အခန်း ၂
Vol. 1 Ch. 2
အခန်း(၂)
ကုဟွား အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ယန်ကျစ်ကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ယန်ကျစ် ငါက မှူးမတ်အိမ်တော်က သမီးနော်။ ငါက သခင်၊ နင်က အစေခံ။ ရန်ဖြစ်လို့ ပြဿနာတက်ရင် ရိုက်သတ်ခံရမှာ နင်ပဲ။ နားလည်လား”
ယန်ကျစ် အေးခဲသွားပြီး မယုံနိုင်မှုကြောင့် သူမ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သည့် မျက်လုံးများသည် ယခုချိန်တွင် အေးစက်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။
သူမ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သတိဝင်လာသည့်အခါ ယန်ကျစ် ဒေါသတကြီး ရုန်းကန်တော့သည်။
“ကုဟွား နင့်ကိုယ်နင် ဘယ်သူထင်နေလဲ။ နင့်နာမည်က ကုမိသားစု မျိုးဆက်စာရင်းမှာတောင် မပါဘူး။ နင်က ငါ့လို အစေခံတစ်ယောက်သာသာပဲ။ မြင့်မြတ်တဲ့သခင်မလေးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်မနေနဲ့။ ငါ့ကို လွှတ်စမ်း။ မဟုတ်ရင် နင့်ကို သေအောင် ရိုက်သတ်မယ်”
ကုဟွား သူမကို ဆက်မဖိထားနိုင်တော့သည့်အတွက် သူမကို အားကုန် တွန်းထုတ်လိုက်၏။
ကုဟွားသည် သူမကို တွန်းလာမည်ဟု မထင်ထားသောကြောင့် ယိုင်ကျသွားပြီး လိမ့်ကျသွားသည်။
ယန်ကျစ် မထနိုင်ခင် ကုဟွား အဓိကအခန်းထဲသို့ပြေးဝင်သွားပြီး လိုက်ကာကို မလိုက်စဉ် အပြင်ထွက်လာသည့် လူယုတ်မာကောင်နှင့် ဝင်တိုက်မိတော့သည်။ သူမ ရွံရှာမှုကို ဖိနှိပ်ရင်း နောက်ဆုတ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
“သခင်လေးကို ဂါဝရပြုပါတယ်”
အရိပ်တစ်ခု သူမ ရှေ့သို့ ကျရောက်လာပြီး မေးစေ့ကို အေးစက်သည့် လက်ချောင်းများဖြင့် မတင်လာ၏။
“ကုဟွား မင်းကိုယ်က မွှေးနေတာပဲ”
ဤသည်မှာ ကိုယ်လုပ်တော်ပိုင် ရွှေဖီးနစ်အိမ်တော်မှ ငွေကြေးကုန်ကျခံပြီး ဝယ်လာသည့် ပန်းပေါင်းစုံဆီဖြစ်ပြီး သူမ ရေချိုးရာတွင် သုံးသည့်အရာပင်။
ကုဟွား မျက်နှာလွှဲပြီး တံခါးအပြင်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ “သခင်လေး ကျွန်မ သခင်မလေးကို သွားပြီး ပြုစုပေးရဦးမယ်”
သွယ်လျသည့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ထိုအမျိုးသား၏ မျက်လုံးထဲက မီးတောက်များသည် ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။
‘ဒီအိမ်စေမလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းတယ်’
သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူမ ခါးလေးကို ဆွဲဖက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ မေးစေ့ကို ပင့်ပြီး သူနှင့်အတင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။
“ကုဟွား မင်းက လိုက်ရခက်တဲ့ ပုံစံ သရုပ်ပြနေတာပေါ့လေ။ ငါလည်း အဲ့လိုမျိုး ကြိုက်တယ်”
ကုဟွား သူမ တံတောင်ကို ရင်ဘတ်နှစ်ခုကြားတွင် ထောက်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး ကျွန်မကို ကျေးဇူးပြုပြီး လွှတ်ပေးပါ။ သခင်မလေးသာ ကျွန်မတို့ကို မြင်ရင်...”
သူမ အစ်မသည် မနာလိုဝန်တိုစိတ်တအားများပြီး သူတို့ အင်္ကျီလက်ချင်း ထိတွေ့မိလျှင်ပင် အစ်မဖြစ်သူက သူမကို အပြစ်ပေးလိမ့်မည်။
“မင်းတို့သခင်မလေးက မင်းကို ငါ့ဆီ ပေးထားပြီးသား”
သခင်လေးသည် သူမဆီသို့ ကိုင်းညွှတ်လာကာ ပါးပြင်လေးကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောလာသည်။
“ငါ မင်းကို ကောင်းကောင်း အလိုလိုက်ပြီး ချစ်ပေးမှာပါ မကြောက်ပါနဲ့”
ကုဟွားသည် ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။သူမ၏ ချွန်ထက်နေသော လက်သည်းများဖြင့် သခင်လေး၏ မျက်နှာကို အားကုန် ကုတ်ချလိုက်မိတော့သည်။
“အား...”
သခင်လေးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း သူမအား လွှတ်လိုက်ကာ ဗီဇအရ အဝေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်မိ၏။
ဤသည်မှာ နာကျင်မှုကြောင့်လား၊ မတရားခံရသည့် ခံစားချက်ကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ်ပါက အတိတ်ဘဝတွင် ဤတိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့သော လူယုတ်မာ၏ လက်ချက်ဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် သေဆုံးခဲ့ရသည့် ဒေါသကြောင့်ပေလား သူမကိုယ်တိုင်ပင် မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။ သူမ ထပ်မံ၍ အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နီမြန်းလာကာ မျက်ရည်များမှာ မိုးစက်လေးများအလား ကျဆင်းလာတော့သည်။
ကုဟွား ကြောက်လန့်ဟန်ဆောင်ပြီး ခွေခွေလေးဝပ်စင်း၍ တောင်းပန်လိုက်သည်။
“သခင်လေး...ဒီအစေခံက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။မှားသွားပါတယ်။ အပြစ်ပေးပါ”
မိန်းမလှလေးတစ်ယောက် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ငိုကြွေးနေသောပုံရိပ်လေးမှာ အလွန်ပင် သနားချင့်စဖွယ်ဖြစ်ပြီး ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်ရာလည်း ကောင်းလှသည်။
ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရုန်းကန်ခဲ့ရမှုများကြောင့် သူမ အသက်ရှူသံများမှာ မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။
အဝတ်အစားများအောက်တွင် တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသော သူမ၏ နုနယ်သည့် ရင်သားအစုံမှာ အထက်အောက် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားနေပြီး အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတော့သည်။
သခင်လေးသည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ထိုခဏတွင် သူ ဒေါသစိတ်တို့ကိုပင် လုံးဝမေ့လျော့သွားပြီး သူမကို လက်လှမ်း၍ ထိတွေ့ချင်စိတ်များသာ ပြင်းပြနေတော့သည်။
“နင်...အောက်တန်းစားမ။ သခင်မလေးကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ အထဲကို အမြန်ဝင်စမ်း။ဘယ်လိုတောင် အရှက်မရှိ သခင်လေးကို ဒီနေရာမှာတင် မြှူဆွယ်ရဲတာလဲ”
ယန်ကျစ်သည် ကုဟွား၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ပုံရိပ်ကိုကြည့်ပြီး ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အံကြိတ်လိုက်မိသည်။
သူမ ကြိမ်းမောင်းနေရင်းပင် ထုံးစံအတိုင်း ကုဟွား၏ နားရွက်ကို လိမ်ဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်မိသည်။
ကုဟွား ချက်ချင်းပင် သခင်လေး၏နောက်တွင် ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။
သူမ၏ နုနယ်သော ပခုံးလေးများမှာ တုန်ယင်နေလျက် တိုးညင်းလှသော ငိုသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်
“သခင်လေး... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး။ကျွန်မသာ ထိခိုက်မိသွားရင် ဒီမျက်နှာလေးက လှပနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသော ထိုအသံလေးကို သခင်လေးအနေဖြင့် မည်သို့ တောင့်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။
သူ့ရင်ထဲတွင် မည်သည့်နေရာသို့ လွှတ်ထုတ်ပစ်ရမှန်းမသိသော မီးတောက်တို့ဖြင့် တောက်လောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်လိုက်ကာ ယန်ကျစ်၏ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး ပါးကို နှစ်ချက်ဆင့် ရိုက်နှက်လိုက်ရုံသာမက ဝမ်းဗိုက်ကိုလည်း ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်တော့သည်။
“အောက်တန်းစား အစေခံမ။ ကုဟွားက မင်းတို့သခင်မလေးရဲ့ ညီမအရင်း၊ မှူးမတ်အိမ်တော်ရဲ့ သခင်မလေးတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းလို အောက်တန်းစားမက ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့များ သူ့ကို ရိုက်နှက်ကြိမ်းမောင်းရဲရတာလဲ”
ယန်ကျစ် လွင့်စင်သွားပြီး ကျောက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်သွားသည်။သူမသည် ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိကိုင်ထားရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင်မူ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။
ကုဟွားသည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သခင်လေး... အစ်မသာ ယန်ကျစ် ထိခိုက်သွားတာ သိရင် ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ပါလိမ့်မယ်”
သခင်လေး ကုဟွားကို အလွန်ပင် သနားမိသွားသည်။
သူသည် ယန်ကျစ်ကို ချက်ချင်းပင် ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။
“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း။ မင်းသာ သခင်မလေးကို နားငြီးအောင်လုပ်မိရင် အခုချက်ချင်း ရောင်းစားပစ်လိုက်မယ်”
ယန်ကျစ်သည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ငိုနေသည်မှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့၏။
ကုဝမ်ရုသည် အခန်းထဲမှနေ၍ ထိုအဖြစ်အပျက်များကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ကုဟွားကို ထပ်မံ၍ ဖက်ထားရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူမ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး သူမခင်ပွန်းနှင့် ကုဟွား၏ ကြားတွင် ဝင်ရပ်လိုက်သည်။
သူမ လေသံအေးအေးဖြင့် ညင်သာစွာ ပြောလာသည်။
“ခင်ပွန်း... စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ဒီအစေခံမက စည်းကမ်းနားမလည်လို့ပါ။ သူ့ကို ကျွန်မပဲ သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ပါ့မယ်”
သခင်လေးသည် ကုဝမ်ရု လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြင်နာစွာ ပြောသည်။
“ဇနီးလေး... မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်နဲ့ဆိုတော့ အပင်ပန်းခံလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ သခင်ကို ရိုသေမှုမရှိတဲ့ ဒီလိုအစေခံမျိုးကို ရောင်းသာရောင်းပစ်လိုက်စမ်းပါ။ မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးစေနဲ့”
ကုဝမ်ရုသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး သူမ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ကြင်နာသည့်ဟန် ပေါက်သွားလေတော့သည်။
“ခင်ပွန်းက ကျွန်မအပေါ် သိပ်ချစ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အစေခံတွေကို သေချာမသင်ကြားပေးနိုင်ရင် သူတို့တွေက ခင်ပွန်းကို ဘယ်လိုကောင်းကောင်း အလုပ်အကျွေးပြုနိုင်ပါတော့မလဲ။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ခင်ပွန်းရယ်...ရှင် စိတ်ကျေနပ်စေရမယ်လို့ ကျွန်မ ကတိပေးပါတယ်”
သခင်လေးသည် သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်ဝန်းတို့မှာ ကုဟွားထံသို့သာ ရောက်ရှိနေသည်။
သူသည် အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်နေမိ၏။
ဤမိန်းမပျိုလေးမှာ “ရွှေဖီးနစ်ဆောင်”မှ ယောင်းယောင်းထက်ပင် ပို၍ ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိလှသည်။
သူမသည် ပွင့်အာရန် တာစူနေသည့် ပန်းဖူးငုံလေးအလား မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့တို့ကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို ယားကျိကျိဖြစ်အောင် ပြုစားနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။
ကုဝမ်ရုသည် ဤအခြင်းအရာကို အလွန်ပင် မုန်းတီးလှသဖြင့် အံကြိတ်မိသော်လည်း ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ပမာ ဟန်ဆောင်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အသာအယာ တွန်းထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ပွန်း...ရုံးတော်သွားဖို့အတွက် ရေမိုးချိုး အဝတ်အစားလဲဖို့ အဆောင်တော်ကို ပြန်ရဦးမယ်မဟုတ်လား။ အခု မသွားရင် နောက်ကျပါလိမ့်မယ်။ ယောက္ခထီးသာ သိသွားရင် ကျွန်မကိုပဲ အပြစ်တင်နေပါဦးမယ်”
ကုဟွားသည် အတွင်းဆောင်ထဲသို့ အမြန်ပင် ဝင်သွားတော့သည်။
သခင်လေးသည် ကုဟွား၏ အချိုးအစားကျလှသော နောက်ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်းပင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီမှာတင် ကုဟွားကိုပဲ ကိုယ်လက်သန့်စင်ဖို့ ကူညီခိုင်းလိုက်မယ်။ ယန်ကျစ်... မင်း ငါ့အဆောင်ကိုသွားပြီး ငါ့ရဲ့ ရုံးတော်ဝတ်စုံကို သွားယူလာခဲ့ချေ”
ယန်ကျစ်မှာမူ နာကျင်နေသော ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိကိုင်ထားရင်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဆွံ့အမှင်တက်သွားရတော့သည်။