အခန်း ၁၂၆

အခန်း (၁၂၆)

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အခြားသော သားငယ်၊ သမီးငယ်လေးများသည် အဖွဲ့ဝင်သစ်ကလေးအား မြင်တွေ့ကြသောအခါ လည်ပင်းတဆန့်ဆန့်ဖြင့် လှမ်းမျှော်ကြည့်နေကြသည်။

ဟွမ်မောင်သည် ပန်ဒါပေါက်လေး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် တို့ထိကြည့်ကာ အသံပြုသည်။

“အဝူး”

လင်းယန်သည် စိတ်မရှည်သံဖြင့် ဆိုသည်။

“သူ့ကို သွားမရှုပ်နဲ့၊ သူက နိုင်ငံတော်ရဲ့ရတနာပဲ၊ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အရမ်းမြင့်တယ်”

ဟွမ်မောင်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်၍ အော်ဟစ်သည်။

“အဝူး... အဝူး”

‘ဤအိမ်တွင် ငါသည်သာလျှင် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ရမည် မဟုတ်ပါလော’

ထိုကောင်လေး၏ စိတ်ထဲ၌ ခြံဝင်းအတွင်း အမြဲတစေ ပထမနေရာကို ရယူလိုသည့် ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက် ပြင်းထန်လှသည်။

ထိုအရာကို မြင်လျှင် လင်းယန်သည် မိမိ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့်ပွတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ကဲပါ... ကဲပါ... ငါ နားလည်ပါတယ်”

ပန်ဒါပေါက်လေးသည် သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် လင်းယန်ကို မော့ကြည့်နေ၏။

ရှောင်ရွှေသည်လည်း စပ်စုလိုသော အမူအရာဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာကာ ပန်ဒါပေါက်လေး၏ အနီးတွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေဖန်ဆန်းစစ်သကဲ့သို့ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လေသည်။

လင်းယန်က တည်ကြည်သောအသွင်ဖြင့် သတိပေးသည်။

“သူက ငါတို့အိမ်မှာ ခေတ္တခဏ နာရီပိုင်းလောက်ပဲ နေမှာ… မကြာခင်မှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ တိရစ္ဆာန်ရုံထိန်းသိမ်းရေးမှူး ရောက်လာပြီး ခေါ်သွားလိမ့်မယ်၊ မင်းတို့ သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ရဘူး”

ထိုသို့ သတိမပေးပါက ထိုကလေးများ၏ ပွေလီလှသော သဘာဝအရ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် နေကြမည်မဟုတ်သည်မှာ ဧကန်မလွဲပေ။

အထူးသဖြင့် ဟွမ်မောင်နှင့် ဟန်ဟော့ဟူသော ထိုကောင်နှစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

လင်းယန်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ရာ ပန်ဒါပေါက်လေးသည် သူ၏ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။

သူ ရေခပ်ရန် သွားသောအခါတွင် ပန်ဒါပေါက်လေးသည် အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြန်၏။

လင်းယန်သည် စိတ်ညစ်ညစ်နှင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့နောက်ကို ဘာလို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေတာလဲ”

ပန်ဒါပေါက်လေးသည် မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများ အဝိုင်းသား ဖွင့်လျက် အပြစ်ကင်းစင်သော အသွင်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

လင်းယန်သည် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် ထိုသတ္တဝါငယ်လေးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။

၎င်းသည် အရွယ်အစား သေးငယ်သော်လည်း အတန်ငယ် လေးလံလှသည်။

“မင်းက တော်တော်လေး လေးတာပဲ၊ ဒါနဲ့ ငါ့အိမ်တံခါးဝအထိ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ”

ပန်ဒါပေါက်လေး မိမိဘာသာ တွားသွား၍ ရောက်ရှိလာသည်ဟူသောအချက်ကို သူ လုံးဝမယုံကြည်နိုင်ပေ။

အဘယ်သူကများ မိမိ၏ အိမ်တံခါးဝတွင် ပန်ဒါဝက်ဝံလေးကို အရုပ်ကလေးတစ်ခုအလား စွန့်ပစ်ထားပါမည်နည်း။

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ခိုးယူဖမ်းဆီးသူများ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။

ပန်ဒါပေါက်လေးသည် လင်းယန်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ အသံတိုးတိုးပြုနေကာ နားလည်သယောင်ယောင်နှင့် မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေဟန်တူသည်။

“မင်းပြောချင်တာက ဝံသတ္တဝါကြီးက မင်းကို ဒီကို ခေါ်လာတာလို့ ပြောတာလား”

လင်းယန်သည် ပိုဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

ထိုဝံသတ္တဝါကြီးသည် ပန်ဒါမကြီး ဖြစ်နေနိုင်ပါသလော။

သို့သော် ပန်ဒါမကြီး သည် မိမိ၏ ရင်သွေးငယ်ကို သူ၏ အိမ်တံခါးဝတွင် ထားခဲ့ရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိနိုင်ပေ။

မိမိ၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ပန်ဒါတစ်ကောင် လိုအပ်နေကြောင်း ထိုသတ္တဝါကြီးသည် တွေးတောလေသလော။

“ထားလိုက်ပါတော့လေ... ငါ့အနေနဲ့ အဖြေရှာမရတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို တွေးတောပြီး စိတ်အပန်းမကြီးသင့်ပါဘူး”

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရန်အာဟူသည် ဝါးမျှစ်စိမ်းစိမ်းအချို့ ကို ခူးယူလာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ပန်ဒါပေါက်လေးသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဝါးမျှစ်များကို မြိန်ရှက်စွာ စားသုံးနေတော့သည်။

လတ်ဆတ်သော ဝါးနံ့သင်းသင်းသည် လေထုထဲ၌ ပျံ့လွင့်နေ၏။

ပိုင်မောင်သည် ထိုအပျော်အပါးတွင် ပါဝင်ရန် အနားသို့ တိုးကပ်လာ၍ ဝါးခက်တစ်ခု ဆွဲယူကာ ပန်ဒါပေါက်လေး၏ အမူအရာကို အတုခိုးလျက် ပါးစပ်ဖြင့် ဝါးစားကြည့်သည်။

သို့သော်လည်း အရသာ မရှိကြောင်း သိသွားသောအခါ ၎င်းသည် ချက်ချင်း ပြန်အန်ထုတ်လိုက်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညှိုးငယ်သွားသည်။

လင်းယန်သည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ကာ ဆိုသည်။

“ပန်ဒါတွေက ဝါးစားရတာ သဘာဝပဲ၊ မင်းက ကျားတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီးတော့ ဘာလို့ သူတို့လို ဝါးကို လိုက်စားနေရတာလဲ၊ မင်းအတွက် အမဲသားတွေ အများကြီး ကျွေးထားတာ မလောက်သေးဘူးလား”

ဟွမ်မောင်သည် မိမိ၏ လက်သည်းများဖြင့် သွားကြားညပ်နေသော ဝါးစအစအနများ ကလော်ထုတ်နေ၏။

“ဘယ်လို တိရစ္ဆာန်မျိုးကများ ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းတဲ့ အရာကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားနိုင်ပါလိမ့်”

ဟွမ်မောင်သည် တွေးတောကာ စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အရသာကို ခံစားနေရသည်။

ပန်ဒါပေါက်လေးမူ အလွန်အရသာတွေ့စွာ စားသောက်ပြီးနောက် ဝမ်းဗိုက်ပြည့်ဝသွားသောအခါ လဲလျောင်းအနားယူရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေသည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းလဲလျောင်းလိုက်သော နေရာသည် ဟန်ဟော့၏ ခွေးအိမ် ဖြစ်နေသည်။

“ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်”

‘သူ့ကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပေးစမ်းပါ၊ ငါ့ရဲ့ နယ်မြေကို လာပြီး သိမ်းပိုက်နေကြပြီ၊ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတဲ့ သတ္တဝါက ငါ့ရဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ လာအိပ်ချင်နေတာလား’

ဟန်ဟော့၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ပန်ဒါပေါက်လေးသည် မျက်လုံးကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်ကာ တစ်ဖက်သို့ စောင်း၍ ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်။ ၎င်းသည် ဟန်ဟော့၏ ဟောင်သံကို လုံးဝ မကြားရသကဲ့သို့ ပြုမူနေ၏။

ထိုအရာကို မြင်လျှင် လင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံသည် တွန့်ကွေးသွားကာ ချော့မော့ပြောသည်။

“ကဲပါ... ဒီညတော့ အဆင်ပြေတဲ့နေရာမှာပဲ ပေးအိပ်လိုက်ပါတော့၊ နောက်မှ သစ်တောရေးရာဦးစီးဌာနက လူတွေ လာခေါ်ကြလိမ့်မယ်၊ ခဏတဖြုတ်ပဲ သည်းခံလိုက်ပါကွာ”

ဟန်ဟော့သည် အလွန် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ မြည်းတမ်းသည်။

“ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်”

‘ဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အိပ်ရာပဲလေ၊အကယ်၍ တခြားသတ္တဝါရဲ့ အနံ့အသက်တွေ စွဲကျန်ရစ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ကောင်မလေးက အထင်လွဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ’

သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အနာဂတ်တွင် အိမ်ထောင်ဖက် ရှာဖွေရန် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားစွာ ရှိနေပုံရသည်။

လင်းယန်သည် ဆွံ့အသွားကာ မျက်လုံးကို အထက်သို့ ပင့်ကြည့်ရင်း နှိမ်ချဆိုသည်။

“မင်းကလည်း မင်းနဲ့ အတူတူ အိပ်မယ့် ကောင်မလေး ရှိနေတဲ့အတိုင်းပဲ၊ တကယ်တော့ ဘယ်သူကမှ မင်းကို ဂရုစိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူး သိရဲ့လား”

ဟန်ဟော့သည် စိတ်နှလုံး ထိခိုက်နာကျင်သွားသော အသွင် ဖြစ်သွားသည်။

‘ခွေးဆိုတာ လူသားတွေရဲ့ အကောင်းဆုံး မိတ်ဆွေဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ၊ လူသားတွေက သူတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး မိတ်ဆွေကို ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံကြတာလား’

ပိုင်မောင်နှင့် ဟွမ်မောင်တို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဟန်ဟော့၏ဒုက္ခကို ပြက်ရယ်ပြုနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဟွမ်မောင်သည် ဟန်ဟော့ ဒုက္ခရောက်သည်ကို မြင်တွေ့တိုင်း အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ကောင်သည် ရန်သူပမာ မသင့်မမြတ် ဖြစ်နေကြသည်မှာ ကာလကြာရှည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤပြဿနာ အလုံးစုံ၏ နောက်ကွယ်မှ တရားခံဖြစ်သော ပန်ဒါပေါက်လေးမှာမူ အေးချမ်းစွာဖြင့် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေတော့သည်။