အခန်း ၁၂၈
Vol. 13 Ch. 128
အခန်း (၁၂၈)
နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
လင်းယန်သည် ဝက်များအား အစာကျွေးနေစဉ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသော ဝက်မကြီး၏ လတ်တလော ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို အကဲခတ်ကြည့်နေမိသည်။
ဝက်မကြီး၌ ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း သိရှိရသည်မှာ တစ်လမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းသည် သိသိသာသာ ဖောင်းကားလာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြနေသည်။
“ကြည့်ရတာ မင်းအတွက် လတ်တလောမှာ အာဟာရ ပိုပြည့်ဝတဲ့ အစားအစာတွေကို ပိုပြီး ပြင်ဆင်ပေးရတော့မယ် ထင်တယ်”
ဝက်ကလေးများကို လွယ်ထားရသော ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဝက်မကြီးဖြစ်သဖြင့် သာမန်ထက် ပိုဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။
တိရစ္ဆာန်ဖြစ်စေ၊ လူသားဖြစ်စေ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်နှင့် သားဖွားချိန်တို့သည် အနုနယ်ဆုံးနှင့် အားအနည်းဆုံး အချိန်အခါများ ဖြစ်ကြရာ ထိုကာလအတွင်း ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်မှာ အလွန်အရေးကြီးလှ၏။
ထို့ကြောင့် လတ်တလောတွင် သူသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဝက်မကြီးအတွက် အခြားသော ဝက်များထက် ထူးခြားထင်ရှား၍ အာဟာရတန်ဖိုး မြင့်သော အစားအစာများ သီးသန့် ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်ပေးနေသည်။
ထိုစဉ် တောဝက်ဘုရင်သည် ဝက်မကြီး၏ ဘေးနားမှ လွင့်ပျံလာသော အစားအစာ၏ မွှေးပျံ့လှသည့် အနံ့အသက်ကို ရသွားကာ ချက်ချင်း အနားသို့ တိုးလာသည်။
လင်းယန်သည် မိမိဘေးနားရှိ တံမြက်စည်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထိုတောဝက်အား နှစ်ချက်မျှ ရိုက်နှက်လိုက်ကာ နှုတ်မှလည်း ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။
“မင်းကတော့ တရားခံပဲ၊ သူ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိအောင် လုပ်ထားပြီးတော့ အခုထိ သူ့အစာကို လုစားချင်သေးတယ် ဟုတ်လား၊ ငါက မင်းရဲ့ အစာကို လျှော့မကျွေးတာတင် တော်တော်လေး သဘောကောင်းနေပြီ၊ ငါ့ရဲ့ လျှိုပိုင်လေးသာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေတုန်း တစ်ခုခုဖြစ်ရင် မင်းလည်း အငတ်ဘေး ဆိုက်ရမယ်သာ မှတ်လိုက်တော့”
တောဝက်ဘုရင်သည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ဝမ်းနည်းသွားဟန်ဖြင့် သူ၏ နားရွက်ကြီးများကို တွဲလောင်းချလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ ခွာများကို တတွတ်တွတ် ပွတ်နေရှာသည်။
လင်းယန်ဆိုသည်။
“ငါ့ကို အဲဒီလို လာမလုပ်နဲ့၊ မင်းလို ကောင်ကြီးက ဘာလို့ ချစ်စနိုး အမူအရာ လာလုပ်ပြနေတာလဲ”
ဝက်မကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ချော့မော့ပြောသည်။
“အမြန်စားနော် အချစ်လေး၊ မင်းစားလို့ ပြီးတာကို ငါစောင့်ပြီးမှ သွားမယ်”
တောဝက်ဘုရင်သည် ထိုလူသားသည် မိမိအပေါ် ထိုမျှအထိ သံသယပွားကာ သတိကြီးစွာ ထားနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။
‘ငါကလည်း ကူညီပေးထားတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါသာမရှိရင် ဒီဝက်မကြီး ကိုယ်ဝန်ရပါ့မလား၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီဝက်မကြီးကျတော့ အစာတွေ အပိုရပြီး ငါကျတော့ မရရတာလဲ’
တောဝက်ဘုရင်သည် စဉ်းစားလေလေ ပို၍ပင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာလေလေ ဖြစ်ကာ သူ၏ အော်ဟစ်သံသည် ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ရလဒ်အနေဖြင့် တံမြက်စည်းဖြင့် နောက်ထပ် အော်ဟစ်အောင် အရိုက်ခံရခြင်းသာ အဖတ်တင်သည်။
“မင်း ငြိမ်ငြိမ်နေတာ ပိုကောင်းမယ်၊ ဝက်လေးကောင်ထဲမှာ မင်းက အစားဆုံးပဲ၊ ငါသာ စောင့်မကြည့်ရင် မင်းက မိခင်ဝက်မကြီးရဲ့ အစာတွေကို အကုန် လုစားပစ်မှာ၊ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်းရဲ့ ဝက်ကလေးတွေက ဘာအာဟာရ ရတော့မှာလဲ”
တောဝက်ဘုရင်ကသည် ထိုအရာများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ ဝမ်းဗိုက် ပြည့်နေသရွေ့ ဝက်ကလေးများနှင့် ဝက်မကြီးတို့သည် သူနှင့် ဘာမျှ သက်ဆိုင်သည်မဟုတ်ကြောင်း သဘောထားပုံရသည်။
တောဝက်ဘုရင်၏ ခေါင်းမာလှသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လင်းယန်သည် ဒေါသအလွန် ထွက်သွားရသဖြင့် ရန်အာဟူကို ခေါ်လိုက်ရတော့သည်။
“နောက်ဆိုရင် မင်း ဝက်တွေကို အစာကျွေးတဲ့အခါ ဝက်မကြီး သူမရဲ့ အဖို့အစားကို အကုန်လုံး ကုန်အောင် စားတာကို မဖြစ်မနေ စောင့်ကြည့်ပေးရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီအစာတွေ အားလုံးက တောဝက်ဘုရင်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်၊ ကြည့်စမ်း၊ တောဝက်ဘုရင်က အစကထက် အများကြီး ပိုပြီး ဝလာတယ်၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဝက်မကြီးတောင် သူ့လောက် မဝဘူး၊ သူက အခြားဝက်တွေရဲ့ အစာကို ခိုးစားနေတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် သိသာနေတာပဲ”
ရန်အာဟူသည် အလွန်သဘောတူသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ကတိပြုသည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် နောက်ဆို ကျွန်တော် သူ့ကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ထားပါ့မယ်”
“အဲဒါ ဘာအသံလဲ”
လင်းယန်သည် အိမ်ရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရန်အာဟူသည် ခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စတစ်ခု ကြုံတွေ့နေရသည့်အလား ဆို၏။
“ဟန်ဟော့နဲ့ ဟွမ်မောင်တို့ ပြန်ပြီး ရန်ဖြစ်နေကြပြန်ပြီ ထင်တယ်”
လင်းယန်သည် သိချင်စိတ်ပြည့်နှက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီ နှစ်ကောင်က ဘာလို့ ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်နေကြပြန်တာလဲ”
ဟန်ဟော့နှင့် ဟွမ်မောင်တို့ ရန်ဖြစ်ကြသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် လင်းယန်အား ဆွံ့အသွားစေလောက်အောင် အချိန်ကုန်စေခဲ့သည်။
“မင်း ဒီမှာပဲ နေပြီး မိခင်ဝက်မကြီး အစာစားတာကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ၊ ငါ အရှေ့ကို သွားပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
လင်းယန်သည် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသောအခါ ဟန်ဟော့သည် ရဲရဲတင်းတင်းပင် ဟွမ်မောင်၏ အပေါ်သို့ ခွစီးထားကာ သူ၏ လက်သည်းများဖြင့် ဟွမ်မောင်၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ဟွမ်မောင်သည် မည်မျှပင် ခါထုတ်သော်လည်း မည်သို့မျှ ခါချ၍ မရနိုင် ဖြစ်နေသည်။
“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်”
ဟန်ဟော့သည် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝင့်ကြွားသော မျက်နှာထားဖြင့် အပေါ်စီးမှနေ၍ ဟွမ်မောင်ကို ဆက်တိုက် ရန်စဆွပေးနေသည်။
ဟွမ်မောင်သည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်လျက် မိမိ၏ နောင်တော်ထံမှ အကူအညီ ရရန်အတွက် ဝင်းအတွင်း၌ ပတ်ပြေးနေရှာသည်။
သို့သော် ပိုင်မောင်သည် ထိုနှစ်ကောင်၏ အရေးကိစ္စများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်လိုဟန် မရှိဘဲ ဝေးကွာသော အရပ်၌ ရပ်ကြည့်နေ၏။
ပိုင်မောင်သည် သူ၏ မိုက်မဲလှသော ညီငယ်ကို အစဉ်အမြဲ မနှစ်မြို့ခဲ့ချေ။
“အာဝူး”
‘မင်း သေချင်လို့လား၊ အခုချက်ချင်း ဆင်းစမ်း၊ မဆင်းရင် ငါ နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး’
“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်”
‘ငါ မကြားရဘူး၊ ငါ လုံးဝ မကြားရဘူး’
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံသည် တုန်ခါသွားကာ မေးလိုက်၏။
“မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ၊ မင်းတို့ နှစ်ကောင် ငြိမ်ငြိမ်လေး မနေနိုင်ကြဘူးလား၊ တစ်နေ့လုံး အားအင်တွေ ဒီလောက် ပြည့်လျှံနေရင် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းတွေမှာပဲ သွားပြီး စိုက်ပျိုးသင့်တယ်၊ ဒီမှာ လာပြီး အလကားနေရင်း ပြဿနာ ရှာမနေကြနဲ့”
လင်းယန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟန်ဟော့သည် ဟွမ်မောင်၏ အပေါ်မှ အမြန်ဆုံး ဆင်းလိုက်ကာ သူ၏ နားရွက်များကို ချက်ချင်း တွဲလောင်းချကာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမူအရာပြသည်။
“ဝုတ်...”
‘ဒီကောင်က ငါ့ကို အရင် လာဆွတာ၊ ငါ့ကို သစ္စာရှိတဲ့ အခြံအရံ လို့ လာခေါ်တယ်’
ဟွမ်မောင်သည် မိမိတွင် မည်သည့် အမှားမျှ မရှိကြောင်း အော်ဟစ်လျက်တုံ့ပြန်သည်။
“အာဝူး”
‘ငါ ပြောတာ ဘာမှ မမှားဘူး မဟုတ်လား၊ သူက အမြဲတမ်း မိန်းကလေးတွေနောက်ကို လိုက်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သူ့ကို အဖက်တောင် မလုပ်ကြဘူး၊ အဲဒါကို သစ္စာရှိတဲ့ အခြံအရံ မဟုတ်ရင် ဘာခေါ်ရမှာလဲ’
ဟန်ဟော့သည် ဟွမ်မောင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ ဟောင်လိုက်၏။
“ဝုတ်”
‘မင်း ငါ့ကို အဲဒီလိုမျိုး လာမခေါ်နဲ့၊ ကျောက်ကျောက် ဆိုတာ မင်း လျှောက်ခေါ်လို့ရတဲ့ နာမည်မျိုး မဟုတ်ဘူး’
၎င်းတို့၏ အဆက်မပြတ် ဆူညံစွာ အော်ဟစ်နေကြသောကြောင့် လင်းယန်သည် ခေါင်းမူးနောက်သွားတော့သည်။
“တော်စမ်း၊ အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး အိမ်မှာ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ဒီမှာ လာပြီး ရန်ဖြစ်နေကြသေးတယ်၊ မင်းတို့တွေ အရမ်း အားနေကြလို့ပဲ၊ ဟွမ်မောင်နဲ့ ပိုင်မောင်က တောင်ပေါ်ကို နွားကျောင်းသွားကြ၊ ဟန်ဟော့၊ မင်းကတော့ ဒီခြင်းတောင်းကို ယူပြီး ရွာလူကြီးဆီ သွားပို့ချေ”
တာဝန်များကို အသီးသီး ခွဲပေးပြီးနောက် ခြံဝင်းကြီးအတွင်း၌ နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းမှု စိုးမိုးသွားခဲ့သည်။
“လင်းယန်၊ မင်း အိမ်မှာ ရှိလား”
ပါမောက္ခ ထန်ဟွာမင်း၏ မျက်နှာသည် ရဲရဲနီမြန်းနေကာ လင်းယန်ကို မြင်သောအခါ ထူးခြားစွာ စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွသွားကာ ဆို၏။
“ငါ ဒီနေ့ မင်းကို သတင်းကောင်းတစ်ခု လာပြောတာ၊ ငါတို့ရဲ့ စပါးတွေက နောက်ဆုံးတော့ ရိတ်သိမ်းဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ”
တစ်လကျော်ကျော်မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် စပါးများသည် ဤမျှအထိ လျင်မြန်စွာ ရင့်မှည့်နိုင်ခြင်းမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ် စပါးစိုက်ပျိုးခြင်းကို သမားရိုးကျ လယ်ကွင်းပြင်တွင် စိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် စိုက်ပျိုးရေး စက်ရုံတွင်း၌ စိုက်ပျိုးခြင်းဟူ၍ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကွဲကွဲပြားပြား သတ်မှတ်နိုင်သည်။
သမားရိုးကျ လယ်ကွင်းပြင် စိုက်ပျိုးရေးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လေးလမှ ခြောက်လအထိ ကြာတတ်၏။
စိုက်ပျိုးရေး စက်ရုံတွင်း စိုက်ပျိုးခြင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြင့် အချိန်ကာလကို နှစ်လခွဲအထိ တိုတောင်းစေနိုင်သော်လည်း စပါးထွက်နှုန်းကို ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်စေနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ယခုအခါ လူအများစုသည် သမားရိုးကျ လယ်ကွင်းပြင် စိုက်ပျိုးရေးကိုသာ ရွေးချယ်ကြသည်။
သို့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ယခုအခါတွင် ၎င်းတို့သည် တစ်လအတွင်း ရင့်မှည့်နိုင်စွမ်းရှိရုံမျှမက ထွက်နှုန်းမှာလည်း သမားရိုးကျ စပါးထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုများသော စပါးမျိုးစိတ်သစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
ဤအချက်သည် အလွန်အရေးပါသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပါမောက္ခ ထန် ထိုမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှား ရင်ခုန်နေရခြင်းမှာ စားနပ်ရိက္ခာသည် နိုင်ငံတစ်ခု၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်နေသောကြောင့်သာမက ဤစပါးစိုက်ပျိုးရေး နည်းပညာကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် နောင်အနာဂတ်တွင် သာမန် ပြည်သူလူထု၏ ရိက္ခာပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့အနေဖြင့် ယခုအချိန်အထိ ဤနည်းပညာကို မည်သို့ မည်ပုံ ပြင်ပသို့ ဖြန့်ဝေပေးရမည်ကို မသိသေးပေ။
ထိုစပါးများ ထိုမျှအထိ လျင်မြန်စွာ ရင့်မှည့်နိုင်ရခြင်းမှာ လင်းယန်၏ အိမ်ရှိ ရေတွင်းမှ ရေကြောင့် ဖြစ်သည်ကို ၎င်းတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
ရေတွင်းရေထဲတွင် ပါဝင်သော ဒြပ်ပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းတို့သည် စစ်ဆေးရန်အတွက် ပေးပို့ထားသော်လည်း ထူးခြားသော ဒြပ်ပစ္စည်းတစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။
ဤရေတွင်းရေ မရှိပါက ထိုစပါးသည် သာမန်စပါးမျှသာ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ဤနည်းပညာကို ပြန့်ပွားစေရန် အခြားသော နည်းလမ်းများ မရှိနိုင်တော့ပြီလော။
လင်းယန်သည် ပြုံးပြုံးဖြင့်မေးသည်။
“အဲဒါ တကယ်ကို သတင်းကောင်းပဲ၊ စပါးတွေကို ရိတ်သိမ်းပြီးရင် ဆရာတို့ ပြန်တော့မလို့လား”
ဤအကြောင်းအရာကို ပြောမိသောအခါ ပါမောက္ခ ထန်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ် အနည်းငယ် ထင်ဟပ်သွားကာ သူ ခုနက စဉ်းစားနေခဲ့သော အရာများဖွင့်ဟ၍ ပြောသည်။
“ငါတို့အားလုံး အခု လောလောဆယ် ခေါင်းခဲနေကြတယ်၊ ဒီပြဿနာကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး”
လင်းယန်သည် သိလိုစိတ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဟင်”
“နောင်ဆိုရင် စပါးမျိုးစေ့ အားလုံးကို ဒီမှာပဲ စိုက်ပျိုးလိုက်ရင် ပိုပြီး မကောင်းဘူးလား၊ ကျွန်တော်တို့ဘက်က စပါးမျိုးစေ့တွေကို ဒီမှာ ထုတ်လုပ်ပေးမယ်၊ ဆရာတို့က အဲဒါတွေကို ဝယ်ယူပြီး မိမိတို့ဘာသာ စိုက်ပျိုးရင် ရလဒ်က အတူတူပဲ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား”
လင်းယန်သည် စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။
သူသည် ဝိဉာဉ်စမ်းရေတွင်းမှ ရေဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသော စပါးမျိုးစေ့များတွင် ဝိဉာဉ်စမ်းရေ၏ အာနိသင်များ ကျန်ရှိနေဦးမည်လား ဆိုသည်ကို သေချာစွာ မသိသေးချေ။
ပါမောက္ခထန်သည် လက်ခုပ်တီးလိုက်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အလို၊ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ကို ငါ ဘာလို့ မစဉ်းစားမိခဲ့တာလဲ”
“မင်း ပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါ ပါမောက္ခထန်၊ ပါမောက္ခချန်တို့နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး စမ်းသပ်မှုတစ်ခု လုပ်ကြည့်ရမယ်”
ပါမောက္ခထန်ဆိုသည်။
“မင်းက ငါ့ကို နောက်ထပ် စိတ်ကူးစိတ်သန်းတစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ သူငယ်၊ ဒီလောက် အလားအလာရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က အဲဒီတုန်းက ဘာလို့ စိုက်ပျိုးရေးပညာကို မသင်ယူခဲ့တာလဲ”
ပါမောက္ခထန်သည် လင်းယန်ကို ကြည့်လေလေ သူအတွက် ပို၍ နှမြောတသ ဖြစ်မိလေလေ ဖြစ်သည်။
လင်းယန်သာ စိုက်ပျိုးရေးလောကတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုခဲ့မည်ဆိုပါက သူသည် လင်းယန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ထက်မြက်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်။
လင်းယန်သည် ခြံဝင်းအတွင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရေးလုပ်နေစဉ် ပွင့်လင်းရိုးသားစွာ ပြော၏။
“ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ မရှိပါဘူး၊ တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်ကတော့ ကိုယ့်ဇာတိမြေကို ပြန်လာပြီး အပန်းဖြေ လယ်သမားအိမ်ယာလေး တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ဖို့ပါပဲ၊ ဒီအိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခွင့် ရအောင် ပံ့ပိုးကူညီပေးခဲ့တဲ့ အစီအစဉ်အဖွဲ့ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အမှန်တော့ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ လတ်တလော ဘဝကို တော်တော်လေး သဘောကျပါတယ်၊ ရောင့်ရဲခြင်းဟာ ပျော်ရွှင်ခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးတယ် ဆိုသလိုပဲ လူဆိုတာ လောဘ မကြီးသင့်ပါဘူး”
လင်းယန်၏ ကျယ်ပြန့် လွတ်လပ်သော စိတ်နေသဘောထားကို မြင်ရသောအခါ ပါမောက္ခ ထန်သည် စိတ်ထဲမှ လင်းယန်ကို အရှုံးပေး အသိအမှတ်ပြုလိုက်ရတော့သည်။
လူငယ်လူရွယ်များကဲ့သို့ပင် အသက်အရွယ်ရောက်ရှိလာသူများသည် ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ထားမျိုး ရှိရန် ခဲယဉ်းလှသည်။
“မင်းရဲ့ စပါးတွေက အခုဆိုရင် မှည့်နေပြီ၊ ဘယ်တော့လောက် ရိတ်သိမ်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲ၊ အကူအညီ လိုအပ်လား၊ ငါ့ရဲ့ ကျောင်းသား သုံးယောက်ကို မင်းကို ကူညီဖို့ လွှတ်ပေးမယ်၊ ဒီနေရာရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ကတော့ စက်ပစ္စည်းတွေ ဝင်လို့မရတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ အကြီးစား ရိတ်သိမ်း စက်ကိရိယာတွေကို သုံးနိုင်ပြီး တစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာမှာ”
ပါမောက္ခထန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။
လူအင်အားဖြင့် ရိတ်သိမ်းရခြင်းသည် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးစေမည် ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ် ရှီးရွှေရွာသည် ဓားကောက်များသုံး၍ လက်ဖြင့် ရိတ်သိမ်းခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။
ထိုအစား ၎င်းတို့သည် ရှေးအကျဆုံး ခြေနင်းစပါးခြွေစက်များကို အသုံးပြုကြရာ လက်ဖြင့် ရိတ်သိမ်းခြင်းထက် အများကြီး ပိုကောင်းမွန်ခြင်း မရှိသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ ပိုလွယ်ကူသက်သာစေသည်။
လင်းယန်သည် ကူရာမဲ့သော မျက်နှာထားကို ပြလိုက်ကာ ပြောသည်။
“ဒီရွာရဲ့ သဘာဝက ဒီလိုပါပဲ၊ အကယ်၍ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သာ ဒီနေရာကို လာပြီး ပြိုင်ပွဲမလုပ်ရင် မြို့ပြင်ကို သွားတဲ့ ကွန်ကရစ်လမ်းတောင် ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကွန်ကရစ်လမ်းက တိုတိုလေးပဲ ဆိုပေမဲ့ အရင်ကထက်စာရင်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းလာပါပြီ၊ အနီးနားက ရွာသူရွာသားတွေလည်း အွန်လိုင်းကနေ ပစ္စည်းဝယ်တတ်လာကြပြီး မြို့ပြရဲ့ လူနေမှုဘဝကို အင်တာနက်ကနေတစ်ဆင့် မြင်တွေ့နိုင်ကြပြီ ဖြစ်လို့ ကလေးတွေလည်း ပြင်ပကမ္ဘာကို မြင်တွေ့ခွင့် ရကြတာပေါ့၊ အရင်တုန်းကလို ဖျော်ဖြေရေး လှုပ်ရှားမှုတွေ မရှိတာမျိုး မဟုတ်တော့ပါဘူး”
ပါမောက္ခထန်သည် သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာဆို၏။
“အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့တာပဲ”
“ငါ့ကို အချိန်တစ်ခုသာ ပြောပြ၊ ငါ လူတွေကို ကူညီဖို့ ခေါ်ပေးမယ်”
လင်းယန်သည် ပါမောက္ခ ထန်၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်ကာ ပြန်ပြောသည်။
“ဆရာတို့ရဲ့ စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေး စခန်းက စပါးတွေက ကျွန်တော့် လယ်ကွင်းထဲက စပါးတွေထက် ဧက ပိုများပါတယ်”