အခန်း ၃

အခန်း (၃) - သူဖုန်းစား

စိမ်းစိုသော တောင်တန်းကြီးများကြားတွင် ရှည်လျားကွေ့ကောက်နေသော ရှေးဟောင်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဖုန်ထသော ရှေးဟောင်းလမ်းမဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုမှာမူ ဤအချိန်တွင် အလွန်တရာ စည်ကားနေသည်။

စားပွဲထိုးလေးသည် ခြေဖျားမှာ မီးခိုးထွက်မတတ် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး၊ အရပ်ရပ်မှ ရောက်လာသော ကုန်သည်များ၊ သိုင်းသမားဧည့်သည်များကို လက်ဖက်ရည် ကမ်းပေးလိုက်၊ ရေငှဲ့ပေးလိုက် လုပ်နေသည်။

ဆိုင်ရှင်သည် အလုပ်ရှုပ်နေသည့်ကြားမှ ခေတ္တ အနားယူကာ ဆိုင်တံခါးဝသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူဖုန်းစားတစ်ယောက်သည် တုတ်တစ်ချောင်းကို ပိုက်၍ လှေကားထစ်ကို မှီကာ ကွေးကွေးလေး အိပ်စက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ဘေးတွင် အနားပဲ့နေသော ပန်းကန်တစ်လုံး ချထားသော်လည်း အတွင်း၌မူ ဘာမှမရှိပေ။

"အင်း.. ကပ်ဆိုးကာလမှာ လူ့အသက်က တန်ဖိုးမရှိပါလား.. အားလုံး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေကြတာပဲ..."

ဆိုင်ရှင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး၊ စားပွဲထိုးလေးတစ်ယောက်ကို လက်ယက်ခေါ်ကာ တံခါးဝဆီသို့ မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးလေးသည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး လက်မောင်းကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင် ကြည့်နေလိုက်ပါ.. ကျွန်တော် သူ့ကို အခုပဲ မောင်းထုတ်လိုက်မယ်..."

သူ မသွားရသေးခင်မှာပင် ဆိုင်ရှင်က သူ၏ ခေါင်းကို ဖြန်းခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။

"နောက်ဖေးသွားပြီး ပေါင်မုန့်ပြားနှစ်ချပ်နဲ့ ရေသန့်တစ်ခွက် ယူသွားပေးလိုက်စမ်း..."

စားပွဲထိုးလေးသည် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ ရှက်ရွံ့စွာ ထွက်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် လက်ဖဝါးခန့်ရှိ မုန့်ပြားနှစ်ချပ်နှင့် ရေတစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ သူဖုန်းစား၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ သူ ဒူးထိုင်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရေခွက်ကို ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်ထ.. ထဦးဟ.."

သူက သူဖုန်းစားကို ခြေထောက်ဖြင့် တို့လိုက်သည်။

သူဖုန်းစားသည် မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေပြီး စားပွဲထိုးလေးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခု သွားပါ့မယ်.. အခု သွားပါ့မယ်..."

"မသွားနဲ့ဦး.. ငါတို့ ဆိုင်ရှင်က စိတ်ကောင်းရှိတယ်.. သူများ ဒုက္ခရောက်တာ မကြည့်ရက်ဘူး.. ဒီမုန့်ပြားနှစ်ချပ် မင်းအတွက်ပဲ.. ရေမလောက်ရင် ထပ်တောင်းလို့ရတယ်.. စားသောက်ပြီးမှ အေးဆေး သွားတော့..."

စားပွဲထိုးလေးသည် မုန့်ပြားနှစ်ချပ်ကို ပန်းကန်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်မကြည့်ဘဲ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

သူဖုန်းစားသည် မျက်ရည်များပင် စို့လာသည်အထိ ကျေးဇူးတင်သွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေမိသည်။

သို့သော် သူ ခေါင်းပြန်ငုံ့လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ထက်မြက်သော အလင်းရောင်တစ်ချက် တိတ်တဆိတ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည် မုန့်ပြားတစ်ချပ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ချပ်ကိုမူ အငမ်းမရ စားသုံးလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ဗိုက်မဆာလှပေ...။ မနက်ခင်းကမှ ဘဲရိုင်းတစ်ကောင် စားထားပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဘဲပေါင်တစ်ချောင်းပင် ဝှက်ထားသေးသည်။

သို့သော် သူဖုန်းစားတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရမည်ဆိုလျှင် သူဖုန်းစားတစ်ယောက်နှင့် တူအောင် နေရမည် မဟုတ်လော။

ချူချင်းသည် သူ၏သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်အပေါ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသည်။

ဤသည်မှာ ချူချင်း ယခင်ဘဝက သရုပ်ဆောင်ပညာ သင်ကြားခဲ့ဖူးသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်က ဤပညာရပ်ကို ပညာရှင်တစ်ဦးထံတွင် သင်ယူခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူသတ်သမားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လိုလျှင် သရုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းနှင့် ဟန်ဆောင်နိုင်စွမ်းတို့သည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အရည်အချင်းများ ဖြစ်သည်။

ထင်းခုတ်သမားအဖြစ် ဟန်ဆောင်လျှင် ထင်းခုတ်သမားပုံစံ ပေါက်ရမည်။ ဆေးဆရာအဖြစ် ဟန်ဆောင်လျှင် ဆေးဆရာ၏ အငွေ့အသက် ရှိရပေမည်။

ထိပ်တန်း လူသတ်သမားတစ်ဦးသည် မိမိ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရုံသာမက၊ မျက်နှာတစ်ထောင်ကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းလည်း ရှိရမည်။ သို့မှသာ တစ္ဆေပမာ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းမွန်စွာ ဟန်ဆောင်နိုင်မှသာ လုပ်ကြံသည့်အခါ ရန်သူကို အမှတ်မထင် တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး အောင်မြင်နိုင်ခြေကို မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤစွမ်းရည်ကို ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားပါက၊ လုပ်ကြံမှု မအောင်မြင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ အလွယ်တကူ အရေးနိမ့် သေဆုံးသွားမည် မဟုတ်ပေ။

'ပစ်မှတ်ကို မထိလျှင်၊ မိုင်ထောင်ချီဝေးရာကို ပြေးပါ’ ဟူသော ဆိုရိုးစကား ရှိသည်။

ဤနေရာမှ 'ထွက်ပြေးခြင်း' ဆိုသည်မှာ လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ် ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အမြန်ပြေးနိုင်ရုံသာမက အမြန်ပုန်းကွယ်နိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ပစ်မှတ်ကို မသတ်နိုင်ပါက လက်တုံ့ပြန်ခြင်းကို မုချ ခံရမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူတွင် အင်အားစုများစွာ ရှိပြီး ဝိုင်းဝန်း ပိတ်ဆို့ပါက၊ ထွက်ပြေးရန်မှာ အဘယ်မှာ လွယ်ကူပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ပုန်းကွယ်ခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။

ထောင့်များတွင် ပုန်းအောင်းခြင်းသည် ပုန်းကွယ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ညံ့ဖျင်းသောဗျူဟာသာ ဖြစ်သည်။ လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေလျှင်ပင် မည်သူမျှ မမှတ်မိနိုင်ခြင်းသည်သာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

ပုန်းကွယ်ရင်း ထွက်ပြေးမှသာ မည်သူမျှ ဖမ်းဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်သာလျှင် အစစ်အမှန် 'ထွက်ပြေးခြင်း' ဖြစ်သည်။ အစအနမရှိ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လူသတ်သမားတစ်ဦးအတွက် ဟန်ဆောင် သရုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သိုင်းပညာထက်ပင် ပို၍ အရေးကြီးသည်။

သေချာသည်မှာ ချူချင်း ဟန်ဆောင်နေခြင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လုပ်ကြံရန် မဟုတ်ပေ။ သူသည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ စနစ်ကို ရရှိထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် တာဝန် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

လွန်ခဲ့သော လဝက်က သူ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက်၊ သူ၏ ကမ္ဘာကူးပြောင်းခြင်းအတွက် မိမိကိုယ်ကို သနားနေချိန် မရှိဘဲ၊ နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာများကို စတင် စဉ်းစားခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ချူချင်း၏ မူလ အစီအစဉ်မှာ မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာသော၊ မည်သူမျှ မသိသည့် နေရာတစ်ခုသို့ သွားပြီး၊ စနစ်ကို အသုံးပြု၍ မိမိကိုယ်ကို အရင်ဆုံး အင်အား တောင့်တင်းအောင် လုပ်ရန် ဖြစ်သည်။

တစ်မိုးအောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာသည့်အခါမှသာ ထို'နျဲ့ကျင့်ထိုင်'၏ အခြေစိုက်စခန်းကို အစအနမကျန်အောင် သွားရောက် ဖြိုဖျက်ပစ်မည် ဖြစ်၏။

သို့သော် ထိုလျှို့ဝှက်စာကြောင့် သူ၏အစီအစဉ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်...။

ချူယွန်ဖေးသည် 'နျဲ့ကျင့်ထိုင်'၏ စာရင်းတွင် တန်ဖိုး သတ်မှတ်ခံထားရပြီး ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ချူယွန်ဖေးအပေါ်တွင် သားအဖ သံယောဇဉ်မျိုး သူ၌ မရှိပေ။

သို့သော် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်ခံရရှိထားခြင်းက ချူယွန်ဖေးအပေါ် သူ၏ခံစားချက်များကို ရှုပ်ထွေးစေသည်။

တစ်ဖက်တွင် သူ စီစဉ်ပေးသော ကံကြမ္မာကို မနှစ်မြို့သော်လည်း၊ နောက်တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ အန္တရာယ်နှင့် တွေ့ကြုံသည်ကို မကြည့်ရက်ပေ။

ထို့အပြင် သူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိလိုသော အတွေးငယ်လေးများ ရှိသည်။

ဤအတွေးများအားလုံးသည် မှတ်ဉာဏ်များနှင့်အတူ ယခု ချူချင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်စာကြောင့် သူ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဖြစ်သွားသည်အထိ မဟုတ်သော်လည်း၊ စိတ်အနှောင့်အယှက် အတွေးများ ဝင်လာပြီး အမြဲတစေ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။

အကယ်၍ ချူယွန်ဖေးသာ 'နျဲ့ကျင့်ထိုင်'၏ လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံရပါက၊ ဤကိစ္စသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် စွဲကျန်နေသော အနှောက်အယှက် ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူ တွေးဆမိသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဆုံးရှုံးရသည်နှင့် ကာမိမည်မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ထျန်းဝူမြို့သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားပြီး ချူယွန်ဖေးကို သတိပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချူယွန်ဖေး၏ 'သံလက်ဝါး တူအဲ့'ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် ထျန်းဝူမြို့ရှိ အရှိန်အဝါကို အားကိုးကာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားမည်ဆိုပါက 'နျဲ့ကျင့်ထိုင်'ပင် ဖြစ်လင့်ကစား ထျန်းဝူမြို့၏ နယ်မြေထဲတွင် သူ့ကို အနိုင်ယူရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင်မှာမူ လူလုံးထွက်ပြရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

ထိုစဉ်က လက်ထပ်ပွဲကို ချူယွန်ဖေး မှတ်မိနေသေးသလား ဆိုသည်ကို မပြောတတ်သော်လည်း၊ သူ၏စနစ်အရ သံယောဇဉ်တွယ်တာရန်မှာ မသင့်တော်ချေ။

လွန်ခဲ့သော လဝက်က ရွာသွန်းခဲ့သော မိုးသည် သူ၏ ခြေရာလက်ရာများကို ဆေးကြောပေးခဲ့သည်။ ဤခရီးတစ်လျှောက်လုံး ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လာခဲ့ရသည်မှာ အတော်အတန် ငြိမ်းချမ်းခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ ထျန်းဝူမြို့ နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်သည်။

ဤသို့ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေစဉ်မှာပင် မြင်းခွာသံများ အဝေးမှ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဤနေရာသည် အချက်အချာကျသော လမ်းဆုံလမ်းခွတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်သုံးရာက တချန်မင်းဆက်သာ ရှိနေသေးပါက ဤနေရာတွင် စာတိုက်တစ်ခု ရှိပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ အနည်းငယ် ဆိတ်သုဉ်းနေသော်လည်း တောင်မြောက် အရပ်ရပ်သို့ သွားလာသူများမှာမူ မနည်းလှပေ။

ချူချင်းသည် မြင်းခွာသံများအရ မြင်းနှစ်ကောင်မှန်း သိသော်လည်း မူလက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး မြင်းပေါ်မှ လူများ ဆင်းလာကာ စကား အနည်းငယ် ပြောဆိုကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် 'ဂိုဏ်းတူအစ်ကို'၊ 'ဂိုဏ်းတူညီမ' ဟု ခေါ်ဝေါ်နေကြရာ ဂိုဏ်းတူ မောင်နှမများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ပန်းကန်ထဲမှ ချွင် ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာမှသာ ချူချင်းသည် အံအားသင့်ကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် လူငယ် ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယောက်ျားလေးမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ခန့် ရှိပြီး၊ ခါးစည်းထားသော စိမ်းပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် လက်ကာတစ်ခု စည်းထားပြီး လက်ဖဝါးများမှာ ကျယ်ပြန့်ကာ လက်ဆစ်များမှာ ထင်ရှားနေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လက်သီး၊ လက်ဝါး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်မှန်း သိသာလှသည်။

မိန်းကလေးမှာ ယောက်ျားလေးထက် အနည်းငယ် ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ သူနှင့် သိပ်မကွာခြားလှဘဲ အမျိုးသမီးဝတ်စုံပုံစံသာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ချောမောလှပသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ ခံစားချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ ယောက်ျားလေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိ၊ ချူချင်းသည် ထိုယောက်ျားလေး၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အကြောင်းပြချက်မရှိ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အသံပြောင်း၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.. ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး.. သခင်မလေး.."

သူ၏ မျက်နှာသည် ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် သူ၏ ရုပ်အမှန်ကို မမြင်နိုင်ပေ။ အသံမှာလည်း ကြမ်းတမ်း ကွဲအက်နေပြီး၊ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် သူဖုန်းစားတစ်ဦး၏ အသံနှင့် တူနေသည်။

လူငယ်လေးသည် သူ၏ အသံကို ကြားပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်မှ ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... ရှင် ဒီလမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူဖုန်းစားတွေ့တိုင်း ငွေလှူနေတာ ဘာ့ကြောင့်လဲ..."

ချူချင်းသည် ထိုမိန်းကလေး စကားပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ အသံမှာ အေးစက်မနေသော်လည်း ရင်းနှီးဖော်ရွေမှုလည်း မရှိပေ။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သိပ်မရင်းနှီးကြသကဲ့သို့ပင်ရှိသည်။

ထိုယောက်ျားလေးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး

"ဂိုဏ်းတူညီမလေး မသိပါဘူး.. ငါ့ညီငယ်လေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက အိမ်က ထွက်သွားတာ.. နှစ်တွေ အကြာကြီး ပြန်မလာဘဲ ခုထိ သတင်းအစအနတောင် မကြားရဘူး.."

"ဒီလဝက်အတွင်း ညသန်းခေါင် အိပ်မက်မက်တိုင်း သူ့ကို အဝတ်အစား စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်နဲ့ လမ်းဘေးမှာ တောင်းရမ်းနေတာ.. အစာမဝ.. အဝတ်အစား မလုံမခြုံနဲ့ ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေတာကိုပဲ ခဏခဏ မက်တယ်... အိပ်မက်မက်တိုင်း လန့်နိုးလာရတယ်..."

"အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း လမ်းဘေးက သူဖုန်းစားတွေကို တွေ့တိုင်း သူများ ဖြစ်နေမလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်.. တစ်ခါတလေလည်း သူပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်မိတယ်..."

ချူချင်းသည် သူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသည်။

ခုနစ်နှစ်တာ မတွေ့ဆုံခဲ့ရာ ရုပ်ရည်မှာ သဘာဝအတိုင်း ပြောင်းလဲသွားနိုင်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သွေးသားတော်စပ်မှုက ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်း သူ့ကို မြင်ကတည်းက ရင်းနှီးနေသလို ခံစားနေရခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့၊ ဤသူမှာ သူ၏အစ်ကိုနှစ်၊ ချူဖန်ပင် ဖြစ်နေချေသည်။