အခန်း (၁၁၄၅-၁၁၄၆)

အခန်း (၁၁၄၅) - ထျန်းလေ့တုနတ်သီး

စိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူသည် ဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီးကို ခွဲလျက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ရာ... လူသူမနီးသော ရှေးဟောင်းတောရိုင်းမြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူသည်လည်း သူ့နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် အတိုင်းအဆမရှိလှသော ဧရာမ သားရဲရိုင်းကြီးများစွာ အုပ်စုလိုက် မှီတင်းနေထိုင်ကြပေသည်။

နှစ်ဦးသားသည် တစ်ဦးကရှေ့၊ တစ်ဦးကနောက်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ ဒိုင်းခနဲ ရောက်ရှိလာကာ... ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲအရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်ရင်း မျက်တောင်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုနေရာမှ တစ်ဖန် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြပြန်၏။

စကြဝဠာပေါင်း ကမ္ဘာပတ်လမ်း တစ်ဆယ်ကျော်အထိ အဆက်မပြတ် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင်မူ... စိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူသည် ကြီးမားလှသော ပင်လယ်ကန်ကြီးတစ်ခု၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

ထိုပင်လယ်ကန်ကြီး၏ အလယ်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော နတ်သစ်ပင်တစ်ပင် ပေါက်ရောက်နေပြီး၊ သစ်ပင်ကြီးသည် ရောင်စုံနတ်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လျက် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ဝန်းရံနေကာ... အလယ်တွင်မူ တောက်ပလွန်းလှသော အသီးတစ်လုံး သီးပွင့်နေလေသည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်... သူသည် မျက်ခုံးပင့်သွားမိပြီး ပါးစပ်မှ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

"ထျန်းလေ့တုနတ်သီးပါလား..."

ဤသည်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော နတ်မျိုးစေ့တစ်ခု ဖြစ်ပြီး... မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဤနေရာတွင် ပေါ်ထွက်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်ကြည့်လိုက်ရာ...

ထိုနေရာမှာ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ သူသည်လည်း မတော်တဆ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်း၌ စိတ်အာရုံစွမ်းအားကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားသဖြင့် အဝေးကြီးအထိ စုံစမ်း၍မရနိုင်ချေ။

ထိုပင်လယ်ကန်ကြီး၏ အထက်တွင် ရပ်နေရင်း... စိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူသည် ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများကို အာရုံခံမိနေသည်။

"ဘေးနဲ့ဘုန်းက အမြဲတမ်း ဒွန်တွဲနေတာပဲ... ဒီနေရာရဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်းကို ဝေဝါးလွန်းတယ်၊ အတင်းအကျပ် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲပြီး ထွက်ပြေးမယ်ဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်မှာ သေချာပေါက် ဒဏ်ရာရလိမ့်မယ်"

စိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူသည် ‘ထျန်းလေ့တုနတ်သီး’ ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤရတနာမှာ အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှပြီး လောကတွင် တွေ့ရခဲလှပေသည်။

သို့သော်လည်း နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ... ယခုအခါ သူ၏နောက်ကျောဘက်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ထိပ်သီးလူသတ်သမားကြီးတစ်ဦးက လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး... မျက်တောင်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီးကို ခွဲလျက် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဤနေရာတွင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲထွက်သွားခြင်းဖြစ်သဖြင့်... သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ မြင့်မားလှသော်လည်း ရင်ဘတ်ထဲမှ အောင့်တက်ကာ ညည်းတွားလိုက်ရချေပြီ။ ဤနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသဖြင့်... သူ့ကို တာအိုလမ်းစဉ် အနာအဆာများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်... ထူထဲသိပ်သည်းလှသော မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ၎င်းစွမ်းအားများက သူ၏ စိတ်အာရုံကို နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သဖြင့် စိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူ၏ အငွေ့အသက်ကို ဆက်လက်၍ ခြေရာမခံနိုင်တော့ချေ။

"သူ့ကို လွတ်သွားအောင် လုပ်မိပြန်ပြီ"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်သွားမိ၏။

ထို့နောက်... သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ထို ‘ထျန်းလေ့တုနတ်သီး’ ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ဤအသီးသည် စစ်မှန်သော မိုးကြိုးစွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

"နတ်မျိုးစေ့ပါလား..."

လီယန်ချူ မှင်တက်သွားရသည်။ ရန်သူကို ဤနေရာအထိ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရင်း... ယခုကဲ့သို့သော ရတနာထူးကို ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ... ထျန်းလေ့တုနတ်သီး၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ လှည့်ပတ်သွားပြီး မိုးကြိုးအလင်းတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ကျရောက်လာတော့သည်။ ၎င်းထဲတွင် ပါဝင်သော မိုးကြိုးစွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ ထူထဲသိပ်သည်းလှပေသည်။

ဒိန်း ဒိန်း ဒိန်း

မိုးကြိုးအလင်းအချို့ကို ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီးနောက်... လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးမန္တန်များကို လှုပ်ရှားစေကာ ထိုနတ်မျိုးစေ့ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီး၊ တံဆိပ်ခတ်လျက် မိမိ၏ ကမ္ဘာငယ် စိတ်အာရုံထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။

သာမန်အားဖြင့် ဆိုပါက... ယခုကဲ့သို့သော ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားမှ ရတနာထူးများရှိရာတွင် သေချာပေါက် စောင့်ရှောက်သော နတ်သားရဲများ ရှိရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤပင်လယ်ကန်ကြီးအတွင်း၌မူ မည်သည့်သက်ရှိမျှ မရှိချေ၊ ငါးတစ်ကောင်ပင်လျှင် မတွေ့ရချေ။

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံကို စုစည်းကာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း... ထိုနေရာတွင် စိတ်အာရုံများမှာ ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် အဝေးကြီးအထိ စုံစမ်းရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သူသည် အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်ရာ... ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကမ္ဘာငယ်လေးမှာ သိပ်မကြီးမားလှဘဲ၊ ကောင်းကင်ယံမှာ ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ စိမ်းလဲ့နေပြီး နတ်စွမ်းအင်များ အလွန်အမင်း ထူထဲသိပ်သည်းလျက် ရှိသည်။

ထိုစိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူ၏ ခြေရာပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသော်လည်း... ‘ထျန်းလေ့တုနတ်သီး’ ဟူသော စစ်မှန်သော မိုးကြိုးလမ်းစဉ် နတ်မျိုးစေ့ကို ရရှိခဲ့သဖြင့် အမြတ်ကြီး အမြတ်ရခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် ပျံသန်းရင်း စုံစမ်းကြည့်ရာ... မိုင်အနည်းငယ်အတွင်း၌ ဤပင်လယ်ကန်ကြီးမှတစ်ပါး၊ အခြားတစ်နေရာတွင် ရွှေရောင်တောက်ပနေသော ဧရာမ အရိုးစုကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရှိရပြီး ၎င်းမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွပျက်စီးနေချေပြီ။

အရိုးစုကြီးအတွင်း၌ စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် သားရဲဆိုးကြီး ဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းရခက်လှသော်လည်း... ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်ကိုမူ ကောင်းစွာ အာရုံခံမိနိုင်ပေသည်။

"ဘယ်လို သားရဲဆိုးကြီး ဒီနေရာမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တာလဲ မသိဘူး... ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒီနတ်မျိုးစေ့ကို အသုံးပြုပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေကို ပြန်လည်မွေးမြူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ နေမှာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း သေမင်းရဲ့ အကန့်အသတ်ကို မကျော်လွန်နိုင်ခဲ့ရှာဘူး"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိသည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် ခဏမျှ ထပ်မံစုံစမ်းကြည့်သော်လည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ရသဖြင့်... ချက်ချင်းပင် ‘ချင်းထျန်းဓားသန္ဓေကိုယ်’ ကို ထုတ်ဖော်ကာ ဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီးကို ခွဲလျက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုစိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူနှင့် မတူညီသည့်အချက်မှာ... သူသည် ချင်းထျန်းဓားသန္ဓေကိုယ်ကို အသုံးပြု၍ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲထွက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာ၏ တန်ပြန်ဖိနှိပ်မှု ဒဏ်ကို မခံရခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ထိုလူ၏ ခြေရာကိုမူ ရှာမတွေ့တော့ချေ။

ချင်းထျန်းဓားသန္ဓေကိုယ်၏ နောက်ခံသမိုင်းမှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပြီး၊ ဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီးကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိရာ... ဤသည်မှာ တာအိုလမ်းစဉ်၏ အမွေအနှစ် ကောင်းချီးတစ်ခု ပေးသနားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လူကို အသက်စွမ်းအားများ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးစေသော ‘ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး’ နှင့် ဤဓားသန္ဓေကိုယ်တို့မှာ လောက၏ အကြီးမားဆုံးသော ရတနာထူးနှစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေတော့သည်။

ခူဟိုင်တောင်တန်းတစ်ခုလုံးမှာ ယခုအခါတွင် ပင်လယ်ရေလှိုင်းကြီးများ၏ တိုက်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့်... နေရာအနှံ့တွင် ရေစီးကြောင်း အမှတ်အသားများ ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိ၏။

တောင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးများမှာလည်း ကြေမွပျက်စီးနေပြီး သစ်ပင်ကြီးများမှာလည်း ကျိုးပြတ်နေကာ... အလွန်ပြင်းထန်သော ရေကြီးမှုဒဏ်ကို ခံလိုက်ရသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာကို သေချာစွာ ထပ်မံရှာဖွေကြည့်ရာ... ထိုအမွှေးတိုင်မီးခိုးများ အူလှိုက်နေသော နတ်ကွန်းကြီးမှာ နှစ်ဦးသား တိုက်ပွဲဝင်စဉ်က ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုစွမ်းအင်များကြောင့် အစောကြီးကတည်းက ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ အခြား မည်သည့်အရာမျှ ကျန်ရှိမနေတော့ချေ။

ယခုအခါ မဟာရှခေတ်၏ အရှင်သခင် ‘ကျန့်နန်နယ်စားမင်း လီရွှမ်း သည် စစ်မှန်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ... သူ သေဆုံးသွားခြင်းက ကောင်းကင်လူသားများနှင့် ဆက်သွယ်မည့် ထူးခြားသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုမည့်သူ နောက်ထပ် မရှိတော့ခြင်းကို ပြသနေပေသည်။

"လောကကြီး အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲနေပြီး... နောင်အနာဂတ်မှာ တရားလမ်းစဉ် စည်းမျဉ်းတွေ ဘယ်လိုပြောင်းလဲဦးမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်ပေမဲ့၊ အခုတော့ လူ့လောကအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်တွေ ထပ်ပြီး ရရှိသွားခဲ့ပြီ"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိသည်။

သူသည် လီရွှမ်း၏ လုပ်ရပ်အားလုံးကို ပြန်လည်တွေးတောလိုက်ရင်း... မျက်နှာထား အေးစက်စွာဖြင့် စကားနှစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ပြောလိုက်၏။

"အစေခံခွေး"

ဤလူ့လောကတွင် အထူးချွန်ဆုံးနှင့် စိတ်အချမ်းမြေ့ဆုံးသော ပါရမီရှင် နယ်စားမင်းလူငယ်လေးသည်... မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုနှင့် လူ့လောက၏ ကံဇာတာအားလုံးကို မိမိ၏ လက်ဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ လီယန်ချူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး... "အစေခံခွေး" ဟူသော ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသည့် စကားနှစ်ခွန်းကိုသာ ရရှိခဲ့ရရှာသည်။ အကယ်၍ သူသာ ကောင်းကင်တွင် ဝိညာဉ်ရှိခဲ့ပါက မည်ကဲ့သို့ ခံစားရမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

ဝေမြို့တော်၊ ချင်းယွန်းကျောင်း။

လီယန်ချူသည် ခရီးမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ကျောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

သူသည် ဤရှေးဟောင်း နတ်အစီအရင်ကြီးကို ပိုမို၍ အံ့အားသင့်မိတော့သည်။

လီရွှမ်းသည် ဤမျှလောက်အထိ စိတ်ရူးသွပ်ကာ ကောင်းကင်လူသားများကို လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာအောင် ထပ်မံဖိတ်ခေါ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။ အကယ်၍သာ ထိုနတ်အစီအရင်ကြီး မရှိခဲ့ပါက... လူ့လောကတွင် နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် အကြီးအကျယ် ပျက်စီးခြင်းများဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

"အဲဒီလူက စစ်တုရင်ရုပ် အကြောင်းကို ပြောခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို သေချာမသိရပေမဲ့၊ တစ်ခုခုကိုတော့ ခန့်မှန်းလို့ရတယ်"

"တစ်ယောက်ယောက်က ကွယ်ရာကနေ ကစားကွက် ခင်းကျင်းနေတာများလား"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်သွားမိ၏။

သူသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆင်ခြင်တွေးတောကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ... ‘ပေ့တုကျမ်း’ ထံမှ များစွာသော တာအိုလမ်းစဉ် အသွင်သဏ္ဍာန်များ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း၊ မည်သည့် အရင်းအမြစ် နောက်ခံကိုမျှ စုံစမ်း၍ မရချေ။

"လီရွှမ်းဆိုတဲ့ အစေခံခွေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဒီလောက်အထိ မြင့်မားနေတာ ထင်ရှားပါလျက်နဲ့... သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက လူကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေတယ်၊ ကြည့်ရတာ သူပြောခဲ့တဲ့ စစ်တုရင်ရုပ်ဆိုတာနဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိသည်။

တောင်ပိုင်းဒေသမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ‘လူမျိုးနွယ်စု အဖိုးအို’ တံဆိပ်ခတ်ခြင်း ခံလိုက်ရချိန်တွင်လည်း... သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးက ကစားကွက် ခင်းကျင်းနေသည်ကို ခံစားမိခဲ့ဖူးသည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရားများမှာ အသက်ရှည်လှပေသည်၊ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်လူသားများက ကွယ်ရာမှ နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးနေကြပြီး... နတ်ဘုရားများက လူ့လောက၏ ကိစ္စရပ်များတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နေကြသဖြင့်၊ များစွာသော အကြောင်းအကျိုးတို့သည် ရှုပ်ထွေးပွေလီလှပေသည်။

သို့သော်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားနယ်မြေများကို ပိတ်ဆို့တံဆိပ်ခတ်ခဲ့သောသူနှင့် ယခုကစားကွက် ခင်းကျင်းနေသောသူမှာ တစ်ဦးတည်း ဖြစ်မဖြစ်ကိုမူ မသိနိုင်ချေ။

လီရွှမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရဟန်းပျိုသည်လည်း ယခုအခါ ခြေရာဖျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသူသည် လီရွှမ်း၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ခေတ္တငှားရမ်းကာ အလွန်ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ပြီး... ‘ခြေလှမ်းတစ်ချက် မိုင်သောင်းချီ အတတ်’ကို အသုံးပြုကာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာခဲ့သော စိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူသည်လည်း အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပြီး... မျက်တောင်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီးကို ခွဲလျက် ကမ္ဘာပေါင်းစုံကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ရာ၊ ကြည့်ရတာ သူသည် လီရွှမ်း၏ ရှေးဟောင်းတံပိုးကို အစောကြီးကတည်းက မျက်စိကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာတဲ့ ကောင်းကင်လူသားအားလုံးကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ပြီး... ကောင်းကင်လူသားတွေ လူ့လောကကို စိုးမိုးမယ့်အရေးကို ခေတ္တတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ လောကကြီးကတော့ အန္တရာယ်တွေကြားထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ"

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူသည် စိတ်အာရုံကို ပြန်လည်စုစည်းကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ‘မြူနှင်းကောင်းကင်ပိုက်ကွန်’ ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော နတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ စစ်မှန်သော နတ်ရေစင်များ ပါဝင်နေသဖြင့် ‘နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးအုပ်ဆောင်း’ ကိုပင် ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

လီယန်ချူက ၎င်းကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ရတနာကြီးထံမှ ရောင်စုံနတ်အလင်းတန်းများနှင့် နတ်အငွေ့အသက်များ ဝေမှိုင်းကာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဤရတနာကို သူသည် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးမန္တန်များဖြင့် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားသော်လည်း... ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ပြင်းထန်ထက်မြက်လှသည့် အရှိန်အဝါများကိုမူ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ချေ။

အပေါ်တွင် တံဆိပ်ခတ်ထားသော နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် စာလုံးမန္တန်များမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး... ဤနတ်လက်နက်ကြီးကို ဘယ်လိုမှ ဆက်လက်၍ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ရန် မလွယ်ကူတော့ချေ။

လီယန်ချူသည် ဖန်းတီခြင်း ရေဃှကျမ်းစာ မန္တန်ကို လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ... သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် တောက်ပလွန်းလှသော ရွှေကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး နတ်အလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာကာ၊ ဤမြူနှင်းကောင်းကင်ပိုက်ကွန်နှင့် အပြန်အလှန် အရောင်ချင်း တောက်သွားတော့သည်။

နတ်လက်နက်များကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ခြင်း ကိစ္စရပ်တွင်... သူသည် အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အချို့သော နတ်လက်နက်များမှာ သန့်စင်သွန်းလုပ်ရန် အလွန်တရာ ခက်ခဲလှပေသည်၊ ဥပမာအားဖြင့်... သူသည် မာကူနတ်ဘုရားနယ်မြေ အတွင်းမှ ရရှိခဲ့သော .. ဟုန့်ယွမ်တူ ကို ယခုထက်ထိ အသုံးပြု၍ မရသေးဘဲ၊ မိမိ၏ စိတ်အာရုံကမ္ဘာထဲတွင်သာ ငြိမ်သက်စွာ ထားရှိရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမြူနှင်းကောင်းကင်ပိုက်ကွန်မှာမူ ဆက်သွယ်ရန် ထိုမျှလောက် မခက်ခဲလှသော်လည်း... တစ်ခဏအတွင်း သန့်စင်သွန်းလုပ်ရန်မူ မလွယ်ကူချေ။

လီယန်ချူသည် ‘အာလုံဓား’ ကိုလည်း ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

လီရွှမ်သည် ၎င်းကို ရရှိခဲ့သဖြင့် အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သော်လည်း... မှန်ကန်သော နည်းလမ်းကို မသိရှိခဲ့သဖြင့် စစ်မှန်သော စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန်းတီခြင်း ရွှေကျမ်း မန္တန်အတတ်မှာ အလွန်တရာ စစ်မှန်သော မဟာနတ်ဘုရားအတတ် ဖြစ်သဖြင့်... နတ်လက်နက်များကို မွေးမြူရန်နှင့် ဆက်သွယ်မှု တည်ဆောက်ရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ခုစလုံးကို သန့်စင်သွန်းလုပ်ခြင်း မပြုရသေးသော်လည်း... စနစ်တကျ မွေးမြူလိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင်မူ၊ မိမိ၏ လက်ထဲမှ ရုတ်တရက် ရုန်းထွက်သွားခြင်းမျိုး မရှိတော့ဘဲ လီယန်ချူ၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

"လူ့လောကရဲ့ တရားလမ်းစဉ် စည်းမျဉ်းတွေ မပြည့်စုံတော့ နတ်လက်နက်တွေက စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို အပြည့်အဝ မထုတ်ဖော်နိုင်ကြဘူး၊ ပြီးတော့ နတ်လက်နက်တွေကို သန့်စင်သွန်းလုပ်ဖို့လည်း အရမ်းခက်တယ်... ကြည့်ရတာ ငါနဲ့အတူ အမြဲတမ်း တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက်နက်တွေကပဲ အသုံးပြုရတာ ပိုပြီး လွယ်ကူလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

ထို့နောက်... သူသည် ထို ထျန်းလေ့တုနတ်သီး ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ၊ ၎င်းထဲတွင် စစ်မှန်သော မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော နတ်မျိုးစေ့ ဖြစ်သော်လည်း၊ ပါဝင်သော စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

နတ်မျိုးစေ့ပေါင်းများစွာကို ဆက်တိုက် စားသုံးခဲ့ဖူးသဖြင့်... လီယန်ချူတွင်လည်း အတွေ့အကြုံအချို့ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီအသီးက လုံးဝ ဥဿုံ ရင့်မှည့်နေပြီပဲ... ထဲမှာရှိတဲ့ စွမ်းအားတွေက တဟုန်းဟုန်း ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေတယ်၊ အကယ်လို့ စွမ်းအားက နည်းနည်းလေးသာ ထပ်ပြီး များသွားမယ်ဆိုရင်... တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး စစ်မှန်တဲ့ မိုးကြိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်"

သူသည် ခဏမျှ ဆင်ခြင်တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်... ဤ ‘ထျန်းလေ့တုနတ်သီး’ ကို ချက်ချင်းပင် စားသုံးကာ သန့်စင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ဤအသီးသည် ထူးဆန်းစွာပင် ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အလွန်တရာ ချိုမြိန်ပြီး ကြွပ်ဆတ်ကာ အရသာရှိလှပေရာ... အပြင်ပန်းတွင် ကြည့်ရသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမနေချေ။

စားသုံးပြီးသည့်နောက်တွင်မူ... လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တဟုန်းဟုန်း စီးဆင်းလှည့်ပတ်သွားတော့သည်။

၎င်းထဲတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ ထူထဲသိပ်သည်းလှပေရာ... လီယန်ချူ စားသုံးခဲ့ဖူးသမျှ အရာများထဲတွင် တစ်ဖက်ကမ်း ပန်း မှတစ်ပါး၊ ဤထျန်းလေ့တုနတ်သီးသည် အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်များက စားသုံးခဲ့သော နတ်မျိုးစေ့အချို့မှာ ဤအသီးကို ဘယ်လိုမှ မမီနိုင်ကြချေ။

သူသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ဖွင့်လိုက်ရာ မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီးအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး... အသက်ရှူလိုက်တိုင်းတွင်လည်း မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဆံပင်ရှည်ကြီးများမှာလည်း နောက်ကျောဘက်တွင် ဝဲပျံနေလျက် ရှိရာ... တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ပြင်းထန်လှပေသည်။

ခဏချင်းမှာပင်... သူသည် ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်းအတွင်းသို့ ဒိုင်းခနဲ ဝင်ရောက်လိုက်တော့သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ချင်းယွန်းကျောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်း၏ အထက် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း...

ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်းအတွင်း၌ စစ်မှန်သော နတ်စွမ်းအင်များနှင့် နတ်အငွေ့အသက်များ အလွန်အမင်း ထူထဲသိပ်သည်းလျက် ရှိပေသည်။

ယခုအခါ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ရပ်နေရင်း အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်ထက်မြက်လှသည်။

‘ရွှေကျီးကန်းငှက်လေး’ သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာခဲ့ပြီး... ‘သံစားဝက်ဝံကြီး’ သည်လည်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းမှ လန့်နိုးသွားခဲ့ရကာ၊ မျက်ဝန်းအစုံကို ဖွင့်လျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ငေးကြည့်လိုက်မိတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မိုးကြိုးအလင်းများ တောက်ပနေသဖြင့် လူကို စိုက်မကြည့်ရဲလောက်အောင် ဖြစ်စေကာ... မိုးကြိုးများမှာ နတ်မန္တန်စာလုံးများအသွင် ပြောင်းလဲလျက် သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် စီးဆင်းနေကြရာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"အမေရေ... သခင်က မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရတာလား "

သံစားဝက်ဝံကြီး၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဤအတွေးမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မျက်ဝန်းအစုံမှာ စူးရှလွန်းလှသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်လုံးကို အုပ်လိုက်ရတော့သည်။

သူသည် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးစွမ်းအားများကို ခံစားမိနေပြီး၊ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ‘မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခ’ အရှိန်အဝါနှင့် အလွန်တရာ တူညီလှပေသည်။ သူသည် ခွန်လွန်တောင်တန်းတွင် ကျင့်ကြံစဉ်က များစွာသော မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် အကျွမ်းတဝင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ပါဝင်သော ထိုအသီးသည် ဤမျှလောက်အထိ ဆန်းကြယ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

သူသည် ‘ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း’ ကို လှုပ်ရှားစေကာ ဤဆေးစွမ်းအင်များကို သန့်စင်လိုက်ပြီး... ၎င်းအပြင် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ မိုးကြိုးလမ်းစဉ်မန္တန်များကို ဆင်ခြင်တွေးတောလိုက်တော့သည်။

သူသည် ‘မိုးကြိုးငါးပါး တိုက်ပွဲစစ်တံဆိပ်တော်’ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... ဤတံဆိပ်တော်ကြီးမှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ပြင်းထန်လှပြီး၊ ယခုအခါ ကောင်းကင်ယံတွင် အလိုအလျောက် လှည့်ပတ်နေရင်း လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် အပြန်အလှန် အရောင်ချင်း တောက်သွားတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် ဤပြောင်းလဲမှုကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ချေ။

လီယန်ချူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ မိုးကြိုးစွမ်းအားများမှာ ပိုမို၍ ထူထဲသိပ်သည်းလာရာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ရွှေကျီးကန်းငှက်လေးနှင့် သံစားဝက်ဝံကြီးတို့၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုများ ရှိနေသဖြင့်... ယခုအခါ ၎င်းတို့သည်လည်း အလိုအလျောက် ဆွဲယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိုးကြိုးတစ်ခုက ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျရောက်လာသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ကျဉ်းစိမ့်သွားရရှာသည်။

ရွှေကျီးကန်းငှက်လေးသည် မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီးအတွင်း၌ ရေချိုးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး... ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ‘နေမင်းစစ်မီးတောက်’ များ ပေါ်ထွက်လာကာ ဧရာမ နေမင်းကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။ မိုးကြိုးနှင့် နေမင်းကြီးတို့ အပြန်အလှန် အရောင်ချင်း တောက်နေကြသဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်တစ်ခုလုံး အရောင်မှိန်သွားခဲ့ရ၏။

သံစားဝက်ဝံကြီးသည်လည်း သွေးစွမ်းအင်များမှာ ပင်လယ်ကြီးကဲ့သို့ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လျက် ရှိပြီး... သူသည် အမည်းနှင့်အဖြူ (ယင်နှင့်ယန်) စွမ်းအင်နှစ်သွယ်၏ မဟာနတ်ဘုရားအတတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားရုံသာမက၊ ရုပ်ခန္ဓာမှာလည်း အလွန်တရာ ပြင်းထန်ထက်မြက်လှပေသည်။

လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် မိုးကြိုးတရားလမ်းစဉ်ကြီး၏ အာရုံခံမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ရာ...

သံစားဝက်ဝံကြီးသည်လည်း ၎င်းထဲတွင် မိုးကြိုးအလင်းများကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို သန့်စင်မွေးမြူနေသော်လည်း... မိုးကြိုးပစ်ခံရသည့် အရှိန်ကြောင့် မျက်နှာပျက်ကာ ရံဖန်ရံခါတွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသဖြင့် ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

သူသည် ရွှေကျီးကန်းငှက်လေးကို ကြည့်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် မနာလိုဖြစ်မိတော့သည်။

"ဒီကောင်လေးက ဦးနှောက်မကောင်းတော့ နာကျင်တာကို မသိဘူး... တကယ့်ကို အားကျဖို့ကောင်းတာပဲ"

ရွှေကျီးကန်းငှက်လေး၏ မျက်ဝန်းများမှာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လှပြီး အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း အနားသို့ တိုးကပ်ရန် ခက်ခဲလှကာ၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နေမင်းစစ်မီးတောက်များ တောက်လောင်နေလျက် ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်း၏ သန့်ရှင်းသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်... ထိုကောင်လေးမှာ ဦးနှောက်ပိုင်းတွင် တကယ်ကို အဆင်မပြေကြောင်း မည်သူမဆို သိရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ထင်မှတ်မထားသည့်အချက်မှာ... ၎င်းသည် နာကျင်ခြင်းကိုပင် မကြောက်ရွံ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အချိန်များသည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး... လီယန်ချူ၏ ဆံပင်ရှည်ကြီးများမှာ ဝဲပျံနေဆဲ ဖြစ်ကာ၊ မျက်နှာထက်တွင် တည်ကြည်အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေပြီး မျက်ဝန်းအစုံအတွင်းရှိ မိုးကြိုးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန် ထက်မြက်လာခဲ့ချေပြီ။

သူသည် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးစွမ်းအင်များမှာ အလွန်တရာ ထူထဲသိပ်သည်းလှသဖြင့် ဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီးကိုပင် တုန်ခါသွားစေတော့သည်။

သံစားဝက်ဝံကြီးမှာ ရှေးဟောင်းသားရဲကြီး ဖြစ်သဖြင့် သွေးစွမ်းအင်များမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း... လီယန်ချူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက များစွာ ကွာခြားနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

"ထင်မှတ်မထားဘဲ... ဒီနတ်သီးကို အသုံးပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက ‘သတ္တမမြောက် နတ်တံခါး’ ကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့တယ်"

လီယန်ချူက ကျေနပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ယခုအကြိမ်တွင် သူ ဖွင့်လှစ်လိုက်သော နတ်တံခါးမှာ .. ရှန်ချွဲ ဖြစ်ပြီး... ၎င်းမှာ ဆန်းကြယ်လှသော ပြောင်းလဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အတိုင်းအဆမရှိသော အသက်စွမ်းအားများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသဖြင့်၊ ဤတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း စွမ်းအားမှာ ပိုမို၍ အစွမ်းထက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင်... သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုကို သန့်စင်မွေးမြူနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းထဲတွင် မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိ၏။

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံတစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့်... ထိုမိုးကြိုးပင်လယ်ကြီးထဲမှ စွမ်းအားများကို ထုတ်ယူနိုင်ကာ၊ မိုးကြိုးလမ်းစဉ်မန္တန်များကို အတိုင်းအဆမရှိသကဲ့သို့ အသုံးပြုနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင် မိုးကြိုးလမ်းစဉ်ကိုသာ သီးသန့်ကျင့်ကြံသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိနေပါက သေချာပေါက် အံ့အားသင့်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးမန္တန်ကို အသုံးပြုခြင်းမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းခြင်း ဖြစ်သော်လည်း... ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် သန့်စင်မွေးမြူထားနိုင်ခြင်းမှာ လောက၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော တရားလမ်းစဉ် စည်းမျဉ်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း မဟုတ်ပါလော။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ နတ်အလင်းတန်းများမှာ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး... ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးတောက်ပနေကာ၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မည်သူနှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ရဲရင့်ထည်ဝါသည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေတော့သည်။

သူသည် မိမိ၏ မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘေးဘယ်ညာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေကျီးကန်းငှက်လေးနှင့် သံစားဝက်ဝံကြီးတို့ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှေကျီးကန်းငှက်လေးမှာ ယခုအခါတွင် အတောင်ပံဖြန့်လိုက်ပါက မိုင်ရာချီ မြင့်မားလှပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေရင်း... ကောင်းကင်ထက်၌ ဧရာမ နေမင်းကြီးတစ်စင်း ဆွဲချိတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေတော့၏။ ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော နေမင်းစစ်မီးတောက်များမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်ထက်မြက်လှပေသည်။

သံစားဝက်ဝံကြီးက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

"ခုနက သခင် ကျင့်ကြံစဉ်မှာ တရားလမ်းစဉ် အသွင်သဏ္ဍာန်တွေ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လို့... ကျွန်တော်နဲ့ ကျီးကန်းငှက်လေးက ဘေးကနေပြီး မိုးကြိုးအလင်းတွေကို အသုံးပြုပြီး ကိုယ့်ရဲ့ သွေးစွမ်းအင်တွေကို သန့်စင်ခဲ့ကြတာပါ"

လီယန်ချူ သဘောပေါက်သွားပြီး... "ဩော်... ဒါကြောင့်ကိုး"

သံစားဝက်ဝံကြီးမှာ ယခုအခါတွင် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးများမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသဖြင့် မည်းတူးနေပြီး... မူလက အမည်းနှင့်အဖြူရောင် ရှိသော နေရာများမှာလည်း ပျက်စီးနေသဖြင့် အလွန်တရာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေရှာတော့သည်။

"ကျီးကန်းလေးကတော့ ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပုံပဲ... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံဖြစ်နေရတာလဲ"

လီယန်ချူက ပြုံးပြီး မေးလိုက်၏။

သံစားဝက်ဝံကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း...

"မိုးကြိုးပစ်တာက အရမ်းနာလွန်းလို့... ကျွန်တော် ပြန်ပြီး မကုသနိုင်သေးတာပါ"

မိုးကြိုးပစ်ခံရခြင်း ဒဏ်ကို မည်သူမျှ လွယ်လင့်တကူ တောင့်ခံနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ထို့နောက် သံစားဝက်ဝံကြီးက ထပ်မံ၍ ပြုံးလိုက်ရင်း...

"ဒါပေမဲ့ ရရှိတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကလည်း အရမ်းကို သိသာပါတယ်... သွေးစွမ်းအင်တွေကို ပိုပြီးတော့ စနစ်တကျ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပါပြီ"

သူသည် ဟစ်ကြွေးလိုက်ရာ တိမ်ပင်လယ်ကြီး တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး... တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မိုင်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသော အရွယ်အစားသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရာ၊ အလွန်တရာ ရဲရင့်ထည်ဝါသော ပုံစံမျိုး ရှိနေတော့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးကို ခါထုတ်လိုက်ရာ မူလက သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လှသော အမည်းနှင့်အဖြူရောင်များ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိ၏။ ၎င်း၏ ပုံစံမှာ အမှန်ပင် အလွန်တရာ ခန့်ညားလှပေသည်။

ထို့ကြောင့်သာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားကြီးများက သူ့ကို မိမိတို့၏ စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူက သံစားဝက်ဝံကြီး၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း...

"ခုနက ငါ မှားပြီး ကြည့်မိတာပဲ... မင်းလည်း ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာပဲ"

သံစားဝက်ဝံကြီး စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ကျေနပ်သွားရသည်။

ရွှေကျီးကန်းငှက်လေးသည် ကောင်းကင်ယံတွင် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး... တိတိကျကျ ပြောရပါက သူ့ကို ကျီးကန်းလေးဟု ဆက်လက်၍ ခေါ်ဆိုရန် မသင့်တော်တော့ချေ။ ယခုအခါတွင် ၎င်းသည် အတောင်ပံဖြန့်လိုက်ပါက မိုင်ရာချီ ရှိပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ကာ၊ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်ထက်မြက်လှပေသည်။

ရွှေကျီးကန်းငှက်လေးသည် လီယန်ချူ၏ အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိသွားသဖြင့်... အတောင်ပံကို ဖြန့်ကာ ကြည်လင်လှသော မြည်ဟီးသံတစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းဆင်းသက်လာခဲ့ကာ အလွန်တရာ သေးငယ်လှသော ကောင်လေးအသွင် ပြောင်းလဲလျက် လီယန်ချူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် နားလိုက်တော့သည်။

ရှေ့နှင့်နောက် ပြောင်းလဲမှုပုံစံမှာ အလွန်တရာ ကွာခြားလှပေရာ... ယခုအခါတွင်မူ အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းသော ကောင်လေး ဖြစ်နေပြန်သည်။

သံစားဝက်ဝံကြီး စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်ရောက်လာတော့၏။

"ဟန်ကျလိုက်တာ... ကျီးငှက်လေးက အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအတတ်ကို တကယ်ကျွမ်းကျင်တာပဲ၊ နှမြောစရာကောင်းတာက ငါကတော့ ဒီလောက်အထိ သေးငယ်အောင် မပြောင်းလဲနိုင်တာပဲ"

သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး လီယန်ချူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် စိတ်ကူးကို ပြောင်းလဲလိုက်မိသည်။

"မလုပ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်... ငါ့အနေနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အလုပ်အကျွေးပြုတာကပဲ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ချွဲနွဲ့ပြီး အလိုလိုက်ခံရအောင် လုပ်တာက ငါနဲ့ မကိုက်ညီပါဘူး"

သံစားဝက်ဝံကြီးသည် စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း မျက်ဝန်းများမှာ ထက်မြက်လာခဲ့ပြီး... ရဲရင့်ထည်ဝါသော ပုံစံကို ပြန်လည်ဖော်ဆောင်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် သံစားဝက်ဝံကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ဤမျှလောက် များစွာသော အတွေးများ လှည့်ပတ်နေသည်ကို မသိရှိချေ။

ယခုအခါ ‘သတ္တမမြောက် နတ်တံခါး’ ကို အောင်မြင်စွာ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ‘မင်မန်’ ( သက်စောင့်တံခါး) နှင့် ‘ချီဟိုင်’ ( စွမ်းအင်ပင်လယ်) တံခါးနှစ်ခုသာ ဖွင့်လှစ်ရန် ကျန်ရှိတော့သည်။

၎င်းအပြင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုကိုလည်း သန့်စင်မွေးမြူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်... လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်သွားရတော့သည်။

အချိန်များသည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ မျက်တောင်ခတ်အတွင်းမှာပင် လဝက်မျှ ကာလ ကုန်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုလဝက်အတွင်း၌ လီယန်ချူသည် ကျောင်းအတွင်း၌ ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် နတ်လက်နက်များကို သန့်စင်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေရင်း... အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေခဲ့သည်။

သူတစ်ယောက်တည်းသာမက... တစ်နိုင်ငံလုံးသည်လည်း အလွန်တရာ အေးချမ်းသာယာသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပေသည်။

ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီးအချို့ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် တိုင်းပြည်အနေဖြင့်လည်း အင်အားများကို ပြန်လည်မွေးမြူရန် လိုအပ်ပေသည်။

ကံကောင်းလှသည်မှာ လီရွှမ်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ... ကောင်းကင်လူသားများကို လူ့လောကသို့ ထပ်မံဖိတ်ခေါ်မည့်သူ နောက်ထပ် ပေါ်ထွက်မလာတော့ခြင်း ဖြစ်၏။

လီယန်ချူသည် တရားရုံးတော် နှင့် ပူးပေါင်းကာ လောကတစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး... ထင်ရှားကျော်ကြားလှသော မိစ္ဆာကောင်များနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းအားလုံးကို တစ်ယောက်မကျန် သတ်ဖြတ်ချေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်။

တောတောင်ရေမြေများအတွင်း မှီတင်းနေထိုင်ကြပြီး လူသားများကို စားသောက်တတ်ကြသည့် မိစ္ဆာဆိုးကြီးများစွာကိုလည်း သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သဖြင့်... လောကကြီးမှာ များစွာ အေးချမ်းသွားခဲ့ရပေရာ၊ ဤသည်မှာ ကောင်းသော အစပြုခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားကိုယ်တိုင် ထွက်ပေါ်ကာ ရှင်းလင်းပေးခဲ့သဖြင့် တိုင်းပြည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အကြီးမားဆုံးသော ပြဿနာကြီးကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုအပြီးတွင်မူ... မိစ္ဆာပေါင်းစုံမှာ အကုန်အစင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရချေပြီ။

ဤနေ့တွင်... ဝတ်ရုံနီကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသော . . ရွှီထျန်းနန်သည် ကျောင်းသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။

ရွှီထျန်းနန်သည် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားထည်ဝါလှပြီး... သူ၏ ရဲရင့်သော ရုပ်ရည်ပုံစံကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤကာလအတွင်း ရွှီထျန်းနန် လာရောက်သည့် အကြိမ်အရေအတွက်မှာ များစွာ နည်းပါးသွားခဲ့ရ၏။

တရားရုံးတော်၏ တရားသူကြီးချုပ် ဖြစ်သဖြင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို ဦးဆောင်နေရပြီး... တရားရုံးအတွင်းရှိ အကျင့်ပျက်ခြစားနေသော လူယုတ်မာ အမြောက်အမြားကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အချို့သော ဒေသများရှိ တရားရုံး ခွဲများမှာ အကျင့်ပျက်ခြစားနေကြပြီး မိစ္ဆာများနှင့် ပူးပေါင်းကာ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်း မိသားစုကြီးများကို အကာအကွယ်ပေးနေကြသဖြင့်... သာမန်ပြည်သူများ မှာ တိုင်တည်စရာမရှိဘဲ ဖြစ်နေကြရကာ၊ မကြာခဏဆိုသလို မိသားစုလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေကြရသဖြင့် ဤသည်မှာ လောက၏ အကြီးမားဆုံးသော ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လူ့လောက၌ မိုက်တွင်းနက်နေသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးများ မရှိတော့ချေ၊ ထင်ရှားကျော်ကြားသူအားလုံးကို လီယန်ချူက သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံခြင်း ဂိုဏ်းကြီးများအတွက်မူ... မည်မျှပင် တိုက်ခိုက်နိုင်ပါစေ၊ ထိုတာအိုဆရာလေးကို ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ကြသဖြင့်... ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူအချို့မှာလည်း မိမိတို့၏ လုပ်ရပ်များကို များစွာထိန်းသိမ်း လာကြရချေပြီ။

တရားရုံးက မိစ္ဆာများကို ရှင်းလင်းခြင်းမှာ အလွန်တရာ ပြတ်သားလှသော ကိစ္စရပ် ဖြစ်သဖြင့် မိမိတို့၏ လူများကို သတ်ဖြတ်ရာတွင်လည်း လက်တွန့်ခြင်း မရှိချေ။

ရွှီထျန်းနန်သည် ယခုအခါတွင် တရားရုံးခွဲများမှ လူအချို့ကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းပြီးကာစ ဖြစ်ပေသည်။

အတိတ်က ရွှီကျွဲကျွင်း မသေဆုံးမီ အချိန်က... ရွှီမိသားစုမှ မြို့စောင့်မင်းလူငယ်လေး၏ လက်အောက်ရှိ စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် လူသားများကို သတ်ဖြတ်ကာ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူများကို မိသားစုလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်ကို စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရသည်။

တရားရုံးခွဲက ၎င်းကို အကာအကွယ်ပေးထားပြီး အဆင့်ဆင့် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြသဖြင့် မည်သည့် ခြေရာလက်ရာမျှ ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုအခါ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို လုံးဝ ဥဿုံ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... နောင်အနာဂတ်တွင် လုံးဝ မရှိတော့ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း၊ တိုင်းပြည်နိုင်ငံ တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေးအတွက် ကောင်းမွန်သော လက္ခဏာတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။

လုံဟူရှန်းတောင်တန်းနှင့် တာ့ရှန်းကော်ဂိုဏ်းတို့တွင် မြေပြင်နတ်ဘုရား များ စောင့်ရှောက်ထားကြသဖြင့်... ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အဆင့်အတန်းကို ခိုင်မာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ကြပေသည်။

၎င်းတို့သည် တိုင်းပြည်အတွင်းရှိ များစွာသော ဂိုဏ်းခွဲများအားလုံးကို သတင်းစကား ပေးပို့ထားကြပြီး... မိမိတို့၏ တပည့်များကို စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းရန်၊ မကောင်းမှုများကို မပြုလုပ်ကြရန်နှင့် မန္တန်အတတ်များကို အသုံးပြု၍ လူသားများကို ဒုက္ခမပေးကြရန် တင်းကြပ်စွာ အမိန့်ထုတ်ထားကြသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အငွေ့အသက်မှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ကောင်းမွန်လာသော လက္ခဏာများ ရှိနေပေသည်။

၎င်းအပြင် ဤလဝက်အတွင်းမှာပင်... လီယန်ချူသည် နန်းတော်အတွင်းသို့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ဧကရာဇ်မင်းလူငယ်လေးနှင့် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆိုခဲ့သလို၊ ဆရာကြီးများနှင့် ရဟန်းပျိုလေးတို့နှင့်လည်း သေချာစွာ ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို ပိုမို၍ အရှိန်အဟုန်မြှင့် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး... ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခုစလုံးကလည်း မဟာတရားရုံးကို အစွမ်းကုန် ကူညီထောက်ပံ့ပေးကြကာ၊ တိုင်းပြည်နိုင်ငံတော် ကိုယ်တိုင်လည်း ကျင့်ကြံသူအမြောက်အမြားကို မွေးမြူနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ပိုမို၍ တိုးတက်စည်ကားလာသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

ရွှီထျန်းနန် လာရောက်လည်ပတ်ချိန်တွင် လက်ထဲ၌ အရက်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း... ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါတွေအားလုံးက လီတာအိုဆရာလေးရဲ့ အကြံပြုချက်ကြောင့်ပါပဲ... အခုဆိုရင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေက အရမ်းကို အောင်မြင်နေပြီး ပြည်သူတွေအတွက်လည်း အများကြီး အကျိုးရှိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ဒီအရက်ဟောင်းကို ယူလာပြီး ဆရာလေးနဲ့အတူ သောက်မလို့ပါ"

လီယန်ချူက...

"လောကရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေက အားလုံးအပေါ်မှာ မူတည်နေတာပါ... ကျုပ် ကတော့ စကားပြောရုံသက်သက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရက်သောက်မယ့် ကိစ္စကိုတော့... ဘယ်တော့မှ ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ရွှီထျန်းနန်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ရင်း... အရက်အိုး၏ မြေစေးတံဆိပ်ကို ခွာလိုက်ပြီး လီယန်ချူအတွက် အဝတ်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ရာ... လူ့လောက၏ အရက်ကောင်းများတွင်လည်း မိမိတို့၏ ထူးခြားသော အရသာများ ရှိကြပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရုပ်ရည်အလွန်တရာ လှပဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မိန်းမပျိုလေး ကျွေ့ဟွာ သည် အခန်းထဲမှ ဦးခေါင်းလေးကို ပြူထွက်လာရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"အမတ်မင်းရွှီ ... ဒီအရက်က တကယ်ကို မွှေးတာပဲ၊ ကျွန်မကိုလည်း တစ်ခွက်လောက် ပေးလို့ရမလား"

ရွှီထျန်းနန်က ရယ်မောလိုက်ရင်း...

"ဒီအရက်ရဲ့ နာမည်က ‘ကျွမ်းယွမ်ဟုန်’ ( စာမေးပွဲပထမရသူ၏ အရက်) လို့ ခေါ်တယ်... သမီးလေးမွေးရင် မြှုပ်ထားတဲ့ ‘နွီအာဟုန်’ နာမည်နဲ့ အတူတူပဲ၊ ဒါကတော့ သားလေးမွေးတဲ့အချိန်မှာ မြှုပ်ထားခဲ့ပြီး... သူ စာမေးပွဲမှာ ပထမ ရတဲ့အချိန်ကျမှ ပြန်ပြီး တူးဖော်သောက်ကြတဲ့ အရက်မျိုးပေါ့၊ ဒါက နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော် သက်တမ်းရှိတဲ့ အရက်ဟောင်းကြီးပဲ... မြန်မြန်လာခဲ့ပါ "

ကျွေ့ဟွာက ထူးဆန်းစွာဖြင့်...

"နှစ်ပေါင်း ၃၀ အထိတောင် စာမေးပွဲမှာ ပထမ မရခဲ့ဘူးလား "

ရွှီထျန်းနန် မှင်တက်သွားရပြီး... ထို့နောက် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"လောကမှာ ကျွမ်းယွမ် (ပထမ) ရတဲ့သူက ဒီလောက်အထိ ဘယ်မှာ အများကြီး ရှိပါ့မလဲ... မိန်းမယူတဲ့အချိန်ကျရင်လည်း သောက်ကြတာပါပဲ၊ ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကောင်းခြင်း အရိပ်အယောင်ကို ယူတဲ့ သဘောပါပဲ"

အခန်း (၁၁၄၆) - လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော ဘေးဒုက္ခ

ကျွေ့ဟွာသည် ခွက်ကို လှမ်းယူကာ အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။

လီယန်ချူက အရက်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ကျိန့်ဟွမ်း တစ်ယောက် တရားရုံးချုပ်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဝေမြို့တော်မှ အရာရှိလူငယ် ကျိန့်ဟွမ်းသည် ပိယွန်းနတ်သမီး၏ တပည့် ဖြစ်ပြီး... မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ ထောက်ခံချက်ဖြင့် တရားရုံးချုပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီထျန်းနန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။

"အခုဆိုရင် သူက တရားရုံးချုပ်ရဲ့ တတိယမြောက် တရားသူကြီးဖြစ်နေပြီ၊ ရာထူးအဆင့်အတန်းက ကျုပ်နဲ့ အတူတူပဲ... ဒါပေမဲ့ သူက အလုပ်ဆင်းပြီဆိုရင် လူတွေနဲ့ သိပ်ပြီး မရောနှောဘူး၊ တချို့လူတွေကတော့ သူ့ကို ကွယ်ရာမှာ ‘မယားကြောက်’ လို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေကြတယ်"

ကျိန့်ဟွမ်းသည် အိမ်ထောင်ကျပြီး ဖြစ်ကာ... လီယန်ချူ၏ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုကြောင့် မိန်းမဘက်မှ တောင်းဆိုသော အမွေတောင်းရမ်းမှု ကွမ်းဖိုးရွှေဖိုး ပြဿနာများမှ ကင်းဝေးခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့၏။

"ဒီအချက်ကို ကြည့်ရင်... မိန်းမကြောက်တာက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်တာ၊ နိမ့်တာတွေနဲ့ လုံးဝ မဆိုင်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားတာပဲ"

ရွှီထျန်းနန်လည်း ထိုစကားကို အလွန်တရာ သဘောကျသွားတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုနှစ်ဦး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း... မိမိဘာသာ မိမိ အရက်ကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် ငှဲ့သောက်နေကာ မျက်နှာထက်တွင် အရသာတွေ့လှသဖြင့် သာယာနေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်နေတော့သည်။

အရက်အနည်းငယ် ဝင်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ရွှီထျန်းနန်က ပြောလိုက်၏။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကျုပ်ကို... လီတာအိုဆရာလေးကို တော်ဝင်နန်းတော်ဆီ ထပ်မံဖိတ်ခေါ်ပြီး သေချာဆွေးနွေးဖို့၊ ဆရာလေးရဲ့ ဆုံးမဩဝါဒတွေကို နာယူဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ်"

ဧကရာဇ်မင်းလူငယ်လေး ချန်ကျန့်သည် လီယန်ချူ၏ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းမန္တန်များကို ကျင့်ကြံခဲ့ပြီးနောက်... အဟုန်အမြန် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တိုင်းပြည်နိုင်ငံတော်၏ ကံဇာတာများကို မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တိုက်ရိုက် မသိမ်းဆည်းထားသော်လည်း၊ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းကြောင့် တိုင်းပြည်နိုင်ငံတော်၏ ကံဇာတာ ကောင်းချီးပေးမှုကို ခံရပေသည်။

၎င်းအပြင် နန်းတော်အတွင်း၌ အတိုင်းအဆမရှိလှသော ကျင့်ကြံခြင်း ရတနာအရင်းအမြစ်များနှင့် ဆရာကောင်းများ၏ လမ်းညွှန်မှုများ ရှိနေသဖြင့်... ယခုအခါ ၎င်းသည် ‘ဆဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူ’ ဖြစ်နေချေပြီ။

သူကျင့်ကြံသည်မှာ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံခြင်းအတတ် ဖြစ်သဖြင့်... မဟာရှခေတ်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ခေါ်ဆိုနေဆဲ ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ ယခုခေတ်၏ ပဓာနကျလှသော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းဖြစ်သည့် ‘ယင်ဝိညာဉ်’ ကို စတင်စုစည်းနိုင်သော အဆင့်နှင့် ညီမျှပေသည်။

"သူက ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အကြောင်း မေးချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တိုင်းပြည်ရေးရာတွေကို မေးချင်တာလား" လီယန်ချူက မေးလိုက်၏။

သူသည် ဧကရာဇ်မင်းလူငယ်လေးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုဖူးပြီး များစွာ ဆွေးနွေးဖူးသော်လည်း... ထိုစဉ်က သူသည် အလွတ်သဘော ပြောဆိုခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤလောကပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် လီယန်ချူသည် သမိုင်းကြောင်းများကို အနည်းငယ် သိရှိနားလည်သော်လည်း... နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မသိရှိလှရာ ဧကရာဇ်တစ်ပါးနှင့် မည်ကဲ့သို့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါအံ့နည်း။

၎င်းသည် အချို့သောအရာများကို ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး... ၎င်းတို့မှာ ခေတ်ကာလထက် ကျော်လွန်နေသဖြင့် နားထောင်ရသည်မှာ ဆန်းသစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရွှီထျန်းနန်က...

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဆရာလေးဟာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ရတနာထူးဖြစ်ပြီး... တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်တဲ့နေရာမှာလည်း ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ဦးရဲ့ အရည်အချင်းမျိုး ရှိတယ်လို့ မိန့်ကြားခဲ့ပါတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူ မှင်တက်သွားရပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"သူ ဒီစကားကို ပြောတုန်းက... သေချာပေါက် အရက်မူးနေလို့ ဖြစ်ရမယ်"

ရွှီထျန်းနန် ဆွံ့အသွားရပြီး... ထို့နောက် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျင့်ကြံခြင်း ကိစ္စရပ်တွေမှာ ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးတွေနဲ့ တာအိုဆရာကြီး ရှိနေတာပဲ၊ တိုင်းပြည်ရေးရာတွေမှာလည်း အမတ်မင်းတွေ ရှိနေတာပဲ... ကျုပ်ကတော့ ကောလာဟလ သမိုင်းဆန်းတွေထဲက ဖတ်ဖူးတဲ့ စကားအနည်းငယ်ကိုပဲ ပြောလိုက်တာပါ၊ မင်းကြီးက အလေးအနက် ထားလွန်းနေပါပြီ"

ရွှီထျန်းနန်သည် အဝတ်ခွက်ကို မြှောက်ကာ လီယန်ချူနှင့် တိုက်လိုက်သည်။

"လယ်မြေခွန် ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း၊ ဒေသန္တရ အခွန်ဘဏ္ဍာ တင်းကြပ်ခြင်း၊ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို ရှင်းလင်းခြင်း၊ လယ်သမားတွေမှာ ကိုယ်ပိုင်လယ်မြေ ရှိစေပြီး... ပြည်သူတွေ အမှီသဟဲပြုနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်တာတွေက စကားအနည်းငယ်ပဲလား"

လီယန်ချူက တည်ကြည်သောအမူအရာဖြင့်... "မှန်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ရွှီထျန်းနန်က ရယ်မောလျက်...

"ကျင့်ကြံသူတွေကို အသုံးပြုပြီး ကပ်ရောဂါ ဘေးဆိုးတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် ဆေးနည်းတွေကို ဖော်စပ်စေတာ၊ မိုးလေဝသ မှန်ကန်စေပြီး မိုးခေါင်ရေရှားမှု ဘေးဆိုးတွေကို ဖြေရှင်းစေတာ...ဒါတွေကို ကြည့်ရင် လီတာအိုဆရာလေးရဲ့ စေတနာကို ကောင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်"

"ဒီအတွက်ကြောင့်... တစ်ခွက်လောက် ဝအောင် သောက်သင့်တယ်"

လီယန်ချူသည် ၎င်းနှင့် ခွက်ချင်းတိုက်ကာ အကုန်အစင် သောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

...........................

မျက်တောင်ခတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် လဝက်မျှ ကာလ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်၏။

လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်း၌ စိတ်အာရုံ စူးစိုက်ကာ ကျင့်ကြံနေရင်း... ဤကာလအတွင်း ၎င်းသည် လုံဟူရှန်းတောင်တန်း၊ ခွန်လွန်တောင်တန်းနှင့် ချင်းချန်တောင်တန်း စသည့် နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းရာ နေရာများသို့ မကြာခဏ သွားရောက်ကာ... တက်လှမ်းခြင်း နတ်အလင်းတန်း များကို ဆင်ခြင်တွေးတော လေ့လာခဲ့သည်။

သူ ကျောင်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံနေချိန်တွင်... ကျွေ့ဟွာသည်လည်း သူ့ထံသို့ လာရောက်ကာ တိုက်ပွဲများကို မကြာခဏ အပြန်အလှန် လေ့ကျင့်ပေးလေ့ ရှိသည်။ ကျွေ့ဟွာတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် တိုက်ခိုက်ခြင်းဟန် ရှိသော်လည်း... ၎င်း၏ လက်သိုင်းအတတ်မှာ အပေါ်ယံမျှသာ တတ်မြောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မရှိလှချေ။

ထိုအချိန်တွင် ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော ‘ဖတ် ဖတ်’ ဟူသော ရိုက်ခတ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

ဖတ် ဖတ် ဖတ်

ရုပ်ခန္ဓာချင်း ရိုက်ခတ်သံများနှင့်အတူ... လူရိပ်နှစ်ခုသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ အထက်အောက် ပျံဝဲလှုပ်ရှားနေကြပြီး ခြေလက်များမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ခြေတစ်ချက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျွေ့ဟွာ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ကန်လိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ယိမ်းထိုးသွားခဲ့ပြီး... လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တိုးကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ စိုက်ချလိုက်ရာ၊ ကျွေ့ဟွာက အစွမ်းကုန် တောင့်ခံလိုက်၏။ ဤကာလအတွင်း သူမသည် များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး... မိမိ၏ သွေးစွမ်းအင်များကို နိုးထစေခဲ့သဖြင့် ရုပ်ခန္ဓာ အင်အားမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှရာ၊ လီယန်ချူ၏ အောက်သို့ စိုက်ချလိုက်သော အားကို တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းမှာ သူမနှင့် ထိတွေ့ခြင်းမရှိဘဲ... လမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲကာ ကျွေ့ဟွာ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ခြေထောက်ဖြင့် ချိတ်ဆွဲလိုက်ရာ၊ ကျွေ့ဟွာသည် တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးစွာဖြင့် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ သွေးစွမ်းအင်များမှာ ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ပျော့ခွေသွားခဲ့ပြီး... ‘ဘုန်း’ ခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရရှာသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပြီး... ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် လဲကျနေသဖြင့် ကောက်ကြောင်းများမှာ ပိုမို၍ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကို တွန်းကာ ဟင်းလင်းပြင်သို့ ချက်ချင်း ပျံတက်လိုက်ပြီး...

"ပြန်စမယ်"

ကျွေ့ဟွာက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး... ဟင်းလင်းပြင်မှ ခြေတစ်ချက်ကို ကန်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ဖြောင့်စင်း သွယ်လျနေပြီး... အလွန်တရာ သိပ်သည်းလှကာ အင်အား ပြည့်ဝလျက် ရှိပေသည်။

ခြေတစ်ချက် ကန်ထုတ်လိုက်ခြင်းမှာ နဂါးတစ်ကောင် အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်လာသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပြီး... လေထုကြီးကို ဖြတ်တောက်လျက် လီယန်ချူ၏ မေးစေ့ဆီသို့ ကန်သွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

လီယန်ချူသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး... သူမ၏ ခြေဖဝါးကို ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ သွေးစွမ်းအင်များမှာ သက်တံကဲ့သို့ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လျက် ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထပ်မံ၍ စီးဝင်သွားပြန်သည်။

ယခုအကြိမ်တွင်မူ ကျွေ့ဟွာသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသဖြင့်... ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားသော်လည်း၊ ကိုယ်ကို လှည့်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ကို ချက်ချင်း ထိုးသွင်းလိုက်ရာ၊ လက်သီးအရှိန်အဝါမှာ မိုးကြိုးလျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပေသည်။

ဖတ် ဖတ် ဖတ်

နှစ်ဦးသားသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ အဆက်မပြတ် အထက်အောက် ပျံဝဲရင်း... အလျင်အမြန် စစ်ထိုးနေကြပြီး၊ သန့်စင်လှသော ရုပ်ခန္ဓာအင်အားချင်း ရိုက်ခတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် အင်အား ထိန်းချုပ်ခြင်း ကိစ္စရပ်တွင် အလွန်တရာ သိမ်မွေ့ကျွမ်းကျင်ကြသဖြင့်... မည်သည့် အားမျှ အပြင်သို့ လွင့်စင်ခြင်း မရှိဘဲ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို ပျက်စီးစေခြင်း မရှိချေ။

ဘုန်း

ကျွေ့ဟွာသည် လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့်... ‘ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း’ ဟူသော ခြေသံများနှင့်အတူ နောက်သို့ ခြေလှမ်းများစွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် မိမိ၏ မြင့်မားမောက်ကြွားလှသော ရင်ညွန့်ကို ပွတ်သပ်ရင်း... စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရ၏။

"ဒီလောက်အထိ အကြာကြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာတောင်.... နင့်ကို ဘယ်လိုမှ မနိုင်သေးဘူးဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ"

ကျွေ့ဟွာက အော်ပြောလိုက်ပြီး...

ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး... ‘ကြိမ်ဒဏ်သင့် ခြေသိုင်း’ တစ်ချက်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ကျွေ့ဟွာက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တောင့်ခံလိုက်သော်လည်း နောက်သို့ ထပ်မံ၍ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး လက်မောင်းများမှာ ကျဉ်းစိမ့်ကာ နာကျင်သွားရရှာသည်။

ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်

လေထုကြီးမှာ ၎င်းတို့၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွပျက်စီးနေတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ကျွေ့ဟွာသည် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး... ကိုယ်လက်များ နာကျင်ကိုက်ခဲလာသဖြင့် ယာယီ လက်လျှော့ အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။

"မတိုက်တော့ဘူး... နင်က တစ်ချက်ချင်းစီကို ဒီလောက်အထိ အားပြင်းပြင်းနဲ့ ထိုးတာ၊ ကြည့်စမ်း... တစ်ကိုယ်လုံး ညိုမည်းစွဲကုန်ပြီ"

ကျွေ့ဟွာက အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လီယန်ချူက ပြုံးပြီး...

"ဒုက္ခကို အောင်နိုင်မှ... သာလွန်တဲ့သူ ဖြစ်လာမှာပေါ့၊ မင်းက အနီးကပ် တိုက်ပွဲဝင်တဲ့ အရည်အချင်းကို မြှင့်တင်ချင်တာဆိုရင်... အလွယ်ကူဆုံး နည်းလမ်းကတော့ အပြတ်အသတ် အရိုက်ခံရဖို့ပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ... ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်ရုံနက်ကြီးမှာ ကျယ်ဝန်းလှသော်လည်း၊ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ဝတ်စုံမှာ ဆုတ်ပြဲလုနီးပါး ဖြစ်နေတော့သည်။

"တစ်နေ့ကျရင်... နင့်ကို သေချာပေါက် အပြတ်အသတ် နိုင်အောင် တိုက်ပြမယ်"

သူမသည် အမြဲတမ်း မိမိ၏ အင်အားကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း... လီယန်ချူနှင့် အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်ပေးခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏ တိုက်ပွဲဝင် အရည်အချင်းမှာ များစွာ အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီး၊ တုံ့ပြန်မှုများနှင့် ပြောင်းလဲမှုများမှာလည်း ပိုမို၍ မြန်ဆန်လာခဲ့ရာ ဤသည်မှာ ဝမ်းမြောက်စရာကောင်းသော တိုးတက်မှု ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် မန္တန်အတတ်များသာမက... ပြိုင်ဘက်ကို အပြတ်အသတ် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်နိုင်ရန်အတွက် တိုက်ပွဲဝင် အတွေ့အကြုံများလည်း ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ပါရမီမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသဖြင့်... သူမသည် မျက်စိရှေ့မှာတင် သိသိသာသာ အစွမ်းထက်လာနေခြင်း ဖြစ်၏။

.....................

နံနက်ခင်း တိုက်ပွဲ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် မွန်းတည့်ချိန်တွင်... ယွန်းနျန်းသည် ထမင်းနှင့် ဟင်းလျာများကို လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ဤအပြာရောင် ချည်ထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး... ဦးခေါင်းထက်တွင် ဆံပင်များကို စနစ်တကျ ထုံးဖွဲ့ထားသော မိန်းမပျိုလေးသည်၊ ယခုအခါ ခါးတွင် ခါးစည်းဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသဖြင့် ထမင်းချက်မတစ်ဦးနှင့် အလွန်တရာ တူညီလှပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း... မိမိ၏ လက်မောင်း၊ ပေါင်နှင့် ခါးတို့ကို ပွတ်သပ်နေကာ၊ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူသံများပင် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေရှာသည်။

ယွန်းနဖန်းက ပြုံးပြီး...

"ထပ်ပြီး မနိုင်ခဲ့ပြန်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ကျွေ့ဟွာက မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ရင်း...

"မနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ခံစားလိုက်ရတာက အပြင်ပန်း အရေပြား ဒဏ်ရာတွေပဲ... သူ ခံစားလိုက်ရတာက အတွင်းကြေ ဒဏ်ရာတွေ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ယွန်းနျန်းက ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။

မွန်းတည့်ချိန် ဟင်းလျာများမှာ... ‘နန်းတွင်း ကြက်သားကြော်’၊ ‘ဝက်သားနီချက်’၊ ‘ငါးပေါင်း’ နှင့် အခြား ကာလပေါ် ဟင်းသီးဟင်းရွက် နှစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး၊ ပင်မ အစားအစာမှာ ထမင်း ဖြစ်သည်။

ဟင်းနံ့များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ မွှေးပျံ့နေသဖြင့် လူကို သွားရည်ကျစေလောက်အောင် ဖြစ်စေပေသည်။

လီယန်ချူသည် ထကာ ဖန့်ချင်းလန်၏ အခန်းတံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး... တံခါးကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်ရင်း "ထမင်းစားရအောင်" ဟု ခေါ်လိုက်၏။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ဖန့်ချင်းလန်၏ အေးစက်လှသော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ"

ခဏချင်းမှာပင်... ဝတ်စုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားပြီး အလွန်တရာ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ရှိသည့် မိန်းမပျိုလေး ထွက်လာခဲ့သည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် အမြဲတမ်း တရားထိုင်ရင်း ဓားလမ်းစဉ်ကို ဆင်ခြင်တွေးတောနေခဲ့သဖြင့်... သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို၍ အေးစက်လာခဲ့ပြီး၊ ဓားဆန္ဒမှာလည်း ပိုမို၍ ထက်မြက်လာခဲ့ချေပြီ။

ယခုအခါ သူမ၏ လက်ထဲတွင် မည်သည့် လက်နက်မျှ မရှိဘဲ... သူမကိုယ်တိုင် ပြောပြချက်အရ၊ ‘စိတ်ထဲတွင် ဓားရှိပြီး လက်ထဲတွင် ဓားမရှိသော’ အဆင့်သို့ ရောက်အောင် သေချာပေါက် ကျင့်ကြံရမည် ဖြစ်ရာ၊ လောကရှိ အရာအားလုံးကို ဓားအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူမ ကြွားဝါပြောဆိုနေခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

ထမင်းတစ်နပ်ကို အလွန်တရာ စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။

ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ယွန်းနျန်းတို့မှာ အလွန်တရာ ဖြည်းညှင်းစွာ စားသုံးကြပြီး... တစ်ဦးက သိမ်မွေ့ကာ၊ တစ်ဦးက အေးစက်လှပေသည်။

ယွန်းနျန်းသည် အသားဟင်းများကို မစားသုံးဘဲ... သာမန် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ထမင်းကိုသာ ရိုးရှင်းစွာ စားသုံးခဲ့သည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် အစားအစာများကို အလွန်တရာ သေချာစွာ ဝါးစားနေပြီး... ဤသည်မှာ သူမ သူရဲကောင်းမအဖြစ် လောကအနှံ့ လှည့်လည်စဉ်က အတွေ့အကြုံများနှင့် သက်ဆိုင်နေကာ၊ ဤသို့ စားသုံးခြင်းအားဖြင့် အစားအစာများတွင် ပါဝင်သော အင်အားများကို အမြင့်ဆုံးအထိ စုပ်ယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့မှာမူ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အမြောက်အမြား စားသုံးကြပေသည်။

ဝအောင် စားသောက်ပြီးနောက်တွင်မူ... အားလုံးသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် ဓားလမ်းစဉ်ကို စူးစိုက်ကျင့်ကြံနေသော်လည်း... သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း လောကအနှံ့ လွတ်လပ်စွာ သွားလာတတ်သော သူရဲကောင်းမလေးတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ‘အချစ်ကင်းမဲ့သော လမ်းစဉ်’ ကို ကျင့်ကြံခြင်း မဟုတ်ချေ။

သူမသည် အချိန်အများစုတွင် နားထောင်နေလေ့ရှိပြီး... ရံဖန်ရံခါ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ပါကလည်း လူကို အလွန်တရာ ထိခိုက်စေတတ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်များသည် အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလှပေသည်။

......................

လီယန်ချူသည် ဤကာလအတွင်း အာလုံဓား ကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်သွန်းလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤဓားသည် နဂါးနှစ်ကောင် အပြန်အလှန် ပတ်ယှက်ထားခြင်းဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး... အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့် ကောင်းကင်လူသားများ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

အာလုံဓားကို သန့်စင်ပြီးနောက်... ‘မြူနှင်းကောင်းကင်ပိုက်ကွန်’ ကိုလည်း သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သန့်စင်သွန်းလုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် လှုပ်ရှားစေနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤပိုက်ကွန်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပါက အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ဝန်းလှပြီး... ၎င်းထဲတွင် စစ်မှန်သော နတ်ရေစင်များ ပါဝင်နေသဖြင့်၊ မီးတောက် နတ်လက်နက်များနှင့် မန္တန်အတတ်များကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိရာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ထိပ်သီး လူသတ်လက်နက်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ‘ဟုန့်ယွမ်တူ’ မှာမူ ယခုထက်ထိ သန့်စင်သွန်းလုပ်ခြင်း မပြုနိုင်သေးဘဲ... မိမိ၏ စိတ်အာရုံ စကြဝဠာထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထားရှိရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်မလောဘဲ... မိမိ၏ လက်ထဲတွင် နတ်လက်နက်များစွာ ရှိနေသဖြင့်၊ ဤရတနာကြီးက ထိုနေရာတွင် နေထိုင်လိုပါကလည်း ၎င်း၏ သဘောအတိုင်းသာ ထားရှိလိုက်တော့သည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အတိုင်းအဆမရှိလှသော ကုသိုလ်မှတ်များ ရှိနေပြီး... ကုသိုလ်မှတ်ပေါင်း ဆယ်သန်းနီးပါး ရှိနေချေပြီ။ ဤကာလအတွင်း သူသည် ကုသိုလ်မှတ် သုံးသန်းကျော်ကို အသုံးပြု၍... ကောင်းကင်နတ်ဆေးပင် အမြောက်အမြားကို ကုသိုလ်ဖြင့် ကောင်းချီးပေးကာ သက်တမ်းကို မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး၊ နတ်ဆေးများကို သန့်စင်စားသုံးကာ ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်ကို မြှင့်တင်ခဲ့သည်။

သူ၏ တာအို စွမ်းအားများစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး... ‘နဝမအဆင့်’ သို့ မရောက်ရှိသေးသော်လည်း၊ ‘အဋ္ဌမအဆင့်’ သို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်ကနှင့် မတူညီတော့ဘဲ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တာအိုစွမ်းအားများ အလွန်တရာ ထူထဲသိပ်သည်းလှပေသည်။

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

ဖုန်လိုင်နတ်ကျွန်းအတွင်း၌ အတိုင်းအဆမရှိလှသော နတ်ဆေးပင်များ ရှိနေပြီး... မိမိတွင်လည်း ကုသိုလ်မှတ်များ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့၏ သက်တမ်းကို မြှင့်တင်ကာ ကျင့်ကြံမည်ဆိုပါက၊ ‘နဝမအဆင့်’ သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် လုံလောက်လှပေသည်။

အခြားသူများ ကျင့်ကြံပါက နှစ်ပေါင်းရာချီ ကြာမြင့်တတ်သော်လည်း... သူ၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကျမ်းစာမန္တန်များနှင့် ကြီးမားလှသော နတ်ဆေးပင်များ၊ ကုသိုလ် ကောင်းချီးပေးမှုများ ရှိနေသဖြင့်၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်ကို လအလိုက်သာ တွက်ချက်ရခြင်း ဖြစ်ရာ... ဤသည်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စရပ် ဖြစ်ပေသည်။

..................

လူ့လောကကြီး အေးချမ်းသာယာနေသည်မှာ တစ်လကျော်မျှ ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနေ့တွင်... ကောင်းကင်ယံထက်၌ ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ မိုင်ရာချီအထိ ဆန့်တန်းလျက် ရှိကာ... ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် နတ်ဘုရားနယ်မြေတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေပြီး၊ ရောင်စုံနတ်အလင်းတန်းများ ဝေမှိုင်းနေကာ ဆန်းကြယ်လှသော နတ်နန်းတော်ကြီးများ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်တွင် ဆွဲချိတ်ထားသည်ကို ခပ်ဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရတော့သည်။

"ဒါက... နတ်ဘုရားလောကလား"

"ဘုရားသခင်... နတ်ဘုရားလောက က လူ့လောကမှာ ပေါ်လာတာလား"

ဤအက်ကွဲကြောင်းကြီး လူ့လောကတွင် ပေါ်ထွက်လာခြင်းကြောင့်... ချက်ချင်းပင် များစွာသော ကျင့်ကြံသူများ အာရုံခံမိသွားခဲ့ကြပြီး၊ လူ့လောကအတွင်းရှိ ‘တတိယအဆင့် ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးများ’ အားလုံး စုံစမ်းသိရှိသွားခဲ့ကြသည်။

ဝေမြို့တော်၊ ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်းရှိ လီယန်ချူမှာမူ ပိုမို၍ သိသာလှပြီး... မျက်ဝန်းအစုံကို ဖွင့်လျက် ကောင်းကင်ယံသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်မိ၏။

"ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ... ပြန်ပြီး ပေါ်လာပြန်ပြီ"

လီယန်ချူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ရင်း မျက်ခုံးပင့်သွားမိသည်။

ဤနေရာမှာ လူများကို နတ်ဘုရားလောကအဖြစ် အလွယ်တကူ မှားယွင်းစေနိုင်ပြီး... လူသားများကို ဆွဲဆောင်ကာ ဝင်ရောက်စေခြင်း ဖြစ်၏။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အစပိုင်းတွင် လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရဖူးသည်။

"ဘေးဒုက္ခပဲ..."

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားခဲ့ပြီး... ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲကာ ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

ဝေမြို့တော်အတွင်းမှ အလင်းတန်းများစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပျံတက်လာခဲ့ကြပြီး... ဖန်းချင်းလန်၊ ကျွေ့ဟွာနှင့် ယွန်းနျန်းတို့သည်လည်း ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာကြကာ၊ ထိုအက်ကွဲကြောင်းကြီးရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

လူ့လောကရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး ထိုနတ်အလင်းတန်းများ၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး... လူ့လောကအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ခွန်လွန်တောင်တန်း စသည့် နေရာများတွင် ‘ပျံလွန်တော်မူခြင်း နတ်အလင်းတန်း’ များကို ဆင်ကြင်တွေးတောနေကြသော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်စေ၊ ထိုအက်ကွဲကြောင်းကြီးကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင်... ဝိညာဉ်အတွင်း၌ တမ်းတစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ၎င်းထဲ၌ နစ်မြုပ်သွားကြတော့သည်။

လူရိပ်များစွာ ကောင်းကင်သို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပျံတက်သွားကြပြီး... အသီးသီး မိမိတို့၏ မန္တန်အတတ်များကို ထုတ်ဖော်လျက်၊ သို့မဟုတ် လေကိုစီးကာ၊ သို့မဟုတ် တိမ်ကိုစီးကာ၊ သို့မဟုတ် ဓားကိုစီးကာ ပျံတက်သွားကြရာ... ဤသည်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားထည်ဝါလှသော ကောင်းကင်ယံ မြင်ကွင်းကြီး ဖြစ်ပေသည်။

သာမန် လူသားများ မြင်တွေ့ရချိန်တွင်မူ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် တမ်းတမိကြသော်လည်း... ၎င်းထဲ၌ နစ်မြုပ်သွားခြင်း မရှိကြချေ။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားလေလေ... ပိုမို၍ နစ်မြုပ်သွားလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဤအက်ကွဲကြောင်းကြီးအတွင်းမှ ‘အလောင်းကောင်နတ်ဘုရား’ များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့်... အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်ပေါ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် များစွာသော အလောင်းကောင်နတ်ဘုရားများ အသတ်ခံလိုက်ရသဖြင့်... ထိုအက်ကွဲကြောင်းကြီးအတွင်းမှ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားများ ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မတူညီတော့ချေ၊ အက်ကွဲကြောင်းကြီးသည် လူ့လောက၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပေါ်ထွက်နေပြီး... တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဤမျှလောက်အထိ ကြီးမားလှသော လှုပ်ခတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

လူ့လောက အရပ်ရပ်မှ ကျင့်ကြံသူများ ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပျံတက်လာကြချေပြီ။

အကယ်၍သာ ၎င်းထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားကြပါက... လူမဟုတ်၊ သရဲမဟုတ်သော ‘အလောင်းကောင်နတ်ဘုရား’ များအဖြစ် သေချာပေါက် ပြောင်းလဲသွားကြပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအကြိမ်တွင် ဤအက်ကွဲကြောင်းကြီး ပွင့်လာခြင်းမှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားခြားနားနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

သူသည် မျက်ခုံးကို တင်းကြပ်စွာ ချည်လိုက်ရင်း...

"ဒီအရာကို ပိတ်ဆို့တံဆိပ်ခတ်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒါမှမဟုတ် ဝင်ပေါက်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့တာလား"

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က များစွာသော မြေပြင်နတ်ဘုရားများ ပူးပေါင်းကာ တံဆိပ်ခတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းကြီး ထပ်မံပွင့်လာခဲ့ပြီး... မိုင်ရာချီအထိ ဆန့်တန်းနေသဖြင့်၊ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကထက် ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် အက်ကွဲကြောင်းကြီး၏ ရှေ့ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း... သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ အမှန်ပင် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် လူကို တမ်းတမိစေပေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပြန်လည်သတိဝင်လာခဲ့ပြီး... ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကထက် ယခုအကြိမ်တွင် သူသည် မိုးကြိုးတရားလမ်းစဉ်ကို ပိုမို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆင်ခြင်တွေးတောနိုင်ခဲ့ကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် လှည့်စားခြင်းကို ခံရရန် ပိုမို၍ ခက်ခဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျင့်ကြံသူများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပျံတက်လာကြပြီး... ထိုအက်ကွဲကြောင်းကြီးဆီသို့ အဆက်မပြတ် တိုးကပ်လာနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင်၊ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော မျက်ခုံးအစုံမှာ တင်းကြပ်သွားတော့သည်။

သူသည် ထိုလူများထဲတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော မျက်နှာများစွာ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်မှ ဝူရှဲ့ရဟန်း၊ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ကံဇာတာများကို ခံစားနေရသော ဝူမေနန်၊ ပန်းပဲဆရာကြီး၊ လုံဟူရှန်းတောင်တန်းမှ တာအိုဆရာကြီးအို၊ ရဟန်းပျိုလေး၊ ရွှီထျန်းနန်၊ မင်ဟော် နှင့် များစွာသော ‘ယန်ဝိညာဉ်’ ပညာရှင်ကြီးများလည်း ပါဝင်နေကြချေပြီ။

"ဒါက... လူ့လောကရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဘေးဒုက္ခကြီးပဲ"

ဤသည်မှာ လှည့်စားခြင်းမန္တန်အတတ် ဖြစ်သဖြင့်... လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ ၎င်းကို အစွမ်းကုန် လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ... တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ဧရာမ ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ဒေါင်

ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် ပြင်းထန်လှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်သွားခဲ့တော့၏။

ဤသည်မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း အသံမဟုတ်ဘဲ... ခေါင်းလောင်းသံအားဖြင့် လူသားအားလုံး၏ စိတ်အာရုံ ဝိညာဉ်များကို ပြန်လည်နှိုးထစေရန် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို အစွမ်းကုန် လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ... လူသားအားလုံး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားခဲ့ကြပြီး၊ ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ကြတော့သည်။

လူသားအားလုံး ချက်ချင်းပင် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။

ခုနက အက်ကွဲကြောင်းကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် နတ်အလင်းတန်းများ ဝေမှိုင်းနေကာ နတ်ဆေးပင်များနှင့် နတ်သားရဲများ သွားလာနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း... ယခုအခါတွင်မူ ထိုအက်ကွဲကြောင်းကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် နက်ရှိုင်းအမှောင်ထုကြီးသာ ရှိနေပြီး၊ အလွန်တရာ ဆိတ်သုဉ်းကာ သေခြင်းတရားများ ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိရာ... လူကို ဝါးမြိုမည့် သားရဲဆိုးကြီးတစ်ကောင် ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

လူသားအားလုံး ချက်ချင်းပင် အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ကြသော်လည်း... မိမိတို့ကိုယ်ကို မသိလိုက်ဘဲ ထိုအက်ကွဲကြောင်းကြီး၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ထပ်မံ၍ ခံလိုက်ရပြန်ကာ၊ စိတ်အာရုံများ ဝေဝါးသွားခဲ့ရပြီး ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေကို ထပ်မံမြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သဖြင့်... မိမိတို့ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်သို့ ထပ်မံ၍ ပျံတက်သွားကြပြန်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ... ပြင်းထန်လှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးမှာ နားစည်ကို ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်စေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအခါ တာအိုစွမ်းအားများ အလွန်တရာ ထူထဲသိပ်သည်းလှသဖြင့်... ခေါင်းလောင်းကို လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ၊ ခေါင်းလောင်းသံကြီးမှာ လူ့လောကတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တော့၏။

ယခုအခါ သူ၏ တာအိုစွမ်းအားများ အဟုန်ပြင်းစွာ ကုန်ခမ်းနေရသည်။

ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို အသုံးပြု၍ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆွဲဆောင်မှုအားကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ... စွမ်းအား ကုန်ခမ်းမှု အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ လီယန်ချူသည် များစွာ မတွေးတောနိုင်တော့ဘဲ... အကယ်၍သာ ခဏမျှ နှောင့်နှေးသွားပါက၊ လူ့လောကတစ်ခုလုံးရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး သေချာပေါက် နစ်မြုပ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

"အဓမ္မကောင်တွေ..."

"ဒီဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေက ဘာတွေလုပ်ချင်နေတာလဲ... ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကွယ်ရာကနေ တစ်ယောက်ယောက်က ကြိုးကိုင်နေတာများလား"

လီယန်ချူသည် ခေါင်းလောင်းကို အစွမ်းကုန် လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ... စုစုပေါင်း သုံးဆယ့်ခြောက်ချက်တိုင်တိုင် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့တော့သည်။

လူသားအားလုံး မျက်ဝန်းများ ကြည်လင်သွားခဲ့ကြပြီး... အသီးသီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်သက်ဆင်းလိုက်ကြကာ၊ မျက်ဝန်းများကို တင်းကြပ်စွာ ပိတ်လျက် ကောင်းကင်ယံမှ အက်ကွဲကြောင်းကြီးကို ထပ်မံ၍ မကြည့်ရဲကြတော့ဘဲ... မိမိတို့၏ စိတ်အာရုံကို စုစည်းကာ အမြုတေကို ကာကွယ်ထားကြတော့သည်။

"ဒါက ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ ပ်... နတ်ဘုရားလောက မဟုတ်ဘူး၊ လှည့်စားခြင်းကို မခံကြနဲ့"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သည့်အတိုင်း ပြင်းထန်လှပြီး... လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ဟိန်းဟူးသွားခဲ့တော့၏။

သုံးဆယ့်ခြောက်ချက်သော ခေါင်းလောင်းသံကြီး လူ့လောကတွင် ဟိန်းဟူးသွားခဲ့ရပြီး... နောက်ဆုံးတွင် လူသားအားလုံးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ကာ၊ ထိုဆန်းကြယ်လှသော ဆွဲဆောင်မှုအားမှာလည်း ယာယီအားဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

................

ခွန်လွန်တောင်တန်း၏ ဂူဗိမာန်အတွင်း၌... လူရိပ်တစ်ခုသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လူနှစ်ဦးကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားသည်။

တစ်ဦးမှာ ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်တရာ ရုပ်ရည်ခန့်ညားလှသော လူငယ်လေး ကျုံယချွဲ ဖြစ်ပြီး... အခြားတစ်ဦးမှာမူ အလွန်တရာ လှပဆွဲဆောင်မှုရှိသော ‘သမင်ဖြူလေး’ ဖြစ်ကာ၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုသူ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် လှုပ်ရှား၍မရဘဲ ဖြစ်နေကြရခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ခွန်လွန်တောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်လျက်... ကောင်းကင်ယံအထိ ကြည့်ရှုနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"သုံးဆယ့်ခြောက်ချက်သော ခေါင်းလောင်းသံ... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ပိုပြီးတော့ မြင့်လာပြန်ပြီပဲ"

ဝတ်စုံဝတ် တာအိုဆရာကြီးသည် မျက်ခုံးပင့်သွားမိ၏။

"ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေရဲ့ နောက်ကွယ်က ဒီအဘိုးကြီးတွေက... နောက်ဆုံးတော့လည်း အောင့်မထားနိုင်ကြတော့ဘူး ထင်တယ်"

..................

အမည်မသိ တောင်ထိပ်တစ်ခုတွင်...

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးတစ်ကောင်သည် မြင်းရထားတစ်စီးကို ဆွဲယူလာခဲ့ပြီး... တိမ်မြူများ ဝေမှိုင်းနေကာ၊ မြင်းရထားအတွင်း၌မူ နှုတ်ခမ်းနီ၊ သွားဖြူနှင့် အလွန်တရာ ရုပ်ရည်လှပသော တာအိုဆရာလူငယ်လေးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

တာအိုဆရာလူငယ်လေးသည် မျက်ခုံးကို တွန်းလိုက်ရင်း...

"မဟန်ဘူး... ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူလုပ်တာလဲ၊ ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေက ဘာဖြစ်လို့ လောကမှာ ထပ်ပြီး ပေါ်လာရတာလဲ"

..................

ကြာနီကျောင်းတော်။

ရဟန်းပျိုလေးသည် ဦးခေါင်းကို မော့ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ကြည့်လိုက်ရင်း... မျက်နှာထား တည်ကြည်နေတော့သည်။

"အပေါ်ကလူတွေ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလိုက်တာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ နဲ့ တူညီတဲ့သူတစ်ဦးဦး လူ့လောကထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတာလား"

ခုနက သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပျံတက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

..................

ချောက်နက်ကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူရိပ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြပြီး... မီးခိုးရောင် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေကာ လူနှင့်တူသော်လည်း လူမဟုတ်ကြချေ။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ထွက်ပေါ်လာသော အလောင်းကောင်နတ်ဘုရားများတွင် လူသားများ၏ အရိပ်အယောင်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးပြီး... အချို့တွင် မှတ်ဉာဏ်များပင် ရှိနေသေးသော်လည်း၊ များစွာ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မိစ္ဆာဆိုးကြီးများနှင့် တူညီလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင်မူ မတူညီတော့ဘဲ... ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရှုပ်ထွေးလှသော အရှိန်အဝါများမှာ ပိုမို၍ သိသာလှပြီး သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိ၏။

အချို့သောသူများ၏ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေနှစ်ဖက်ကြားတွင် ပါးလွှာသော အရေပြား များ ပေါ်ထွက်နေပြီး... လင်းနို့တစ်ကောင်နှင့် အလွန်တရာ တူညီလှပေသည်။

အချို့သောသူများ၏ ခြေလက်များမှာ ရေဘဝဲ လက်တံများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး... အချို့သောသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်မူ များစွာသော လက်မောင်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့်၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပြည့်နှက်နေကာ လူကို ဦးရေပြား ကျဉ်းစိမ့်သွားစေလောက်အောင် ဖြစ်စေပေသည်။

တစ်ဦးချင်းစီ၏ အငွေ့အသက်မှာ အလွန်တရာ ယုတ်မာညစ်ထူးလှပြီး... ထိုအက်ကွဲကြောင်းကြီးအတွင်းမှ အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တိုးထွက်လာကြတော့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့သည် ဤအရာများကို စေလွှတ်ရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့သော်လည်း... ဝိညာဉ်ချွေခေါင်းလောင်း၏ တားဆီးမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လူသားများကို ဆွဲဆောင်၍မရတော့ရာ၊ ယခုအခါတွင်မူ တိုက်ရိုက် အလောင်းကောင်နတ်ဘုရားများကို စေလွှတ်၍ လူသားများကို လာရောက်ဖမ်းဆီးစေခြင်း ဖြစ်၏။

များစွာသော လူသားများ စိတ်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသဖြင့်... ဦးရေပြားများ ကျဉ်းစိမ့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

လူ့လောကတွင် အပြင်ပန်းအားဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော နတ်ဆရာကြီးမှာမူ... ယခုအခါ ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေတော့သည်။

၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် မဟာဝိညာဉ် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် ဆံပင်များမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံဝဲနေလျက်၊ ပေရာချီ မြင့်မားလှသော ဧရာမ တာအိုဆရာကြီးအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး... လက်ထဲတွင် ‘လောကယင်ယန်ကျမ်းစာ’ ကို ကိုင်ဆောင်ထားတော့သည်။

ဤအလောင်းကောင်နတ်ဘုရား ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးများသည်... ကျင့်ကြံသူများ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို လုယူနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့်၊ ၎င်းတို့ကို လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားအောင် လုပ်၍မရဘဲ... တိမ်ပင်လယ်ကြီး၏ အထက်တွင် သေချာပေါက် တားဆီးရမည် ဖြစ်သည်။

လူ့လောကရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေကြပြီး... မြေပြင်နတ်ဘုရားများပင်လျှင် ထိုဆိတ်သုဉ်းခြင်း အငွေ့အသက်များကို ခံစားရချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်နေကြရချေပြီ။

"ဘယ်လိုအရာက... ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ဒီထဲကို ဝင်ရောက်စေပြီး မိစ္ဆာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာလဲ"

၎င်းတို့ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြရသည်။

ကောင်းကင်လူသားများ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာခြင်းမှာ... လူ့လောက၏ ကိစ္စရပ်များကို စိုးမိုးချုပ်ချယ်ရန် ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ အေးစက်လှသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ လူသားတစ်ဦး၏ ပုံစံ ရှိနေသေးပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေမှ တိုးထွက်လာသော အလောင်းကောင်နတ်ဘုရားများမှာမူ... လူသားများ မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

၎င်းအပြင် ဤမျှလောက် ကြီးမားလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဆွဲချိတ်ထားသဖြင့်... လူသားများအနေဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင် ထပ်မံ၍ နစ်မြုပ်သွားဦးမည်ကို မသိနိုင်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် စိမ်းပြာရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်တစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲလျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... လူသားအားလုံး၏ ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ‘မိုးကြိုးငါးပါး တိုက်ပွဲစစ်တံဆိပ်တော်’ ကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

ယခုအခါ သူသည် မိုးကြိုးလမ်းစဉ်ကို အလွန်တရာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆင်ခြင်တွေးတောနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ... ဤနတ်လက်နက်ကို လှုပ်ရှားစေလိုက်သည့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးတွင် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ ထူထပ်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး... များစွာသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ကျရောက်လာခဲ့သဖြင့်၊ မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။

ဒိန်း ဒိန်း ဒိန်း

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး... ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်တစ်ခုလုံး တစ်ခဏအတွင်း သန့်စင်သွားခဲ့တော့၏။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်သွားမိသည်မှာ... ယခုအကြိမ်တွင် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကနှင့် မတူညီဘဲ၊ မည်သည့် ကုသိုလ်မှတ် ကောင်းချီးပေးမှုကိုမျှ အာရုံခံမိခြင်း မရှိခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူသည် များစွာသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးများ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွပျက်စီးသွားသည်ကိုမူ ကောင်းစွာ ခံစားမိလိုက်သည်။

"အခုအကြိမ်က မိစ္ဆာဆိုးတွေက... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်ကထက် ပိုပြီးတော့ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးပြည့်စုံနေပုံပဲ၊ ကြည့်ရတာ ဒီချောက်နက်ကြီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသော လျှပ်စီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

မိုးကြိုးငါးပါး တိုက်ပွဲစစ်တံဆိပ်တော်မှာ တိုက်ပွဲဝင် ဆန္ဒများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသဖြင့်... သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပေသည်။

မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီး၏ အထက်တွင် များစွာသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ကောင်းကင်သို့ တဟုန်းဟုန်း ပျံတက်သွားကြပြီး... ထိုအလောင်းကောင်နတ်ဘုရားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျရောက်သွားကြတော့သည်။

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းဖြင့်... မိစ္ဆာပေါင်းစုံကို ရှင်းလင်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားကိုယ်ပွားအတတ် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... အရွယ်အစား ပေထောင်ချီ မြင့်မားလှသော တာအိုဆရာလူငယ်လေးတစ်ဦး ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မိုးကြိုးငါးပါး တိုက်ပွဲစစ်တံဆိပ်တော်ကို ထောက်ကန်ထားပြီး... ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးမန္တန်များကို ချောက်နက်ကြီးအတွင်းသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။

ဝင်ပေါက်နှင့် နီးကပ်နေသော မိစ္ဆာဆိုးကြီးများအားလုံး... မျက်စိရှေ့မှာတင် အကုန်အစင် ကြေမွပျက်စီးသွားကြရချေပြီ။

လီယန်ချူသည် တစ်ဦးတည်းဖြင့် ထိုချောက်နက်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ထားတော့သည်။

လူ့လောကကြီး အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး... လူသားအားလုံး မှင်တက်သွားရရှာသည်။

ယခုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုး ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကအတိုင်းပင်... ချောက်နက်ကြီးအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းအိုမင်းလှသော တည်ရှိမှုကြီးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ဝေမှိုင်းကာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲတွင် မိုးကြိုးငါးပါး တိုက်ပွဲစစ်တံဆိပ်တော်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း... မျက်နှာထား မောက်ကြွားစွာဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။

"မင်းတို့က... ဒီနေရာကို မင်းတို့အိမ်ရဲ့ နောက်ဖေးခြံဝင်းလို့ ထင်နေတာလား... လာချင်တိုင်း လာရအောင်"

ထို့နောက် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ‘သုံးရောင်ခြယ် မီးတောက်’ ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ... မီးတောက်ကြီးများ ၎င်းထဲသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ဘာသာပြန် ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦးသော အလောင်းကောင်နတ်ဘုရားများ... ချက်ချင်းပင် အကုန်အစင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။