးကတော့ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းက လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေတဲ့ မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူတွေ"

"ဒါပေမယ့် ဘယ်လို လူမျိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ် နတ်ရေကန် အစွန်းမှာ အရာတွေ ကျန်ခဲ့မှာ သေချာတယ်"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ"

"သာမန်လူတွေတောင် အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ခက်တယ်"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ရေနွေးကြမ်း တစ်ခွက် ပြောင်းသောက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ရှာတွေ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ"

ချင်းတိုက် က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မသိဘူး၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်တာ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ ဒီတစ်ခေါက် အဒေါသထွက်ဆုံးက အရိုက်ခံရတဲ့ နတ်သမီး လို့ ကြားတယ်"

"သူမက နတ်ရေကန် ရဲ့ အရင်က စီးဆင်းရာ လမ်းကြောင်းကိုတောင် သွားစုံစမ်းမလို့တဲ့"

"ပြီးရင် အဲဒီလူကို ရှာထုတ်မယ်၊ မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူ ပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားသူပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလူကို မှတ်လောက်သားလောက် ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်တဲ့"

"ကျွန်မကတော့ သူမ ဦးနှောက် သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ထင်တယ်၊ သူမသာ တစ်ဖက်လူကို မှတ်လောက်သားလောက် ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိရင် အရိုက်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

"ဒီလောက် ကြာမှ သတိရလာတာ"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ရေနွေးကြမ်း သောက်နေရင်း ဒါကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

အပြင်က လူတွေအကြောင်းကိုပဲ မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ အားလုံးက အဲဒီ ပါရမီရှင် ရဲ့ သတင်းကို စောင့်နေကြတာ၊ အခု အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးသွားပြီ၊ အဲဒီဘက်က ရလဒ် ထွက်လာဖို့ပဲ စောင့်နေကြတယ်"

ချင်းတိုက် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် မကြာသေးခင်က သူတို့က သခင်မလေး မုဆိုးမ လုပ်ရတာကို သဘောကျတယ်လို့ ထင်နေရုံတင် မကဘူး၊ သခင်မလေးက အသက်ကြီးတဲ့သူကို သဘောကျတာလား ငယ်တဲ့သူကို သဘောကျတာလား ဆိုတာကိုပါ တွေးနေကြတယ်"

"ကြည့်ရတာ သူတို့ တော်တော် အားနေကြပုံပဲ"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ရာသီဥတုက ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားသလိုပဲ။

ချင်းတိုက်က အလိုအလျောက် ပခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

————

မေလ အလယ်ပိုင်း…..

ကျန်းမန်က လရောင်အောက်တွင် စိတ်အာရုံ စွမ်းအားများကို အမြန် ဖြန့်ကြက်နေသည်။

မမြင်ရသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ၏ ဖိအားများကိုပါ သယ်ဆောင်သွား၏。

သိပ်မကြာမီမှာပင် ဤစိတ်အာရုံ လေပြင်းများက ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ကျန်းမန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက်မှ သူက ကျင့်ကြံရာကနေ မျက်လုံး ဖွင့်လာခဲ့တယ်။

"စိတ်အာရုံ အဆင့်သုံး ကို ရောက်သွားပြီ"

လဝက်အတွင်း အနာအဆာကင်း စိတ်တည်ငြိမ်ဆေးလုံး ဆယ်လုံး သုံးပြီးမှ အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့တာပါ။

အခုတော့ ကျန်နေတဲ့ အလုံး နှစ်ဆယ် နဲ့ပဲ ဆက်ပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ရတော့မယ်။

လုံးဝ လောက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။

ဒါက ငါ အဆင့်ကိုး စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ် နဲ့ ကျင့်ကြံလို့သာ၊ တကယ်လို့ အဆင့်ငါး၊ အဆင့်ခြောက် လောက်ဆိုရင် အချိန်နဲ့ ဆေးလုံးတွေက နှစ်ဆလောက် ပိုကုန်မှာ။

ဒါကြောင့် ငါက တခြားလူတွေထက် အစကတည်းက ပိုမြင့်နေတာ၊ ဒီလောက် အချိန်တိုအတွင်းမှာ အဆင့်ကိုး ကို ရောက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလေ။

ဒါပေမယ့် မကြာခင် ဇွန်လ ကို ရောက်တော့မယ်၊ စာမေးပွဲ အချိန် ပြန်ရောက်တော့မယ်။

အခုတော့ ခန္ဓာကိုယ် အဆင့်ကို ထပ်မြှင့်တင်ပြီး အဆင့်သုံး ကို ရောက်အောင် လုပ်ရတော့မယ်။

အဲဒီနောက် သူက ကျိုးပုဖန် တို့ဆီကနေ မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံး ၁၅ လုံး လဲယူလိုက်တယ်။

အနာအဆာကင်း စိတ်တည်ငြိမ်ဆေးလုံး တွေနဲ့ လဲတာပါ။

ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံတာက စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ်ထက် ပိုပြီး ဆေးလုံး ကုန်တယ်။

ဒါ့အပြင် ဒါက ဈေးကစားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်ရင်တောင် အဆင့်တက်ပြီးမှ ပြောလို့ ရမယ်။

အဲဒီနောက်ပိုင်း ရက်တွေမှာတော့ ကျန်းမန်က နေ့ရောညပါ ကျင့်ကြံတော့တယ်။

ခုနစ်ရက် ကြာပြီးနောက်။

ကျန်းမန်က သွေးကြောအင်အား တွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပြည့်လျှံနေပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ့် ခံစားချက်ကို ရလိုက်သည်။

နောက်ထပ် ငါးရက် ကြာပြီးနောက်….

ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ လေးလံတဲ့ အသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်ထပ် ခြေလှမ်း တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တော့ ခြေရာတွေ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းအားကို ယာယီ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးလို့ပါ။

ဒါပေမယ့် စိတ်အာရုံ အဆင့်က အရင် တက်ထားတော့၊ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ လျှံထွက်လာတဲ့ စွမ်းအားတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

အခု ပြန်လှမ်းလိုက်တော့ အရာအားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီ။

ကျန်းမန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နေရာတိုင်းက လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်သွားပြီ။

သွေးကြောအင်အား နဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လည်း မပဋိပက္ခ ဖြစ်တော့ဘူး။

"မူလစွမ်းအင် ဆေးလုံး နှစ်လုံး နဲ့ စိတ်တည်ငြိမ်ဆေးလုံး ငါးလုံးပဲ ကျန်တော့တယ်၊ နောက်ထပ် သုံးလ ကျန်သေးတယ်၊ လုံးဝ မလောက်ဘူး"

ကျန်းမန်က ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းမှာ ရပ်ပြီး အောက်က လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ နွားဝါကြီးက အိမ်လခ လည်း ကျန်သေးတယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဇွန်လ မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်ထောင် ရဦးမယ် ဆိုပေမယ့် အိမ်လခ က ခြောက်ထောင့်သုံးရာ ပေးရဦးမှာလေ။

အများကြီး မတွေးတော့ပါဘူး။

ကျန်းမန်က ဇွန်လ စာမေးပွဲကို အရင် ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဒီတစ်ခေါက် စာမေးပွဲ ပြီးရင် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ လာတော့မယ်၊ ကိုယ်ကတော့ ပါဝင်လို့ မရတော့ဘူး။

မဟုတ်ရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှာဖို့ အခွင့်အရေး အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ။

ဒီတစ်ခေါက် စာမေးပွဲမှာ ထူးခြားတာ ဘာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။

စာမေးပွဲ ပြီးသွားပြီး အမှတ်တွေ မထွက်သေးခင်မှာတော့ မမျှော်လင့်တဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်သွားတယ်။

အသစ်ရောက်လာတဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဆယ့်လေးယောက် ထဲက လူငယ် တစ်ယောက်က ကျန်းမန် သွားမယ့် လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းက ပထမနေရာ လား"

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့"

"အမှတ်တွေတောင် မထွက်သေးဘူး၊ မင်းက ဒီလို ဝန်ခံရဲတာလား မင်းကို ကျော်တက်မယ့်သူ ရှိမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

လူငယ်က မေးလိုက်၏။

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက ကျန်းမန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါက အသစ်ရောက်လာတဲ့ သူတွေထဲမှာ ပထမနေရာ ရတဲ့ ရှဲ့ဝမ် ပါ၊ ငါ့အမှတ်က မင်းလောက် မကောင်းဘူး ဆိုတာကို ငါ ဝန်ခံတယ်၊ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်မှု မှာတော့ မင်းလောက် အားနည်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို"

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို စိန်ခေါ်ချင်တယ်"

ရှဲ့ဝမ် က ပြောလိုက်၏။

ကျန်းမန်ကလည်း အားနာမနေဘဲ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လောက် ထုတ်ပေးနိုင်မလဲ"

ရှဲ့ဝမ် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့၏။

ကျန်းမန် ဘာကို ဆိုလိုသလဲ ဆိုတာကို နားမလည်တဲ့ ပုံပါပဲ။

စည်းကမ်း မသိဘူးလား ကျန်းမန် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို စိန်ခေါ်တာ မရတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် စည်းကမ်း အတိုင်း သွားရမယ်၊ အထူးသဖြင့် ငါ့လို ပထမနေရာကိုပေါ့"

"တကယ်လို့ မင်း နားမလည်ရင်၊ ပြန်လည်ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်း အရှေ့ခြံဝင်း တတိယမြောက် ခြံဝင်းငယ် မှာ ဖန်ယုံ လို့ ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက် သွားရှာလိုက်ပါ"

"သူက ငါနဲ့ ရွာတစ်ရွာတည်းက လာတာ၊ ငါ့ကို စိန်ခေါ်မယ့် စည်းကမ်းတွေ အကြောင်း သူ အသိဆုံးပဲ"

ရှဲ့ဝမ် မျက်နှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျန်းမန် ခေါင်းမညိတ်ရင် သူတို့ တကယ် တိုက်ခိုက်လို့ မရပါဘူး။

တခြားသူတွေကလည်း သိချင်စိတ်နဲ့ ကြည့်နေကြသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ချောင်ချန်က ဝေ့ပေ့ချွမ်ဆီ ရောက်လာပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ဒီတစ်ခေါက် ထိပ်ဆုံး ဆယ့်ငါးယောက် စာရင်း ဝင်နိုင်မလား"

ဝေ့ပေ့ချွမ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ခုနလေးတင် ဇာတ်လမ်း ကြည့်နေတဲ့ သူက အခုတော့ မလိုအပ်ဘဲ စော်ကားခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီ ချောင်ချန်...

အဆင့် လေး နေရာ ရထားတဲ့သူ၊ သူ့ကို ကျော်တက်ပြီးရင် ဒီနေ့ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ အတွက် နောင်တရအောင် လုပ်ပေးမယ်။

မနက်ဖြန် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထွက်လာတာကို စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့၊ သူ့ဆီကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ ဆိုတာကို။

——

ပြန်လည်ကျင့်ကြံရေး ခြံဝင်း…

ဖန်ယုံ က ရောက်လာတဲ့ သူကို မြင်တော့ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"ကျန်းမန်ကို စိန်ခေါ်မလို့လား"

"ညီလေးက စည်းကမ်းတွေ သိလား"

ရှဲ့ဝမ် က မေးလိုက်သည်။

သူက အရှေ့က လူရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို အထူး ကြည့်ခဲ့လေသည်။

ခြံဝင်းငယ် ရဲ့ ပထမနေရာ၊ တကယ်ကို အရည်အချင်း ရှိတယ်၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ခြံဝင်း ကို သေချာပေါက် ရောက်လာမှာပဲ။

ဒါကြောင့် တစ်ဖက်လူကို မေးရတာ သူ စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်ပါဘူး။

အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ဆိုတာ မျက်နှာပန်းပဲလေ။

တစ်ဖက်လူမှာ အဲဒီ မျက်နှာပန်း ရှိပါတယ်။

ဖန်ယုံ က တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တကယ် သိပါတယ်၊ အရင်တုန်းက ယွင်ချန်ဌာနခွဲ မှာ ကျန်းမန်ကို စိန်ခေါ်ချင်တဲ့ သူတွေ အများကြီးပဲ"

"ကျွန်တော် အမှတ်ရဆုံး ကတော့ ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသား တစ်ယောက်က ကျန်းမန်ကို စိန်ခေါ်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်တောင် အကုန်ခံခဲ့တာပဲ"

"ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက အလကား ရလာတာ မဟုတ်ဘူးလေ"

"သူက ပထမနေရာ ဆိုတော့ သူ့ထက် အဆင့်နိမ့်တဲ့ သူတွေရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို သူက ဘာလို့ လက်ခံရမှာလဲ"

"သူ့ရဲ့ ဩဇာအာဏာ ကို စိန်ခေါ်တာလား"

"ဒါဆိုရင် ဂိုဏ်းကို စိန်ခေါ်သင့်တာပေါ့"

"ဩဇာအာဏာကို စိန်ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် တောင်းဆိုတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ တောင်းဆိုတာ အမှန်ပဲ"

ရှဲ့ဝမ် က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းရဲ့ ဩဇာအာဏာကို စိန်ခေါ်တာလား။

ဒီခေါင်းစဉ်ကြီးကို သူ မခံနိုင်ပါဘူး။

ချက်ချင်းပဲ သူက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ငါးထောင် လိုတာလား"

"ငါးထောင်က ယွင်ချန်ဌာနခွဲရဲ့ ဈေးနှုန်းလေ၊ အဲဒီတုန်းက ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသား တောင် ဒီဈေး ပေးနိုင်ခဲ့တာ၊ စီနီယာအစ်ကို က သူ့ထက် ညံ့လို့လား ဒါမှမဟုတ် စီနီယာအစ်ကို ဆီမှာ ပိုက်ဆံ ပြတ်နေလို့လား"

ဖန်ယုံ က တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါတော့ သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး"

ရှဲ့ဝမ် က ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက် ဖြစ်သင့်လဲ ဆိုတာကို သိချင်ရုံပါပဲ"

ဖန်ယုံ က အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေလိုက်သည်။

"ယွင်ချန်ဌာနခွဲ မှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စည်းကမ်းတွေ ရှိပေမယ့် ဂိုဏ်းကတော့ ဒီအပေါ်မှာ အများကြီး သတ်မှတ်ထားတာ မရှိပါဘူး"

"ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ အများကြီး ပေးစရာ မလိုပါဘူး"

"မူလ ဈေးနှုန်း အပေါ်မှာ နှစ်ထောင် လောက် ထပ်ပေါင်းပေးလိုက်ရင် ရပါပြီ"

"သေချာပေါက် တောင်းဆိုတာ ဆိုတော့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လုပ်လို့ မရဘူး၊ တိတ်တဆိတ် စိန်ခေါ်ရမယ်"

"တောင်းဆိုနေရင်းနဲ့ ပထမနေရာ ရဲ့ အစွမ်းအစ ကို သိနိုင်တယ်၊ အဲဒါကိုသာ ရောင်းစားမယ် ဆိုရင် တန်ဖိုး တော်တော် ကြီးလိမ့်မယ်"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ပထမနေရာလေ၊ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်ပဲ"

"နှစ်ပတ်လည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ အရေးပါတဲ့ ကျောင်းသား တစ်ယောက်ပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသော် ရှဲ့ဝမ် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်၊ သို့သော် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပြန်သည်။

"ဒီလိုလုပ်တာ ပြဿနာ မရှိဘူးလား"

"ဘာပြဿနာ ရှိမှာလဲ ခင်ဗျားက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ ပေးပြီး ပုံမှန် စည်းကမ်း အတိုင်း စိန်ခေါ်တာပဲဟာ"

ဖန်ယုံ က အသေအချာ ပြောလိုက်သည်။

"သူကိုယ်တိုင် သိရင်တောင် ဘာမှ ပြောလို့ မရဘူး"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရှဲ့ဝမ် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ၊ ခုနစ်ထောင် ဆိုလည်း ခုနစ်ထောင်"

——

ကျန်းမန် နေအိမ်….

ကျန်းမန်က ရှဲ့ဝမ် ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာ အံ့ဩသွားသည်

ဘယ်လောက်………

ခုနစ်ထောင်……..

ဖန်ယုံက ဒီလောက်တောင် စိတ်ကမည်းညစ်သွားပြီလား။

ဒါပေမယ့် သူက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို ငါ လက်ခံပါတယ်"

"ငါ မင်းကို တိတ်တဆိတ် စိန်ခေါ်ချင်တယ်" ရှဲ့ဝမ် က ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ရတယ်"

တစ်ဖက်လူက ဘယ်အချိန် စလို့ ရမလဲလို့ မေးတော့၊ ကျန်းမန်က ဒီည လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှဲ့ဝမ် သဘောတူလိုက်သည်။

ဒီည သူ ပြန်လာခဲ့မယ်။

ကျန်းမန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခုနစ်ထောင် ကို ကိုင်ထားရင်း အတော်လေး ခံစားသွားရသည်။

ဒုက္ခရောက်နေချိန် ကူညီတာပဲ။

ချက်ချင်းပဲ သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်တန် အကြွေးစာ တစ်စောင် ရေးလိုက်တယ်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခုနစ်ထောင်၊ သူ ငါးထောင်၊ တစ်ဖက်လူ နှစ်ထောင်။

တရားမျှတပါတယ်။

အဲဒီနေ့ ညနေပိုင်း….

အကြွေးစာရွက် ဖန်ယုံ လက်ထဲ ရောက်သွားသည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

တိုက်ရိုက် ချေးသွားတာပဲ။

ခြောက်လ နေရင် နှစ်ထောင့်သုံးရာ ပြန်ဆပ်မယ်တဲ့။

အဲဒီနောက် ဖန်ယုံ က အကြွေးစာရွက်ကို သိမ်းလိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျန်းမန် က နဂါးကူးနဲ့ အရိပ်မဲ့ လက်ဝါးကို စတင် လေ့လာနေပြီ။

ရှဲ့ဝမ်ကလည်း အရူး မဟုတ်ပါဘူး၊ ဖန်ယုံက သူ့ကို ဘယ်လို ဖျောင်းဖျလိုက်တယ် ဆိုတာတော့ မသိပေမယ့် သာမန် စိန်ခေါ်မှု သက်သက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

သာမန် စိန်ခေါ်မှု ဆိုရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်ကမှ ပုံမှန် ဈေးနှုန်းလေ။

ခုနစ်ထောင် ဆိုတော့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု မရှိဘဲ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဘယ်သူ့အတွက်လဲ ဆိုတာတော့ မသိပေမယ့် တစ်ဖက်လူက ဒီလောက်များတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ ပေးခဲ့မှတော့ တစ်ဖက်လူကို တစ်ခုခုတော့ ရသွားအောင် လုပ်ပေးရမှာပေါ့။

နဂါးကူးကို လေ့လာပြီး ခြေလှမ်းသိုင်းကို ပြမယ်၊ ပြီးရင် အရိပ်မဲ့ လက်ဝါးကို လေ့လာမယ်။

ဒါပေမယ့် အဆင့် အရမ်း မြင့်စရာ မလိုဘူး၊ သုံးဆင့်လောက်ဆို ရပြီ။

ဒီထက် ပိုများရင်လည်း အချိန် မလောက်တော့ဘူး။

အဲဒီနောက် ကျန်းမန်က နွားဝါကြီး ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို အကြမ်းဖျင်း နားထောင်လိုက်သည်။

သိုင်းပညာရပ် ခရမ်းရောင်ချီကို ရယူပြီးမှ ကျင့်ကြံတော့တယ်။

အရင်တုန်းက သိုင်းပညာရပ် မွေးရာပါ ချီ နဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း သိုင်းပညာရပ် တွေကို ကျင့်ကြံတာ နည်းနည်း နှေးတယ်။

အခုတော့ နှစ်ခေါက်လောက် လုပ်လိုက်တာနဲ့ အခြေခံ အဆင့် ကို ရောက်သွားပြီ။

နဂါးကူး က ခြေလှမ်း ကို အဓိက ထားလိုက်သည်။

အဆင့်တစ် မှာ ကိုးလှမ်း လှမ်းလို့ ရတယ်၊ အဆင့်နှစ် မှာ ဆယ့်ရှစ်လှမ်း၊ အဆင့်ကိုး မှာ ရှစ်ဆယ့်တစ်လှမ်း။

ရှစ်ဆယ့်တစ်လှမ်း လှမ်းပြီးရင် အစကနေ ပြန်လှမ်းလို့ ရတယ်။

ဒါပေမယ့် ရှစ်ဆယ့်တစ်လှမ်း မပြည့်ခင်မှာ အဆက်မပြတ် လှမ်းလို့ မရဘူး။

ဒါပေမယ့် နဂါးကူး က သိပ်ပြီး ပြင်းထန်မှု မရှိတော့ တိုက်ခိုက်ရေးမှာ သုံးဖို့က နည်းနည်း အသုံးမကျဘူး။

ဒါပေမယ့် အခုမှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ခါစ တပည့် တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်။

လေးခေါက် ပြီးတဲ့နောက်

နဂါးကူး အဆင့်နှစ်

ရှစ်ခေါက် ပြီးတဲ့နောက်

နဂါးကူး အဆင့်သုံး

အဲဒီလိုနဲ့ ကျန်းမန်က အရိပ်မဲ့ လက်ဝါး ကို စတင် လေ့လာတော့တယ်။

အရိပ်မဲ့ လက်ဝါးက ပုံမှန် လက်ဝါးပဲ၊ အဆင့်မြင့်လာလေလေ လက်ဝါး က ပိုပြီး ထင်ရှားလာလေလေပဲ၊ အဆင့်ခြောက် ကတော့ အမြင့်ဆုံးပဲ။

ဒီတစ်ခေါက် ကျန်းမန်က အဆင့်နှစ် အထိပဲ သင်ယူလိုက်တယ်။

အချိန် မလောက်တော့လို့ပါ။

လရောင်အောက်မှာ ရှဲ့ဝမ် က ကျန်းမန် ရဲ့ နေအိမ်ကို ရောက်လာပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ငါတို့ စလို့ ရပြီလား"

"အချိန်မရွေး စလို့ ရတယ်"

ကျန်းမန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ရှဲ့ဝမ် ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် စစ်ဝတ်တန်ဆာ ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

ဒါက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး သိုင်းပညာရပ်ပဲ။

အဲဒီနောက် သူ့လက်ဖဝါးထဲမှာ မိုးကြိုးတွေ စုစည်းသွားပြီး၊ ချက်ချင်းပဲ ဖျစ်ညှစ်ပြီး ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

သိုင်းပညာရပ်၊ လျှပ်စီး တစ်ထောင် သိုင်း။=

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

မိုးကြိုးတွေ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။

ကျန်းမန် က နဂါးကူး နဲ့ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်က မိုးကြိုး တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

မိုးကြိုးတွေ ပြီးသွားတော့ နဂါးကူး နဲ့ တစ်ဖက်လူဆီ ကပ်သွားသည်။

လက်ဝါး တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

သိုင်းပညာရပ်၊ အရိပ်မဲ့ လက်ဝါး

အဲဒါကို မြင်တော့ ရှဲ့ဝမ် ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က တိုက်ခိုက်ရေး သိုင်းပညာရပ်တွေက ရူးသွပ်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး၊ လက်ဖဝါးထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ လက်ဝါးကြီး တစ်ခု စုစည်းသွားတယ်။

သိုင်းပညာရပ်၊ ဗုဒ္ဓ လက်ဝါးကြီး

ဝုန်း

လက်ဝါး နှစ်ခု ရိုက်မိသွားတယ်။

ရှဲ့ဝမ် လွင့်စင်သွားတယ်။

ဒါပေမယ့် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ ပြန်ရပ်နိုင်သွားပြီး ဆက်လက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ကျန်းမန် လည်း အခွင့်အရေး ယူပြီး ဆက်မတိုက်ပါဘူး။

သူသာ ဆန္ဒရှိရင် ပထမဆုံး အကြိမ် တွေ့ကတည်းက နိုင်သွားမှာပါ။

ဒါပေမယ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခုနစ်ထောင် ယူထားတော့၊ တစ်ဖက်လူကို အချိန်နည်းနည်း ပိုပေးပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းရမှာပေါ့။

အဲဒီနောက် တစ်ဖက်လူက ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်တယ်၊ ကျန်းမန်လည်း အတူတူပါပဲ။

တစ်ခါတစ်ရံ တိမ်ကိုးလွှာ နဂါးနှိမ်နင်းရေး သိုင်း ကို သုံးတယ်။

လက်ဝါးခြောက်ချက် ပေါင်းစပ်မှု။

အားလုံးက တစ်ဖက်လူကို နောက်ဆုတ်သွားစေတယ်။

အကွက် နှစ်ဆယ် လောက် ပြီးတဲ့နောက်။

တစ်ဖက်လူက ဘုန်းခနဲ မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားတယ်။

သူက မောဟိုက်နေရင်း ကျန်းမန်ကို ကြည့်ပြီး၊ သူနဲ့ တစ်ဖက်လူ ကြားက ကွာဟချက်က အရမ်း ကြီးမားလွန်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

လပိုင်းလောက်ပဲ ကွာတာကို၊ ပထမနေရာ ဆိုတာ တကယ်ပဲ ပထမနေရာ ပါပဲ။

"ခွင့်လွှတ်ပါ"

ကျန်းမန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို အနိုင်ယူဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလား"

ရှဲ့ဝမ် က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေလိုက်၏။

"အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး"

"ဘယ်လို လုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ရှဲ့ဝမ် မယုံကြည်ဘူး။

"ငါ က ဘယ်တော့မှ နေရာမှာ ရပ်မနေဘူး၊ နေ့ရောညပါ အနားမယူဘူး၊ မင်းမှာ အချိန် ပိုမရှိဘူး"

ကျန်းမန်က ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ဝမ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"အမှတ် သာနေတာက ခဏတာပါပဲ၊ အချိန်ပေးရင် ငါ့မှာ အခွင့်အရေး မရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျန်းမန် ဘာမှ ပြန်မချေပပါဘူး။

သူ့ကို အချိန်ပေးလိုက်ရင်၊ ကိုယ့်ကို လုံးဝ မမြင်နိုင်တော့တဲ့ အထိ ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်။

သူတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ တခြားသူတွေလည်း အတူတူပါပဲ။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယား ကလည်း သူတို့နဲ့ ကံကြမ္မာ တူတူပဲ ဖြစ်သွားမှာပါ။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်

ဘယ်လိုလုပ် နှစ်ယောက် ရှိနိုင်မှာလဲ။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယားဆိုတာ အဲဒီအချိန်က ပါရမီရှင် မျှသာပါ။

ရှဲ့ဝမ် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းမန်က နွားဝါကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဝါကြီး၊ ငါ ခုနက သဘောတရား တစ်ခုကို နားလည်သွားတယ်"

နွားဝါကြီးက မျက်ခုံးပင့်ကာ ကြည့်လာ၏။

ထို့ကြောင့် ကျန်းမန်က ပြောလိုက်သည်။

"ပါရမီရှင်တွေ ငါ့ကို တွေ့ရင် ပါရမီရှင် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ငါ မွေးဖွားလာပြီးကတည်းက ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယားက ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယား အဖြစ် လျော့ကျသွားဖို့ သတ်မှတ်ပြီးသားပဲ"

နွားဝါကြီးက ကျန်းမန်ကို ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ထဲက မြက်ကို ဝါးနေသည်။

တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။

နောက်တစ်နေ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထွက်လာသည်။

အန်းရုံက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်၊ သူမ ထိပ်ဆုံး ငါးယောက်စာရင်း ဝင်မဝင် သိချင်နေလေသည်။

ဝေ့ပေ့ချွမ်ကလည်း စာရွက်တွေ ဝေပေးတာကို စောင့်နေသည်။

ဒီတစ်ခေါက် သူ ထိပ်ဆုံး ဆယ်ယောက်စာရင်း အနားကို ကပ်ချင်သည်။

ကျန်းမန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆေးဖော်စပ်ရေး ခြံဝင်း သို့ ဆေးလုံး သွားထုတ်ယူခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခုနစ်ထောင်။

အရေးပေါ် သုံးဖို့ ဆေးလုံး ဆယ်လုံး ဝယ်လို့ ရပါတယ်။

အဲဒီနောက်ပိုင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှာဖို့ နည်းလမ်း စဉ်းစားရတော့မယ်။

ဒီမှာ မီးထွန်းတဲ့ အလုပ်များ ရှိမလား မသိဘူး။

တစ်လကို ခြောက်ထောင် ရရင်။

နောက်ပိုင်းလည်း လောက်လောက်ပါပဲ။

ဆရာ့ကို အရင် မေးကြည့်မယ်၊ မရရင် ယွီစီနီယာ ကို မေးကြည့်မယ်။

——

ဆေးဖော်စပ်ရေး ခြံဝင်း

ဒီနေ့က ဆေးပညာ သင်ကြားရေး ဆရာတွေ စာသင်တဲ့နေ့ပါ။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဟယ်ဟွိုင်အန်း နဲ့ မော့ကျိုက်နျန် တို့ ဖြစ်နေသည်။

လူကို မြင်တော့ မော့ကျိုက်နျန် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆေးဆရာ ဟယ်၊ ခင်ဗျား မကြာသေးခင်က တပည့် တစ်ယောက် လက်ခံလိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ ကျန်းမန် လို့ ခေါ်တယ် မဟုတ်လား"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်၏။

"ဆေးဆရာ မော့ နဲ့ သက်ဆိုင်လို့လား"

"တကယ်ကို သက်ဆိုင်မှု အနည်းငယ် ရှိတယ်"

မော့ကျိုက်နျန် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းကတော့ ကျွန်တော် သူ့ကို လက်ခံချင်တာပါ၊ နှမြောစရာကောင်းတာက သူက အရည်အချင်း မပြည့်မီလို့ ကျွန်တော့် တပည့် မဖြစ်ခဲ့ဘူး"

"နောက်ဆုံးတော့ ဆေးဆရာ ဟယ်က ကောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"ဆေးဖော်စပ်တဲ့ လမ်းကြောင်းမှာ သူ အောင်မြင်မှု တစ်ခုခု ရပြီလား မသိဘူး"

"ဘယ် ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်းမှာမှ သူ့နာမည်ကို မတွေ့ဖူးဘူးလို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်"

"ဒါတင် မကသေးဘူး၊ အခုထိ ဆေးစမဖော်သေးဘူးတဲ့၊ အဖော်ပြုပေးတာတောင် မရှိသေးဘူး"

"ဒီပါရမီက နည်းနည်း..."

ပြောရင်းနှင့် မော့ကျိုက်နျန် က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်လေ၊ ဆေးဆရာ ဟယ်က အမြဲတမ်း မျက်စိမှုန်တတ်တာပဲ၊ ခင်ဗျားကိုလည်း အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး"

ဟယ်ဟွိုင်အန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဘာမှ မချေပခဲ့ပါဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချေပလို့ မရလို့ပါ။

တစ်ဖက်လူက ဆရာတင်ထားတာ ဒီလောက် ကြာနေပြီကို။

ဆေးဖော်စပ်တာ တစ်ခါမှ မသင်ဖူးဘူး။

ဆေးလုံး လျှော့ဈေး လိုချင်လို့ လာတာ သက်သက်ပဲ။

ပထမနေရာ က ဘာအသုံးကျလို့လဲ၊ သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာတွေ ယူလာပေးနိုင်လို့လား။

ဘယ် ဆေးဆရာ ရဲ့ လက်အောက်မှာ ပထမနေရာ ရတဲ့ နာမည်ခံ တပည့် မရှိလို့လဲ။

လမ်းဘေးမှာ အလကား ရနေတာပဲ။

သူ ထွက်သွားတော့မယ့် အချိန်မှာ မော့ကျိုက်နျန် က ထပ်မေးပြန်တယ်။

"သူ့ရဲ့ ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင် က ဘာလဲ မသိဘူး၊ ခင်ဗျားကို အရက် ဝယ်တိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်"

"ရှားပါးတဲ့ အရက်ကောင်း ဖြစ်မှာပေါ့"

ဟယ်ဟွိုင်အန်း က အဲဒီ ဈေးပေါတဲ့ အရက်ကို သတိရပြီး စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

တကယ်ပါပဲ၊ ကျန်းမန်ကို လက်ခံလိုက်လို့ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်ရတာ။

ဒါပေမယ့် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျန်းမန်ကို ထပ်တွေ့လိုက်ပြန်တယ်။

အရက် တစ်အိုးလည်း ပါလာသေးတယ်။

ပြီးပြီ။

ဒီနေ့တော့ ဆေးဖော်စပ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။

ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ဗိုက်ပြည့်နေပြီ။

————