အခန်း (၂၄၂၉-၂၄၃၀)

အခန်း (၂၄၂၉) - ကျွန်တော် လုံးဝ နောင်တရပါပြီ

တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ။

ချန်အင်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများတွင် ခဏတာ ကြောင်အမ်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးမှ ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် မိမိ၏ သူတော်စင်ကျမ်းစာ ကို စတင်ကျင့်ကြံလိုက်သည်။ ထိုသူ ပြန်မရောက်လာခင်မှာပင် အဆင့်တက်ခြင်းကို အပြီးသတ်နိုင်ဖို့ သူမ မျှော်လင့်နေမိသည်။

ထိုသို့ဖြင့် အဆင့်တက်သွားပါက သူသည် သူမ၏ အတွင်းနယ်မြေ စွမ်းအားများကို လုယူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အတွင်းနယ်မြေထဲတွင် ထူးခြားသော စွမ်းအားတံဆိပ် များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွင်းနယ်မြေ စွမ်းအားများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်ယှက်ကာ ချန်အင်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ သူမ၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါမှာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တိုးတက်လာနေသည်။

……

"တရားခုံရုံးရှေ့တွင် ရပ်နေသူဟာ ဘယ်သူလည်းဟေ့ "

တရားမျှတပြီး ပြတ်သားသော အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ချင်ကွမ်းဟိုင်၏ နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ အလိုအလျောက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် အလွန်မြင့်မားသော တရားစီရင်ရေး စားပွဲခုံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစားပွဲခုံနောက်တွင် ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခု ထိုင်နေသည်။ တစ်ဖက်လူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒီနေရာက..."

ချင်ကွမ်းဟိုင်က ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ရုံးထိန်းနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားပြီး အပေါ်စီးမှနေ၍ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဘာတွေနှင့် ကြုံတွေ့နေရမှန်း ခဏတာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ ခုနက... ဟုတ်ပြီ၊ ငါ ခုနက ချန်အင်းရွှယ်ရဲ့ အတွင်းနယ်မြေထဲမှာ ရှိနေတာ၊ ပြီးတော့..."

ချင်ကွမ်းဟိုင် အရာအားလုံးကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာပြီး ထရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သံကြိုးတစ်ချောင်းက သူ့ကို မြေကြီးပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ သတ္တိတွေ ကောင်းလှချည်လား၊ ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိရဲ့လား "

ချင်ကွမ်းဟိုင် ဒေါသတကြီးဖြင့် သံကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖြတ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သူ၏ 'စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း' နောက်ပိုင်းအဆင့် စွမ်းအားကို တစ်စက်ကလေးမျှပင် အသုံးမပြုနိုင်ဘဲ သံကြိုးကို မဖြတ်နိုင်သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

"တရားခုံရုံးရှေ့တွင် ရပ်နေသူဟာ ဘယ်သူလည်းဆိုတာကို အမြန်ဆုံး ပြောဆိုလော့။"

အာဏာပါသော အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ကွမ်းဟိုင်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးဟန်ဆောင်နေတာလား၊ ငါက ချင်မိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် ချင်ဝူကျိုးပဲ။ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ဖမ်းရဲတာ၊ ဟော်ဆွေ့ ဘိုးဘေးက မင်းတို့ကို အရိုးထုတ် ကြွက်သားခွာ လုပ်မှာ မကြောက်ဘူးလား။"

ဖန့်ချန်က ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘဲ အနီရောင်ခေါင်းစဉ်ပါသော တရားစီရင်ရေး ဝါးတုတ်များ ကို ပစ်ချလိုက်သည်။

လီဝူနှင့် ချီယန်သူတော်စင်တို့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ချင်ကွမ်းဟိုင်ကို တုတ်ဖြင့် ဆယ်ချက်ရိုက်လိုက်သည်။ ပထမဆုံးအချက် ရိုက်လိုက်သည်နှင့် ချင်ကွမ်းဟိုင်သည် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသို့သော နာကျင်မှုမျိုးကို သူ ဘဝမှာ တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးပေ။ သူ၏ အော်ဟစ်သံမှာ မဆုံးခင်မှာပင် ဒုတိယမြောက် တုတ်ချက်က ပြန်လည် ထိမှန်သွားသဖြင့် အော်ဟစ်သံမှာ သက်ပြင်းချသံအဖြစ် ပြောင်းသွားသည်။

ထို့နောက် တတိယမြောက် တုတ်ချက်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် ကွဲကြေသွားစေသလို ခံစားရသည်။ သူ ဤမျှလောက် အားကိုးရာမဲ့သည့် အခြေအနေမျိုး မကြုံခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤမျှလောက် နာကျင်မှုကို မခံစားခဲ့ရဖူးပါ။

"မရိုက်နဲ့... မရိုက်ကြပါနဲ့တော့..."

ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် တောင်းပန်သည်။ စတုတ္ထမြောက် တုတ်ချက်ကလည်း ထိမှန်သွားသည်။

"အား"

ထို့နောက် ပဉ္စမ၊ ဆဌမ၊ သတ္တမ...

သူ၏ တင်ပါးများမှာ အသားစများ ပြဲထွက်ကုန်ပြီး သွေးများ စီးကျနေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး မေးစေ့မှတစ်ဆင့် ချွေးစက်များ စီးကျနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ဖြူဖျော့သွားပြီး မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေသည်။

ကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ၁၁ ချက်မြောက် တုတ်ချက် မရှိတော့သည့်အခါမှသာ ချင်ကွမ်းဟိုင်၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

"တရားခုံရုံးရှေ့တွင် ရပ်နေသူ၊ အမည်ကို ပြောဆိုလော့။"

"ငါက ချင်ကွမ်းဟိုင်၊ ချင်ကွမ်းဝူရဲ့ သားပဲ "

ချင်ကွမ်းဟိုင်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မိမိ၏ အမည်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ အစောပိုင်းက ခံစားခဲ့ရသော လူမဆန်သည့် နာကျင်မှုမျိုးကို သူ ထပ်မခံစားလိုတော့ပါ။

ချင်ကွမ်းဝူရဲ့ သား ဟုတ်လား။

ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမို အေးစက်လာသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ သူ့ထံမှ ဘာမှ မရသဖြင့် ယခုအခါ ကရုဏာတောင်မှ ကျောင်းသားများကို ပစ်မှတ်ထားနေပြီလား။ ကရုဏာတောင်မှ ကျောင်းသားတွေက စင်ကြယ်တဲ့ ဗောဓိသီး စားခဲ့ဖူးလို့လား။

"ချင်ကွမ်းဟိုင်၊ ဒီနေ့ မင်း ဒီနေရာကို ဘာလို့ ရောက်နေရတာလဲဆိုတာ မင်း သိလား။"

ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ ချင်ကွမ်းဟိုင်၏ ချွေးစေးများ အနည်းငယ် သက်သာသွားပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက်ချကာ လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး သခင်ကြီးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းပြပေးပါခင်ဗျာ။"

နောက်ထပ် အနီရောင်ခေါင်းစဉ်ပါသော တရားစီရင်ရေး ဝါးတုတ် တစ်ခုက ချင်ကွမ်းဟိုင်၏ ရှေ့သို့ 'ဖတ်' ကနဲ ကျလာသည်။ ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် နောင်တများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အမိန့်စာမှာ အလွန်သေးငယ်သော စွမ်းအင်နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီဝူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချင်ကွမ်းဟိုင်ကို ထပ်မံ၍ ဆယ်ချက်ရိုက်လိုက်သည်။ ရိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင် ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်မှ တံတွေးများ စီးကျနေသည်။

"ငါ မင်းကို ဒီနေရာမှာ ဘာကြောင့် ဖမ်းလာတာလဲဆိုတာ မင်း သိပြီလား။"

ဖန့်ချန်က ထပ်မေးသည်။

ချင်ကွမ်းဟိုင်သည် ချန်အင်းရွှယ်ကို ပြန်တွေးလိုက်မိပြီး စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ချန်အင်းရွှယ်က ချန်မိသားစုကနေ လာတာ၊ နောက်ခံ သိပ်မရှိဘူးလေ။ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကို ရောက်တာလည်း သိပ်မကြာသေးဘူး၊ ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်မြေပြင်မှာ ရလဒ်ကောင်းရလို့ ကရုဏာတောင် ကျောင်းသား ဖြစ်လာရုံလောက်ပဲ ရှိတာ...

သူမက အဓိကကျောင်းသားလည်း မဟုတ်၊ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားလည်း မဟုတ်၊ ကောင်းကင်အရှင်ရဲ့ ဆက်ခံသူလည်း မဟုတ်ဘဲ ဘာလို့ ဒီလို အင်အားကြီးသူက ဂရုစိုက်ရတာလဲ။

ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ သွားကို ကြိတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး အရင်က လူသား သူတော်စင်တချို့ကို သတ်ခဲ့မိလို့လား၊ ဟုတ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်၊ ချင်းမင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကိုလည်း လက်ခံပါ့မယ်။"

နောက်ထပ် တရားစီရင်ရေး ဝါးတုတ် တစ်ခု ထပ်ကျလာသည်။ လီဝူတို့လည်း နားလည်သွားကြပြီ၊ ဖန့်ချန်သည် အချိန်ဆွဲနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်အတွင်း အတွင်းနယ်မြေမှာ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီး ခဏ ခဏပါဦး "

ချင်ကွမ်းဟိုင်သည် အမိန့်စာကို မြင်သည်နှင့် နာကျင်မှုများက စိတ်ထဲသို့ လှိုက်တက်လာသည်။ လီဝူတို့က ဘာမျှ မပြောဘဲ လက်ကို မြှောက်ကာ ရိုက်လိုက်သည်။ တစ်ချက်၊ နှစ်ချက်၊ သုံးချက်...

နောက်ထပ် ဆယ်ချက်ရိုက်ပြီးနောက်တွင် ချင်ကွမ်းဟိုင်သည် အချိန်တိုင်းမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်နေပြီး ဤနာကျင်မှုကို သူ မခံစားနိုင်တော့ပေ။ သေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမည် ထိုနာကျင်မှုမှာ သေခြင်းထက် အဆတစ်သန်း၊ တစ်သိန်းမျှ ပိုမို ဆိုးရွားလှသည်။

"မင်း ဒီနေရာမှာ ဘာကြောင့် ရှိနေလဲဆိုတာ သိလား။"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သိပါပြီ..."

ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ တုန်ရီနေရင်းဖြင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူသည် ချင်ကွမ်းဝူထံမှ ကရုဏာတောင် ကျောင်းသားများ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး စားခဲ့ဖူးကြောင်း သိရှိပြီးနောက် ယင်သူတော်စင်နည်းလမ်းကို ကျင့်သုံးရန် ကြံစည်ခဲ့ပုံ၊ သူ့ကျွန် လန်ကျောက်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ချန်မိသားစုထံ သွားကာ ချန်အင်းရွှယ်ကို လိမ်ညာခေါ်ဆောင်ခိုင်းပုံများအထိ ပြောပြလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ယင်သူတော်စင်နည်းလမ်းကို မစတင်ရသေးပါဘူး၊ သခင်ကြီးက အခုလို ဖမ်းခေါ်လာတာပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး အမှားကြီး မလုပ်မိသေးတဲ့အတွက် တစ်ခါလောက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ "

ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ ငိုယိုကာ တောင်းပန်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး၊ တကယ် နောင်တရပါပြီဗျာ "

"ယင်သူတော်စင်နည်းလမ်းဆိုတာ ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်မြေပြင်မှာ ခွင့်မပြုဘူး။ ဒီနည်းလမ်းကို ဘယ်သူသင်ပေးတာလဲ၊ ပြောစမ်း။"

"သခင်ကြီးကို မလိမ်ညာရဲပါဘူး၊ ဒီနည်းလမ်းကို ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကျွန် လန်ကျောက် ရရှိခဲ့တာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သူ အပြင်ဘက်မှာ ပုရွက်ဆိတ်အိမ် တွေကို တိုက်ခိုက်ရင်း ရခဲ့တာပါ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို ဆက်သခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် ဒီနည်းလမ်းကို နှစ်အတော်ကြာ ရထားပေမဲ့ တစ်ခါမှ မသုံးဖူးပါဘူး၊ ဒီတစ်ခါက ပထမဆုံးအကြိမ်ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်ကြီး စဉ်းစားပေးပါ "

ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ အလျင်အမြန် ပြောဆိုသည်။

ချီယန်သူတော်စင်က သူ့ကို ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ သက်ပြင်းချမိသည်။ ဤတရားစီရင်ရေး အတတ်၏ တန်ခိုးကြောင့် သံမဏိစိတ်ဓာတ်ရှိသူပင်လျှင် ကြောက်လန့်တတ်သော ကြွက်ကလေးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"မင်းရဲ့ ပထမဆုံး အမှားမို့လို့ ဒီတစ်ခါ ခွင့်လွှတ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ လွင့်စဉ်သွားပြီး ပြန်လည်မဝင်စားနိုင်တော့ဘူး နားလည်လား။"

"နားလည်ပါပြီ၊ နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်တော်မျိုး လုံးဝ နောင်တရပါပြီ "

ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငြိတ်လိုက်သည်။ လီဝူနှင့် ချီယန်သူတော်စင်တို့သည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အရိပ်အယောင်ဖြင့် ချင်ကွမ်းဟိုင်ကို ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

……

ချန်အင်းရွှယ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် မျက်လုံးကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများ ပေါ်လာပြီး ချင်ကွမ်းဟိုင်သည် ထိုသူနှစ်ဦး၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရကာ ပြန်ရောက်လာသည်။

"နှစ်ယောက်သား သွားပါဦး "

ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်သွားပြီးနောက် လီဝူတို့ကို ချက်ချင်း လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဖြူရောင် မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ချင်ကွမ်းဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း မှိုင်းညှိုသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အငြိုးအတေးများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

အခန်း (၂၄၃၀) - ဝိညာဉ်လွင့်ပျံ၊ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်း

ချင်ကွမ်းဟိုင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်အင်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် သတိဝီရိယ ရှိလာသည်။ ခုနက လူနှစ်ယောက်၏ သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည်လည်း ချင်မိသားစုဝင် သူတော်စင်များ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

သို့သော်လည်း...

တစ်ဖက်လူက သူမ၏ အတွင်းနယ်မြေထဲသို့ မည်သို့လျှင် လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်နိုင်ရတာလဲ။ ထိုအတွင်းနယ်မြေ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော သူမကိုယ်တိုင်ပင် တစ်စုံတစ်ရာကို မခံစားမိခဲ့ပေ။ အတွင်းနယ်မြေထဲတွင် တစ်ဖက်လူက တံခါးတစ်ချပ်ကို အဓမ္မဖွင့်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ချန်အင်းရွှယ်မှာ ဤအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းမည့်နည်းလမ်းကို ခဏတာ ရှာမတွေ့တော့ဘဲ မိမိခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အဆင့်တက်မည့် စွမ်းအင်အရှိန်အဝါကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားကာ အဆင့်တက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ချင်ကွမ်းဟိုင်က ချန်အင်းရွှယ်ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် တားဆီးသင့်၊ မတားဆီးသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

"အဲဒီကောင်က လူသားမျိုးနွယ်တော့ မဟုတ်ရဘူး၊ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲမသိဘူး။ ငါ အခုလုပ်နေတာကို သူက ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ။"

"ဒါမှမဟုတ်... ဒီလမ်းက ဖြတ်သွားတဲ့ သက်ကြီးဝါကြီး တစ်ယောက်ယောက်များလား။ ငါ ယင်သူတော်စင်နည်းလမ်း ကျင့်နေတာကို ကြည့်မရလို့ လာဆုံးမတာ ဖြစ်နိုင်မလား။"

"ဒီလို လူကြီးလူကောင်းမျိုးဆိုရင်တော့ ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ လုပ်ချင်ရာ လုပ်နေကြတာပဲ၊ ချန်အင်းရွှယ် သေမလား ရှင်မလားဆိုတာ သူတို့ ဂရုစိုက်ပါ့မလား။"

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ချန်အင်းရွှယ်ကို အရေးမစိုက်တော့ဘဲ ဤနေရာမှာပင် မိမိ၏ ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည် ကုစားလိုက်သည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာမှာ အပြင်ပန်း ဒဏ်ရာသက်သက်သာ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ တွေးခေါ်မှုမှာ ပိုမို ခိုင်မာသွားသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ တကယ်ပဲ သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆုံးမလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ခုနက အရိုးထဲထိအောင် နာကျင်ခဲ့သည့် ခံစားချက်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေအားဖြင့် ထူးဆန်းသော မှိုင်းတိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် သူ နားမလည်နိုင်သည့် တစ်စုံတစ်ရာသော နည်းလမ်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင် သူ၏ ဒဏ်ရာက ဒီလောက်တောင် ပေါ့ပါးနေမည် မဟုတ်ပေ။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်...

ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ ဒဏ်ရာများ ပြန်ကောင်းသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရပြီး အတွင်းနယ်မြေ စွမ်းအားဖြင့် အဝတ်အစားသစ် တစ်စုံကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်အင်းရွှယ်ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်အင်းရွှယ်မှာ နီရဲသောနတ်ဘုရားအသီး ၏ ထူးခြားသော အာနိသင်ကို မဖိနှိပ်နိုင်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအင်များမှာ ရူးသွပ်စွာ တိုးတက်လာပြီး စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အားပြုနေသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်းပါ..."

ချန်အင်းရွှယ်က စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေကို သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့်အတွက် မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ရိုက်ခတ်လာသည်။ ဤသို့ဖြင့် အဆင့်တက်သွားပါက တစ်ဖက်လူက သူမ၏ အတွင်းနယ်မြေ စွမ်းအားများကို မလွဲမသွေ လုယူတော့မည်ဖြစ်သည်။

သူမ တွေးထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချင်ကွမ်းဟိုင်က သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ယခုချက်ချင်းပင် ယင်သူတော်စင်၏ လုယူခြင်း နည်းလမ်းကို သုံးမသုံး စိတ်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေသည်။ သို့သော် ခဏကြာပြီးနောက် သူ၏ လောဘကို ခဏတာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် ချန်အင်းရွှယ်၏ အရှိန်အဝါမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ ပိုမို နီးကပ်လာသည်။ ချင်ကွမ်းဟိုင် နောက်ကျနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ချန်အင်းရွှယ် စိတ်ထဲတွင် သံသယ ဖြစ်မိသော်လည်း သူမ ဘာမှ မမေးတော့ဘဲ သူတော်စင်ကျမ်းစာ ကို အာရုံစိုက်ကာ ကျင့်ကြံနေသည်။ အဆင့်တက်ခြင်း အပြီးသတ်သွားပါက အတွင်းနယ်မြေမှာ တည်ငြိမ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ယင်သူတော်စင်နည်းလမ်းဖြင့် လုယူ၍ မရတော့ပေ။

"ဟွန်း "

ချင်ကွမ်းဟိုင်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် လှောင်ပြုံး ရယ်လိုက်သည်။

"ရက်အနည်းငယ် နောက်ကျသွားပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက တည်ငြိမ်သွားတာပဲ။ ငါ လုယူနိုင်မယ့် စွမ်းအားတွေလည်း အများကြီး လျော့နည်းသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ မရှိတာထက်စာရင် ရှိတာက ပိုကောင်းတာပေါ့၊ မဟုတ်လား။"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချင်ကွမ်းဟိုင်သည် မိမိ၏ သွေးစက်များကို ပူဇော်ကာ လုယူခြင်း အစီအရင်ကို ဆွဲရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ချန်အင်းရွှယ်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များ လုံးဝ ပျက်သုဉ်းသွားသည်။ သူမသည် အချိန်တိုအတွင်း 'စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း' နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်လူ အစီအရင်ပြီးသွားသည်နှင့် သူမ၏ အတွင်းနယ်မြေ စွမ်းအားများအားလုံးမှာ တစ်ဖက်လူအတွက် အစာဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ သူမမှာ အသက်ရှင်လျက် အစားခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဘာတစ်ခုမျှပင် ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ကရုဏာတောင်မှ အစ်ကို အစ်မများ၏ မျက်နှာများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းလာသည်။ ထိုအတွေးများမှာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးသော လှောင်ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အားလုံးပဲ၊ ကျွန်မတော့ အရင်သွားရတော့မယ် ထင်တယ်။"

"ကရုဏာတောင်က ကောင်းကင်ငါးပါး မှာ ကျော်ကြားသွားမယ့်နေ့ကို မမြင်ရတော့တာတော့ နှမြောစရာပဲ။"

ချန်အင်းရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင် နမြောတသမှုများ ရှိနေသော်လည်း လက်တွေ့ကို ခေါင်းငုံ့ခံရတော့မည်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ 'ဝိညာဉ်ချုပ်စပ်သံချောင်း' ထိုးထားခံရသဖြင့် ၎င်းကို မဖယ်ရှားနိုင်သရွေ့ သူမမှာ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ခုတ်ထစ်ခံရမည့် ငါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူမ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် အချိန်တွင်...

သူမ၏ ရှေ့တွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများ ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ထိုလူကြီးနှစ်ဦးမှာ ထပ်မံ၍ ထွက်လာပြန်သည်။ တစ်ယောက်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ လည်ပင်းကို ထပ်မံ၍ အချုပ်ခံလိုက်ရသည်။

"အား"

ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ ယခုမှပင် သတိဝင်လာပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ချန်အင်းရွှယ်၊ ငါတို့ အရှင်ပြောခိုင်းလိုက်တာက မင်း စိတ်ချလက်ချ အဆင့်တက်ပါ။ ဒီကောင် မင်းရဲ့ အတွင်းနယ်မြေကို လုယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ချီယန်သူတော်စင်က ချင်ကွမ်းဟိုင်ကို ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချန်အင်းရွှယ်ကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြသည်။

ချန်အင်းရွှယ်မှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမ ထင်မထားသည်မှာ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ချင်ကွမ်းဟိုင်ဘက်မှ မဟုတ်ဘဲ သူမကို ကူညီရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ချင်ကွမ်းဟိုင် အဖမ်းခံရပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ရက်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ရှိမှန်း သူမ ယခုမှ နားလည်သွားသည်။

ဒါကြောင့်ကိုး

"မှားယွင်းတာပါ၊ မှားယွင်းတာပါ ကျွန်တော် ရှင်းပြလို့ ရပါတယ်ဗျာ"

ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အသံများပင် ပြတ်တောက်သွားသည်။ ချီယန်သူတော်စင်က ပြန်လှည့်၍ တစ်ချက်ရိုက်လိုက်ရာ ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ ပတ်ပတ်လည် လည်သွားပြီးနောက် သံကြိုးကို ဆွဲကာ သေခွေးတစ်ကောင်ကို ဆွဲသကဲ့သို့ မြူခိုးများထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

……

"တရားခုံရုံးရှေ့တွင် ရပ်နေသူ၊ အမည်ကို ပြောဆိုလော့။"

အေးစက်သော အသံမှာ ချင်ကွမ်းဟိုင်၏ နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူ စကားပင် မပြောရသေးမီ အနီရောင်ခေါင်းစဉ်ပါသော တရားစီရင်ရေး ဝါးတုတ်မှာ သူ့ရှေ့တွင် ကျလာသည်။ ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ ဝိညာဉ်လွင့်ပျံမတတ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ် အမိန့်စာ တစ်ခု၊ တတိယ၊ စတုတ္ထ...

"သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော် မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး တကယ် မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ သခင်ကြီးကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ ချန်အင်းရွှယ်အတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် လျော်ကြေးအားလုံး ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ် "

ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ ငိုယိုတောင်းပန်သည်။ သူ ယခုမှပင် သေချာသွားသည်မှာ ဖန့်ချန်က ချန်အင်းရွှယ်ကို အမှန်တကယ် စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူ့ကို ကောင်းကင်အရှင် ရဲ့ အသည်းနှလုံးကိုပင် ပေးပါစေဦးတော့၊ သူ ချန်အင်းရွှယ်ကို နောက်တစ်ခါ ထိရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် ပြန်မလှည့်ဘဲ ထွက်ပြေးရန်သာ စိတ်ကူးနေသည်။

"ရိုက်ပြီးမှ စကားပြောကြမယ်။"

"အား သခင်ကြီး၊ မ မရိုက်ပါနဲ့တော့ သခင်ကြီးရယ်"

ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ အူတက်အောင် အော်ဟစ်နေသည်။ သို့သော် တုတ်ချက်များ ကျလာသည့်အခါ သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တိတ်သွားသည်။ အလွန်နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ပင် မအော်နိုင်တော့ပေ။

ထို့နောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ တုတ်နှင့် အသားအရေ ထိတွေ့သည့် 'ဖတ်' ကနဲ အသံများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုအသံစဉ်များကြားတွင် ချင်ကွမ်းဟိုင်၏ အော်ငိုသံများ ရောထွေးနေသည်။ သူ နာကျင်လွန်း၍ အသက်ရှူပင် ကြပ်လာပြီး အဆက်မပြတ် သီးနေသည်။

"စီကုပေ့ နဲ့ ဆေွ့ထျန်းဟွမ်် တို့ အရိုက်ခံရတုန်းကတောင် ဒီလောက်တောင် မနာကျင်ခဲ့ပါဘူး။ ကောင်းကင်အရှင်ရဲ့ ဆက်ခံသူဆိုတော့လည်း နည်းနည်းတော့ ထူးခြားသားပဲ။"

ဖန့်ချန်က ချင်ကွမ်းဟိုင်ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေသည်။ တုတ်ဆယ်ချက် (၇၀) ကို ၁၅ မိနစ် အတွင်းမှာပင် ရိုက်ပြီးသွားသည်။ ချင်ကွမ်းဟိုင်အတွက်မူ တစ်ဘဝလုံးစာ ကြာမြင့်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

မကြာမီ ချင်ကွမ်းဟိုင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး မရပ်မနား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော် မှားပါတယ် "

"သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော် မှားပါတယ်"

"ဒီတစ်ခါ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် တကယ်ရော ပြင်မှာလား။"

"အကြိမ်သုံးကြိမ်ထက် မပိုရဆိုတာ မင်း သိလား။"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။

"ပြင်ပါ့မယ်၊ လုံးဝ ပြင်ပါ့မယ်၊ မပြင်ရင် ခွေးမျိုးပါ၊ သခင်ကြီး တစ်ခါလောက် ယုံပေးပါ"

"နှစ်ယောက်သား၊ သူ့ကို ပြန်ပို့လိုက်ကြ။"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။

"ထစမ်း။"

ချီယန်သူတော်စင်က သံကြိုးကို ဆွဲကာ လီဝူတို့နှင့်အတူ မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

……

ချန်အင်းရွှယ် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိပြီး မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ရာ ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ သေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြူခိုးထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ ပိုမို ဆိုးရွားစွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး အသားစများ ပြဲထွက်ကာ ကြည့်မကောင်းအောင် ဖြစ်နေသည်။

"ဖင်... ရိုက်ခံရတာလား "

ချန်အင်းရွှယ် တံတွေးကို မြိုချလိုက်သည်။ ချင်ကွမ်းဟိုင် ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားတဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံခဲ့ရသလဲဆိုတာ သူမ မြင်ယောင်နေမိသည်။

ထိုစဉ် ချင်ကွမ်းဟိုင် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ကာ ချန်အင်းရွှယ်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်အင်းရွှယ်လည်း သတိဝီရိယ ရှိသွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်ကွမ်းဟိုင်မှာ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး ချန်အင်းရွှယ်၏ အတွင်းနယ်မြေထဲမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားသည်။

သူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိပေ၊ သူ ချန်အင်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ချုပ်စပ်သံချောင်း ကိုတော့ ယူသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။