အခန်း ၁၂၂
Vol. 13 Ch. 122
အခန်း (၁၂၂)
လင်းယန်၏ ယခုတစ်ကြိမ် ခရီးစဉ်သည် အလွန် အကျိုးအမြတ် များသည်။
၎င်းတို့သည် ပျားရည်အိုး နှစ်ဆယ်ကျော် ခူးခဲ့ရုံသာမက ပျားဘုရင်မတစ်ကောင်ကိုလည်း ဖမ်းဆီး ခဲ့ကြ၏။
ထိုပျားဘုရင်မရှိသရွေ့ မိမိတို့အနေဖြင့် ပျားရည် ပြတ်လပ်သွားမည်အား စိုးရိမ်ပူပန်ရန် မလိုတော့ပေ။
ဤခရီးစဉ်အတွင်း တစ်ဦးတည်းသော ကံဆိုးသူမှာ ဟန်ဟော့ပင် ဖြစ်တော့သည်။
ဟန်ဟော့သည် ပျားတုပ်ခံရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးယောင်ညိုမည်းနေကာ မူလက ပြည့်ပြည့် ဖောင်းဖောင်းရှိသော ခွေးခေါင်းကြီးမှာ ယခုအခါ မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖူးယောင်နေ၏။
ထိုအရာသည် အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူ ပရိသတ်များ၏ ဆွဲဆောင်ရာ ဖြစ်လာခဲ့၏။
“နင်က အခုကြည့်ရတာ ဝက်ကလေးခေါင်းနဲ့ တူနေပြီ”
“အမုန်းစရာကောင်းတဲ့ ပျားတွေပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ဟန်ဟော့ကို ဘယ်လိုတောင် ဒီလောက်ထိ ဖြစ်အောင် တုပ်လိုက်ကြတာလဲ”
“သနားစရာ ဟန်ဟော့လေးရေ၊ နင့်အတွက် တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပေမဲ့လည်း တကယ်ကို ရယ်ချင်မိတယ်နော်”
“ငါ အကျယ်ကြီး ရယ်မိတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက နင့်ရဲ့ အားကိုးလို့မရတဲ့ သခင်ကြောင့် ဖြစ်ရတာ”
“ဟာ... သေစမ်း၊ ငါ့ရဲ့ သနားစရာ ဟန်ဟော့လေး၊ ကျောက်ကျောက်က နင့်ကို အစကတည်းက သဘောမကျတာ၊ အခု နင့်ကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်ရင် ကျောက်ကျောက်တစ်ယောက် လန့်သေသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“နင်ကတော့ သွားပြီ၊ အခုကစပြီး မိန်းမရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
လင်းယန်သည် ထိုမှတ်ချက်များ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ တွန့်ကွေးသွားကာ ယခုနှစ်ပိုင်းအတွင်း အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများ၏ တကယ် ထက်မြက်လှကြောင်း ကျိတ်၍ တွေးမိလေသည်။
ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဟန်ဟော့သည် ထိုမှတ်ချက်များ မမြင်ရ၍ တော်တော့၏။
သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် ဧကန်မုချ စိတ်ဓာတ်ကျသွားလိမ့်မည်။
ဟန်ဟော့သည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် တုန်ရီနေကာ လင်းယန်အား မျက်ရည်ရွှဲရွှဲဖြင့် ကြည့်နေရှာသည်။
လင်းယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ဟန်ဟော့၏ ဒဏ်ရာအား ဆေးကြောပေးရန် ဝိဉာဉ်စမ်းရေအား အသုံးပြုလိုက်၏။
ထိုအရာသည် ၎င်း၏ နာကျင်မှုအား အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သက်သာစေရန် ကူညီသည်။
သို့သော် ဖူးယောင်ညိုမည်းနေသော မျက်နှာကိုမူ ချက်ချင်း လက်ငင်း ပြန်ကောင်းမွန်လာစေရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။
၎င်းတို့ အထုပ်အပိုးများ သိမ်းဆည်းပြီးစီးသောအခါ လူနှစ်ဦးနှင့် ခွေးတစ်ကောင်သည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ထပ်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
လင်းယန်သည် မိမိ၏ ရှေ့ရှိ ဝက်ဝံနက်အား မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လန့်ဖျန့်သွား၏။
ရန်အာဟူသည် ထိုနေရာ၌ ချက်ချင်း သစ်ပင်တက်ပြရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားတော့သည်။
လင်းယန်သည် စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။
“ဒီသစ်ပင်ကို ဖက်ထားလည်း အပိုပဲ၊ ဝက်ဝံနက်တွေက သစ်ပင်တက်နိုင်တယ်”
ထိုစကားသည် ရန်အာဟူ၏ မသိနားမလည်သော နယ်ပယ်အား ထိသွားစေသည်။
“ဝက်ဝံတွေက သစ်ပင်တက်နိုင်လို့လား၊ အဲဒါကို ငါ ဘာလို့ မသိရတာလဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ချန်ဟောက်ထျန်း ဝက်ဝံနဲ့ တိုးတုန်းက၊ အဲဒီဝက်ဝံက သစ်ပင်မတက်ဘူးလေ”
အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများသည် တစ်ဖန် ပြန်ဆူညံပွက်လောရိုက်လာကြသည်။
“ဝက်ဝံတွေ တကယ် သစ်ပင်တက်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ငါ သက်သေပြနိုင်တယ်၊ ငါကိုယ်တိုင် သစ်ပင်တက်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ အွန်လိုင်းကနေပါ ဈေးဝယ်နိုင်တဲ့ ဝက်ဝံနှစ်ကောင်ကို တွေ့ဖူးတယ်”
“တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ဝက်ဝံတွေ ရှိလို့လား၊ အွန်လိုင်းကနေတောင် ဈေးဝယ်တယ်ဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်က လူသားတွေနဲ့ တန်းတူလောက် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား”
“ဒါက ဝက်ဝံညီနောင် ရုပ်ရှင်ကို ပြောနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား”
“မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဝက်ဝံညီနောင် ကာတွန်းကို မကြည့်ဖူးကြဘူးလား”
“တောက်... သူတို့ ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် လိမ်ရဲကြတာလဲ”
လင်းယန်သည် ဝက်ဝံနက် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေ၏။
၎င်းသည် တိရစ္ဆာန်များ၏ ဘာသာစကားကို နားလည်နိုင်သည် ဆိုသော်လည်း ဝက်ဝံနက်တစ်ကောင်လုံး မိမိတစ်ဦးတည်းဖြင့် ရင်ဆိုင်နိုင်ကြောင်း မဆိုလိုပေ။
ခွန်အားချင်း ယှဉ်လျှင် ဤသည်မှာ အလွန် ကွာခြားလှသော အင်အားချင်း ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ဝက်ဝံနက်သည် ၎င်းတို့အား တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပုံပေါ်သည်။
“ဝူး”
ဝက်ဝံနက်သည် ၎င်းတို့အား အဝေးမှနေ၍ ကြည့်ကာ ညည်းတွားသံများပြုလုပ်နေ၏။
လင်းယန်၏ ဦးနှောက်သည် အလျင်အမြန် အလုပ်လုပ်လိုက်ကာ မိမိ၏ ခြင်းတောင်းထဲမှ ပျားရည်အိုးတစ်အိုး ထုတ်ယူကာ မေးလိုက်သည်။
“မင်း ဒါကို လိုချင်တာလား”
ဝက်ဝံနက်သည် ၎င်း၏ သွားများ ဖြဲပြလျက် လင်းယန်ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာ၏။
ရန်အာဟူသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
“မင်း အဲဒီပျားရည်အိုးကို မြေကြီးပေါ်မှာပဲ ချထားလိုက်ပါလား၊ ဒီဝက်ဝံနက်က ရူးသွပ်သွားပြီး မင်းကိုပါ စားပူးစားဖက် လုပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
၎င်းကိုယ်တိုင်မှာ ဝက်ဝံနက်သည် မိမိအား ရိုက်သတ်သွားမည်အား ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အဝေးတစ်နေရာတွင် ပုန်းနေ၏။ ဤအရာသည် နောက်ပြောင်ရမည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
“ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရရင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေက ထိတ်လန့်တာ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို ခြိမ်းခြောက်ခံရတာမျိုး မရှိရင် လူကို မစားတတ်ကြပါဘူး”
လင်းယန်သည် အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်၏။
သူသည်သည် ဝက်ဝံနက်၏ အခြေအနေအား အတော် တည်ငြိမ်နေသည်ကို ရိပ်မိသောကြောင့် ဖြစ်၍ မိမိ၏ အသက်ကိုလည်း လောင်းကြေးထပ်မည် မဟုတ်ပေ။
ဝက်ဝံနက်သည် လင်းယန်၏ လက်ထဲမှ ပျားရည်အား ယူ၍ လောဘတကြီး အားပါးတရ စားသောက်တော့သည်။
ထိုအခါမှ လင်းယန်သည် ဝက်ဝံနက်မှာ အလွန်အရပ်မြင့်သော်လည်း အလွန် ပိန်လှီနေသည်အား သတိပြုမိသည်။
“မင်း တောင်ပေါ်မှာ တစ်နေ့ကုန် နေပြီးတော့ ဝအောင်တောင် မစားရဘူးလား”
ဝက်ဝံနက်သည် သနားစရာကောင်းသော အသံကို ပြုလိုက်၏။
“ဝူး”
“ဗိုက်ဆာတယ်၊ ငါ တကယ် ဗိုက်ဆာတယ်”
အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများအားလုံးသည် လင်းယန်သည် အမှန်တကယ် သတ္တိဗျတ္တိနှင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုနေကြ၏။
လင်းယန်သည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်မှ သစ်ပင်မတက်နိုင်သော ဝက်ဝံနက်ကို ချက်ချင်း တွေးမိသွား၏။
ဝက်ဝံနက် ပျားရည်စားသောက်နေစဉ် အတောအတွင်း ၎င်းသည် ဝက်ဝံနက်အား တိတ်တဆိတ် စ စူးစမ်းလေ့လာသည်။
၎င်းသည် မကြာမီ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေတစ်ခုအား သတိပြုမိသွား၏။
ဝက်ဝံနက်၏ ရှေ့ဖဝါး နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ငါးစင်တီမီတာခန့် ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာတစ်ခုစီ ရှိနေကာ ထိုအရာသည် ဝါးချွန်ကဲ့သို့သော ထက်မြက်သည့် အရာဝတ္ထုတစ်ခုခုဖြင့် ထိုးမိထားသည့် ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်နေ၏။
ဒဏ်ရာမှာ နီမြန်းဖူးယောင်နေ၍ ပြည်များ ယိုစီးနေသည်။
ချန်ဟောက်ထျန်း ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်မှ တိုးခဲ့သော ဝက်ဝံနက်မှာ ဤကောင် ဖြစ်ပုံရ၏။
ဝက်ဝံများသည် သစ်ပင်တက်ရာတွင် ၎င်းတို့၏ ခြေဖဝါး လေးဖက်စလုံးကို အသုံးပြုကြရခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ရှေ့ဖဝါး နှစ်ဖက်စလုံး ဒဏ်ရာရနေသဖြင့် ထိုကျွမ်းကျင်မှုအား ပြသရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ဤမျှလောက်အထိ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤဒဏ်ရာ ရရှိထားသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မည်သို့ကြောင့် ရရှိခဲ့သည်အားမသိပေ။
လင်းယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ ဆို၏။
“မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာကို ငါ အရင်ဆုံး ပိုးသတ်ပေးမယ်”
၎င်းသည် မည်သည့် အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး သို့မဟုတ် အရောင်ကျဆေးကိုမျှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယနေ့တွင် ဝိဉာဉ်စမ်းရေအား ပုလင်းအပြည့် ဖြည့်လာခဲ့သည်။
ဝိဉာဉ်စမ်းရေသည် အရောင်ကျဆေးများထက် အဆပေါင်း ပိုမို ထိရောက်မှု ရှိသည်။
၎င်းသည် ပုလင်းထဲမှ ရေအားလုံး ဝက်ဝံနက်၏ ခြေဖဝါးပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်၏။
ဝက်ဝံနက်သည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ ငြိမ်ငြိမ်နေလျက် ၎င်း၏ လက်ဖဝါးကို လင်းယန်က လှန်သည်အား ခွင့်ပြုထားသည်။
စမ်းရေဖြင့် ဒဏ်ရာဆေးကြောပြီးနောက် ဝက်ဝံနက်သည် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အသံ ပြုလိုက်ကာ မိမိ၏ ခြေဖဝါးကို မလျက်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
“ဒီဝက်ဝံက တကယ်တော့ တော်တော်လေး ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ လူတွေနဲ့တောင် ရင်းနှီးသေးတယ်”
“သူက လူသားတွေနဲ့ ရင်းနှီးတာ မဟုတ်ဘဲ ဒီတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူနဲ့ပဲ ရင်းနှီးနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား”
“တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူက ဒီဝက်ဝံနက်ကိုပါ တစ်ပါတည်း အိမ်ကို ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား”
“မင်းက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူရဲ့ မိသားစုက တိရစ္ဆာန်ရုံ ဖွင့်ထားတယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား၊ ဒါ့အပြင် ဘယ်သူက သဘောထားကွဲလွဲရုံနဲ့ နိုင်ငံတော်အဆင့် ကာကွယ်ထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်ကို အိမ်ကို ခေါ်ရဲမှာလဲ၊ မင်းက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူကို ထောင်ထဲ ပို့ဖို့ ကြံစည်နေတာလား”
“ဒီလောက်အထိ ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်ပြီး ငါတော့ သူ့ကို အလုပ်ခွင်ထဲ တစ်ရက်နှစ်ရက် ပို့လိုက်ချင်တယ်၊ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ”
“ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒီလိုမျိုး သန့်စင်ပြီး ကြည်လင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို မြင်ခဲ့ရတာကတော့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခါးသီးတဲ့ လက်တွေ့တရားတွေကို တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ဖူးသေးတဲ့ ငါ့ရဲ့ အခန်းဖော်ဆီမှာပဲ”