အခန်း (၂၄၄၅-၂၄၄၆)

အခန်း (၂၄၄၅) - ဆယ်နှစ်အရွယ် လူငယ်ကို ဆင်းရဲတယ်လို့ မထီမဲ့မြင်မပြုနဲ့

"အရှင်သခင် မင်းရဲ့ အကြီးဆုံး အစ်ကိုကြီး ကတော့ တကယ်ကို စိတ်သဘောထား မာကျောတဲ့သူပါပဲ။"

လီဝူ က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ ချင်ကွမ်းဝူ ဆိုတဲ့လူက လူသားမျိုးနွယ်စုထဲမှာ အဆင့်အတန်း နိမ့်ပါးသူ မဟုတ်ဘူး၊ တန်လင်ကျောင်းတော်မှာတောင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသူပဲ။ သူ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက်ဆိုရင် အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် ကို စတင် လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းမိတယ်။ ကျိုကျိတောင် က ဟိုညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် သူ့ကို မြင်လိုက်တဲ့ပုံက ကြောင်ကိုမြင်တဲ့ ကြွက်တွေလိုပဲ တုန်လှုပ်နေကြတာလေ။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ တကယ်လို့သာ ငါသာ ချင်ကွမ်းဝူ ကို မြင်ခဲ့ရင် တစ်ခွန်းတောင်မှ ထပ်မပြောရဲဘဲ တိတ်တိတ်ကလေးပဲ နေမိမှာပါ။"

ချီယန် သူတော်စင် က အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိသလို အာရုံခံစားရင်း ပြောသည်။ ချင်းမင် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အစွမ်းအစကို ပိုမိုနားလည်လာသည်နှင့်အမျှ ချင်ကွမ်းဝူ ကိုယ်စားပြုသည့် အရာကို သူ ပို၍ သဘောပေါက်လာသည်။ ရှေးယခင်က နဂါးသူတော်စင် သို့မဟုတ် နယ်မြေအရှင် များပင်လျှင် ချင်ကွမ်းဝူ ရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လောက်ပင် အလေးထားစရာ မရှိချေ။

ထိုသို့သော သူက သူ၏သားအတွက် စီစဉ်ပေးလိုက်သည့် နောက်လိုက်ကပင် ကမ္ဘာကြီးအဆင့် သူတော်စင်၊ နယ်မြေအရှင်အဆင့် အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်နေသည်။

"ကရုဏာတောင် က အခု ဟော်််ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုနဲ့ ဆက်ဆံရေးက အလွန်ကို သိမ်မွေ့လွန်းနေတယ်။ ရှုရှန့် ဆရာကြီးရော၊ အထက်က ဘိုးဘေးတွေပါ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုကို အလွန်ရွံရှာကြတယ်။ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီး က ချင်ကွမ်းဝူ ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး အညံ့ခံနေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။"

ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ချန်မျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်များအားလုံး ခေါ်ဆောင်သွားခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ ချန်အင်းရွှယ် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အဖြေတစ်ခုတော့ ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

"ချင်ကွမ်းဝူ က လန်ကျောက် လည်း သေသွားပြီလို့ ထင်နေတာပဲ။ ဒါဆိုရင် လန်ကျောက် အရင်က အကြောင်းတရား ကို လွန်မြောက်ခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းက တမင် သေပြခြင်း နဲ့ ဆင်တူနေတာပေါ့စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်၊ တကယ်လို့ ဒီနည်းလမ်းကိုသာ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ အသုံးဝင်လာနိုင်စရာ ရှိတယ်။"

ဖန့်ချန် က မိမိကိုယ်ကိုယ် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီဝူ က အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အရှင်သခင်၊ ကျွန်တော် အထွတ်အထိပ်တာအို အဆင့်မှာတုန်းကလည်း အဲဒီလို နည်းလမ်းမျိုးတွေကို ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းတွေက သာမန်သူတော်စင်တွေ လုပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီထဲက တချို့ဆိုရင် တန်ဖိုးက အတိုင်းအဆမဲ့ပဲ။

လန်ကျောက် လိုမျိုး ကမ္ဘာကြီးအဆင့် သူတော်စင်တစ်ယောက်က ဒီလိုနည်းလမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တစ်ခုမဟုတ်ရင် ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုက ပေးထားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ သူ့နောက်ကွယ်မှာ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေရမယ်။"

"မင်းပြောတာက လန်ကျောက် ကို အသုံးချပြီး ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုကို ဒုက္ခပေးချင်တဲ့သူ ရှိနေတာမျိုးလား"

ဖန့်ချန် က တွေးတောရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို မငြင်းပယ်နိုင်ပါဘူး။"

လီဝူ က ခေါင်းညိတ်ရင်း -

"သူတို့ ပစ်မှတ်ထားတာ ကရုဏာတောင် မဟုတ်ဘဲ လူသားမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

"မင်းပြောတာက လန်ကျောက် ကို လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရန်သူတွေကပဲ လာဘ်ထိုးပြီး ဝယ်ထားတာ ဖြစ်မယ်ပေါ့"

"ဟုတ်ပါတယ်။"

ဖန့်ချန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ဒီကိစ္စကို ထားလိုက်ပါတော့။ သူတို့ နောက်ထပ် တစ်ခုခု လုပ်ဦးမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ နဲ့ ဆက်စပ်မိသွားတာနဲ့ အကြောင်းတရား ပိတ်ကာမျက်နှာပြင် က အမှန်တရားကို ငါတို့ကို ပြောပြလိမ့်မယ်။"

လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အကြောင်းတရား ပိတ်ကာမျက်နှာပြင်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် ၏ အခြေအနေကို ပုံမှန်သူတော်စင်များပင် မကြည့်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ အကြောင်းတရား ပိတ်ကာမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်တော့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ ဖန့်ချန် က စီကုပေ့ ကို အနိုင်ကျင့်လိုက်ခြင်းကြောင့် ချင်းမင် ကျောင်းတော်သားများ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန်တက်ကြွနေကြသည်။

မသိစိတ်ထဲတွင်ပင် အကြောင်းတရားအချို့ ဆက်စပ်နေသဖြင့် ကျောင်းတော်သားတိုင်း စစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်တိုင်း မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့က လင်ယောင် ကျောင်းတော်သားများကို မြင်သည်နှင့် အရူးမီးဝိုင်းသလို အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဖန့်ချန် ၏ အာရုံစိုက်မှုကတော့ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ၊ ဖန့်ရှောင်ထျန်း ၊ ဖန့်ရှောင်ပန်း ၊ ဝမ်ချုံစန်း နှင့် ရှဲ့အာမန် တို့ဆီတွင် ရှိသည်။ ဖန့်မျိုးနွယ်စုသား သုံးဦးမှာ အထွတ်အထိပ် တာအိုအဆင့် အနေအထားရှိပြီး စွမ်းအားများမှာလည်း အထွတ်အထိပ် တာအိုစွမ်းအားများ ဖြစ်သဖြင့် ပြိုင်ဘက်က အားနည်းပါက အသာစီးရနေသည်။

သို့သော် သူတို့၏ အစွမ်းအစမှာ ဖန့်ချန် လိုမျိုး လွယ်ကူစွာ ချေမှုန်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ အဆင့်မြင့်လေလေ တိုက်ခိုက်ရသည်မှာ ခက်ခဲလေလေ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ သုံးယောက်လုံးမှာ နံပါတ်တစ်နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပေမဲ့ လမ်းခရီးကတော့ နည်းနည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်။"

ဖန့်ချန် က စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

ဝမ်အိုကြီး တို့အဖွဲ့မှာမူ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ကို စားသုံးပြီးနောက် နဂါးဓား နတ်ဘုရား စွမ်းအားကို နားလည်သွားသဖြင့် ကျောင်းတော်အသီးသီးမှ အဓိက တပည့် များ၏ အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဓိကတပည့်များထက်ပင် သာလွန်နေသေးသည်။ သို့သော် ဆယ်ကြိမ်ဆက်တိုက် အနိုင်ရရန်မှာမူ ခက်ခဲနေသေးသည်။

လီဝူ က ဖန့်ချန် ၏ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေသော အကြည့်ကို မြင်သဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"အရှင်သခင်၊ သူတို့ ဒီလောက်အထိ ရောက်လာတာကိုက မလွယ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့တုန်းက အထွတ်အထိပ် တာအိုအဆင့်ကို ရောက်နိုင်ရင်တောင် လူငယ်ဘဝမှာတော့ သာမန် ကျောင်းတော်သားလောက်ပဲ ရှိမှာပါ။

ခုလိုမျိုး အဓိကတပည့်အဆင့်ကို လက်လှမ်းမီဖို့ ဆိုတာက မလွယ်ဘူး။ ဒီ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင် ဘယ်လောက်များသလဲဆိုတာ ကြည့်ပါ။ အဲဒီထဲကမှ အလွန်နည်းပါးတဲ့သူပဲ နေမင်းခုနှစ်ပါးခန်းမ မှာ တက်ရောက်ခွင့်ရတာပါ။

ကျောင်းတော်ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို သုံးပြီး သူတို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရတာပါ။ ဝမ်ချုံစန်း တို့ ဒီနေရာထိ ရောက်လာတာ တကယ်ကို မလွယ်ပါဘူး။ အဆင်ပြေရင် သူတို့အတွက် ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဉ် အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ကတော့ သေချာသလောက်ပါပဲ။"

"ဖန့်ငရဲမင်း ၊ လီဝူပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ကြည့်လေ၊ ဒီလောက် ကြာအောင် ကျင့်ကြံလာတာတောင် သာမန် ကျောင်းတော်သား တစ်ယောက်လောက်တောင် မမီဘူး။

သူတို့ကတော့ အဆင့်တက်ခါနီးရင်တောင် ကိုယ့်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ပြီးမှ တက်ကြတာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် အဆင့်တက်ချင်နေပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတဲ့အထိ အသက်စွမ်းအင် အဆင့်ရဲ့ အစွန်းအဖျားကိုတောင် မထိမိသေးဘူး။"

ချီယန်သူတော်စင် က ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောသည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။"

ဖန့်ချန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ နားလည်ပါသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ပို၍ မြင့်တက်စေချင်သည်။

"သူတို့ကိုသာ အထွတ်ထိပ်တာအို အဆင့်အထိ အဆင့်မြှင့်တင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်... ဒါပေမဲ့ ငါ့လက်ထဲမှာ ဒိန်ရွှမ်းအသီး တွေ အလုံအလောက် မရှိဘူး။ ဒီလမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းဖို့က ကောင်းကင်ဘုံအရှင် အဆင့် ဆက်ခံသူတွေပဲ လုပ်နိုင်တာ။ သူတို့နောက်ကွယ်မှာ အဆုံးမရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ရှိနေလို့လေ။"

ဖန့်ချန် ထိုအတွေးကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ အရင်းအမြစ် မရှိခြင်းအပြင် သူတော်စင့် အဆင့် အကန့်သက်ကို အဆင့်ကျော်လွန်အောင် ကျင့်ကြံရခြင်းက မည်မျှခက်ခဲသလဲဆိုတာ သူ သိသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကသာ ထူးခြားနေလို့သာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်ကျော်လွန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်။

"ချင်းမင် ကျောင်းတော်သားတွေ အရူးတွေ ဖြစ်နေကြပြီ "

"လင်ယောင်ဘက်မှာ သူတော်စင်တွေ အများကြီး သေသွားပြီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ စီကုပေ့ တာဝန်ခံရတော့မှာပဲ။"

"စီကုပေ့ က သေသွားပြီလား မသိဘူး၊ အဲဒီတုန်းက သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမလို့ မဟုတ်ဘူးလား"

"သေမသွားရင်တောင်... အသက်ရှင်နေလည်း မျက်နှာမရှိတော့ပါဘူး။ ပြီးတော့ အတွင်းနယ်မြေပါ ပျက်စီးသွားတာ၊ ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု က သူ့ကို ပြန်ကောင်းလာဖို့ အရင်းအမြစ်တွေ ထပ်သုံးဦးမလား "

မဟာမိတ်အဖွဲ့ သုံးခုမှ သူတော်စင်များကတော့ ပွဲကြည့်ပရိသတ်အဖြစ်သာ ကြည့်နေကြသည်။ ချင်းမင် ကျောင်းတော်သားများမှာမူ သွေးဆူနေကြသည်။ လင်ယောင်ဘက်က သူတော်စင်များမှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေကြပြီး အရှုံးပေး လက်မြှောက်နေကြသည်။

မသိစိတ်အတွင်းမှာပင် တိုက်ပွဲဆယ်ခု ပြီးဆုံးသွားသည်။ တိုက်ပွဲနောက်ဆုံးပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ကျောင်းတော်သားများ စစ်မြေပြင်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ရှိနေကြသည်။

ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် စာလုံးကြီးများ ကျဆင်းလာပြီး စစ်မှတ်တမ်းများ ပေါ်လာသည်။

"ဒီတစ်ခါ ငါ့ရဲ့ စစ်မှတ်တမ်း မဆိုးဘူးမလား "

"ငါ့ဟာကို ကြည့်၊ ငါ့ဟာလည်း မဆိုးဘူး၊ ဟဲဟဲ။"

"ဒီတစ်ခါတော့ ရွှေဟွေးတံဆိပ် အများကြီး ရလိုက်တယ်၊ ပျော်လိုက်တာ။"

ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၊ ဝမ်အိုကြီး တို့လည်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ထိုဝန်းကျင်တွင် ကျိလင် တစ်ယောက်သာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူ၏ စစ်မှတ်တမ်းမှာ အလွန်ဆိုးရွားပြီး ပွဲစဉ်ဆယ်ပွဲလုံး ရှုံးနိမ့်ထားသဖြင့် မျက်နှာမှာ ညိုမည်းနေသည်။

အနီးအနားတွင် ဇီယွမ် က ကျိလင် ၏ မှတ်တမ်းကို ကြည့်ပြီး ဝူချုံး ကို ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

"မင်းတို့ ခွေရွှေ မျိုးနွယ်စု ဒီတစ်ခါ လူမှားသွားပြီ ထင်တယ်၊ ဟားဟား။"

ဝူချုံး ၏ မျက်နှာမှာလည်း ညိုမည်းသွားပြီး ကျိလင် ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ -

"ကျိလင်၊ နင့်ရဲ့ စိတ်ထားကို သေချာ ထိန်းချုပ်ဖို့ လိုနေပြီ။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ငါက ပွဲဆယ်ပွဲ ရှုံးတာနဲ့ မင်းက ငါ့ကို စက်ဆုပ်လာတာလား"

ကျိလင် ၏ စိတ်ထဲမှ ဒေါသများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဖြောင်း

ဝူချုံးက ချက်ချင်းပင် ကျိလင် ၏ မျက်နှာကို တစ်ချက် အားပြင်းပြင်းဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ အနီးအနားရှိ လူသား ကျောင်းတော်သားများအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ နောက်ဆိုရင် နင် နဲ့ငါက လမ်းခွဲကြပြီ၊ ငါက ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုရဲ့ တပည့်ဆိုတာ မမေ့နဲ့။ နင်က ဘယ်လိုမျိုးနွယ်စုကလဲ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ နင့်ရဲ့ ဒေါသတွေကို ငါ့ဆီမှာပဲ လာပြီး ပုံချနေတာလား နင်က ငါနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ဝူချုံးက အေးစက်စွာ ရယ်မောပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ကျိလင် သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာမှာ နီရဲလာသည်

နောက်ဆုံးတွင် ဝူချုံး ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး -

"မင်း အခု ငါ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုနေပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ် မှာ မြစ်အရှေ့ဘက်၊ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်မှာ မြစ်အနောက်ဘက် ဖြစ်တတ်တာပဲ။ ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်ကို ဆင်းရဲတယ်လို့ မထီမဲ့မြင်မပြုနဲ့ "

အခန်း (၂၄၄၆) - အလုံးစုံ ပြောင်းလဲသွားသည့် အမြင်

"လမ်းဖယ်ပေးကြပါဦး။"

ကျိလင် ကို လူတစ်ယောက်က အတင်းတွန်းဖယ်လိုက်သဖြင့် သူက ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူ့ကို တွန်းထုတ်သွားသူမှာ ကရုဏာတောင် မှ တပည့် ဝမ်ချုံစန်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ချုံစန်း သည် သူ၏ ဂျူနီယာ ညီ၊ တပည့်ညီမများစွာကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖန့်ခန် ဆီသို့ ရောက်လာသည်။

"ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ ချင်းမင် က အကြီးအကျယ် အနိုင်ရခဲ့တယ်။ လင်ယောင် ကျောင်းတော်သားတွေကို အော်ဟစ်ငိုယိုနေအောင် လုပ်လိုက်နိုင်တာပဲ။"

"ဒါတော့ အရက်တစ်ခွက်လောက်နဲ့ ဂုဏ်ပြုသင့်တာပေါ့၊ အားလုံးပဲ ငါ့ရဲ့ လိုဏ်ဂူ ကို လာခဲ့ကြပါဦး။"

ဖန့်ခန် က ပြုံးရွှင်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်။"

ဖန့်ကစ်ရွှယ် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

"အင်း၊ နင်လည်း လိုက်ခဲ့လေ။"

"ဒီ... ဒီကိစ္စကတော့..."

လူသား ကျောင်းတော်သား အများအပြား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ဖန့်ချန် ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ရောထွေးနေသည်။

"ဖန့်ချန်ငါတို့လည်း လိုက်သွားရင် အဆင်ပြေပါ့မလား။"

ထိုင်ရှီးဝမ်ကျန်း က ပြုံးလျက် မေးသည်။

"ထိုင်ရှီး အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး လိုက်လာဖို့ကို ကျွန်တော် အထူးတောင် မျှော်လင့်နေတာပါ။"

ဖန့်ချန် ရယ်မောလျက် ပြောသည်။

"ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့လည်း လိုက်ခဲ့လို့ ရလား။"

အသစ်ဝင်ရောက်လာသော ကျောင်းတော်သား အချို့က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မေးလိုက်သည်။

"လာချင်ရင် အားလုံး လာခဲ့ကြပါ။ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိချင်တာ ရှိရင်လည်း အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတွေကို မရှက်ဘဲ မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။ စေတနာအမှန်နဲ့ မေးမြန်းမယ်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတွေက ဘာလို့များ လျှို့ဝှက်ထားမှာလဲ "

ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျောင်းတော်သားအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာသည်။ ဒီဂျွန်းတောင်မှ မိုရှဲ့ (၊ ချိုင်စစ်ရှို့ နှင့် လုကျိုဝမ် တို့သည်လည်း ဖန့်ချန် ၏ လိုဏ်ဂူဆီသို့ အတူလိုက်ပါသွားကြသည်။

"လူငယ်တွေရဲ့ ပွဲလမ်းသဘင်ကို ငါတို့ လူကြီးတွေ ဝင်ပါစရာ လိုပါ့မလား"

ကျိုကျိတောင် ၏ ခေါင်းဆောင် ရွှေရှင်းက ပြုံးလျက် အခြားသော ခေါင်းဆောင်များကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"တစ်ခါတလေ ကျန်းတောက်ယွဲ့ဆီကိုလည်း သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကမ္ဘာကြီးအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ မေးကြည့်ချင်သေးတယ်။"

တပည့်တစ်ဦးကတွေးတောရင်း ပြောသည်

"သွားကြည့်တာတော့ မမှားပါဘူး။ ပြီးတော့ ဖန့်ချန်ကလည်း မကြာခင်မှာပဲ ကရုဏာတောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာမှာပဲ၊ သူက လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရဲ့ တရားစီရင်ရေးအကြီးကဲ လည်း ဖြစ်နေတော့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ထားသင့်တာပေါ့။"

"သွားချင်ရင် သွားကြလေ။"

တပည့်တစ်ဦးက အေးစက်စက် ရယ်မောပြီး လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဘာတရားစီရင်ရေးအကြီးကဲလဲ ၊ အရင်က အမှုကို မမျှတဘဲ စီရင်ခဲ့လို့ ငါ သူ့ကို မကြိုက်ဘူး။"

"မင်းက ချင် မျိုးနွယ်စုဝင်ဆိုတော့ သူ့ကို မကြိုက်တာ သဘာဝပါပဲ၊ ပြီးတော့ ကရုဏာတောင်နဲ့ မင်းတို့ ချင်မျိုးနွယ်စုနဲ့ကလည်း ဆက်ဆံရေး မကောင်းဘူး မဟုတ်လား "

ထိုတပည့် က ရယ်မောရင်း လူအုပ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဖန့်ချန် တို့ ရှိရာဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

"ဖန့် ညီလေး၊ ခဏစောင့်ပါဦး။"

"ဒါဆိုရင်လည်း အတူတူ သွားကြတာပေါ့။"

ရွှေရှင်းက တွေးတောရင်း သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

တပည့်ကြီး များစွာကလည်းထိုအခြေအနေကို မြင်သဖြင့် လိုက်သွားကြသည်။ ချင်မျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသော တပည့်များ နှင့် ကျောင်းတော်သားများသာလျှင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖန့်ချန် နှင့် ချင်မျိုးနွယ်စု၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် တင်းမာနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သွားပြီး ဖားယားနေရန်မှာ မည်သို့ဆိုလိုပါသနည်း။

"အားလုံးပဲ ပြန်ကြပါတော့၊ ကြည့်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။"

"ပြန်ကြမယ်၊ ပြန်ကြမယ်။"

ထိုကျောင်းတော်သားများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် အပြင်ဘက်မှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူနည်းစုသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူတို့သည် ယခုတိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကာ မိမိတို့၏ အမှားများကို ပြန်ကြည့်နေကြသည်။

ကျိလင် က တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရင်း အလွန်ပင် အထီးကျန်ဆန်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျောင်းတော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့သော်လည်း သူငယ်ချင်းအစစ်အမှန်ဆို၍ မည်သူမျှ မရှိချေ။ အရင်က သူ့ကို အလွန်ခင်မင်သည့် တုန်းဖန်းဟို မှာ စီကုပေ့ ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ မေဒေါင်ကွမ်း ... လည်း သေသွားပြီ။ ယခုအခါ ဝူချုံး ကလည်း သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့ပြီ။

"မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ငါ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုနေကြတာပဲ၊ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၊ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို အမြင်အလုံးစုံ ပြောင်းလဲသွားစေရမယ်"

ကျိလင် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော ရောင်ပြန်ဟပ်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

နောက်တစ်နှစ်အတွင်း လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရှိ တောင်များမှ ကျောင်းတော်သားများအားလုံး ဖန့်ချန် ၏ လိုဏ်ဂူတွင် စုဝေးနေကြပြီး ပြန်ရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ သူတို့သည် အလကားစကားများ မပြောကြဘဲ မိမိတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံများကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်နေကြသည်။

သာမန် ကျင့်ကြံသူလေးများပင် သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြသည့်အခါ ရွှေရှင်း ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များပင် အလေးအနက် နားထောင်ကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သည်။

ဖန့်ချန် နှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ချင်ရုံသက်သက် လာကြသူများပင် ဤ တရားဆွေးနွေးပွဲတွင် နှစ်မြှုပ်သွားကြသည်။ အချို့မှာမူ မိမိ၏ အတွေ့အကြုံကို ဝေမျှရန် မလိုလားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်၏ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် ချင်းမင် ကျောင်းတော်သားများ၏ အောင်ပွဲကို ပြန်မြင်ယောင်ကာ အသေးစိတ် ပြောပြလာကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် အားလုံးက မိမိ၏ ဗဟုသုတကို မလျှို့ဝှက်တော့ဘဲ အပြုသဘောဆောင်သည့် သံသရာလည်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

"ဒါတွေအားလုံးက သူကြောင့်ပဲ။"

ရွှေရှင်း တို့သည် ဖန့်ချန် ကို ခိုးကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယခုကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်သော တရားဆွေးနွေးပွဲ ဖြစ်လာခြင်းမှာ အနှစ်ချုပ်ရလျှင် ဖန့်ချန်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုတွေကိုလည်း ပြောပြပါဦး"

ကျောင်းတော်သားတစ်ဦးက လှမ်းပြောလိုက်သည်။

လိုဏ်ဂူအတွင်း ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားပြီး မျက်လုံးအားလုံးသည် ဖန့်ချန် ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ငါလား နားလည်သဘောပေါက်မှု ငါ့မှာတော့ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါဘူး။"

ဖန့်ချန် က ရယ်မောလျက် ပြောသည်။

"ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး ကျင့်ကြံတဲ့အခါမှာ ဘယ်လိုအခက်အခဲမျိုးမှ မကြုံခဲ့ရဘူးလား"

ကျောင်းတော်သားများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"မကြုံခဲ့ရဘူး ထင်ပါတယ်"

ဖန့်ချန် က တွေးတောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"......."

ကျောင်းတော်သားများ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးစားမှုများ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ဖန့်ချန် ကို မရိုးသားဟု မထင်ကြပါ။ ယခုအခါ ဖန့်ချန် က ပိုနေသည့် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး များကို သူ့၏ ညီ၊ ညီမများအား ပေးကမ်းနေသည်ကို အားလုံး သိကြသည်။ ထိုသို့သော သူက ဘာများ လျှို့ဝှက်ထားစရာ ရှိတော့မည်နည်း။ သူ ဘာမှ မပြောပြနိုင်ခြင်းမှာ တကယ်ပင် ကျင့်ကြံစဉ်က အခက်အခဲ မကြုံခဲ့ရလို့သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"ငါ အရင်က စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်တုန်းက ကြုံခဲ့ရတဲ့ အခက်အခဲလေးတွေကို ပြောပြမယ်လေ။"

ရွှေရှင်း က စတင် ပြောပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ စိတ်အားထက်သန်လာသည်။

တစ်နှစ်ပြည့်မြောက်သောအခါ ဖန့်ချန် က လုံလောက်ပြီဟု ယူဆကာ လူများကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကျောင်းတော်သားများမှာလည်း နောက်တစ်ခါ ထပ်မံဆွေးနွေးလိုသော ဆန္ဒဖြင့် မခွဲနိုင်မခွာနိုင် ပြန်သွားကြသည်။

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် ကရုဏာတောင်မှ စာတစ်စောင် ရောက်လာပြီး ကျောင်းတော်သားများ တောင်သို့ ပြန်သွားကြသည်။

"ဖေဖေ၊ မေမေ"

ချန်အင်းရွှယ် သည် ချန်မော် တို့ဇနီးမောင်နှံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဇနီးမောင်နှံမှာ ကျန်းတောက်ယွဲ့ ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။ အရင်က စိုးရိမ်နေဟန်ရှိသော်လည်း အင်းရွှယ် ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးပျော်သွားကြသည်။ ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ဖန်းချန်း ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး မိသားစုဆုံတွေ့နေသည်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ချန်မျိုးနွယ်စု သူတော်စင်တွေကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပြီ။ စုံစမ်းရေးဌာနက စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်နေတယ်။ ချန်မော် ဇနီးမောင်နှံကတော့ သံသယမရှိလို့ ဒီကာလမှာ ကရုဏာတောင်မှာပဲ နေဖို့ ခွင့်ပြုထားတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ စုံစမ်းရေးဌာနမှာပဲ ရှိနေဦးမယ်။

အချိန်ကို တွက်ကြည့်ရင် မကြာခင်မှာ အဖြေထွက်လာလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ သူတို့က ယင်သူတော်စင်နဲ့ မပူးပေါင်းခဲ့ဘူးဆိုရင် စုံစမ်းရေးဌာနက သူတော်စင်တွေက သူတို့ကို လိုက်ပို့ပေးလိမ့်မယ်။"

"အစ်ကိုကြီး၊ အဲဒီ ယင်သူတော်စင်က ချင်ကွမ်ဟိုင် ပါ။"

ဖန့်ချန် က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က အမူအရာ မပျက်ဘဲ -

"ခန့်မှန်းမိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တိုက်ရိုက် မပြောနိုင်ဘူး။ စုံစမ်းရေးဌာနကိုပဲ စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ပါ၊ သူတို့ရှာဖွေတွေ့ရှိတဲ့အတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ။"

ဖန့်ချန် လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်အင်းရွှယ် သည် မိဘများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျန်းတောက်ယွဲ့ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဖေဖေနဲ့ မေမေပြောပြလို့ သိရပါတယ်၊ အစ်ကိုကြီးက သူတို့ကို ကရုဏာတောင်မှာ နေခွင့်ပေးပြီး ကျွန်မနဲ့အတူ ကျင့်ကြံခွင့်ပေးတဲ့အတွက် အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှဲ့အာမန် တို့လည်း ကျန်းတောက်ယွဲ့ ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ရယ်မောလျက် ပြောသည်

"နင့်ရဲ့ အခြေအနေက ထူးခြားတာပဲ၊ ယင်သူတော်စင်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ နီးကပ်နေတာလေ။ နင့်မိဘတွေ ဒီမှာ နေတာက စုံစမ်းရေးဌာနကို ကူညီတာလည်း ဖြစ်တာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျောင်းတော်က သူစိမ်းတွေကို ခွင့်မပြုပါဘူး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

ချန်အင်းရွှယ် က ဦးညွတ်လိုက်သည်။ သူမ သိထားသည်က ဤသည်မှာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းတောက်ယွဲ့ သာ ခွင့်မပြုခဲ့လျှင် ချန်မော် ဇနီးမောင်နှံမှာ သံသယမရှိသည့်အတွက် ပေဝမ်ကြယ်စင် သို့ ပြန်ပို့ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

နှစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် ချန်ပင် တို့၏ သံသယများ ပြေပျောက်သွားပြီး ကရုဏာတောင်သို့ ပြန်ပို့ခံရသည်။ သို့သော် ချန်ပင် မှာ ချန်အင်းရွှယ် ကို လှည့်ဖျားခဲ့သည့်အတွက် သေဒဏ်မှ လွတ်ငြိမ်းခွင့်ရသော်လည်း အလုပ်ကြမ်းစခန်းတွင် နှစ်ပေါင်းငါးထောင် ထောင်ကျခံရမည် ဖြစ်သည်။ ချန်ပင် သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နောက်ဆုံးအခြေအနေများကို ပြောပြပြီး ချန်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နေရာကို ချန်မော် ထံ ပေးအပ်လိုက်ကာ စုံစမ်းရေးဌာနမှ သူတော်စင်များ၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ချန်မျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များ သိထားသည်မှာ ချန်ပင် သည် ထိုနေရာသို့ သွားပါက နောက်ငါးထောင်နှစ်တွင် ပြန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

စုံစမ်းရေးဌာနသည် ယင်သူတော်စင်မှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ထိုကိစ္စကို ခေတ္တရပ်ဆိုင်းလိုက်သည်။ ချန်မော် သည် ချန်မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာသဖြင့် ဇနီးနှင့် ချန်မျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပေဝမ်ကြယ်စင်သို့ ပြန်သွားကြသည်။

နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်ခန့် အကြာတွင် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ကျိလင် သည် ယင်သူတော်စင် ဖြစ်လာပြီး လူသား ကျောင်းတော်သား တစ်ဦး၏ အသက်စွမ်းအင်အနှစ်သာရကို လုယက်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် အားလုံး ဒေါသထွက်ကုန်ကြသည်။

လူသား ကျောင်းတော်သားများက ကျိလင် ကို အမြင်အလုံးစုံ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။