အခန်း ၃၆၄

အခန်း (၃၆၄) - စည်းကမ်း၏ အလင်းရောင်နှင့် ရိပ်မြုံရိပ်မည်းများ (၂)

“ဂိုဏ်းချုပ်ဟော်ရဲ့... နာရေး ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့၊ ကျုပ်တို့ဘက်က မျှော်လင့်တာက...”

“ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ကိစ္ဆာတွေကို မင်းတို့ဘာသာ ရှင်းလင်းကြ”

လင်းထျန်းလုံ သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ရာ လေသံမှာ ဂရုမစိုက်ဟန် ရှိသည်။

“မနက်ဖြန်ကျရင်၊ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ငါ မြင်တွေ့ချင်တယ်…”

သူ၏ စကားလုံးများသည် နောက်ဆုံး ရာဇသံတစ်ခုအလား လေးနက်လှသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ မျှော်လင့်မထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဆံပင်ဖြူရော်နေသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ဦးဆောင်သော ရဲရင့်လှသည့် အရပ်သားအချို့က အဝေးမှနေ၍ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

သူတို့ လက်ထဲတွင် ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားကြကြောင်း ထင်ရှားလှသည့် အစားအစာများနှင့် သန့်ရှင်းသော သောက်ရေများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး၊ လင်းထျန်းလုံ ရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ ဒူးထောက်ကာ ရိုသေစွာ ဦးချလိုက်ကြသည်။

“ခွန်... ခွန်အားကြီးလှတဲ့ ဝံပုလွေဘုရင်မင်းမြတ်”

သက်ကြီးရွယ်အို၏ အသံမှာ အကြောက်တရားများကြောင့် တုန်ရင်နေသည်။

“ဒါ... ဒါတွေက ကျွန်တော်မျိုးတို့ ရိုးရိုးသားသား ဆက်သတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေပါ၊ နင်မြို့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက်... ကျေးဇူးတင်တဲ့ အနေနဲ့ပါ”

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် နေရာတွင် ရှိနေကြသူအားလုံး ဆွံ့အသွားကြရသည်။

လေ့ဟောက်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဝံပုလွေဘုရင်အား ဒေါသထွက်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ လင်းထျန်းလုံ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ရေခဲမျက်ဝန်းပြာက ဤ ရိုးသားလှသော မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ထင်ရှားလှသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေကြသည့် အရပ်သားများကို ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ၏ တည်ငြိမ်သော အသံကြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ပြန်သယ်သွားကြပါ… ဝံပုလွေအသိုက်က မင်းတို့ရဲ့ ဆက်သပစ္စည်းတွေကို မလိုအပ်ဘူး…ငါ ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတွေကိုပဲ သေချာ လိုက်နာကြ… အသက်ရှင်သန်နေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းပဲ”

အရပ်သားများသည် ကြီးမားလှသော ခွင့်လွှတ်မှုကို ရရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ကျေးဇူးတင် စကားများ ပြောဆိုရင်း ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက်၊ လင်းထျန်းလုံ၏ အကြည့်များက လေ့ဟောက်ထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ကြည့်ရတာ မင်း သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို စတင်ရရှိနေပြီပဲ”

ဤစကားလုံးမှာ လေ့ဟောက်၏ စီမံခန့်ခွဲမှု စွမ်းရည်အပေါ် အသိမှတ်ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သလို၊ မမြင်နိုင်သော သံကြိုးတစ်ခုအလား သူ့အား ဝံပုလွေအသိုက်၏ စည်းကမ်းများအတွင်းသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ချည်နှောင်ပစ်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းများ လွှဲပြောင်းမှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် လေ့ဟောက်မှာ ရှုပ်ထွေးလှသော စိတ်ခံစားမှုများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လင်းထျန်းလုံ သူ့ဘေးက ယွဲ့ရီကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ အနောက်တောင်ကြားဆီ သွားပြီး အခြေအနေ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

လင်းထျန်းလုံ အနောက်တောင်ကြားရှိ မြွေဘုရင်၏ စခန်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်၌၊ သတင်းကို ကြိုတင်ရရှိထားခဲ့ပြီဖြစ်သော စိမ့်နွံနက် မြွေဘုရင်သည် လက်အောက်ငယ်သား အနည်းငယ်နှင့်အတူ စခန်းအဝင်ဝတွင် ရိုသေစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ဒဏ်ရာများမှာလည်း အနည်းငယ် ကောင်းမွန်လာပုံရသော်လည်း ရောင်ဝါမှာမူ အားနည်းနေဆဲပင်။

“ခွန်အားကြီးလှတဲ့ ဝံပုလွေဘုရင်မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင် ဘာကြောင့် ဒီကို ကြွမြန်းလာရတာလဲခင်ဗျာ”

မြွေဘုရင်က ၎င်း၏ ဧရာမမြွေခေါင်းကြီးကို အောက်သို့ နှိမ့်ချလိုက်ရင်း အသံမှာ ဩရှရှဖြစ်ပြီး နှိမ့်ချလှသည်။

လင်းထျန်းလုံ၏ ဂရုမစိုက်သော အကြည့်များက ၎င်း၏အနောက်က လက်အောက်ငယ်သားများအပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့လူတွေကို အဝေးကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်…မင်း ငါနဲ့အတူ တစ်ယောက်တည်း လိုက်ခဲ့”

မြွေဘုရင်၏ နှလုံးသား အောက်ဆုံးသို့ ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်လှသော ဘေးအန္တရာယ် အာရုံခံစားမှုတစ်ခုက အေးစက်သော မြွေတစ်ကောင်အလား ၎င်း၏ နှလုံးသားအထက်တွင် ချက်ချင်း ရစ်ပတ်သွားခဲ့သည်။

ငြင်းဆန်ရဲခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားရန် အမူအရာ ပြလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ချောက်ချားစွာဖြင့် လင်းထျန်းလုံ၏ ငွေဖြူရောင်ပုံရိပ်နောက်မှ တစ်ကောင်တည်း ကပ်လျက်လိုက်ပါရင်း တောင်ကြား နက်ရှိုင်းရာဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် အောက်ဘက်၌ အောက်ခြေမမြင်ရသော ချောက်နက်ကြီး ရှိနေသည့် အထီးကျန်ပြီး လူသူကင်းမဲ့လှသော ကမ်းပါးစွန်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

လင်းထျန်းလုံ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး၊ မြွေဘုရင်အား ကျောခိုင်းထားလျက် အောက်ဘက်က မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ချောက်နက်ကြီးကို လှမ်းကြည့်နေမိသည်။

သူသည် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မပါဝင်ဘဲ တည်ငြိမ်လှသော လေသံဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောဆိုလိုက်သည်။

“စိမ့်နွံနက်၊ မင်းက လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ကောင်ပဲ… ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို ဘယ်လို ချိန်ဆရမလဲဆိုတာ မင်း သိသလို၊ ဘယ်အချိန်မှာ မိမိအတွက် အကျိုးအမြတ် အရှိဆုံးဖြစ်မယ့် ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ရမလဲဆိုတာလည်း မင်း သိတယ်...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မြွေဘုရင် စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

၎င်း နှိမ့်ချလှသော အညံ့ခံ စကားလုံးအချို့ကို ပြောဆိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခါနီး အချိန်မှာပင် လင်းထျန်းလုံ၏ လေသံက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်ဖြစ်သော်လည်း၊ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်မတတ် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက လေထုအတွင်း ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါ အမုန်းဆုံးအရာကတော့... ရှေ့ရေးကို အမြဲတမ်း ချိန်ဆနေပြီး စိတ်သဘောထား မတည်ငြိမ်တဲ့ အခွင့်အရေးသမားတွေပဲ”

မြွေဘုရင်၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီး ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ မြွေမျက်လုံးများက အန္တရာယ်များလှသော လိုင်းစင်းပုံစံအဖြစ် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

အစွန်းရောက်လှသော အအေးဓာတ်တစ်ခုက ၎င်း၏ မြွေမြီးဖျားမှနေ၍ ဦးခေါင်းခွံထိပ်အထိ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှင်းပြချင်မိသည်၊ ဒူးထောက်လျက် ကရုဏာ သက်ညှာရန် တောင်းပန်ချင်မိသည်၊ သို့မဟုတ် အသက်လု နောက်ဆုံး ခုခံမှုတစ်ခုကိုပင် ပြုလုပ်ချင်မိသည်။

သို့သော်လည်း၊ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းထျန်းလုံ နောက်သို့ပင် လှည့်မလာခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့ညာဘက်အရှေ့လက်သည်းကို အနောက်ဘက်သို့ အမှတ်မဲ့ တစ်ချက်သာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှ ပြုလုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့ရန် လုံးဝ ခက်ခဲလောက်အောင် အားနည်းသော်လည်း၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟင်းလင်းပြင် ဆုတ်ဖြဲခြင်း စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည့် ခြေရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြွေဘုရင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည့် ထိတ်လန့်မှု၊ တောင်းပန်မှုများနှင့် အံ့ဩမှုများ ရောနှောနေသည့် အမူအရာမှာ လုံးဝ အေးခဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ဗဟို မျဉ်းကြောင်းအတိုင်း အသံမထွက်ဘဲ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ စတင် ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။

ဖြတ်ပိုင်းမှာ မှန်မျက်နှာပြင်အလား ချောမွေ့နေပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချွန်ထက်ဆုံးသော ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သွေးများပင် စီးကျရန် အချိန်မရလိုက်ကြပေ။ ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲရှိ အလင်းရောင်များ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်ကာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ အသိစိတ် ထာဝရ အမှောင်ထုထဲသို့ မကျရောက်မီ အခိုက်အတန့်အထိ၊ လင်းထျန်းလုံက ၎င်းကဲ့သို့သော “ကောင်းမှုပြုထားဖူးသည့် လက်အောက်ခံ” အပေါ် ဤမျှ ပြတ်သားပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ပေးလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေရှာသည်။

ထိုအချိန်မှသာ လင်းထျန်းလုံ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်လှည့်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ရေခဲမျက်ဝန်းပြာက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အသက်မဲ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ မြွေဘုရင်၏ အေးစက်သော အလောင်းကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“နောက်တစ်ခါကျရင်၊ ဘက်တစ်ခုကို မှန်ကန်အောင် ရွေးချယ်ဖို့ မှတ်ထားပါ၊ ပြီးရင် အဆုံးထိ ရပ်တည်လိုက်ပါ”

သူ၏ တိုးညင်းသော စကားသံက တောင်ကြားအတွင်း ဝေဝါးစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

၎င်းနောက်တွင် ငွေဖြူရောင်ပုံရိပ်သည် အရိပ်များထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲတွင် သစ္စာဖောက်သူ၏ လုံးဝ အေးစက်နေသော အလောင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ပြဿနာရှာချင်သူ အားလုံးအတွက် တိုက်ရိုက်အကျဆုံးနှင့် ထိုးနှက်မှုအရှိဆုံး သတိပေးချက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။