အခန်း ၁၁၈

အခန်း (၁၁၈) ယောက်ျား စကားပြောတာ အရမ်း တင်းကျပ်လွန်းတယ်

ကျီးကန်းတံတား ပွင့်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်ကို ကျန်းမန် လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အဓိကအားဖြင့် မကြာသေးမီက ကျင့်ကြံခြင်းတွင်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သဖြင့် ဤကိစ္စကို ဂရုစိုက်ရန် ခွန်အား မရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခုနလေးတင် သူက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရွေးချယ်ပွဲကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်လဲဟု စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏。

မုန့်ချဲ့ဝေ့နှင့် ချက်ချင်း ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဟု မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

ဤသည်က ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ချေ။

တစ်ဖက်လူက မည်သို့သော နည်းလမ်းများ ယူဆောင်လာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

လက်ရှိ မိမိအနေဖြင့် တစ်ဖက်လူနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် မည်သည့် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမျှ မရှိပေ။

နွားဝါကြီးကိုသာ အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နွားဝါကြီးပင် ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ထိုအချိန်ကျလျှင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အတူတူ ဒုက္ခရောက်ရတော့မည် ဖြစ်၏။

ထိုနှစ်က...

မိုက်မဲခဲ့သည်။

အခြား နတ်သမီး တစ်ပါးသာ ဆိုလျှင် ဤသို့သော အဆုံးသတ်မျိုး ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မည်။

လူတိုင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယားကို သယ်ဆောင်လာပြီး ဤမျှ အစွမ်းထက်နေမည်တော့ မဟုတ်လောက်ပေ။

နွားဝါကြီး လှုပ်ရှားရဲသည်မှာ အရာအားလုံး အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု ထင်ရ၏။

မုန့်ချဲ့ဝေ့က မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယခုတော့...နွားဆိုးက လူဆိုးနဲ့ တွေ့နေပြီ။

သတိရလာသည်မှာ သိပ်မကြာသေးသော အရူးလေး သူကတော့ သနားစရာပင်။

ဇွန်လနှင့် ဇူလိုင်လတွင် သူက စိတ်အာရုံ အဆင့်သုံးမှ အဆင့်လေးသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့်၏ ဒုတိယမြောက် ဘူးသီးကလည်း ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

သာမန် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များက အတော်လေး များပြားသဖြင့် သူက နေ့စဉ် နွားဝါကြီးထံမှ အချို့ကို သင်ယူပြီး ဖက်တီးလေးထံမှ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်ဂဏန်းလောက် အမြတ်ရခဲ့၏။

ထို့ကြောင့်သာ ယခုအခြေအနေကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်း ဝိညာဉ်ဆေးပင်များက အနည်းငယ် ဈေးကြီးလာသော်လည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အချို့တော့ အမြတ်ရနိုင်သေးသည်။

ဩဂုတ်လ ဆေးလုံးများအတွက်လည်း ဤအရာများကိုသာ အားကိုးရမည် ဖြစ်၏。

လက်ကျန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကတော့...

ကိုးရာသာ ကျန်တော့သည်။

ယခုအခါ သူက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစပိုင်း အဆင့်၊ မကြာမီ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ် အဆင့်သုံး၊ စိတ်အာရုံ အဆင့်လေး

ခြံဝင်းငယ် အတွင်းရှိ သူများ သူ့ကို အမီလိုက်နိုင်ရန် အလှမ်းဝေးကွာသော လမ်းခရီးကြီး လျှောက်လှမ်းရဦးမည် ဖြစ်၏။

မူလက အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေခဲ့သည်။

ကျီးကန်းတံတား ပွင့်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းမန်က ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာပြီး နွားဝါကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျီးကန်းတံတား ပွင့်တော့မယ် ဆိုတော့ မုန့်ချဲ့ဝေ့ ရောက်လာတော့မှာပေါ့ အဝါကြီး မင်း အဆင်သင့် ပြင်ပြီးပြီလား"

"ယောက်ျားက ဘာတွေ ပြင်ဆင်ရမှာလဲ"

နူးညံ့သော အသံတစ်ခုက ဘေးနားမှ ထွက်ပေါ်လာ၏。

ကျန်းမန်ကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်ပင် အပြာနုရောင် နတ်သမီး ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော မုန့်ချဲ့ဝေ့က သူ့အနားတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏。

အကြည့်များက နူးညံ့နေပြီး အပြုံးရိပ် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

အရမ်း နူးညံ့တဲ့ မုန့်ချဲ့ဝေ့ပဲ ငါ သေရတော့မယ် ထင်တယ် ဟု ကျန်းမန် စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် တွေးလိုက်မိသည်။

တစ်ဖက်လူက သဘောကောင်းသော သူ မဟုတ်ချေ။

သူမ လှုပ်ရှားသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း……

သို့သော် သတိရလာပြီးနောက် သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်မှုက သူ့ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အရှေ့ရှိ သူက လုံးဝ မရိုးရှင်းပေ။

ထို့အပြင် အခြားသူများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံမည့်သူ လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

မိမိက သူမနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းက အကြီးမားဆုံးသော ပဋိပက္ခပင် ဖြစ်သည်။

"နတ်သမီး ထပ်တွေ့ပြန်ပြီနော်"

ကျန်းမန်က အနေခက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထို့အပြင် ဤနေရာက အပြင်ဘက် ဖြစ်ရာ၊ သူမက ဤနေရာရှိ မြင်ကွင်းကို အားကိုးပြီး ရှာတွေ့လာနိုင်မလား။

ထိုအချက်ကို ကျန်းမန် မသိနိုင်ပေ။

ဒါဆိုရင် လူကို အိမ်ထဲ ဘယ်လို ခေါ်သွင်းရမလဲ။

"ယောက်ျား အိမ်ထဲ ဝင်ချင်လို့လား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က နားလည်ပေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ အိမ်ထဲ ဝင်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့ ယောက်ျား စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ"

ပြောရင်းနှင့် မုန့်ချဲ့ဝေ့က အိမ်ထဲသို့ လှပစွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ သူမ၏ အံ့ဩသွားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ယောက်ျား နေစရာ ပြောင်းလိုက်တာပဲ ဒီနေရာက အရင်တစ်ခေါက်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်"

ကျန်းမန် အတော်လေး အံ့ဩသွားသည်၊ သူမ လာတုန်းက သတိမထားမိဘူးလား။

အခုမှ သတိထားမိတာလား။

"သူမက ကြီးမားတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအား နဲ့ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်လာတာ၊ စုစည်းထားတဲ့ စွမ်းအား အရိပ်အယောင်လေးပဲမို့ တံခါးကို ထိလို့ ရတာတောင် တော်တော်လေး စွမ်းနေပြီ၊ အရမ်း ဝေးတဲ့ နေရာအထိ အာရုံမခံနိုင်ဘူး"

နွားဝါကြီးက မြက်စားနေရင်း ဘေးနားမှ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဝါကြီး မင်းကော ကြီးမားတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအား နဲ့ တစ်ဖက်လူဆီ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော် သွားလို့ ရလား"

ကျန်းမန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

နွားဝါကြီးက ကျန်းမန်ကို တစ်ချက် မျက်စောင်းထိုး ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ မြက်စားနေလိုက်သည်။

မေးခွန်းကို လုံးဝ မဖြေပေ။

လူ အထဲဝင်သွားသည်ကို မြင်တော့ ကျန်းမန်လည်း နောက်ကနေ လိုက်ဝင်သွားရသည်။

အထဲရောက်ရောက်ချင်း စားပွဲရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ မုန့်ချဲ့ဝေ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

အဲဒီအပေါ်မှာ သစ်သားတုံး တစ်တုံး ရှိနေပြီး မုန့်ချဲ့ဝေ့ရဲ့ နာမည်က အဲဒီအပေါ်မှာ ရှိနေတယ်။

"ယောက်ျားက အခုထိ ဆောင်ထားတုန်းပဲလား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က တံခါးဝက ကျန်းမန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"နတ်သမီးရဲ့ ပစ္စည်းကို မလွှင့်ပစ်ရဲပါဘူး"

ကျန်းမန်က စိတ်ထဲကနေ အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒီအထဲမှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ နည်းလမ်းတွေ ပါနေတာကိုး၊ သူ လွှင့်ပစ်လိုက်ရင် အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်သည်။

"ယောက်ျားက စကားပြော မတတ်ဘူးပဲ"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။

"ငါတို့က လင်မယားတွေ ဖြစ်နေပြီလေ၊ ယောက်ျားရဲ့ အခြေအနေကို သိချင်တာက အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး"

"ယောက်ျား မသိပါဘူး၊ သူတို့က ငါ့ကို ဘယ်လို လှောင်ပြောင်နေကြလဲ ဆိုတာကို"

"ငါက မုဆိုးမ လုပ်ရတာကို သဘောကျတယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ ငါက အသက်ကြီးတဲ့ သူကို သဘောကျတာလား ငယ်တဲ့သူကို သဘောကျတာလား ဆိုတာကိုတောင် မှန်းဆနေကြသေးတယ်"

ဒါတွေကို ပြောနေတုန်း သူမက ကျန်းမန်ကို အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။

ကျန်းမန် တစ်ခဏလောက် တွေဝေသွားပြီး၊ တစ်ဖက်လူ ပြောတာ တကယ်လား အတုလား ဆိုတာကို ခွဲခြားလို့ မရတော့ဘူး။

အရင်တုန်းက တစ်ဖက်လူ ပြသခဲ့တဲ့ အကြည့်တွေ အရဆိုရင်တော့ မုန့်ချဲ့ဝေ့က အနိုင်ကျင့်ခံမယ့်သူ မျိုး လုံးဝ မဟုတ်ဘူးလေ။

သူမရဲ့ စွမ်းအားက ပိုပြီး သာလွန်ထူးကဲနေတော့ ယုတ္တိအရဆိုရင် အတင်းအဖျင်း ပြောရဲတဲ့သူ ပိုတောင် နည်းဦးမှာ။

"ယောက်ျား အသက်ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က မေးလိုက်တယ်။

ကျန်းမန် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေလိုက်တယ်။

"လေးဆယ့်ရှစ်နှစ်"

မုန့်ချဲ့ဝေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ယောက်ျား ငါ့ကို ခေါ်လာတုန်းကတော့ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာနော်"

ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားတယ်၊ ငါ အဲဒီလို ပြောခဲ့ဖူးလို့လား။

အဲဒီနေ့က အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သူ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တယ်၊ အနောက်ဘက်တောင်ကို သွားခဲ့ပြီး ပြန်ခေါ်လာတုန်းက တချို့ စကားပြောတာတွေ ရှိခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အသက် အကြောင်းတော့ မပြောခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုကိစ္စ မရှိခဲ့ဘူး ဆိုတာ သေချာသွားတော့၊ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို လှည့်စားနေမှန်း ကျန်းမန် သိလိုက်တယ်။

အဲဒီနောက် ကျန်းမန် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်၊ စကားမပြောတာ အကောင်းဆုံးပဲ။

အဝါကြီးလည်း သူ့ကို ဒီလိုပဲ အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်လေ့ရှိတာပဲ။

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး နတ်သမီး ဂါဝန်ရဲ့ အရေးအကြောင်းတွေကို ညင်သာစွာ ပြင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ယောက်ျား မထိုင်ဘူးလား"

ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျန်းမန်လည်း ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ရပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"နတ်သမီး တကယ်တော့ နှစ်တိုင်း လာစရာ မလိုပါဘူး"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ မျက်လွှာချလိုက်သည်။

"ယောက်ျား ငါ့ကို မတွေ့ချင်ဘူးလား"

ပြောရင်းနဲ့ သူမက အရှေ့က ဆံပင်လေး တစ်စကို ကစားနေပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"အိမ်က မထွက်ခင် ငါ အထူးတလည် ပြင်ဆင်ခြယ်သလာတာ၊ ယောက်ျား သဘောကျမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ"

ကျန်းမန်က အရှေ့က လူကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူ တကယ် ခွဲခြားလို့ မရဘူး။

အရှေ့က လူက ဟန်ဆောင်နေတာလား တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်နေတာလား ဆိုတာကို။

အရူးတုန်းကလည်း ခွဲခြားလို့ မရခဲ့ဘူး၊ အသိစိတ် ပြန်ရလာတော့လည်း ခွဲခြားလို့ မရသေးဘူး။

သူ စကားမပြောခဲ့ပါဘူး။

မုန့်ချဲ့ဝေ့လည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား ပြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဒါပေမယ့် တိတ်ဆိတ်နေတာက တစ်ညလုံး ဆိုတော့ တစ်ညလုံး အချိန်ဖြုန်းနေရသလိုပဲ။

အချိန်အတော်ကြာ တွေဝေပြီးနောက်၊ ကျန်းမန်က မုန့်ချဲ့ဝေ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်တယ်။

"နတ်သမီး ဘာများ ပြောချင်တာ ရှိသေးလဲ"

"ယောက်ျားမှာ ကိစ္စရှိလို့လား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က မေးလိုက်တယ်။

"အကြီးကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ဒီမှာ ကျင့်ကြံလို့ ရမလား"

ကျန်းမန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"ကျင့်ကြံမလို့လား ဒီမှာလား"

ငါကတော့ အပြင်သွားချင်တာပဲ၊ မင်း ငါ့ကို မုန်းသွားမှာ စိုးလို့၊ ကျန်းမန် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်တယ်။

ကျန်းမန်က ခေါင်းညိတ်ချင်ပေမယ့် သေချာ စဉ်းစားကြည့်တော့ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်း ကြီးတွေရဲ့ ကျင့်ကြံရေး နည်းလမ်းတွေက မတူလောက်ဘူး။

ကိုယ် ကျင့်ကြံနေတာကို တစ်ခုခု ရိပ်မိသွားရင် ကျားတွင်းထဲ ခေါင်းထိုးသွင်းသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။

"ယောက်ျား သေချာ စဉ်းစားဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်၊ ယောက်ျား ကျင့်ကြံလိုက်တာနဲ့ အပြင်က နွားက အထဲကို ဝင်လာလိမ့်မယ်"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က စေတနာနဲ့ သတိပေးလိုက်သည်။

"ယောက်ျား ငါ့အကြောင်း သိပ်နားမလည်လောက်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မဆိုးဘူး၊ ယောက်ျား ကျင့်ကြံတာနဲ့ အရင်းအမြစ်ကို သိနိုင်တယ်"

"ငါက စွမ်းအား အရိပ်အယောင်လေးပဲ ဆိုပေမယ့်၊ ကြာကြာ ကြည့်ရင်တော့ တွက်ချက်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်"

ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားတယ်၊ တစ်ဖက်လူက တကယ် စေတနာထားတာပဲ။

"တကယ်တော့ ယောက်ျား နည်းနည်း ပိုရဲရဲတင်းတင်း နေလို့ ရပါတယ်၊ တင်းကျပ်နေစရာ မလိုပါဘူး"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်တယ်။

"ငါက စွမ်းအား အရိပ်အယောင်လေးပဲလေ၊ အပြင်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက တကယ်တော့ နည်းနည်း စွမ်းတယ်"

"အဲဒါကြောင့် ငါ အခုထိ တခြား ဘာမှ ပိုမလုပ်နိုင်သေးတာ"

"ဒါကြောင့် ယောက်ျား ငါ့ကို ဘယ်လို သဘောထားမျိုးနဲ့ စကားပြောပြော ငါ တခြား ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး"

"အများဆုံးကတော့ ယောက်ျားရဲ့ အေးစက်စက် စကားတွေကြောင့် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ရက်အနည်းငယ်လောက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရုံပဲ"

"ဒါပေမယ့် ငါ လာတုန်းက ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေမယ့်၊ အိမ်ပြန်ရောက်သွားရင်တော့ ယောက်ျား မွေးထားတဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကတော့ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခံရမှာပဲ"

"ဒါပေမယ့် ယောက်ျားကိုတော့ ဘာအန္တရာယ်မှ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါတို့က လင်မယား အဖြစ် လက်ထပ်ထားပြီးပြီပဲ၊ တစ်နေ့တာ လင်မယား ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ကျေးဇူးတရားက ကြီးမားတယ်"

ကျန်းမန် သေချာ စဉ်းစားကြည့်တော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ ဆိုလိုရင်းက အရမ်း ရှင်းလင်းနေတယ်။

သူ စကားပြောတဲ့အခါ တင်းကျပ်နေစရာ မလိုဘူး၊ နောက်ပြီး နွားဝါကြီး သေရင် သေမယ်၊ သူကတော့ သေမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမယ့် တကယ်လို့ သူမက မုဆိုးမ လုပ်ရတာကို တကယ် သဘောကျနေရင်ကော။

ဒီလို ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မျိုး ဆိုတာ အသက် မငယ်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။

ဒီလို လူမျိုးက အခုထိ အိမ်ထောင်မပြုသေးတာက မလှလို့လား၊ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား မလှလို့ လူမကြိုက်တာလား။

မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် မုဆိုးမ လုပ်ရတာကို သဘောကျတယ် ဆိုတာ အကြောင်းပြချက် မရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

"ယောက်ျား ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က မေးလိုက်သည်။

"နတ်သမီးရဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက် မြင့်မားနေတာ၊ ဘာလို့ အတင်းအဖျင်း ပြောတဲ့သူတွေ ရှိနေသေးတာလဲ"

ကျန်းမန်က သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ကျန်းမန်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"တကယ်လို့ ယောက်ျား မွေးထားတဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ယောက်ျားကို တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်နေရင် ယောက်ျား ဘာလုပ်မလဲ"

ကျန်းမန် ကြောင်အမ်းသွားပြီး နည်းနည်း သဘောပေါက်သွားသည်။

အတင်းအဖျင်း ပြောတဲ့သူတွေက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး။

ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ ရတဲ့ လူတစ်စု ဖြစ်နေတာကိုး။

ကျန်းမန် တစ်ခဏလောက် ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားလေသည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ကတော့ ပြောလိုက်သည်။

"ကျီးကန်းတံတားမှာ လူလျော့သွားတဲ့ ကိစ္စကို သိသွားကြပြီ"

ကျန်းမန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားတယ်၊ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

"ငါက ယောက်ျား ခေါ်လာတာ ခံလိုက်ရတော့ ကျီးကန်းတံတား ပိတ်တဲ့ အချိန်မှာ လူတစ်ယောက် လျော့ပြီး ပြန်လာတာ ဖြစ်သွားတယ်"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ကျန်းမန်ကို ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောတယ်။

"ဒါကြောင့် မကြာခင်မှာပဲ ကျီးကန်းတံတား အတိုင်း လိုက်စုံစမ်းတဲ့ သူတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်၊ ယောက်ျား ဖမ်းမိတော့မယ် ထင်တယ်"

ကျန်းမန် အတော်လေး အံ့ဩသွားသည် စုံစမ်းတဲ့ သူတွေ ရှိသေးတယ်လား။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ ပြောတာ အမှန်လား အမှားလား ဆိုတာကို သူ သေချာ မသိဘူး၊ နွားဝါကြီးကို မေးကြည့်မှ ရမယ်။

အဲဒီနောက် မုန့်ချဲ့ဝေ့ ဆက်မပြောတော့ဘူး။

ကျန်းမန်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။

သူ စာအုပ်ထုတ်ပြီး ဖတ်ချင်ပေမယ့် တစ်ခုခု ရိပ်မိသွားမှာကို စိုးရိမ်နေတယ်။

တစ်ညလုံး သူ တွေဝေနေခဲ့တယ်။

ကျင့်ကြံရမလား၊ စာဖတ်ရမလား၊ အဆောင်ရေးဆွဲရမလား။

တစ်ခုခုမှ မလုပ်ရင် အချိန်ဖြုန်းရာ ကျလွန်းတယ်လို့ သူ ထင်တယ်။

ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။

လရောင်အောက်မှာ မုန့်ချဲ့ဝေ့နဲ့ အတူတူ ထိုင်နေခဲ့ရတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ဖက်လူကို ကြည့်မိတယ်။

ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လူက အမြဲတမ်း သတိထားမိပြီး မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားတတ်တယ်။

အဲဒီနောက် မျက်လုံးကို အတင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရတယ်။

လရောင်အောက်မှာ မုန့်ချဲ့ဝေ့က အလင်းရောင် ထွက်နေသလိုပဲ။

အေးမြတဲ့ ခံစားချက်လေးပဲ ရှိပြီး၊ အေးစက်တဲ့ ခံစားချက်တော့ မရှိပါဘူး။

မိုးလင်းခါနီး အချိန်ရောက်မှပဲ မုန့်ချဲ့ဝေ့က စကားစလိုက်သည်။

"ယောက်ျား တစ်ညလုံး တစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရတယ်"

"ကျင့်ကြံဖို့ တွေးနေတာ"

ကျန်းမန်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ကံကြမ္မာဇယား ကြောင့်လား ယောက်ျားမှာ အချိန် ရှိသေးလို့လား"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

"နတ်သမီးက ကံကြမ္မာဇယား ရဲ့ အခြေအနေ အသီးသီးကို မသိဘူးလား"

"သိတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ကံကြမ္မာဇယားက ခေတ်ကာလ ပြောင်းလဲတာနဲ့ အမျှ ပြောင်းလဲသွားတတ်တယ်၊ အချိန်က ပုံသေ မဟုတ်ဘူး"

မုန့်ချဲ့ဝေ့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ခါတစ်ရံ ကံကြမ္မာဇယားက လူတွေကို နေရာ တစ်ခုဆီ သွားခိုင်းတတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီနေရာက မလုံခြုံတော့ဘူး ဆိုရင်၊ နောက်တစ်ဆက် ကံကြမ္မာဇယား ပိုင်ရှင်က အဲဒီနေရာကို ထပ်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ကျန်းမန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားတယ်၊ ဆိုလိုတာက ကံကြမ္မာဇယား ရဲ့ နောက်ထပ် အခြေအနေက အရင်ကနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင် ဖြစ်နိုင်သလို လုံးဝ ကွဲပြားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အရေးအကြောင်း မရှိတဲ့ နတ်သမီး ဂါဝန်ကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်ပြီး ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြန်တော့မယ်"

"နတ်သမီး ဖြည်းဖြည်း သွားပါ"

ကျန်းမန်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့က ကျန်းမန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ယောက်ျား စကားပြောတာ အရမ်း တင်းကျပ်လွန်းတယ်၊ အရမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းတယ်"

ကျန်းမန် စကားမပြောခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုလုပ်မှ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများမှာလေ။

အဲဒီနောက် မုန့်ချဲ့ဝေ့က တံခါးဝဆီ လျှောက်သွားသည်။

လမ်းတစ်ဝက်မှာ သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားသလိုပဲ၊ ခြေလှမ်းတွေက လုံးဝ ရပ်မသွားဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်တယ်၊ ဆံပင်တွေက ပခုံးပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်တာနဲ့ အမျှ ညင်သာစွာ လှုပ်ခါနေတယ်၊ အကြည့်တွေက ကျန်းမန်ဆီကို ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခဏလေးပဲ ရပ်တန့်သွားတယ်၊ အကြည့်ထဲမှာ နူးညံ့မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီး လရောင်လိုပဲ ပေါ့ပါးနေတယ်၊ အဲဒီနောက် နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖွင့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ယောက်ျား တာ့တာ"

စကားဆုံးတာနဲ့ လူက ရှေ့ကို ပြန်လှည့်သွားသည်။

ရှိသလိုလို မရှိသလိုလို မခွဲခွာချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ နူးညံ့မှုလေးကို ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်။

ကျွီ

တံခါးကို သူမ ဖွင့်လိုက်တယ်။

သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အဲဒီ အခိုက်အတန့်မှာပဲ အလင်းရောင်လေးတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

ကျန်းမန် ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး အလိုအလျောက် ပြောလိုက်မိတယ်။

"အဝါကြီး"

ထိုအချိန်တွင် နွားဝါကြီး ဝင်လာခဲ့သည်။

ကျန်းမန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူ အရမ်း လှတာပဲ၊ ခုနက တစ်ခဏလေး အတွင်းမှာ ငါ ငေးကြည့်နေမိတယ်၊ သူက အသက်နည်းနည်း ကြီးတာက လွဲရင် ဘာအားနည်းချက်မှ ရှာမတွေ့ဘူး"

"ငါ့ကို မွေးသဖခင် ကျေးဇူးရှင် လို့ သတ်မှတ်တော့မလို့လား"

နွားဝါကြီးက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဝါကြီး စိတ်ချပါ၊ နောက်ပိုင်း မင်းအတွက် ငါ သေချာပေါက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမယ်"

အဝါကြီးက ကျန်းမန်ကို အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ပြုစုစောင့်ရှောက်တာတော့ မလိုပါဘူး၊ ဘယ်သူ အရင် သေမလဲ ဆိုတာ မသေချာသေးဘူး"

ကျန်းမန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အဝါကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဝါကြီး၊ သူ့ရဲ့ သဘောထားက အစစ်လား အတုလား ဆိုတာ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ ငါ ခွဲခြားလို့ မရဘူး၊ လုံးဝ ခွဲခြားလို့ မရဘူး"

နွားဝါကြီးက ဒီမေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အပြင်ထွက်ပြီး မြက်သွားစားနေတယ်။

ကျန်းမန်လည်း နောက်က လိုက်ထွက်လာပြီး မနေ့ညက စကားပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ပြန်ပြောပြတယ်။

အရေးအကြီးဆုံးကတော့ တစ်ချက်တည်းပါပဲ။

အဲဒါက ကျီးကန်းတံတားကနေ စုံစမ်းစစ်ဆေးမယ့် သူတွေ ရှိနေတယ် ဆိုတာပဲ။

နွားဝါကြီး ကြားပြီးတဲ့ အခါမှာ အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက် လျော့သွားတယ် ဆိုတာ ယုတ္တိအရတော့ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုပြီး ကြီးကျယ်သွားမှာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က အတူတူ ဆင်းလာတာမှ မဟုတ်တာ၊ နေရာတွေလည်း မတူဘူးလေ"

"သိသွားရင်တောင် နှစ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ"

"အလယ်မှာ အပြောင်းအလဲ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့ သာလျှင် ဖြစ်မှာ"

"မင်း မိန်းမမှာ ပြဿနာ ရှိဖို့ များတယ်"

ကျန်းမန် အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာပြဿနာလဲ"

"သူက ဒီလောက် စွမ်းနေတာ၊ သီအိုရီ အရတော့ လာလို့ မရဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း မိန်းမက ကျီးကန်းတံတားထဲကို ခိုးဝင်လာတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်"

နွားဝါကြီးက မြက်စားနေရင်း ဆက်ပြောတယ်။

"မင်းတော့ သွားပြီ၊ ဒီတစ်ခေါက် တကယ် အစစ်ဆေးခံရတော့မှာပဲ၊ ငါ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ခြေရာဖျောက်ထားပေးပေမယ့်"

"အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းက အလေးအနက် ထားလာရင်တော့ မရတော့ဘူး"

"သူတို့သာ အလေးအနက် ထားလာပြီ ဆိုရင်၊ အဖြေသိဖို့က အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတော့တာ"

ကျန်းမန် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်၊ ပါးစပ်ဟပြီး တစ်ခဏလောက် ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားတယ်။

"ဒါပေမယ့် အချိန်တိုအတွင်းတော့ စစ်ဆေးလို့ မရနိုင်ပါဘူး၊ မင်းမှာ အချိန် ရှိပါသေးတယ်" နွားဝါကြီးက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

အရင်ဆုံး ဂရုမစိုက်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူကမှ သူ့ကို တိကျတဲ့ အဖြေ မပေးနိုင်ဘူးလေ။

အခြေအနေက နွားဝါကြီး တွေးထားသလောက် မဆိုးရွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

အခုတော့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကို ဆက်ပြီး မြှင့်တင်ရမယ်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရွေးချယ်ပွဲ အတွက် ပြင်ဆင်ရမယ်။

မုန့်ချဲ့ဝေ့ ဘက်က ကိစ္စတွေက အရမ်း အလှမ်းဝေးလွန်းတယ်။

တစ်ညလုံး အချိန်ကုန်သွားပြီ ဆိုတော့ ပိုပြီး ကြိုးစားရတော့မယ်။

ခြံဝင်းငယ်ကို ရောက်ရောက်ချင်းပဲ ဝေ့ပေ့ချွမ် ရောက်နေပြီ ဆိုတာ သူ တွေ့လိုက်ရသည်၊ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ စိတ်တည်ငြိမ်စေတဲ့ မှော်ပစ္စည်းတွေ ပါတယ်၊ ပါးစပ်ထဲမှာလည်း ဝိညာဉ်ပစ္စည်း မျိုးစုံ စားနေတယ်၊ အဆောင်တွေလည်း ကိုယ်ပေါ်မှာ ကပ်ထားသေးသည်။

ဒီလိုဆိုပေမယ့်လည်း သူ့ရဲ့ မျက်ကွင်းညိုတွေကို ဖုံးကွယ်လို့ မရပါဘူး။

အခုအချိန်မှာ သူက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် စွမ်းနေတယ်။

ချောင်ချန် နဲ့ အန်းရုံ တို့ သူ့ကို မြင်တော့ မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်က စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားရသည်။

"နင့်ကို စကားများခိုင်းလိုက်တာ အခု ကောင်းသွားပြီ မဟုတ်လား"

အန်းရုံက ချောင်ချန်ကို ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်တယ်။

"နင့်ဦးနှောက် နင် သိပ်မကောင်းတာ ငါ့ခေါင်းပေါ် လာချမလို့လား ငါ နင့်ကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက် စေတနာနဲ့ သတိပေးခဲ့ပြီးပြီလဲ၊ လျှော့သင့်တဲ့ နေရာ လျှော့လိုက်ပါလို့၊ နင်မှ နားမထောင်တာ"

ချောင်ချန်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန် လျှော့လိုက်၊ တိုးတက်တာ မြန်တယ်၊ သူ့ကို ဖိအားပေးလိုက်"

ဝေ့ပေ့ချွမ်က အဲဒီမှာ ထိုင်နေရုံနဲ့တောင် ကြီးမားတဲ့ ဖိအားတွေ ပေးစွမ်းနေသည်။

ပါရမီရှင် ဆိုတာ ဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းမှန်း သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် သိလိုက်ရသည်။

ကျန်းမန် ထိုင်လိုက်မှပဲ အရှိန်အဝါ တွေ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ နဝမမြောက် ခြံဝင်းငယ် တစ်ခုလုံးမှာ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတော့သည်။

ဒါက ပထမနေရာ ရဲ့ အလင်းရောင်ပဲ၊ လူတိုင်းက သူ့ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ရှင်သန်ရမှာပဲ။

ယန်ရိချိုး အပြင်ကနေ ဝင်လာပြီး၊ အောက်က မျက်ကွင်းညိုနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

သူမရဲ့ ခြံဝင်းငယ် က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။

"ဒီတစ်ခေါက် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲမှာ၊ သတ္တမမြောက် ခြံဝင်း၊ အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်း တို့နဲ့ အတူတူ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် လုပ်မယ်၊ အဲဒီနောက် တောင်ထွတ် ခုနစ်ခု နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထုတ်မယ်"

ယန်ရိချိုး က အောက်က လူတွေကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့မှာ အခွင့်အရေး ရှိပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် ကျိုးပုဖန် နဲ့ ကျောက်ယောင်ယောင် ပြီးတော့ လင်းချင်းရှန်၊ မင်းတို့ ဒီအတောအတွင်း ပိုကြိုးစားကြ"

"တောင်ထွတ် ခုနစ်ခု စာမေးပွဲမှာ ပါဝင်နိုင်ရင်၊ သိုင်းပညာရပ် တွေနဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို လုယူနိုင်မယ်"

အခြားသူများ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေကြသည်။

ကျန်းမန်ကို မပြောသွားတာက လုံးဝ ပြောဖို့ မလိုအပ်လို့ပဲလို့ သူတို့ ထင်ကြတယ်။

သူတို့ အားလုံးက ကျန်းမန် ရဲ့ နှစ်ပတ်လည် ပြိုင်ပွဲ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကို မျှော်လင့်နေကြတယ်။

သေချာပေါက် တစ်ဟုန်ထိုး အောင်မြင်လာမှာပါ။