အခန်း (၂၄၂၁-၂၄၂၂)

အခန်း (၂၄၂၁) - စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ခြင်း

အောက်ဝူဖား၏ စကားမှာ အနည်းငယ် ပြေပြစ်စွာ ပြောဆိုထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူဆိုလိုရင်းကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနိုင်ပါသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဖန့်ချန်သည် အရင်က 'စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း' အစောပိုင်းနှင့် အလယ်ပိုင်း အဆင့်များတွင် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်နေပါစေ၊ ယခု အခြေအနေမှာမူ ကွဲပြားသွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

'စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း' နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ တူညီသော 'နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမ' မှ ကျောင်းသားများအကြား ကွာဟချက်မှာ မသိမသာပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီးအောက် ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ဆွေ့ထျန်ဟွမ်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း သူသတိပေးတာကို ကျွန်တော် သိရှိကြောင်း ပြောပြပေးလိုက်ပါ။"

ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ ပြောသည်။

အောက်ဝူဖားသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားသည်။ သူသည် ဖန့်ချန်၏ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားပြီး မာနကြီးသည့်စိတ်ကြောင့် ဆွေ့ထျန်ဟွမ်၏ သတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ စီကုပေ့နှင့် အမှန်တကယ်ပဲ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ညီလေး ဖန့်ချန်၊ ဆွေ့ထျန်ဟွမ်က နောက်ထပ် အမှာစကား တစ်ခုလည်း ပြောခိုင်းလိုက်တယ်။"

"စီကုပေ့က ဒီတစ်ခါ မင်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အလွန်ထူးဆန်းတဲ့ အတွင်းနယ်မြေ ရတနာ တစ်ခုကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတယ်တဲ့။"

"ဒီရတနာက လူ့အသက်ကိုတော့ မသတ်နိုင်ပေမဲ့ သူတော်စင်တွေရဲ့ အတွင်းနယ်မြေကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်တယ်။ စီကုပေ့က စည်းကမ်းတွေကို မချိုးဖောက်တဲ့ အခြေအနေမှာတင် မင်းကို အနိုင်ယူဖို့ ကြံစည်နေတာပါ။"

အောက်ဝူဖားက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် -

"မင်း အချိန်ခဏ ရှောင်ထားတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒီရာစုနှစ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါနဲ့အတူ ဟိုဘက်ဒီဘက် လျှောက်လည်ပါလား မင်း ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကို ရောက်လာတာ ကြာပြီ၊ ကျောင်းတော်တွေ အများကြီးကိုလည်း သွားမကြည့်ရသေးဘူးမလား။ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတချို့နဲ့ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးချင်တယ်။"

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ရှောင်နေဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။"

"စီကုပေ့က စာမေးပွဲ စစ်ဆေးသူအဖြစ် တာဝန်ယူမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့အကြားက အငြိုးအတေးတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပါပဲ။ အားလုံး ကျေနပ်ရမယ့် ကိစ္စ ဖြစ်လာမှာပါ။"

ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို အသာခါ၍ ပြောသည်။

အောက်ဝူဖားမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့ဩသွားပြီး မျက်နှာအမူအရာများ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားကာ ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အင်းလေ၊ သူက ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင် ရဲ့ ဆက်ခံသူ ဖြစ်ပြီးသား။ မင်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရတနာကိုလည်း ကြိုပြင်ထားတာ။ မင်း တကယ်ပဲ ရှောင်ဖို့ မစဉ်းစားတော့ဘူးလား"

"ရှောင်လိုက်လို့ ပထမနေ့မှာတော့ လွတ်သွားမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးနေ့မှာတော့ မလွတ်နိုင်ပါဘူး။"

ဖန့်ချန်က ပြောသည်။

"ဒီလိုလား... ဒါဆိုရင်လည်း နောက်ထပ် သတင်းတစ်ခု ပြောပြရဦးမယ်။"

အောက်ဝူဖားက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ကာ -

"မင်းတို့ရဲ့ ကရုဏာတောင် က ကျောင်းသားတွေ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် ကို ဝင်တုန်းက လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့က ကျောင်းသားတွေကို တွေ့သမျှ အကုန်သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်ဆို။"

"ဒီကိစ္စက တန်ရှီး နဲ့ ချန်းယောင် ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေကို အရမ်း စိတ်ကျေနပ်မှု မရှိစေတော့ဘူး။ ဟိုဘက်မှာ ချီထျန် မျိုးနွယ်စုတင်မကဘဲ အထက်တန်းစား မိသားစုဝင် ကွန်း မျိုးနွယ်စုက ကျောင်းသားတွေပါ 'ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်' မှာ မင်းတို့ရဲ့ တပည့်တွေကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်တော့မယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။"

အောက်ဝူဖား၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ လေးနက်လာသည်

"နောက်တစ်ကြိမ် 'ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်' နီးလာရင် မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီငယ် ညီမငယ်တွေကို သတိထားခိုင်းလိုက်ပါ။ အခြေအနေ မကောင်းရင် ချက်ချင်း အရှုံးပေးလိုက်ပါစေ၊ 'ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်' မှာ အသက်မဆုံးပါစေနဲ့၊ မတန်ပါဘူး။"

"အစ်ကိုကြီးအောက်၊ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ဆိုတာကတော့ အမြဲတမ်း အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာပါပဲ။"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာညီငယ် ညီမငယ်တွေက အဲဒီကို သွားဖို့ ရွေးချယ်ပြီးပြီဆိုတော့ သူတို့လည်း အသက်ဆုံးရှုံးဖို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။ သူတို့အတွက် စိုးရိမ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စိတ်သဘောထားက ကျွန်တော့်ထက်တောင် ပိုပြင်းထန်သေးတယ်။ တကယ်လို့ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရရင်လည်း သူတို့က အစွမ်းကုန် ပြန်ခုခံမှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် တန်ရှီးနဲ့ ချန်းယောင်ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေ ခံနိုင်ရည် ရှိမရှိပဲ ကြည့်ရတော့မှာပေါ့။"

ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။

အောက်ဝူဖားသည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသည်။ ကရုဏာတောင် မှ ဆင်းသက်လာသော သူတော်စင်များသည် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရှိ အခြားသူများနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

ခဏတာ ထပ်မံ စကားပြောဆိုပြီးနောက် အောက်ဝူဖားလည်း နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဖန့်ချန်သည် သူ့ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် လှည့်လာလိုက်စဉ် အတွင်းနယ်မြေ များစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤအတွင်းနယ်မြေများသည် အလွန် သန်မာသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေပြီး ကမ္ဘာကြီး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။

"မင်းက ဖန့်ချန်ပဲလား"

အလယ်ဗဟိုမှ အတွင်းနယ်မြေထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တံခါးဝ၏ မြူခိုးများ လှုပ်ရှားနေပြီး ရုပ်သွင်တစ်ခုက ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကာ အပြင်သို့ ထွက်လာမည့် ဟန်မရှိပေ။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

ဖန့်ချန်သည် ထိုသူများမှာ လူသားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ ဆွေ့ဟုန်ကျူ နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။

ဘာမှ မထူးခြားဘူးဆိုလျှင် သူတို့အားလုံးမှာ ယန်တန်း မျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။

"ငါက ဆွေ့ရှုံ ၊ ယန်တန်းကျောင်းတော်ကနေ လာတာ။ တိုင်းဟဲတောင် ရဲ့ ဆရာတစ်ဦးပဲ။"

တစ်ဖက်လူက ပြောသည်။

ဖန့်ချန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လက်ယှဉ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဩော်... ဆရာဆွေ့ရှုံပါလား။"

"အရမ်း ရိုသေနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ ဒီနေ့လာတာက မင်းဆီက စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံး ဝယ်ချင်လို့ပဲ။"

ဆွေ့ရှုံက

"မင်း ဈေးသတ်မှတ်လိုက်ပါ။"

သူသည် အတွင်းနယ်မြေ တံခါးဝမှတစ်ဆင့် ဖန့်ချန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒီကောင်လေး၏ ယခင်က စွမ်းဆောင်ချက်များကို တွေးမိလိုက်တိုင်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်လာသည်။

ဖန့်ချန်မှာ အံ့ဩသွားသည်။ ယန်တန်းမျိုးနွယ်စုမှ ကမ္ဘာကြီး အဆင့်ရှိ သူတော်စင်များကတောင် သူ့ထံအထိ လာပြီး အမြတ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလား။

သူက မာနကြီးလွန်း၍ ထိုသူများကို မကြည့်နိုင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဓိကမှာ သူသည် ဤနှစ်များအတွင်း အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့သည့် သူတော်စင်များသည် ကမ္ဘာကြီး ၊ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အဆင့်များ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထွတ်ထိပ်တာအို အဆင့်ကိုပင် တွေ့ဖူးပြီးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာကြီး အဆင့် သူတော်စင်များကို ယခင်ကကဲ့သို့ ထူးထူးခြားခြား မထင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရင်ကဆိုလျှင် ကမ္ဘာကြီး အဆင့်သည် နယ်မြေပိုင်ရှင်များနှင့် တူညီပြီး ပိုမိုအားကောင်းသည့် ကောင်းကင်တာအိုလမ်းစဥ် အဆင့်ဟု သိထားစဉ်က သူသည် အလွန်ရိုသေခဲ့သည်။

"ဆရာဆွေ့ရှုံ၊ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေကို ကျွန်တော် အကုန်စားလိုက်ပြီ။"

ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍

"ပေးစရာ မရှိတော့ဘူးထင်တယ်။"

ဆွေ့ရှုံ စကားမပြောရသေးမီ အခြား ယန်းတန်မျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်တစ်ဦးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိြက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် အကုန်စားနိုင်မှာလဲ မင်းတစ်ယောက်တည်းက ဒီလောက်များတဲ့ ဗောဓိသီးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ကုန်အောင် စားနိုင်မှာလဲတစ်လုံးလောက် ရောင်းပေးရင် ငါတို့ မင်းကို ကျေးဇူးတင်မှာပါ။"

"ဖန့်ချန်၊ ငါတို့ စုံစမ်းပြီးသားပါ။ မင်းရဲ့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေက ဈေးကွက်ထဲကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး။ မင်းဆီမှာ အပိုရှိဦးမှာပါ၊ ငါတို့က တစ်လုံးပဲ လိုချင်တာပါ။"

"ပြီးတော့လည်း အလကား မယူပါဘူး။ အတွင်းနယ်မြေမှာ နတ်ဘုရားစွမ်းအား လေ့လာခွင့်၊ ရတနာမျိုးစုံ၊ အတွင်းနယ်မြေ ကျောက်တုံးတွေ အကုန်ပေးမယ်။ မင်းဘာလိုချင်လဲ၊ ငါတို့နဲ့ လဲလှယ်ကြရအောင်။"

ဆွေ့ရှုံက လေးနက်စွာ ပြောသည်။

"မင်း သိထားသင့်တာက မင်းရဲ့ ကရုဏာတောင် က လူတွေရဲ့ ဒေါသကို ခံထားရပြီးသားပါ။ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် မှာလည်း ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရမှာ သေချာတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ယန်တန်း မျိုးနွယ်စုက စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံနဲ့ မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီငယ်တွေ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့... မင်း ကြုံတွေ့ရတော့မယ့် အခက်အခဲတွေကိုလည်း ငါတို့က ကြိုပြောပြနိုင်တယ်။"

အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ဆက်ပြောသည်

"ရန်သူ ဖြစ်မယ့်အစား သူငယ်ချင်းကောင်း ဖြစ်ကြတာ ပိုမကောင်းဘူးလား နောက်တစ်ခါ မင်း ယန်တန်းကျောင်းတော်ကို လာရင် ငါတို့က သေချာ ဧည့်ခံပေးမှာပါ။"

"ဆရာတို့ သုံးယောက်၊ ဒီတစ်ခါ ခရီးစဉ်ကတော့ အလကား ဖြစ်သွားပြီ ထင်တယ်။"

ဖန့်ချန်သည် လက်ကို ခါလိုက်ပြီးနောက် ဂူထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ယန်တန်းမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်သုံးဦးသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာများမှာ အလွန် မှိုင်းညှိုးသွားသည်။

ဘယ်တုန်းကတည်းက သေးငယ်တဲ့ လူမျိုးစုက တပည့်လေးတစ်ယောက်က သူတို့ကို အရေးမစိုက်ရဲတာလဲ။

"ဆွေ့ရှုံ၊ ဒီကောင်လေးက ငါတို့ကို ဗောဓိသီး ရောင်းပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ နောက်တစ်ခု ဘာလုပ်ကြမလဲ ငါတို့မျိုးနွယ်စုက နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမ ကို ဝင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ လက်လွှတ်လိုက်လို့ မရဘူးလေ။"

"ဟုတ်တယ်၊ အခုမျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဗောဓိသီးတွေက ရှားပါးနေတာ၊ ငါတို့လူငယ်တွေကို ပေးဖို့ မလွယ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကူညီမပေးရင် နောက်ပိုင်း အောင်မြင်မှုတွေက အရမ်း နည်းသွားလိမ့်မယ်။"

ဆွေ့ရှုံသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ -

"နည်းလမ်းရှာရမှာပေါ့။ ငါနဲ့ လူသားမျိုးနွယ်စု ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုက ချင်ခွန်းလွန် တို့က ရင်းနှီးတယ်။ သူပဲ ထွက်ရှင်းခိုင်းလိုက်မယ်။ ချင်ခွန်းလွန်က ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ လက်ရှိ အကြီးအကဲပဲ။ သူက လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အာဏာပိုင်ပဲ။ သူ ထွက်လာရင်တော့ ဒီကောင်လေးက မဖြစ်မနေ လိုက်လျောရမှာပါ။"

…

ဖန့်ချန်သည် ပိတ်ကာမျက်နှာပြင်ထဲတွင် ယန်တန်းမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်သုံးဦး အတွင်းနယ်မြေကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သွားသည့် လမ်းကြောင်းမှာ ချန်းဆွေ နယ်မြေဘက်သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု၏ အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်သည်။

"သူတို့က ချင်ခွန်းလွန်ကို ခေါ်ပြီး အရှင်သခင်ကို လာစည်းရုံးဖို့ ကြံနေတာပဲ။"

လီဝူ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"စိတ်မဝင်စားပါဘူး။"

ဖန့်ချန်သည် လက်နှစ်ဖက်တွင် အတွင်းနယ်မြေ ကျောက်တုံးများကို ကိုင်ကာ လက်ရှိ စွမ်းအားကို တည်ငြိမ်စေသည်။

ဆွေ့ရှုံတို့၏ အကြောင်းအရာကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါ။

သူတို့မှာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေသော လူမိုက်များသာ ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်က အာဏာစက်များသာ ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့ပါက ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက လာရောက် တောင်းဆိုနေပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့သုံးယောက်က လာသတိပေးနေစရာ မလိုပါ။

အခန်း (၂၄၂၂) - ကူညီနိုင်စွမ်းမရှိပါဘူး

ကျင့်ကြံခြင်း၏ နေ့ရက်များသည် အမြဲတမ်းပင် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတတ်သည်။

အတွင်းနယ်မြေ ကျောက်တုံးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စုပ်ယူသုံးစွဲလိုက်ခြင်းနှင့်အတူ ဖန့်ချန်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း ပိုမို၍ တည်ငြိမ်လာသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ဆွေ့ရှုံတို့၏ အနှောင့်အယှက်ကို သူ မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုနေ့တွင်မူ မမျှော်လင့်ထားသည့် ဧည့်သည်တစ်ဦးက သူ့ဆီသို့ ရောက်လာသည်။

"ကျောက်ကျိ"

ဖန့်ချန်သည် အကြောင်းအကျိုး ပိတ်ကာမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်ကျိသည် ဂူပေါက်ဝတွင် ရပ်စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဂူထဲမှ တုံ့ပြန်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်မရှည်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"အရှင်သခင်၊ ဒီလို လူသေးသေးလေးတွေကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး။"

လီဝူက သတိပေးသည်။

"သူ ဘာလာလုပ်တာလဲဆိုတာကိုရော မင်း မသိချင်ဘူးလား "

ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ ပြောသည်။

လီဝူမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် အတွင်းနယ်မြေထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဂူပေါက်ဝ တံခါးကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်သွားသည်။ ကျောက်ကျိမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်နှာတွင် စိတ်မရှည်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

"ဖန့်ညီလေး၊ မင်းကို အခါခါ ခေါ်နေတာကို ဘာလို့ တံခါးမဖွင့်ပေးတာလဲ "

"အခုလေးတင်ပဲ အိပ်ရာနိုးလို့ပါ။ အစ်ကိုကျောက် ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ "

ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ လက်ယှဉ်ကာ မေးသည်။

"ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုက လူကြီးတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်။ အခု ဆရာ့ဆီမှာပဲ ရောက်နေတာ။ ဆရာက မင်းကို အခုချက်ချင်း လာဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်။"

ကျောက်ကျိက ခပ်အေးအေး ပြောသည်။

"ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ။"

"ဒါဆိုရင်တော့ အစ်ကိုကျောက် ခဏလေး စောင့်ပေးပါ။"

ဖန့်ချန်သည် ဂူထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားသည်။ ကျောက်ကျိမှာ စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောမည့်ဆဲဆဲမှာပင် ဂူတံခါးမှာ "ဘုန်း" ခနဲ ပိတ်သွားသည်။

ကျောက်ကျိသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖန့်ညီလေး၊ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်လုပ်ပါ။ ဆရာတို့ စောင့်နေရတာ ကြာသွားမယ်။"

အတွင်းနယ်မြေထဲတွင်။

အကြောင်းအကျိုး ပိတ်ကာမျက်နှာပြင် ပွင့်လာသည်။ 'ထိုင်ရှန်ကျောက်ဟွာတောင် ထဲမှ မြင်ကွင်းများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

မြင်ကွင်းထဲတွင် ချင်ဂွေ့ နှင့် မုတ်ဆိတ်ရှည် သက်လတ်ပိုင်း အရွယ်ရှိသူတစ်ဦးတို့ စကားပြော ရယ်မောနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် ချင်ဂွေ့သည် စကားပြောသည့်အခါတိုင်း အလွန်သတိထားနေရသည့်ဟန် ရှိသည်။

ထိုလူကြီးအပြင် နင် ကျောင်းအုပ်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလိုက်အထိုက် ရယ်မောကာ အလွန်ရိုသေစွာ စကားပြောနေသည်။

"ဒီလူက ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် ဖြစ်မယ်၊ ချင်ခွန်းလွန် နဲ့ တစ်ခေတ်တည်း ဖြစ်ဖို့ များတယ်။"

လီဝူက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခန့်မှန်းသည်။

ဖန့်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်၍

"ကျုပ် လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။"

အကြောင်းမှာ ထိုသူသုံးဦးအပြင် ဆွေ့ရှုံ တို့ သုံးဦးမှာလည်း ထိုအထက်တန်းစားများ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် စိတ်မရှည်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် လူကြီးမှာ ဆွေ့ရှုံတို့ ရှာခေါ်လာသော ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု၏ လူကြီး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

သူတို့သည် ဖန့်ချန်ထံမှ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးကို အတင်းအဓမ္မ ဖိအားပေး ရယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရှင်သခင်၊ အဲဒီကို မသွားတာပဲ ကောင်းမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။"

လီဝူက အကြံပေးသည်။

"သွားရမှာပေါ့။ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုက ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို သဘောထားလဲဆိုတာကို အခွင့်အရေးယူပြီး ကြည့်ဦးမှ။ အစကတော့ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုက ဒီကိစ္စကို ဝင်မစွက်ဖက်ဘူးလို့ ထင်ထားတာ၊ အခုတော့ ဆွေ့ရှုံတို့ ခေါ်လာတာနဲ့တင် သူတို့ ဘာကြံစည်နေလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်မလား။"

ဖန့်ချန်က ပြောသည်။

"ဖန့်ငရဲမင်း ၊ ဒီကိစ္စက မင်းရဲ့ သဘောထားကို အရင်ဆုံး စမ်းသပ်တာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။"

ချီယန် သူတော်စင်က ဝင်ပြောသည်။

"ကျွန်တော်လည်း အရင်က တခြားသူတော်စင်တွေကို ဖိအားပေးဖို့ ဒီနည်းလမ်းကို အမြဲသုံးခဲ့ဖူးတယ်။"

လီဝူသည် ချီယန်သူတော်စင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ပြောသည်။

"အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်။"

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ သဘောထားကို တစ်ခါတည်းနဲ့ သိသွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာပြီး မနှောင့်ယှက်ရဲအောင်ပေါ့။"

ဖန့်ချန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အတွင်းနယ်မြေထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဂူပြင်တွင် ကျောက်ကျိမှာ သူကဲ့သို့ ကမ္ဘာကြီး အဆင့် သူတော်စင်တစ်ဦးက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်ရှိသူကို ကိုယ်တိုင် လာခေါ်ရသည်ကို တွေးမိတိုင်း ဒေါသထွက်နေမိသည်။

ဟိုကောင်လေးက နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမ မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရထားတာပဲ ရှိတာလေ၊ ဒါနဲ့များ ဘာထူးလဲ။

ငယ်စဉ်က ဘယ်သူများ နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမ မှာ အောင်မြင်မှု မရဖူးကြလို့လဲ။

ထိုသို့ တွေးမိလေ ကျောက်ကျိမှာ ဤခရီးကို ပို၍ ရွံရှာမိလေ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ကျိ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးခါနီးအချိန်တွင် ဖန့်ချန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုကျောက် စောင့်ရတာ ကြာသွားပြီ၊ သွားကြရအောင်။"

ဖန့်ချန်က လက်ယှဉ်၍ ပြောသည်။

ကျောက်ကျိသည် စိတ်ထဲတွင် ဟင်းခနဲ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ မဲ့သွားကာ အတွင်းနယ်မြေထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဖန့်ချန်လည်း ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါသွားသည်။

……

"ချင်ဂွေ့ညီ၊ အားလုံး ငယ်ငယ်က အကြောင်းကို မှတ်မိသေးလား။

အဲဒီတုန်းက မင်း ပထမဆုံး ရောက်လာတုန်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိဘဲ အနိုင်ကျင့် ခံနေရတာကို မှတ်မိတယ်။ နောက်တော့ ငါ ကြည့်မရတာနဲ့ မင်းကို ကူညီပြီး ပြဿနာတွေ ရှင်းပေးခဲ့တယ်။

နောက်တော့ ငါ့မိသားစုက မင်းကို အလားအလာရှိသူလို့ မြင်တာနဲ့ ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်း သုံးပြီး ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကို ပို့ပေးခဲ့တယ်။ မင်း ဒီမှာ နေလာတာ နှစ်တွေတောင် ကြာပြီ၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ ကာကွယ်ရေး ဆရာတစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နေပြီပဲ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာလည်း လူသားမျိုးနွယ်စုအတွက် ပါရမီရှင်တွေကို အများကြီး မွေးထုတ်ပေးခဲ့တယ်နော်။"

မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် လူကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

ချင်ဂွေ့သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း လက်အနည်းငယ် တုန်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်သောက်ကာ -

"ကွန်းဝူ အစ်ကို၊ အဲဒီတုန်းကသာ အစ်ကို မကူညီခဲ့ရင် ကျွန်တော် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကို ရောက်မှာ မဟုတ်သလို၊ ဒီနေ့အထိ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် ဖြစ်ဖို့ အဝေးကြီးမှာ ရှိနေဦးမှာပါ။ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် သူတော်စင် အဆင့်ဆိုတာ ပိုတောင် ဝေးသေးတယ်။ ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း မှတ်မိနေပါတယ်။"

ချင်ကွန်းဝူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ရယ်မော၍ -

"ကုန်ဆုံးသွားတာတွေက ကုန်ဆုံးသွားပြီ၊ အခု လက်ရှိကိုပဲ ကြည့်ရအောင်။ ဖန့်ချန်အကြောင်း ပြောရရင် အခု လူသားမျိုးနွယ်စုမှာ သူ့နာမည်က အတော်ကို ကျော်ကြားနေတာပဲ။ အဓိက မျိုးနွယ်စုထဲက လူငယ်တွေတောင် သူ့ကို အားကျသူအဖြစ် သတ်မှတ်နေကြတယ်။"

နင်ကျောင်းအုပ်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ -

"လူသားမျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဖန့်ချန်က တကယ့်ကို စံပြပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ သူရထားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာတောင် ရှားပါးပါတယ်။"

"ပြောရရင် ဒီတစ်ခါ ငါလာတာက ဖန့်ချန်ကို စံပြပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ လူငယ်တွေကို သူ့လို ဖြစ်လာအောင် တိုက်တွန်းချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ စံပြဖြစ်ဖို့ဆိုရင် စံပြလုပ်ရပ်တွေ ရှိဖို့ လိုတယ်လေ။"

ချင်ကွန်းဝူက -

"အခု လူသားမျိုးနွယ်စုမှာ အလိုအပ်ဆုံးက ပါရမီရှင်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ပဲ။ ဒီအရာသာ ရှိရင် လူသားမျိုးနွယ်စုမှာ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတွေ ထပ်တိုးလာတာက ဖြစ်သင့်တဲ့ ကိစ္စပဲ။"

နင်ကျောင်းအုပ်၏ မျက်မှောင်မှာ ကြုတ်သွားပြီး ဆွေ့ရှုံတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ -

"ဖန့်ချန်က စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တွေ ရထားတာတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ပေးမပေးက သူ့ဆန္ဒပဲ။ ကျောင်းတော်ကနေပြီးတော့ ဖိအားပေးဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး။"

"ဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့။"

ချင်ကွန်းဝူက ရယ်မော၍ -

"မလာခင်က ငါ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲလည်း ဒီလိုပဲ ပြောပါတယ်။ ဖန့်ချန်ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့၊ သူ ပေးချင်ရဲ့လားလို့ပဲ မေးကြည့်ဖို့ ပြောပါတယ်။"

ခဏရပ်ပြီးနောက် ဆွေ့ရှုံကို ကြည့်ကာ -

"အဓိကကတော့ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုနဲ့ ယန်တန်းမျိုးနွယ်စုအကြား ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ဖို့ပါ။ အရင်တုန်းက လူသားမျိုးနွယ်စု အခက်အခဲ ဖြစ်တုန်းက ယန်တန်းမျိုးနွယ်စုက ကူညီခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီကျေးဇူးကို မေ့လို့မရဘူး။"

ဆွေ့ရှုံ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြုံးရယ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ လက်ယှဉ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ယန်တန်းမျိုးနွယ်စုက ချင်းမင် ရဲ့ ထိပ်တန်း မျိုးနွယ်စုတစ်ခု ဖြစ်တာနဲ့အညီ တာဝန်ကျေပွန်တာပါ။"

နင်ကျောင်းအုပ်မှာ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စကားမပြောတော့ပေ။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လူတိုင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိလိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မကြာမီတွင် ကျောက်ကျိနှင့်အတူ ဖန့်ချန် ရောက်လာသည်။

ချင်ကွန်းဝူသည် ဖန့်ချန်ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အကဲခတ်ခြင်း အပြည့်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ။"

ဆွေ့ရှုံတို့ သုံးယောက်မှာလည်း ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်ခြင်း အရိပ်အယောင်အနည်းငယ် ရှိနေသည်။

"နင်ကျောင်းအုပ်၊ ချင် ကာကွယ်ရေးဆရာ။"

ဖန့်ချန်က နှစ်ဦးစလုံးကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

ချင်ဂွေ့မှာ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို စိတ်ထဲထားနေပုံရပြီး အေးစက်စက်သာ ခေါင်းငြိမ့်သည်။

နင်ကျောင်းအုပ်က ပြုံး၍ -

"ဖန့်ချန်၊ ဒီလူက ချင်ကွန်းဝူပဲ။ အရင်က တန်လင်ကျောင်းတော်မှာ ကျောင်းအုပ် လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အခု ချန်းဆွေ နယ်မြေမှာ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာ။"

"ချင်ကွန်းဝူ အကြီးအကဲကို ဖန့်ချန် နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

ဖန့်ချန်က လက်ယှဉ်၍ နှုတ်ဆက်သည်။

"ဖန့် ကျောင်းသား၊ အရမ်း ရိုသေစရာ မလိုပါဘူး။"

ချင်ကွန်းဝူက ပြုံးရွှင်စွာ ခေါင်းငြိမ့်သည်။

ထို့နောက် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ -

"ဖန့် ကျောင်းသား၊ ဒီနေ့ ငါလာတာက မင်းနဲ့ ညှိနှိုင်းချင်လို့ပါ။ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံးကို ဆွေ့ရှုံကို ပေးလိုက်ပါ။ ယန်တန်းမျိုးနွယ်စုက ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုကို ကျေးဇူးရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ ငါတို့ မေ့လို့မရဘူး..."

"ချင်ကွန်းဝူ အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော့်မှာရှိတဲ့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တွေက အကုန်စားပြီးပြီ၊ ကူညီနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါဘူး။"

ဖန့်ချန်က လက်ကို ဖြန့်ကာ ချင်ကွန်းဝူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အခန်းထဲတွင် လေထုမှာ အေးစက်သွားသည်။

ဆွေ့ရှုံမှာ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုကို ရင်ဆိုင်နေရပါလျက်နှင့်တောင် ဖန့်ချန်က အလျှော့မပေးဘဲ ငြင်းဆန်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုဆိုတာ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ အဓိက အာဏာပိုင် မဟုတ်ဘူးလား။