အခန်း ၁၂၀

အခန်း (၁၂၀) မင်းက ငါ့လို ပါရမီရှင် တစ်ယောက် လိုနေတာ

ဩဂုတ်လ ကုန်ပိုင်း

မနက်ဖြန် ဆိုရင် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ စတော့မယ်။

ဒီအချိန်မှာ နဝမမြောက် ခြံဝင်းငယ်က လူတွေ အကုန်လုံး ထူးဆန်းနေကြတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျန်းမန်က ကျောင်းပျက်နေတာ တော်တော် ကြာနေပြီလေ။

မနက်ဖြန် စာမေးပွဲ စတော့မှာကို အခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူး ဆိုရင် စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ လွတ်သွားတော့မှာပဲ။

ကျန်းမန် ခွင့်တောင်းထားတယ် ဆိုတာပဲ သူတို့ သိကြတယ်၊ ဘယ်သွားတယ် ဆိုတာတော့ မသိကြဘူး။

"ဆရာမ ယန်၊ ကျန်းမန်က မနက်ဖြန် စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ ပြန်လာမှာလား"

ချောင်ချန်က မေးလိုက်သည်။

အခြားသူများလည်း သိချင်နေကြသည်။

ဒါပေမယ့် ယန်ရိချိုးက လူတိုင်းကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"သေချာတော့ မပြောတတ်သေးဘူး တကယ်လို့ သူ ဒီတစ်ခေါက် စာမေးပွဲ လာမဖြေဘူး ဆိုရင်တော့ ဒါက မင်းတို့ ပထမနေရာကို လိုက်လုဖို့ အခွင့်ကောင်းပဲ"

"ဒါပေမယ့် ကိုးလပိုင်းမှာ အဋ္ဌမမြောက် ခြံဝင်းကို တက်သွားရင်လည်း သူက ပထမနေရာ မှာပဲ ရှိနေဦးမှာပါ"

"နေရာ ထိုင်ခုံတွေက ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျိုးပုဖန် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။

"ဆိုလိုတာက ငါ ပထမနေရာ ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတာပေါ့"

"ဘာလို့ ငါ ပထမနေရာ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ"

ကျောက်ယောင်ယောင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ သူတို့ အားလုံးက ကျန်းမန် စာမေးပွဲ လာမဖြေဖို့ ဆုတောင်းနေကြတယ်။

ကျန်းမန် ပြန်လာမလာ ဆိုတာကို ဝေ့ပေ့ချွမ် ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ပထမနေရာ ကို မလုနိုင်သေးလို့ပါ။

ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခေါက် သူ သေချာပေါက် လူတော်တော်များများကို ကျော်တက်နိုင်မှာပါ။

သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ချောင်ချန် နဲ့ အန်းရုံ တို့ဆီမှာ စူးစိုက်နေတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ပဉ္စမနေရာ နဲ့ ဆဋ္ဌမနေရာ ကို သူ ခြေအောက်မှာ နင်းထားနိုင်တော့မယ်။

ဒီတစ်ခေါက် နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ က လုံလောက်ချင်မှ လုံလောက်ဦးမယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ကို ဖိအားတွေတော့ ပေးလို့ ရပါတယ်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း အမီလိုက်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု တွေကို ခံစားရမယ်။

ဒီလူနှစ်ယောက်ကို သူ သတ်ပစ်မယ်။

အရင်တုန်းက သူ ညအိပ်ပျက်မခံဘဲ သူတို့ကို အလျှော့ပေးခဲ့တာ။

အခုတော့...

လိုက်လံ ကျော်တက်ခံရတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှု ကို သူတို့ ခံစားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ။

ပထမဆုံး အကြိမ်မှာ တိုက်ရိုက် ထိပ်ဆုံး ဆယ်ယောက်စာရင်း ထဲ ဝင်မယ်၊ အဲဒီနောက် နည်းနည်းချင်းစီ အမီလိုက်ပြီး သူတို့ကို ပြေးလွှား ရုန်းကန်ရအောင် လုပ်မယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြတ်ပြတ်သားသား အဆုံးသတ်ပေးလိုက်မယ်။

နှစ်ယောက်လုံး သေရမယ်။

ဒီအချိန်မှာ ချောင်ချန် နဲ့ အန်းရုံ တို့ကတော့ ဆူးပေါ်ထိုင်နေရသလို ခံစားနေရလေသည်။

ဝေ့ပေ့ချွမ် ညအိပ်ပျက်ခံပြီး ကျင့်ကြံကတည်းက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုရဲ့ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသလို အမြဲ ခံစားနေရတယ်။

ထိုင်မရ ထမရ ဖြစ်နေတယ်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ခြောက်လှန့်နေတာ ဖြစ်မယ် တကယ်လို့ သူ စာမေးပွဲ ဖြေပြီးရင် အဆင့် ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်လေး လောက်ပဲ ရရင်ကော တခြားလူတွေကလည်း နေရာမှာတင် ရပ်ပြီး သူ့ကို အမီလိုက်ခံနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

အန်းရုံက ဟန်ဆောင် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ချန်က အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ အဆင့် တစ်ဆင့်၊ နှစ်ဆင့် လောက်ပဲ တိုးတက်လာမယ့် ပုံ ပေါက်နေလို့လား"

"အစတုန်းကတော့ သူ အဲဒီလို ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့တာပဲလေ"

အန်းရုံက ပြောလိုက်သည်။

"အစတုန်းက သူ ညအိပ်ပျက်ခံလို့လား"

ချောင်ချန်က မေးလိုက်သည်။

အန်းရုံ ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။

ကျောက်ယောင်ယောင်က ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နင်တို့ နှစ်ယောက် ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရှာနေကြတာလဲ"

ကျိုးပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး ခဏနေရင် ကျန်းမန် ဘယ်လို လုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ငါ သွားပြောပြလိုက်မယ်"

ဒါပေမယ့် ကျန်းမန် ဘယ်ကို သွားတယ် ဆိုတာကို သူတို့ တော်တော် သိချင်နေကြတယ်။

နောက်ပြီး မနက်ဖြန် တကယ်ရော ပြန်လာမှာလား။

တကယ်လို့ ပြန်မလာဘူး ဆိုရင် အများကြီး လွတ်သွားမှာပေါ့။

လူတော်တော်များများက နဝမမြောက် ခြံဝင်း ရဲ့ ပထမနေရာ ကို စောင့်ကြည့်နေကြတာလေ။

ဝေဖန် အပြစ်တင်တဲ့ သူတွေ တော်တော်များများ ရှိလာမှာ သေချာတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ နှစ်ပတ်လည် စာမေးပွဲ ရဲ့ ခြံဝင်းငယ် သုံးခု အဆင့်သတ်မှတ်ချက် နဲ့ တောင်ထွတ် ခုနစ်ခု ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ က တပည့်တွေရဲ့ အစွမ်းအစကို အကောင်းဆုံး စစ်ဆေးပေးနိုင်လို့ပဲ။

——

ကျန်းမန် က ကျင့်ကြံတာကို ရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်တယ်။

ခုနစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်။

ကံကောင်းတာက ကိုယ်တိုင် သေချာ နားလည်ထားလို့။

မဟုတ်ရင် ဒီလောက် မြန်ချင်မှ မြန်မှာ။

အဓိကကတော့ အလကား ရတဲ့ သိုင်းပညာရပ်တွေက အခက်အခဲ သိပ်မကြီးလို့ပါ။

ဒါပေမယ့် ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံးကတော့ မတူဘူး။

ကျန်တဲ့ ခြောက်ရက် ခုနစ်ရက်က တကယ်ပဲ လောက်ချင်မှ လောက်မှာ။

အထူးသဖြင့် ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့ မှာ သိုင်းပညာရပ် ကျောက်တိုင် တွေကို လုယူလို့ ရသေးလား ဆိုတာကို သေချာ သိအောင် လုပ်ရမယ်။

ဒါ့အပြင် ကိုယ် လိုချင်တဲ့ အရာကို တခြားသူတွေ လုယူသွားရင် အရမ်း ရှုံးသွားမှာပေါ့။

နောက်ထပ် ပြဿနာ တစ်ခုက အထက်တန်းအဆင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် က ဘယ်နေရာမှာ ရှိလဲ ဆိုတာ သူ မသိသေးဘူး။

ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကျင့်ကြံနေတာက တကယ်ပဲ အားနည်းချက် တချို့ ရှိတယ်။

"မိတ်ဆွေ"

ထိုအချိန်တွင် နံပါတ်၉၉က စကားစလိုက်သည်။

ကျန်းမန် က သူတို့နှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို မေးကြည့်လို့ ရတယ်လို့ ထင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ စည်းကမ်းတွေ အကြောင်း အများကြီး သိလား"

ကျန်းမန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ် ပစ်ပေးလိုက်တယ်။

ဒီဈေးနှုန်း က အဆင်ပြေမပြေ ဆိုတာတော့ မသိဘူး။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ယူလိုက်တဲ့ အခါမှာ တစ်ဖက်လူက တော်တော် ဆင်းရဲမယ်လို့ ၉၉ နံပါတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ် နဲ့ ဒီမှာ သတင်း လာမေးနေတာကိုး။

ဒါပေမယ့် ကိုယ့်မှာလည်း မေးခွန်းတွေ ရှိနေတော့။

"တော်တော်များများ သိပါတယ် ဘာမေးချင်လို့လဲ" နံပါတ်၉၉က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ အထက်တန်းအဆင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် ရှိလောက်တယ် မင်း ဘယ်မှာ ရှိလဲ ဆိုတာ သိလား"

"ဟိုမှာ"

နံပါတ်၉၉က အနီးဆုံး ကျောက်တိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ နေရာပဲ ဒါကြောင့် အဲဒီဘက်မှာ ပြိုင်ဆိုင်မှုက အရမ်း ပြင်းထန်တယ်"

"မင်း သိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ"

ကျန်းမန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားတယ်၊ အဲဒီဘက်က တကယ်ပဲ ပြင်းထန်တာပဲ။

ကြည့်ရတာ လူတော်တော်များများက အထက်တန်းအဆင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ်ကို မျက်စိကျနေကြပုံပဲ။

"အထက်တန်းအဆင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် ရှိတဲ့ နောက်ထပ် နေရာ တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်လို့ ကြားတယ် ဒါပေမယ့် လုံးဝ မတူညီတဲ့ ကျင့်စဉ် နှစ်မျိုး ဖြစ်နေတယ် ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်စဉ် နဲ့ ကိုက်ညီမှု ရှိမရှိ ဆိုတာကို ကြည့်ရဦးမယ်"

"မဟုတ်ရင် ကျင့်ကြံတဲ့ အခါမှာ အားထုတ်သလောက် အကျိုးမရဘဲ ဖြစ်သွားမယ်" နံပါတ်၉၈က စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် ကတော့ ဒါကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ သူက လုံးဝ အသစ်ပြန်လည် ကျင့်ကြံဖို့ ရွေးချယ်ထားတာဆိုတော့ အားထုတ်သလောက် အကျိုးမရဘဲ ဖြစ်သွားမှာကို ဂရုမစိုက်ဘူး။

သူ့အတွက်တော့ အချိန်အများကြီး မကုန်ပါဘူး။

"ဒါဆို ဒီကျောက်တိုင်ပေါ်က အရာတွေ အယူခံသွားရပြီလား ယုတ္တိအရဆိုရင် ဆယ်ပွဲ နိုင်ရင် ကျင့်စဉ် ကို ရပြီး အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားပြီ မဟုတ်လား" ကျန်းမန်က ပြောလိုက်သည်။

"ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အယူခံသွားရမှာ သေချာတယ် ဒါပေမယ့် ကျင့်စဉ်ကို ရတာက အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားတာနဲ့ အတူတူပဲ ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် အယူခံသွားရမှာ မဟုတ်ဘူး"

နံပါတ်၉၉က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူအများစုက ကျင့်စဉ် အတွက် မဟုတ်ဘဲ အရည်အချင်း ပြည့်မီဖို့ အတွက်ပဲ လာကြတာကိုး"

"ဒါကြောင့် သူတို့က ပြိုင်ဆိုင်မှု နည်းတဲ့ ကျင့်စဉ် တွေကို ရှာကြတယ် ကျပန်းဆိုရင်တောင် အားနည်းတဲ့ သူတွေနဲ့ပဲ ကျပန်း တွေ့မှာ"

"ဒါကြောင့် အထက်တန်းအဆင့် ကျင့်စဉ် ရဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုက ထင်ထားသလောက် မလွယ်ကူဘူး"

"ဆယ်ပွဲ ဆက်တိုက် နိုင်ဖို့က အမြဲတမ်း မပြည့်နိုင်ဘူး"

"များသောအားဖြင့် နောက်ဆုံး အချိန်အထိ စောင့်ရလေ့ ရှိတယ်"

ဒီအချက်က ကျန်းမန်ကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားစေတယ်။

ဒါပေမယ့် တကယ်ပဲ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပါ။

အဲဒီနောက် သူက နောက်ထပ် အထက်တန်းအဆင့် ရှိတဲ့ နေရာကို ထပ်မေးလိုက်တယ်။

ရွေးချယ်စရာ တစ်ခု ရှိတာပေါ့။

နောက်ထပ် နေရာက နည်းနည်း ပိုဝေးပြီး သိပ်လည်း မတိကျဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း မသွားဖူးလို့ပါ။

ကျန်းမန် က ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံးကို ဆက်ပြီး မြှင့်တင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး မရှိရင် သူ သေချာပေါက် အောင်မြင်ချင်မှ အောင်မြင်မှာ။

ဒီပြိုင်ဆိုင်မှုက တကယ်ပဲ ကြီးမားတယ်။

ဒါပေမယ့် သူ့မှာ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်။

"တကယ်လို့ စိန်ခေါ်တာ ရှုံးသွားရင် နောက်ထပ် စိန်ခေါ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးလား"

"မဟုတ်ဘူး စိန်ခေါ်ချင်ရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် ပေးရမယ် ပထမ တစ်ခါ ကတော့ အလကားပေါ့"

နံပါတ်၉၉က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီစည်းကမ်း ကို အထဲရောက်မှ အားလုံးက သိကြတာ ဒါကြောင့် လူတော်တော်များများ က ဆက်ပြီး မစိန်ခေါ်နိုင်ကြတော့ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ အထဲဝင်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လိုမယ် ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မထင်ထားကြလို့ပဲ"

"ပါလာတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကလည်း သိပ်မများဘူးလေ"

"သေချာပေါက် ပထမ တစ်ခါ ဆိုတာက ကျောက်တိုင် တစ်တိုင် ကို ပြောတာ"

"ကျောက်တိုင် တိုင်းမှာ အလကား စိန်ခေါ်ခွင့် တစ်ကြိမ် စီ ရှိတယ်"

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လုံးဝ မရှိတော့ရင် နေရာ ပြောင်းလိုက်ရုံပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျန်းမန်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကို ဘယ်သူ ယူတာလဲ"

"စင်မြင့်ကို ကာကွယ်တဲ့ သူ ယူတာပေါ့" နံပါတ်၉၉က ပြောလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျန်းမန်က ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ အများကြီး လွတ်သွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒါပေမယ့် သိုင်းပညာရပ်ကို မမြှင့်တင်ရင်လည်း ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်လာရင် နေရာတိုင်းမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှာလို့ ရတာပဲ။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကသာ အရေးအကြီးဆုံးပဲ။

ဆေးဖော်စပ်တာ၊ အစီအရင်တွေက မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် အရာတွေပါ။

အများကြီး မတွေးတော့ဘဲ ကျန်းမန်က ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး လွင့်လာတယ်။

အဲဒါက သူ အရင်က ပေးခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ် ပဲ။

၉၉ နံပါတ်က ပြောလိုက်တာကို ကြားလိုက်ရတယ်။

"ငါ့မှာလည်း မေးခွန်းတချို့ ရှိလို့ မင်းကို မေးချင်တယ်"

ကျန်းမန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကို ကြည့်ပြီး နည်းနည်း နည်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဆိုလိုတာက တစ်ဖက်လူကလည်း ဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ်ကို အထင်သေးတယ်ပေါ့။

ကိုယ်လို ဆင်းရဲသား က မကြာသေးခင်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သောင်းဂဏန်း လောက်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာ ဆိုတော့ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို သိပ်ပြီး မခံစားရတော့ဘူးပဲ။

မူလဘဝကို မေ့သွားပြီ။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ် ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းမန်က စကားစလိုက်သည်။

"မေးလေ"

"မင်းရဲ့ နဂါးကူး က အောင်မြင်သွားပြီလား"

နံပါတ်၉၉က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

"ရက်အနည်းငယ်ပဲ အချိန်ယူလိုက်ရတာလား"

နံပါတ်၉၉က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေလိုက်သည်။

"ငါက တစ်ရက်ကို နှစ်ရက်စာ သုံးတာ ဆိုတော့ အချိန်တော်တော်များများ ယူလိုက်ရတယ်လို့ ပြောလို့ ရပါတယ်"

နံပါတ် ၉၉ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်၊ မအိပ်မနား ကျင့်ကြံတာက တကယ်ပဲ အဲဒီလိုပါပဲ။

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ထပ်မေးလိုက်တယ်။

"မအိပ်မနား ကျင့်ကြံတာက အားထုတ်သလောက် အကျိုးမရဘဲ ဖြစ်မသွားဘူးလား"

"အချက်အလက် တွေက စကားလုံး တွေထက် ပိုခိုင်မာတယ်"

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ဂိုဏ်း ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် က အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလေ"

နံပါတ်၉၈က ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရှေးခေတ်ကတည်းက ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ဂိုဏ်း က ဒီလိုပဲ သင်ပေးတယ်၊ မင်းတို့ နားထောင်တယ်၊ ယုံကြည်တယ်၊ ဒါပေမယ့် စမ်းသပ်ကြည့်ဖူးလား"

"ငါ စမ်းကြည့်ဖူးတယ် ဒါပေမယ့် ကြာလာတော့ စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ဖြစ်လာတယ်"

နံပါတ်၉၉က ပြန်တွေးကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလတုန်းက ငါ စိတ်မပါကိုယ်မပါ ဖြစ်နေပြီး သေချာ မကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ဘူး"

ကျန်းမန်က တစ်ဖက်လူကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ လမ်းပြပေးမယ့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက် လိုနေတာပဲ"

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

နံပါတ် ၉၉ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းမန်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

တိတ်တဆိတ်ပဲ စတင် ကျင့်ကြံတော့တယ်။

ရှေးခေတ်ကတည်းက ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တိုင်း မှန်တယ်လို့ ပြောလို့ ရလား။

ဂိုဏ်း ရဲ့ သင်ကြားမှု တွေကို ပယ်ဖျက်လို့ မရဘူးလား။

ကြိုးစားတာ မှားနေလို့ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က ရှေးခေတ်ကတည်းက ဖြစ်လာခဲ့တဲ့၊ ဂိုဏ်း ရဲ့ သင်ကြားမှု တွေရဲ့ ဖိအားကို မခံနိုင်လို့ပဲ။

သူကတော့ ခံနိုင်တယ်။

ဒါကြောင့် နဝမမြောက် ခြံဝင်းငယ် တစ်ခုလုံး အိပ်စရာ မလိုတာပဲ။

တစ်ဖက်လူရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကျန်းမန် စိတ်ထဲမှာ ခံစားလိုက်ရတယ်၊ စကားဝှက် ဝှက်ရတာ တော်တော်လေး အရသာ ရှိတာပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း အဝါကြီး က တိတ်တဆိတ် အေးစက်စက် ပြုံးနေဖို့ သဘောကျတာကိုး။

ဒီအချိန်မှာ ၉၉ နံပါတ် နဲ့ ၉၈ နံပါတ် တို့ကတော့ ကျန်းမန်ကို ကြောင်အမ်းအမ်း နဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။

သူတို့ ဘာမှန်း မသိဖြစ်နေကြတယ်။

ဒါပေမယ့် အများကြီး မတွေးရဲပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရွေးချယ်ပွဲ အချိန်လေ။

အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ရမယ်။

အဲဒီနောက် အရည်အချင်း ကို ရယူရမယ်။

အထူးသဖြင့် ၉၈ နံပါတ်၊ သူ့ရဲ့ နဂါးကူး က မလုံလောက်သေးဘူး။

အမြန်ဆုံး မမြှင့်တင်လို့ မဖြစ်ဘူး။

ဒီလိုဆိုတော့လည်း ညလုံးပေါက် ကျင့်ကြံရတော့မှာပဲ။

ခေတ္တခဏ ညလုံးပေါက် ကျင့်ကြံတာက ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။

နောက်ပိုင်း စိတ်အာရုံ တည်ငြိမ်သွားရင်၊ စိတ်အာရုံ နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကို ပြန်လည် အနားပေးလိုက်ရုံပါပဲ။

သေချာပေါက် ကျင့်ကြံနေတဲ့ အချိန်မှာ သူတို့က ကျန်းမန်ကို အလိုအလျောက် ကြည့်မိတတ်ကြတယ်။

တစ်ဖက်လူ ဘယ်အချိန် အနားယူမလဲ ဆိုတာကို ကြည့်ပြီး၊ သူတို့လည်း အနားယူဖို့ပေါ့။

ဒါပေမယ့်...

မရှိဘူး၊ တစ်ဖက်လူက မအိပ်မနား ကျင့်ကြံနေပြီး၊ နည်းနည်းလေးမှ အနားယူမယ့် ပုံစံ မရှိဘူး။

လမ်းလွဲနေပြီပဲ၊ နံပါတ် ၉၈ စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်တယ်။

တကယ်လို့ အပြင်ထွက်ပြီး တခြားလူတွေကို ဒါတွေ ပြောပြရင်၊ အဲဒီလူတွေက သေချာပေါက် ဒီလိုပဲ မှတ်ချက်ပေးကြမှာပဲ။

ကျန်းမန်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး အဆင့်လေး ရောက်နေတဲ့ သူက၊ အဆင့်တက်ဖို့ အတွက် သုံးဆယ့်နှစ်ကြိမ် ကျင့်ကြံဖို့ လိုတယ်။

နောက်တစ်နေ့ မနက် အစောပိုင်း ရောက်မှပဲ သုံးဆယ့်နှစ်ကြိမ် ပြီးသွားတယ်။

ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး အဆင့်ငါး。

အဋ္ဌမမြောက်နေ့ ညနေပိုင်း。

ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး အဆင့်ခြောက်

နဝမမြောက်နေ့ ညနေပိုင်း

ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး အဆင့်ခုနစ်

ဆယ့်တစ်ရက်မြောက်နေ့ ညဉ့်နက်ပိုင်း

ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး အဆင့်ရှစ်

ကျန်းမန် ကျင့်ကြံတာကို ရပ်လိုက်တယ်။

အချိန်မမီတော့ဘူး။

အနည်းဆုံး နောက်ထပ် လေးရက် အချိန် လိုသေးတယ်။

သင်ယူပြီးရင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ လည်း ပြီးသွားပြီ။

"ကြည့်ရတာ ဒီနေ့ပဲ သိုင်းပညာရပ် သွားလုရတော့မယ် ထင်တယ်"

"အဲဒါလည်း ကောင်းပါတယ်၊ အရမ်း ကြာသွားရင် အဲဒီလူတွေ အထက်တန်းအဆင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် ကို အောင်မြင်အောင် ယူသွားကြမှာ စိုးလို့"

ကျန်းမန် ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်တယ်၊ အဆင့်ရှစ် ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး က အထက်တန်းအဆင့် သိုင်းပညာရပ် ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို အတုခိုးနိုင်လောက်ပြီ။

လုံလောက်လောက်ပြီ ထင်တယ်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မှာ သာမန်အဆင့် အထက်တန်း ကို အမြင့်ဆုံး အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတယ်။

ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လူကလည်း ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး တတ်နိုင်တယ် ဆိုတာကိုတော့ မဖယ်ထုတ်ထားပါဘူး။

"မင်း ကျင့်ကြံပြီးပြီလား"

နံပါတ် ၉၈က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မပြီးသေးဘူး၊ အချိန် မမီတော့ဘူး"

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူက ကျောက်တိုင် တွေ ရှိရာဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

၉၈ နံပါတ် နဲ့ ၉၉ နံပါတ် တို့ နှစ်ယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်၊ နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီမှာ အဖွဲ့ဖွဲ့လို့ မရဘူး။

တကယ်လို့ အဖွဲ့ဖွဲ့လို့ ရခဲ့ရင် သူတို့ ဒီတစ်ခေါက် အကောင်းဆုံး အရာတွေကို ရနိုင်လောက်တယ်။

တစ်ဖက်လူက သူတို့ကို တကယ်ပဲ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့တယ်။

"သူ ခုနက ဘာကျင့်ကြံနေတာလဲ"

၉၈ နံပါတ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းကင် နှလုံးသား တံဆိပ်တုံး၊ ကျင့်ကြံဖို့ အရမ်း ခက်ခဲတဲ့ သိုင်းပညာရပ် တစ်မျိုးပဲ၊ သူ ကျင့်ကြံနေတာက နဂါးကူး ကို ကျင့်ကြံနေသလိုပဲ"

နံပါတ် ၉၉ က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီ ကျောပြင်က သူ့ကို တုန်လှုပ်မှု တစ်ခု ပေးစွမ်းနေတယ်။

သူ စတင် လုယူတော့မယ် ဆိုရင် တခြားလူတွေ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သလိုပဲ။

အချိန် မလောက်လို့သာ မဟုတ်ရင် သူတို့ တကယ်ပဲ နောက်က လိုက်သွားပြီး ကြည့်ချင်သေးတယ်။

"သူက တကယ်ပဲ ဘယ်ခြံဝင်း ကလဲ ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ သိပ်မကြားဖူးပါဘူး"

၉၈ နံပါတ်က ပြောလိုက်သည်။

"သူက သူ့ကိုယ်သူ နဝမမြောက် ခြံဝင်း လို့ ပြောတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်အသားကို မဖော်ထုတ်ချင်တာ သိသာပါတယ်၊ ပုံမှန် အားဖြင့်လည်း ကြွားလုံးထုတ်တတ်တဲ့ သူမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ"

၉၉ နံပါတ်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

၉၈ နံပါတ် လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမလည်း တော်တော်လေး နောင်တရနေမိတယ်၊ တကယ်လို့ ရွေးချယ်ပွဲ မှာ နဂါးကူး လိုတယ် ဆိုတာ သိရင် သူမ သေချာပေါက် ကြိုပြီး ကျင့်ကြံထားမှာပဲ။

ပိုကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ကျင့်ကြံမနေတော့ဘူး။

တိုးတက်မှု နှောင့်နှေးသွားတာပဲ အဖတ်တင်တယ်။

——

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းမန် က သူတို့နှစ်ယောက် နဲ့ အတော်လေး ဝေးသွားပြီ။

တစ်ဖက်လူက သူ နဝမမြောက် ခြံဝင်း က ဆိုတာ မယုံရင်လည်း သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါဘူး။

သေချာပေါက်၊ အထူးတလည် ရှင်းပြဖို့လည်း မလိုအပ်ပါဘူး။

တချို့လူတွေရဲ့ အသိဉာဏ်က အဲဒီလိုပါပဲ။

ယုတ္တိ မရှိဘူး ဆိုရင် အတုပဲ။

သူ့ရဲ့ တိုးတက်မှု မြန်တာကို တခြား အကြောင်းအရင်း တွေကြောင့်လို့ အမြဲတမ်း ထင်နေကြသလိုပဲ။

တကယ်တမ်းတော့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နဲ့ အသိဉာဏ် တွေက ပါရမီ နဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ရဲ့ ပြယုဂ်တွေပါ။

ဒီလို တွေးရင်းနဲ့ ကျန်းမန် က ကျောက်တိုင် အောက်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။

ဒီဘက်မှာ လူတချို့ ရပ်နေတယ်၊ နှာခေါင်းသွေးထွက်၊ မျက်လုံးဖူးရောင် နေကြတယ်။

"အပေါ်က လူတွေက အရမ်း လွန်လွန်းတယ်၊ စွမ်းအားက သာမန်ပဲ ရှိပေမယ့် အုပ်စုဖွဲ့တတ်တယ်၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ အချိန်လည်း တော်တော်လေး နီးကပ်နေပြီဆိုတော့ တခြား နေရာကို ပြောင်းတာပဲ ကောင်းပါတယ်"

လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားတယ်၊ အပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလား။

"မင်း အပေါ်တက်မလို့လား"

ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်က ကျန်းမန် ကို တားလိုက်တယ်။

ကျန်းမန် က တစ်ဖက်လူကို ကြည့်လိုက်တယ်၊ အမျိုးသား တစ်ယောက်ပဲ၊ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"အပေါ်မှာ အထက်တန်းအဆင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် ရှိတယ် မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အပေါ်မှာ စောင့်နေတဲ့ လူတွေ ရှိတယ်၊ အစီအရင် အပြင်ဘက်က လူနှစ်ယောက်က မင်းကို အရင် တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်၊ မင်း အင်အား တော်တော်များများ ကုန်သွားပြီ ဆိုမှ သူတို့က ထွက်ပြေးသွားပြီး မင်းကို စိန်ခေါ်ခိုင်းလိမ့်မယ်၊ မင်း သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒီလူတွေက အစွမ်းမထက်ပေမယ့် အရွံစရာ ကောင်းတယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ တစ်ဖက်လူက ထွက်သွားတယ်။

ကျန်းမန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်လိုက်တယ်။

နဂါးကူး ကို အသုံးပြုပြီးနောက် တိမ်တိုက်တွေထဲကို အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်သွားပြီး ကျောက်တိုင် အပေါ်ကို ရောက်သွားတယ်။

ဒီမှာ အလယ်မှာ အစီအရင် တစ်ခု ရှိတယ်၊ အစီအရင် ထဲမှာ စာအုပ် တစ်အုပ် ထားထားတယ်။

အပေါ်မှာ 《ကြယ်ခုနစ်ပွင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ်》 လို့ ရေးထားတယ်။

ဘေးမှာလည်း မှတ်ချက်လေး တစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ သာမန်အဆင့် အထက်တန်းအဆင့် နင်းယွမ်ကျင့်စဉ် တဲ့။

အစီအရင် ထဲမှာတော့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ရှိနေပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။

ကျန်းမန် က တခြား နေရာတွေကို သေချာ မကြည့်ရသေးခင်မှာပဲ တိုက်ခိုက်မှုတွေ နီးကပ်လာတာကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူက ကိုယ်လုံးကို စောင်းပြီး မမြင်ရတဲ့ လက်ဝါး တစ်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်တယ်၊ အဲဒီနောက် ဘေးဘက်ကနေ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု ရောက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

မီးခိုးငွေ့ ခြေဆင်း ကို သုံးပြီး နေရာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှေ့ ခြေတစ်ဝက် အကွာမှာ ပြန်ပေါ်လာတယ်။

အရင် တိုက်ခိုက်မှု က မိုးကြိုးတွေ ပါလာပြီး ထပ်ရောက်လာပြန်တယ်။

ဝုန်း

မီးခိုးငွေ့ ခြေဆင်း ကို ထပ်သုံးလိုက်ပြန်တယ်။

မိုးကြိုးတွေ က မြေကြီးပေါ်ကို ကျရောက်သွားတယ်။

နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု ကလည်း ဆက်တိုက် ရောက်လာပြန်တယ်။

အဲဒီနောက် ကျန်းမန် ရဲ့ လူရိပ်က မီးခိုးငွေ့ လေး တစ်စ လိုပဲ၊ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေတယ်။

အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။

တိုက်ခိုက်မှုတွေ အကုန်လုံးကို ရှောင်တိမ်းနေတယ်၊ ရှောင်တိမ်းဖို့ ဖိအားပေးခံရသလိုမျိုးလည်း ဖြစ်နေတယ်၊ ပြန်မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူး။

လူနှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက အသေးအမွှား ကနေ အကြီးအကျယ် အထိ၊ ပိုပိုပြီး ကျယ်ပြန့်လာတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ ဘယ်လိုပဲ တိုက်ခိုက်တိုက်ခိုက် လေထဲကို ရိုက်မိနေသလို ခံစားရလို့ပဲ၊ အမှန်တကယ် ထိခိုက်မှု တစ်ခုမှ မပေးနိုင်ဘူး။

အထူးသဖြင့် မီးခိုးငွေ့ ခြေဆင်း ရဲ့ အရိပ်အယောင် တွေကို မြင်နေရပေမယ့်၊ လူကိုတော့ ဘယ်လိုမှ ဖမ်းလို့ မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။

ဒီအချိန်မှာ အမျိုးသား တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး တိုက်ခိုက်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ် ကို ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရမှန်း ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားတယ်။

ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲ။

ဒီတစ်ခေါက် ကျန်းမန် က မီးခိုးငွေ့ ခြေဆင်း နဲ့ ထွက်မသွားတော့ဘဲ ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

တစ်ဖက်လူ အံ့ဩနေတုန်းမှာပဲ ညင်သာစွာ လိမ်ချိုးလိုက်တယ်။

အမျိုးသား တစ်ကိုယ်လုံး အတင်းအကျပ် လည်ထွက်သွားရတယ်။

အဲဒီနောက် လက်ဝါး တစ်ချက်က သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ် နေရာကို ကျရောက်သွားတယ်။

ဘုန်း ခနဲ အသံမည်သွားတယ်။

ဒီလက်ဝါးချက် က တိုက်ရိုက် ချိုင့်ဝင်သွားစေတယ်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားတွေ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားတာကို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။

အဲဒီနောက် တစ်ကိုယ်လုံး နောက်ကို လွင့်ထွက်သွားတယ်။

ကျောက်တိုင် အပြင်ဘက်ကို တိုက်ရိုက် လွင့်ထွက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ "ဘုန်း" ခနဲ အသံနဲ့အတူ မြေကြီးပေါ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျသွားတယ်။

သွေး တစ်လုတ် အန်ထွက်လာတယ်။

အရင်တုန်းက ကျန်းမန် ကို သတိပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသား က သိပ်မဝေးသေးခင်မှာပဲ လူတစ်ယောက် ပြုတ်ကျလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

တစ်ဖက်လူကို သေချာ မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့တယ်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလူရဲ့ အချိန်ဆွဲ တိုက်ခိုက်တာကို အတော်ကြာ ခံခဲ့ရတာဆိုတော့ ချက်ချင်း မှတ်မိသွားတာပေါ့။

အဲဒီနောက် ထပ်ပြီး "ဘုန်း" ခနဲ အသံနဲ့အတူ သူ့ကို အချိန်ဆွဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီး ကလည်း မြေကြီးပေါ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျလာပြန်တယ်။

သွေး အန်ထွက်လာတယ်။

"ဒါက" သူက ခုနက အပေါ်တက်သွားတဲ့ လူကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။

မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ ကျောက်တိုင် ပေါ်ကို ပြန်လှည့်တက်သွားတယ်။

ဒါပေမယ့် အပေါ်ကို ရောက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ အော်သံ တစ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

အဲဒီနောက် အမျိုးသမီး တစ်ယောက် အစီအရင် ထဲကနေ လွင့်ထွက်လာပြီး မြေကြီးပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျသွားကာ လိမ့်သွားသေးတယ်။

တစ်ကိုယ်လုံး အားနည်း နွမ်းနယ်နေတယ်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ"

အစီအရင် ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ကျန်းမန် ဆီကနေ အေးအေး ဆေးဆေး အသံ ထွက်လာတယ်။

အမျိုးသား က စိတ်ထဲမှာ အံ့ဩသွားတယ်၊ ဒါက အရမ်း မြန်လွန်းနေပြီ။

ဒီအချိန်မှာပဲ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။

တစ်ဖက်လူရဲ့ အေးအေးဆေးဆေး အသံ က ထပ်ထွက်လာပြန်တယ်။

"ငါ အင်အား တော်တော်များများ ကုန်သွားပြီ၊ မင်းကော ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်း ယူပြီး ငါ့ကို လာစိန်ခေါ်မလား"