အခန်း (၂၄၂၅-၂၄၂၆)

အခန်း (၂၄၂၅) - လာပြီးမှတော့

"အရှင်သခင် ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုလုပ်တာ အရမ်းရဲတင်းလွန်းမနေဘူးလား။"

လီဝူ သည် အတွင်းနယ်မြေ တံခါးပြင်ပရှိ မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း တွေးတောစွာ ပြောလိုက်သည်။ ချီယန်သူတော်စင် လည်း ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံကြောင်း ပြသသည်။

"လာပြီးမှတော့ အလကား ပြန်သွားလို့မှ မဖြစ်တာ။"

ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ ပြောသည်။

အလွှာပေါင်းစုံသော ဗလာနယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်တွင် ချန်ယောင် ကျောင်းတော်ကြီး၏ စည်ကားသိုက်မြိုက်သော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ဤကျောင်းတော်သည် လင်ယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့တွင် ချင်းမင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တန်လင် ကျောင်းတော်ကြီးနှင့် နေရာချင်း တူညီသည်။ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ထက် အဆပေါင်းဆယ်ဆကျော် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်။

လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင်တို့သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ချန်ယောင်ကျောင်းတော်သို့ တစ်ခါရောက်ဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်က သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ လူဖမ်းသည့် အမှုထမ်းများသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ချန်ယောင်ကျောင်းတော်ကြီး၏ ကျောင်းတော်အုပ်ပင်လျှင် သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုတစ်ခါမှာမူ မတူညီတော့ချေ၊ အနည်းငယ် မှားယွင်းသွားရုံနှင့် ပြဿနာတက်နိုင်ပေသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာတွင် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တစ်ဦးက တစ်နှစ်ပတ်လုံး စောင့်ကြပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော အစွမ်းထက်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ ကျင့်စဉ်ဖြစ်စေ၊ ဟင်းလင်းပြင်လွတ်မြောက်ခြင်း ဖြစ်စေ သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် မလွယ်ကူပေ။

"သတိထားရင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ခါ ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က စီကုပေ့ တစ်ယောက်တည်းပါ။ ဒီကောင်ရဲ့ ဉာဏ်ရည်က သိပ်မမြင့်ဘူး၊ ရင်ဆိုင်ရတာ အန္တရာယ်လည်း သိပ်မများဘူး။ ငါတို့က အမှောင်ထဲမှာ၊ သူက အလင်းထဲမှာဆိုတော့ အောင်မြင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်းက အနည်းဆုံး ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း ရှိတယ်။"

ဖန့်ချန်က နှစ်သိမ့်စကား ပြောကြားပြီးနောက် စီကုပေ့၏ အသက်ရှူသံကို ခြေရာခံကာ သူ၏ အတွင်းနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

စီကုပေ့မှာ တစ္ဆေနှိမ်နင်းသည့် ဘီလူးမျက်လုံး ကို လေ့ကျင့်ရင်း အသားကျအောင် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။ ဖန့်ချန် ရောက်လာသည်ကို လုံးဝ မရိပ်မိပေ။ ဖန့်ချန်က တမင်တကာ ချောင်းဆိုးလိုက်မှသာ စီကုပေ့ တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖန် အစ်ကို၊ ခင်ဗျား မသွားခင်ကမှ ခဏပဲ ရှိသေးတယ်လေ... ပြီးတော့... ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝင်လာတာလဲ "

စီကုပေ့၏ မျက်လုံးအစုံတွင် ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အတွင်းနယ်မြေကို တစ်ဖက်လူက ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ ဝင်ထွက်နိုင်နေတာလား။ ဒါ ဘာသဘောလဲ။ အကယ်၍သာ သူသာ ကိုယ့်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်မယ်ဆိုရင်...

ထိုအချိန်တွင် စီကုပေ့သည် တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ခံဇာစ်မြစ်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ လောဘကြီးသော နတ်ဆိုး မျိုးနွယ်။

"ဆဲချင်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ပိလော့ အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့က ထိပ်တန်းမျိုးနွယ်တွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေတာလား "

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက လူမြင်ကွင်းကို ထွက်ပြေးဖို့ အဆင်မပြေလို့ပါ။ တခြား သူတော်စင်တွေ တွေ့သွားရင် မကောင်းဘူးလေ။ ငါ စဉ်းစားကြည့်တာ၊ ခုနက ပေးလိုက်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပေး နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ရဲ့ မျက်လုံးလုံးက အဆင့်သိပ်မမြင့်ဘူး။ အဲဒီ ဖန့် ဆိုတဲ့ကောင်သာ တကယ်ပဲ ဝူရှီ ဖြစ်နေရင်တော့ ကိစ္စက သိပ်မသေချာဘူး။ ဒါကြောင့် ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို မင်းကို လာပေးတာ။"

ဖန့်ချန်က ပြောသည်။

စီကုပေ့မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း အကောင်းဆုံးပါပဲ။"

သူသည် ယခုအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ မယဉ်ကျေးမှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ဖန့်ချန်က အေးစက်စွာဖြင့်

"ပေးစမ်း။"

"အို... ဟုတ်ကဲ့..."

စီကုပေ့သည် မျက်နှာပျက်ယွင်းစွာဖြင့် ပြစ်ဒဏ်ပေး နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ မျက်လုံးကို ဖန့်ချန်ထံ ပေးလိုက်သည်။ ဖန့်ချန်က ယူ၍ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားမျက်လုံး တစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ စီကုပေ့ကို ပေးလိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးလုံးမှာ သွေးစွန်းနေပြီး အသက်ရှူသံမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်သည်။ စီကုပေ့ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး အမြန်ပင် လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ငါးပါးစစ်မြေပြင် စတင်ဖို့လည်း မကြာတော့ဘူး၊ ကြိုးစားပေတော့။"

ဖန့်ချန်က လက်ယမ်းပြပြီး လှည့်ထွက်သွားရာ အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဖန့်ချန် ထွက်သွားပြီးနောက် စီကုပေ့သည် လက်ထဲရှိ မျက်လုံးလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသာ သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန်ပင် အေးစက်သွားသည်။

"နောက်ကျရင် ပိလော့ဘက်က ကောင်းကင်အရှင် ဆက်ခံသူတွေနဲ့ တွေ့ရင် ဒီလူရဲ့ နည်းလမ်းကို သတိထားရမယ်။ ဒါကို ဘယ်လိုများ လုပ်နိုင်တာလဲ၊ ဘာသံမှမကြားဘဲ ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ..."

စီကုပေ့ စဉ်းစားမရ၍ မစဉ်းစားတော့ဘဲ တစ္ဆေနှိမ်နင်းသည့် ဘီလူးမျက်လုံး ကိုသာ ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေတော့သည်။

...

"အရှင်သခင်၊ အရှင့်ရဲ့ ဒီလှည့်စားတဲ့စွမ်းအားက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မှာလဲ။"

လီဝူမှာ ကိစ္စများ ဒီလောက်လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အတွင်းနယ်မြေမှာ ချန်ယောင်ကျောင်းတော်၏ အတိုင်းအတာမှ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ ကြာကြာမခံဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ငါ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းလိုက်တော့ ဒီအပေါ်မှာ အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရတယ်။ ကောင်းကင်ငါးပါးစစ်မြေပြင် စတင်တဲ့အထိတော့ ထိန်းထားနိုင်ပါတယ်။"

ဖန့်ချန်က ရယ်မော၍ ပြောသည်။

ချီယန်သူတော်စင်က ရုတ်တရက် -

"ဖန့် ငရဲမင်း၊ ခုနက စီကုပေ့ကို အဲဒီနေရာမှာတင် သတ်လိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။"

"ငါ သူ့ကို သတ်ဖို့ တစ်စက္ကန့်ပဲ လိုတယ်။"

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်၍ -

"ဒါပေမဲ့ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပဲ ချန်ယောင်ကျောင်းတော်က ကောင်းကင်အရှင်က ငါ့ကို ခြေရာခံမိလိမ့်မယ်။ အကယ်၍သာ ဒီကောင်းကင်အရှင်က ၁၆-၁၇ ထပ်မြောက် ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေထဲအထိ လိုက်နိုင်စွမ်းရှိရင် ငါတို့ သုံးယောက်လုံး ဒီနေရာမှာတင် ဇာတ်သိမ်းရလိမ့်မယ်။"

"ချီယန်၊ ဘာမဆို အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ မတွေးပါနဲ့။ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်တာ တစ်ခုတည်းနဲ့ဆိုရင် ရှန်းဟုန် မျိုးနွယ်စုက ဒီနေ့အထိ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လီဝူက ချီယန်သူတော်စင်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း သူတို့ရဲ့ ကောင်းကင်အရှင်တွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ လုံးဝ မသိသေးဘူး။"

ချီယန်သူတော်စင်က အားနာစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောရဲတော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။ လီဝူ၊ ချီယန်သူတော်စင်နှင့် ဖန့်ချန်တို့သည် ထိုအရှိန်အဝါကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားရသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အရာက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

"သေချာရပ်ထား။"

ဖန့်ချန် စိတ်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ အတွင်းနယ်မြေမှာ ငရဲတွင်းသို့ ကျသကဲ့သို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည့် ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင် လွတ်မြောက်ခြင်း ကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုကာ ချင်းမင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီသို့ ဦးတည် ပြေးသွားကြသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အရိပ်တစ်ခု ဗလာနယ်မြေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ရှေ့ရှိ သတိပြုမိရခက်သည့် အတွင်းနယ်မြေ လှိုင်းခတ်မှုကို ခံစားမိလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့၊ ကောင်းတဲ့ကောင်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြေးတာတော့ မြန်သားပဲ။"

ထိုအရိပ်မှာ ခဏချင်းအတွင်း၌ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘာမျှမရလိုက်သဖြင့် ချန်ယောင်ကျောင်းတော်သို့ ပြန်သွားပြီးနောက် လူအချို့ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး။"

ရောက်လာသူများက လက်ယှဉ်၍ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"နောက်ဆုံးတစ်ခါ စီကုပေ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့မျက်စိရှေ့မှာတင် အတင်းခေါ်သွားကတည်းက ဒီကိစ္စကို ငါ အမြဲဂရုစိုက်နေခဲ့တာ။ ခုနက တရားထိုင်နေတုန်း ထူးခြားတဲ့အရာတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်တယ်။ ငါတို့နေရာမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် လာပတ်ကြည့်သွားတာပဲ ဖြစ်မယ်။"

"မင်းတို့နောက်ပိုင်း ဒီအချက်ကို သတိထားကြဦး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်ခွင့် မပေးနဲ့။ ငါတို့ ချန်ယောင်ကျောင်းတော်ကို ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ။ အိမ်သာလို့ ထင်နေတာလား။"

ထိုသူများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အမြန်ပင် -

"ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့..."

"အပြင်မှာ လျှော့ပေးထားပြီး အတွင်းမှာ တင်းကြပ်ထားပါ။ အကုန်လုံး စောင့်ကြည့်နေကြ။ အရင်တုန်းက ဂုဏ်သိက္ခာ ကျခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မကျစေချင်ဘူး။"

"ဟုတ်ကဲ့..."

...

အတွင်းနယ်မြေ၊ အကြောင်းအကျိုး ပိတ်ကာမျက်နှာပြင်။

ချီယန်သူတော်စင်မှာ အထက်ပါ မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ချန်ယောင်ကျောင်းတော်အုပ်မှာ သူတို့ စီကုပေ့ကို ဖမ်းခေါ်သွားသည့် ကိစ္စကြောင့် အပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမှန်ပင် ဂရုစိုက်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ အနည်းငယ် နောက်ကျပြီးမှ ထွက်လာပါက ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တစ်ဦးနှင့် တည့်တည့်တိုးမိနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

"ဒီခရီးစဉ်က တကယ်ပဲ အန္တရာယ်များသားပဲ..."

လီဝူမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အရေးကြီးတာက ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ။"

ဖန့်ချန်က နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ဆီသို့ အမြန်ပင် ဦးတည်လိုက်သည်။ ခုနက စောင့်ကြည့်ခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် အလွန်ကြောက်လန့်သွားရသည်။ သူသည် ဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကို ပေါင်းစပ်ထားပြီး အဆင့်တူချင်းတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော်လည်း ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။ ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ နှင့် ဟင်းလင်းပြင် လွတ်မြောက်ခြင်း ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသည့် ခံစားချက်မှာ မပျောက်သေးပေ။

အခန်း (၂၄၂၆) - ငါ ကျိလင် က မတ်မတ်ရပ်တည်နိုင်သူပါ

"ကျိလင်၊ မင်း ကြားပြီးပြီလား၊ ဖန့်ချန်က အရင်က နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမ က ဆုချီးမြှင့်တဲ့ 'စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တွေကို သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာ ညီ၊ ညီမတွေကို စားဖို့ ပေးလိုက်တယ်တဲ့၊ ဒါကြောင့်ပဲ သူတို့ အရင်တစ်ခါက ၁၀ ကြိမ်ဆက်တိုက် အနိုင်ရခဲ့တာလေ "

ကျိုကျိတောင် ၊ ကောင်းကင်ငါးပါးစစ်မြေပြင် နှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျောင်းသားများစွာသည် စုရုံးကာ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံအချို့ကို ဖလှယ်နေကြသည်။

ထိုအထဲမှ ကျောင်းသားတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် အလွန်ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည့် သတင်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်ရာ နေရာတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျောင်းသားအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

ကျိလင်သည် ဝူချုံံံး နှင့် အတူထိုင်ကာ ဘာမှမပြောဘဲနေနေသော်လည်း သူ့နာမည်ကို လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကာ -

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုကျောင်းသားက စကားကို ပြန်လည် ထပ်ပြောပြသည်။

ကျိလင်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မကောင်းတော့ပေ။

တစ်ဖက်လူမှာ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တွေကို စားမကုန်အောင် ဖြစ်နေပြီး တခြားလူတွေကိုတောင် ဝေပေးနေတာလား။

"ဟာ... အရင်တုန်းက ငါလည်း 'ကရုဏာတောင်' မှာသာ ဝင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး တစ်လုံးလောက်တော့ ရမှာပဲ။ အဲဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။ ငါ ကျောင်းတော်ကို ရောက်တာ ကြာပြီ၊ အိမ်မှာလည်း အထွတ်အထိပ်တာအိုအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေပေမယ့် စင်ကြယ်တဲ့ ဗောဓိသီး ကို စားဖို့အခွင့်အရေးက အခုထိကို နည်းလွန်းနေတုန်းပဲ..."

ကျောင်းသားအချို့၏ မျက်နှာတွင် မနာလိုမှုများနှင့်အတူ အနည်းငယ်သော ငြူစူခြင်းများ ရောထွေးနေသည်။

"ရွှမ်ပုထုံ၊ မင်းက အရင်က ကရုဏာတောင် ရဲ့ ကျောင်းသား မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် လူအများစုမှာ ရွှမ်ပုထုံကို အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိနေသည်။

ရွှမ်ပုထုံက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခပ်ဖွဖွ ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ ကျိုကျိတောင်ကို ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ငါက ကျိုကျိတောင်ရဲ့ ကျောင်းသားပဲ၊ ကရုဏာတောင်နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး။"

"နှမြောစရာပါပဲ..."

"ဘာကို နှမြောတာလဲ"

ရွှမ်ပုထုံက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး -

"ဒါ ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို မင်း လာမရှုပ်ပါနဲ့"

"ရွှမ်ပုထုံ၊ မင်း အထင်မမှားပါနဲ့။"

ထိုသူက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူ တကယ်ပင် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ချင်တာ မဟုတ်ပါ၊ မပြောဘဲ မနေနိုင်၍သာ ဖြစ်သည်။

"အရင်က ဟော်ဆွေ့မျိုးဆက် က လူတစ်ယောက်က မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဗောဓိသီး အလုံး (၃၀) ကို အလွဲသုံးစား လုပ်လိုက်တဲ့အတွက် ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ပါ အထိနာခဲ့ရတယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ခွဲဝေပေးတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာရတနာ နဲ့ အတွင်းနယ်မြေ ကျောက်တုံး တွေက အရင်နှစ်တွေကထက် (၅၀) ရာခိုင်နှုန်းတောင် လျော့နည်းသွားတယ်။ အခြေအနေက ခက်ခဲနေတာ၊ ကရုဏာတောင်ဘက်ကတော့ ဘာမှ မထိခိုက်တာကို တွေးမိတော့..."

"မင်း လျှောက်ပြောနေတာ၊ ဟော်ဆွေ့မျိုးဆက်ကိုပဲ အပြစ်တင်ချင်နေတာလား။ ဟော်ဆွေ့မျိုးဆက်က လူသားမျိုးနွယ်စုထဲမှာ မပါဘူးလား"

ချင်မျိုးနွယ်စု တပည့်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူကလည်း လက်မလျှော့ဘဲ စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြောတာ မှားလို့လား "

"ရပါပြီ၊ အားလုံးပဲ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ကြပါတော့။ ကိစ္စက ပြီးသွားပြီ၊ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုတွေ ပိုပြီး စည်းလုံးဖို့ လိုတယ်။ ဒီတစ်ခါ အပြစ်ပေးခံရတာက နှစ်နှစ်ထောင်လောက်ဆိုရင် ပျောက်သွားမှာပါ။ ဒီနှစ်တွေကိုပဲ သည်းခံကျော်ဖြတ်လိုက်ကြပါ။"

ကျောင်းသားအချို့က ကြားဝင် ဖျန်ဖြေပေးသည်။

"ကရုဏာတောင်နဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ အဲဒါ ဖန့်ချန်ရဲ့ အရည်အချင်းပဲ၊ အရင်က ငါတို့လည်း အဲဒီကနေ အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား။"

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကရုဏာတောင်ဘက်က လူအများရဲ့ ဒေါသကို ဆွပေးမိလို့ လူမျိုးစု တော်တော်များများက ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်မြေပြင်မှာ ကရုဏာတောင် ကျောင်းသားတွေကို အပြီးသတ် သတ်ပစ်မယ်လို့ ကြွေးကြော်ထားတယ်လို့ ကြားရတယ်။"

"မင်းသတင်းက ဟုတ်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြီးသတ် သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့် ထပ်ထွက်လာတာလား။"

"အရင်တစ်ခါ အဲဒီအမိန့်နဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရတာက ရွှမ်ထျန်းတောင် မဟုတ်လား"

"အဲဒီနှစ်တွေတုန်းက ရွှမ်ထျန်းတောင်ရဲ့ တပည့်တွေ သေဆုံးမှု များလွန်းခဲ့တယ်၊ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ရှန်းတောက်ယို တောင် အဲဒီအမိန့်ကြောင့် သေသွားတာပဲ။"

"ဟုတ်တယ်၊ အခုထိ ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူး၊ ရွှမ်ထျန်းတောင်က ဘယ်လို အကြီးအကဲကိုများ စော်ကားမိတာလဲဆိုတာလည်း မသိဘူး။"

"ဒီတစ်ခါ ကရုဏာတောင် သတင်းက ဟုတ်လို့လား၊ ဘယ်သူ့ကို စော်ကားမိလို့လဲ။"

"ဘယ်သူ သိမှာလဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကို စော်ကားမိလဲဆိုတာလည်း မပြောတတ်ဘူး... ဖန့်ချန် တစ်ယောက်တည်းတင် ဒီနှစ်တွေအတွင်း စော်ကားမိထားတဲ့လူက မနည်းတော့ဘူး မဟုတ်လား။ ငါတို့ ချင်းမင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲက ယန်တန်း မျိုးနွယ်စုကိုလည်း စော်ကားဖူးတယ်၊ ရှီး မျိုးနွယ်စုကိုလည်း..."

"ကရုဏာတောင် ကျောင်းသားတွေက အရင်တစ်ခါ ၁၀ ကြိမ်ဆက် အနိုင်ရခဲ့တယ်၊ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကလည်း ရက်စက်လွန်းတယ်။ အရှုံးပေးကြောင်း ဝန်ခံတဲ့သူကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေက သေတာ ဒါမှမဟုတ် ဒဏ်ရာအကြီးအကျယ် ရသွားတာပဲ၊ အတွင်းနယ်မြေတောင် ပေါက်ကွဲသွားတာဆိုတော့ လူတော်တော်များများရဲ့ အငြိုးကို ခံထားရတာပဲ။"

"ဒီတစ်ခါတော့ ကြည့်ကောင်းမယ့် ပွဲတွေ့တော့မယ်..."

"ကျိလင်၊ ဖန့်ချန် အရင်က ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကို ဝင်တုန်းက မင်းရဲ့ အဘိုးအိုက အကြံပြုပေးခဲ့တာလို့ ကြားတယ်၊ သူ ဒီတစ်ခါ ဗောဓိသီးတွေကို ဝေပေးတုန်းက ဘာလို့ မင်းကို မပေးတာလဲ။"

လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့မှာ ကျိလင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ရွှမ်ပုထုံသည် ကျိလင်ကို ခဏကြာ ကြည့်ပြီးနောက် စဉ်းစားကာ -

"ဘာလို့ မင်းရဲ့ ဂုဏ်မာနကို ချထားပြီး သွားမမေးကြည့်တာလဲ၊ အဲဒါက စင်ကြယ်တဲ့ ဗောဓိသီးလေ..."

ဝူချုံးသည် ကျိလင်၏ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အားပေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိလင်သည် လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သလို ဝူချုံး၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ခါထုတ်လိုက်ပြီး ဝူချုံး၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်အောက်တွင် အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်နေတာနဲ့ပဲ ဖန့်ချန်ဆီမှာ သွားတောင်းခိုင်းမလို့လား။"

"ဟာ..."

ဝူချုံး၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး စိတ်ထဲမှ ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျိလင်နှင့် ချစ်သူဖြစ်ခဲ့မိသည်ကို နောင်တရသော်လည်း အချိန်ကား နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိလင်သည် အနီးနားရှိ ကျောင်းသားများကို ကြည့်ကာ အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ကျိလင်က မတ်မတ်ရပ်တည်နိုင်သူပါ။ ကျောင်းတော်ကို ဝင်ကတည်းက ဖန့်ချန်နဲ့ ငါနဲ့က လမ်းကြောင်းချင်း မတူဘူး။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ပါစေ ငါနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး။ မင်းတို့ နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို သူ့နဲ့ ယှဉ်ပြီး မပြောကြပါနဲ့တော့။"

စကားပြောပြီးနောက် ကျိလင်သည် ထရပ်ကာ ထွက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး ရေစက်များ ကျလာမတတ် ဖြစ်နေသည်။

လူတိုင်းမှာ အခက်တွေ့သွားကြသည်။ ကျိလင် ထွက်သွားပြီးနောက်မှသာ စကားဝိုင်းကို ပြန်စကြသည်။

...

"ဖန့် ကျောင်းသား၊ ရှိလား။"

ကျိလင်သည် ဂူကျင့်ကြံခန်း၏ တံခါးကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက်နှင့် ရပ်နေသည်။

အချိန်အားဖြင့် မိနစ် (၃၀) ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဖန့်ချန် တံခါးဖွင့်မပေးတော့ဘူးဟု ထင်သည့်အချိန်တွင် တံခါးပွင့်လာသည်။

"အော် မင်း ငါ့ဆီ ဘာလာလုပ်တာလဲ။"

ဖန့်ချန်သည် ကျိလင်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ဒီကောင်ကို မတွေ့တာ တော်တော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်မြေပြင်ကို သွားသလား၊ မသွားဘူးလားဆိုတာတောင် သူ မမှတ်မိတော့ပေ။

ကျိလင်၏ မျက်နှာတွင် အတင်းအဓမ္မ ပြုံးလိုက်ကာ -

"အဲဒါက ဒီလိုပါ၊ ငါ အရင်က အိမ်ပြန်သွားတုန်းက ငါ့ရဲ့ အဘိုးအိုက မင်းကို နှုတ်ဆက်ပေးဖို့ မှာလိုက်လို့ပါ။"

"အော်၊ မင်းရဲ့ အဘိုးအို ကျန်းမာရေး ကောင်းရဲ့လား။"

ဖန့်ချန် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါတယ်။"

ကျိလင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဖန့်ချန်သည် ကျိလင် ပြန်မသွားသည်ကို မြင်သောအခါ -

"ဝင်ခဲ့ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့"

ကျိလင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩဝမ်းသာမှုများ ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဖန့်ချန်နှင့်အတူ ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်သွားပြီး ဖန့်ချန် ကိုယ်တိုင် ပြုတ်ထားသော လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း အကြောင်းအရာမျိုးစုံ ပြောဆိုနေကြသည်။

ဖန့်ချန်လည်း အကြောင်းသင့်သလို လိုက်ပြောနေပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် အရင်က အကြောင်းများ၊ ကောင်းကင်ငါးပါးစစ်မြေပြင်ထဲက အခြေအနေများအကြောင်းကို မိတ်ဆွေဟောင်းများကဲ့သို့ စကားပြောနေကြသည်။

အချိန်ပေါင်း (၃) နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ဖန့်ချန် ထရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်က နောက်ကျနေပြီ၊ ငါ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် တရားမှတ်ရဦးမယ်၊ မင်း..."

ကျိလင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အချိန်တွေ ဒီလောက်မြန်မြန် ကုန်သွားတာလား။

သူ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ပြောဖို့ လိုအပ်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သွားကိုကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဖန့် ကျောင်းသား၊ ငါ မကြာသေးခင်က ကြားတာ... မင်းမှာ စင်ကြယ်တဲ့ ဗောဓိသီးတွေ စားမကုန်လို့ မင်းအောက်က ဂျူနီယာ ညီ၊ ညီမတွေကို ဝေပေးလိုက်တယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား။"

"ဒီသတင်းကလည်း မြန်လိုက်တာ။"

ဖန့်ချန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို ကောလာဟလတွေကို သိပ်ပြီး မယုံပါနဲ့။ စင်ကြယ်တဲ့ ဗောဓိသီးတွေကို ဘယ်သူကများ များတယ်လို့ ပြောမလဲ၊ စားနိုင်ရင် ငါ အစ ကတည်းက စားပြီးပြီ။ ပြောရရင်လည်း စင်ကြယ်တဲ့ ဗောဓီသီးတွေကြောင့်သာ၊ မဟုတ်ရင် ငါ နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမ က နောက်ခံအရမ်းကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရား ဆက်ခံသူတွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။"

"အဲ..."

ကျိလင် စကားဆက်စရာ မရှိတော့ဘဲ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အလွန်တင်းကျပ်နေသလို ခံစားရသည်။

ထို့နောက် သူ ဖန့်ချန်နှင့်အတူ တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။ ဖန့်ချန် တံခါးပိတ်ရန် ပြင်သည့်အခါ ကျိလင် ရုတ်တရက် ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်။

"ကျန်နေတဲ့ ဗောဓိသီးတွေ ရှိသေးရင် ငါ့ကို တစ်လုံးလောက် ပေးနိုင်မလား။ မင်း အရင်က ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကို ဝင်နိုင်တာ ငါ့ရဲ့ ကျိမိသားစုနဲ့ မကင်းဘူး။ ဘယ်လိုပဲပြောပြော ဒါက အကြောင်းတရားတစ်ခုပဲ၊ ပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား။"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဖန့်ချန်က သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးကာ တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိလင်၏ ဂုဏ်မာနမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။