အခန်း ၅

အခန်း (၅) - စားပွဲထိုးလေး

ဤမိန်းကလေးသည် အသက်သိပ်မကြီးလှဘဲ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပြောပလောက်အောင် မရှိပေ။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် ဒူးတုပ်ထိုင်လျက် ချူချင်းကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်။

ချူချင်းက ကြောက်ရွံ့နေပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မယူသည်ကို တွေ့သောအခါ၊ သူမသည် လက်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင် တစ်ငုံမော့သောက်လိုက်၏။

ချူချင်း "..."

ဒီမိန်းမ ဘာဖြစ်နေတာလဲ...။

ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ဒီလောက် စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ...။

ဤသို့သော ဟာလာဟင်းလင်း မျက်ဝန်းအကြည့်များအောက်တွင် ချူချင်းသည် သူမအနေဖြင့် မိမိ၏ဟန်ဆောင်မှုကို သိရှိသွားပြီလားဟုပင် သံသယ ဝင်လာတော့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဤအရာများကို ဂရုပြုချိန် မရတော့ပေ။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ ဟားတိုက် ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

"အမျက်မထွက် သံလက်သီးရဲ့ တပည့်၊ ချူမိသားစု ဒုတိယသခင်လေးဆိုတော့ ဘယ်လောက်တောင် တော်များတော်မလဲ ထင်ထားတာ။ အခု ကြည့်ရတာ ဒီလောက်ပါပဲလား။"

ချူချင်း ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ချူဖန်သည် ပြေးလွှားနေသော မြင်းများအလယ်တွင် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ လက်နှစ်ဖက် ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးကို ချိတ်များဖြင့် ချိတ်ထားခြင်း ခံရကာ အလယ်တွင် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

"ဒါက ဘာထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ လုပ်နေတာလဲ။"

ချူချင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားသည်။

သူ့အနေဖြင့် ရှောင်တိမ်းနိုင်မည် သို့မဟုတ် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အခုအခါ...။

တစ်ဖက်လူက မည်သည့်အကွက် သုံးလာသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုငနဲက အားလုံးကို ဝင်ခံနေခြင်းပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သံမြင်းဓားပြခုနစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ဤလူများသည် ချိတ်သံကြိုးများကို ကိုင်လျက်၊ မြင်းခေါင်းများကို လှည့်ကာ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ တရှိန်ထိုး ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ ချူဖန်ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ဆွဲဖြဲ၍ အပိုင်းပိုင်း ပြုလုပ်ရန် ကြံရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချူဖန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်လေ၏။

"ဒါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားကို ကျုပ် ချူဖန် ဘယ်လောက် အစွမ်းအစ ရှိလဲဆိုတာ ပြရသေးတာပေါ့။"

ဤသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

'ဒုန်း' ဟူသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အတွင်းအားလှိုင်းများက လေးဘက်လေးတန်သို့ ပြန့်ကျဲသွားချေသည်။

ဟီ... ဟီး...။

သံမြင်းဓားပြခုနစ်ဦး၏ စီးတော်မြင်းများသည် ချက်ချင်းပင် မိုးပေါ်မော့၍ ဟီလိုက်ကြသည်။ အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားပုံရသည်။

ချူဖန်၏ ခြေထောက်များကို ချိတ်ထားသော သံမြင်းဓားပြနှစ်ဦးသည်လည်း တောင်တစ်လုံးကို ဆွဲနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တောင်သည် ပြိုမကျလာသည့်အပြင်၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် မြင်းပေါ်မှ ဆွဲချခံလိုက်ရတော့သည်။

ချူဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ချိတ်သံကြိုးများက တချွင်ချွင်မြည်လာပြီး မူလကကဲ့သို့ တင်းမာမနေတော့ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ချူဖန်သည် ရုတ်တရက် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို လှန်လိုက်ပြီး ဘေးနှစ်ဖက်မှ သံကြိုးများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အားကုန် ဆွဲလိုက်သည်။

“ချွမ်းချွမ်း” ဟူသော အသံနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားပြနှစ်ယောက်သည် မခုခံနိုင်သော အားလှိုင်းကြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ ခန္ဓာကိုယ်များကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နောက်ပြန်လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဘန်း...

လူနှစ်ယောက်သည် လေထဲတွင် ဆုံစည်းသွားပြီး အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဝင်တိုက်မိကြလေ၏။ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသောအသံ ခပ်သဲ့သဲ့ကိုပင် ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး သွေးများ အပြိုင်အဆိုင် အန်ထုတ်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကာ အသက်ရှင်နိုင်ဖွယ် မရှိတော့ပေ။

"ညီ၄၊ ညီ၆။"

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားပြီး မြင်းကို အရှိန်တင်ကာ လက်ထဲမှ ပုဆိန်ကြီးဖြင့် အားကုန် လွှဲယမ်း၍ ချူဖန်ထံ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ချူဖန်သည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းများပေါ်မှ သံကြိုးများ ချက်ချင်းပင် ပြတ်တောက်သွားလေ၏။

ထို့နောက် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်ကာ လက်ဗလာဖြင့် ထိုခေါင်းဆောင်၏ ပုဆိန်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ နားထင်တွင် သွေးကြောစိမ်းများ ထောင်တက်လာပြီး တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေချေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ခွန်အားများ တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းသွားသည်။

သူသည် ဤပုဆိန်ကို အားကုန်ဖိချပြီး ချူဖန်ကို နှစ်ပိုင်းခွဲရန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။

ကြီးမားသော ခွန်အားလှိုင်းတစ်ခုက ဖိချလိုက်သဖြင့် ချူဖန်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် မြေကြီးထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားရသည်။

သို့သော် ပုဆိန်သည်ကား လုံးဝ ခုတ်ချ၍ မရပေ။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

"အခု သူ ငါနဲ့ အားပြိုင်နေတာ၊ အခွင့်အရေးယူပြီး သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်ကြ။"

သံမြင်းဓားပြခုနစ်ဦးမှာ ယနေ့အပါအဝင် သုံးယောက် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်သည် ချူဖန်နှင့် အားပြိုင်နေပြီး ကျန်သုံးယောက် ရှိသေး၏။

ချူဖန်၏ ခြေထောက်များကို ချိတ်ထားသော ဓားပြနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လက်ထဲမှ သံကြိုးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

သူတို့၏ မြင်းများဆီသို့ ပြန်မပြေးနိုင်တော့ဘဲ အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ ဆွဲငင်ထားတော့သည်။

အားလပ်သွားသည့် တစ်ဦးတည်းသော ဓားပြသည် ချူဖန်၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်ထဲမှ ဓားကောက်ဖြင့် ချူဖန်၏ လည်ပင်းနောက်သို့ အားကုန် ခုတ်ချလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားရသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး။”

“ဂျွတ်... ဂျွတ်...”

လက်ထဲမှ ပုဆိန်မှ အသံများထွက်ပေါ်လာပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားချေသည်။ သူ မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် 'ခလွမ်း' ဟူသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ထဲမှ ပုဆိန်က အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

“သူက ငါ့ပုဆိန်ကို တားဆီးချင်တာ မဟုတ်ဘူး... သူက ငါ့လက်နက်ကို ဖျက်ဆီးချင်တာ။

ဒါ ဘယ်လိုတောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားလဲ။

ဘယ်လိုတောင် ဒီလောက်ပြင်းထန်ရတာလဲ။”

ထိုအခိုက်တွင် ချူဖန်က ရုတ်တရက် လက်သီး ဆုပ်လိုက်၏။ တစ်ခဏအတွင်း လေထုသည်ပင် စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားချေသည်။

သူသည် ခါးကိုနှိမ့်၍၊ တင်ပါးကို နောက်ပစ်ထိုင်ကာ ရုတ်တရက်လှည့်၍ လက်သီးတစ်လုံး ထိုးထုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုက်ရိတန်ခိုးလက်သီး။

လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်သီးအရှိန်နှင့် ပထမဆုံး ထိတွေ့မိသည်မှာ နောက်မှလူ၏ ဓား ဖြစ်သည်။

ဓားအရှိန်သည် ဤလက်သီးကြောင့် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားပြီး ပုံစံမကျတော့ပေ။ သူသည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဟာကွက် ပေါ်သွားတော့သည်။

ဘန်း...

အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးသည် သူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ကြားသို့ အားပြင်းပြင်း ဝင်ဆောင့်သွားတော့သည်။

ဗြန်း...

သွေးများစွာက ထိုလူ၏ နောက်ကျောမှ ပန်းထွက်လာ၏။ သူသည် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး၊ လူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဤလက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် ဤလက်သီး၏ အစွမ်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း ကျုံ့သွားရသည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် သူ ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

"ပြေး။"

တိုက်ပွဲစသည်မှ ယခုအထိ အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ သူ့ဘက်မှ လူသုံးယောက် ဆက်တိုက် သေဆုံးသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့အပြင် မိမိ၏ ပုဆိန်နှစ်လက်ထဲမှ တစ်လက်မှာ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ ချူဖန်ကဲ့သို့သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် လုံးဝ တိုက်ခိုက်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြင်းဝမ်းဗိုက်ကို ညှပ်လိုက်ပြီး အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးထွက်ကာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

"ဖယ်စမ်း။"

သူ အော်လိုက်သည်မှာ စားပွဲထိုးလေးကို ဖြစ်၏။

စားပွဲထိုးလေးသည် မူလက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပွဲကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ပွဲက မိမိဆီသို့ ပြေးဝင်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သို့ထင်ထားမိမည်နည်း။

အလျင်အမြန် ထပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ပြေးဝင်လာသော မြင်း၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်သွားရသည်။

သံမြင်းဓားပြခုနစ်ဦး၏ မြင်းများသည် ရှားပါးသော မြင်းကောင်းများဖြစ်ရာ၊ ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်သည်နှင့် စားပွဲထိုးလေးမှာ တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်တော့ချေ။ တစ်ချက် ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားရတော့သည်။

ဤအပြောင်းအလဲက အလွန် လျင်မြန်လှသည်ဖြစ်ရာ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် သိုင်းပညာရှင်များ ရှိသော်လည်း လူကို ကယ်တင်ချိန် မရလိုက်ပေ။

ထိုခေါင်းဆောင်ဓားပြသည် မြင်းကို အရှိန်တင်ကာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ဝုန်းကနဲ တိုးထွက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် မြင်းခေါင်းကို လှည့်ကာ၊ အရပ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက ပုဆိန်တစ်လက်ကို မြင်းလှည်းထဲသို့ ပစ်ပေါက်ခဲ့ရာ၊ သူ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဖြတ်လမ်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းမှာ ဤပစ္စည်းအတွက် ဖြစ်ပေသည်။

လက်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ထိုပုဆိန်က သူ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချက်ချင်းပင် သူ အားကုန် ပြေးထွက်သွားရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ချူဖန်၊ ဒီနေ့ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ကို နောင်တစ်ချိန်မှာ သေချာပေါက် ပြန်ပေးဆပ်မယ်ကွ။"

"သူခိုးကောင် မပြေးနဲ့။"

ချူဖန်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူ့ကို ဤအတိုင်း လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်ပြေးခွင့်ပေးလိုက်မည်လော။

မိမိ၏ ခြေထောက်များကို ချိတ်ဖြင့် ချိတ်ထားသော ဓားပြနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူတို့သည်လည်း ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်အောင် ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ကို အရင် သတ်ရပေမည်...။

"ဂိုဏ်းတူညီမ။"

သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် ချူချင်းသည် သူ၏ ဘေးမှ မိန်းကလေးက "လာပြီ။" ဟု ပြန်ဖြေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

လူနှစ်ယောက်သည် ကိုယ်ဖော့သိုင်းကို အသုံးပြုကာ ထိုခေါင်းဆောင် ထွက်ပြေးသွားရာ အရပ်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

"ချူမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသခင်လေးက တကယ် တော်တာပဲ။"

"တကယ့်ကို လူငယ် သူရဲကောင်းပါပဲ။"

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှ ဧည့်သည်များသည် အန္တရာယ် လောလောဆယ် ကင်းလွတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အသီးသီး ချီးကျူးကြပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဤနေရာသည် ကြာရှည်နေထိုင်ရန် မသင့်တော်ချေ၊ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် မဟုတ်ပါလော။

ခဏအကြာတွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုလုံး လူသူ ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။

သေဆုံးသွားသော စားပွဲထိုးလေးနှင့် အစောဆုံး ခုတ်သတ်ခံလိုက်ရသူ၏ အလောင်းကိုမူ မည်သူမျှ တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ပေ။

ဆိုင်ရှင်သည်သာ မျက်နှာပျက်ယွင်းစွာဖြင့် ကန်သတ်ခံလိုက်ရသော စားပွဲထိုးလေး၏ အလောင်းအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် ၎င်း၏မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ချေ၏။

"ဟူကျိ...ဟူကျိ... မြန်မြန်ထတော့၊ သူတို့ သွားကြပြီ။”

"ငါ မင်းကို ပြောမယ်၊ မြေကြီးက အေးတယ်၊ အကြာကြီး လှဲနေလို့ မကောင်းဘူး။”

"မင်းအမေ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကတောင် လူကြုံနဲ့ စာပါးလိုက်သေးတယ်၊ မင်းအတွက် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ကြည့်ထားတယ်တဲ့။”

“ငါလည်း ဒီနှစ်ကူး... မင်းကို အိမ်ပြန်ပြီး မင်္ဂလာကိစ္စ အရင်ပြီးအောင် လုပ်ခိုင်းမလို့ စဉ်းစားနေတာ။”

"မင်းသာ နေမကောင်း ဖြစ်သွားရင် ကလေးယူတဲ့ကိစ္စကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်။”

"ဟူကျိ... ဟူကျိ... နိုးလာပါဦးကွာ၊ ဦးလေးကို မခြောက်လှန့်ပါနဲ့ကွာ။"

သူသည် အိပ်ပျော်နေသော တူဖြစ်သူကို နိုးထခိုင်းနေသကဲ့သို့ အလောင်းကို တွန်းလှုပ်နေ၏။

သို့သော် သက်မဲ့အလောင်းက မည်သို့လျှင် ပြန်လည် ထူးနိုင်ပါမည်နည်း။