အခန်း (၁၁၄၇-၁၁၄၈)

အခန်း (၁၁၄၇) - အသံကျယ်ကျယ် မပြောရဲပါ

လူသားအားလုံး မှင်တက်သွားကြရရှာသည်။

လီယန်ချူ၏ ပေထောင်ချီ မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားကိုယ်ပွားကြီးသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် အတိုင်းအဆမရှိလှသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကို ကျဆင်းစေပြီး... ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် စစ်မှန်သော မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သူသည် ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ၏ ချောက်နက်ကြီးရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ရပ်တည်နေရင်း... မိုးကြိုးများနှင့် စစ်မှန်သော မီးတောက်များကို ထိုထဲသို့ ဇောက်ထိုး ပြောင်းပြန် စီးဆင်းစေခဲ့ရာ၊ ကောင်းကင်ယံအထိ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင် ပျံတက်သွားခဲ့တော့၏။

ထိုအချိန်တွင် ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေအတွင်းမှ ရှေးဟောင်းအိုမင်းလှသော အရှိန်အဝါများ ထပ်မံ နိုးထလာခဲ့ပြီး... ဧရာမ အမည်းရောင် လက်တံကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံထက်မှ ကျဆင်းလာခဲ့ရာ၊ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ရွံရှာထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် လူကို ဦးရေပြား ကျဉ်းစိမ့်သွားစေလောက်အောင် ဖြစ်စေပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အေးစက်စက် အငွေ့အသက်မျိုးကို မြေပြင်နတ်ဘုရားများပင်လျှင် တည့်တည့်မကြည့်ရဲကြချေ။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ပေထောင်ချီ မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားကိုယ်ပွားကြီးမှာမူ အလွန်တရာ စိုးမိုးချုပ်ချယ်လှပြီး... ‘မိုးကြိုးငါးပါး တိုက်ပွဲစစ်တံဆိပ်တော်’ ကို ပင့်မြှောက်ကာ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချပစ်လိုက်ရာ၊ ကြီးမားထည်ဝါလှသော မိုးကြိုးမန္တန်များ ကောင်းကင်သို့ တဟုန်းဟုန်း ပျံတက်သွားကြတော့သည်။

ဘုန်း

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်တံကြီးမှာ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရသဖြင့် ဝုန်းခနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး... ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားလှိုင်းကြီးတစ်ခုမှာ မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် သောင်းကျန်းနေတော့၏။

ချက်ချင်းပင် နောက်ထပ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်တံတစ်ခု ထပ်မံ၍ ကျဆင်းလာခဲ့ပြန်ကာ... အက်ကွဲကြောင်းကြီးအတွင်းမှ ဆိတ်သုဉ်းခြင်း အငွေ့အသက်များ ဝေမှိုင်းစွာ ပြည့်နှက်လာခဲ့ပြန်သည်။

ဖတ် ဖတ် ဖတ်

လီယန်ချူသည် မိုးကြိုးငါးပါး တိုက်ပွဲစစ်တံဆိပ်တော်ကို ပင့်မြှောက်၍ ထိုလက်တံနှင့် ထိပ်တိုက် ရိုက်ခတ်မိစေရာ... မိုးကြိုးလျှပ်စီးများက တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တော့၏။

လူသားအားလုံး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရပြီး...

"ဒီထဲမှာ ဘာအရာကြီး ရှိနေတာလဲ"

"ဒီအငွေ့အသက်က အရမ်း ကြောက်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်၊ အကယ်၍သာ ဒီလိုအရာမျိုး အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ရင်... လူ့လောကတစ်ခုလုံး ပြာအတိ ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဤတိုက်ပွဲသည် ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး... ၎င်းတို့အားလုံးသည် ပေထောင်ချီ မြင့်မားလှသော ထိုတာအိုဆရာလူငယ်လေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် များစွာသော မြေပြင်နတ်ဘုရားများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး... များစွာသော တိုက်ခိုက်ခြင်း မန္တန်အတတ်များကို ထိုနေရာသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်ကြ၏။

ထိုလက်တံကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး... ဟင်းလင်းပြင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရရှာသည်။

သို့သော်လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်... အက်ကွဲကြောင်းကြီးအတွင်းမှ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားတစ်ခု ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာပြန်ကာ...

လူသားအားလုံး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဝေဝါးသွားခဲ့ကြပြီး... မိမိတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားနယ်မြေတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သဖြင့်၊ မိမိတို့ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်သို့ ထပ်မံ၍ ပျံတက်သွားကြပြန်တော့သည်။

ခုနက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများမှာမူ ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်ပညာအတွင်း၌ မှတ်ဉာဏ်များ ကျန်ရှိနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ... တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မေ့လျော့သွားကြခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

ဒေါင်

ပြင်းထန်လှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးနှင့်အတူ... လူသားအားလုံး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်သွားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ၍ ဝေဝါးသွားခဲ့ရပြန်၏။

ဤမျှလောက် ဆန်းကြယ်လှသော မြင်ကွင်းကြီးမှာ လူကို စိတ်အေးစိမ့်သွားစေလောက်အောင် ဖြစ်စေပေသည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားကိုယ်ပွားအတတ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး... ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အစီရင်ဝတ်စုံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကာ၊ သွေးစွမ်းအင်များမှာ ပင်လယ်ကြီးကဲ့သို့ ထူထဲသိပ်သည်းလှသဖြင့် အလွန်တရာ ယောက်ျားပီသလှပေသည်။

သူသည် ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်ပြီး... ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက် သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့၏။

၎င်းတို့က လူသားများကို ထိုထဲသို့ ဖမ်းဆီးဝင်ရောက်စေလိုသဖြင့်... သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုထဲသို့ ဝင်ရောက် သတ်ဖြတ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက ကြီးမားလှသော ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင်... ကောင်းကင်ယံ အရပ်မျက်နှာတစ်ခုမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် တားဆီးလိုက်တော့၏။

အစွမ်းထက်လှသော မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးတစ်ကောင်သည် မြင်းရထားတစ်စီးကို ဆွဲယူလာခဲ့ပြီး တိမ်မြူများကို စီးနင်းလာကာ... မြင်းရထားအတွင်း၌မူ နှုတ်ခမ်းနီ၊ သွားဖြူနှင့် အလွန်တရာ ရုပ်ရည်လှပသော တာအိုဆရာလူငယ်လေးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

မြင်းရထားတစ်ခုလုံးကို ရောင်စုံနတ်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံထားပြီး... တာအိုဆရာလူငယ်လေးက ပြောလိုက်၏။

"ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေရဲ့ နောက်ကွယ်က သမိုင်းကြောင်းက အရမ်း ရှေးကျလွန်းတယ်၊ အကယ်၍သာ ထဲထဲဝင်ဝင် သွားမိရင်... ပြန်ထွက်လာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ တာအိုဆရာလေးအနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့"

"မင်းက ဘယ်သူလဲ" လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ကျုပ်က ကျန်းချောင်းကျုံး ပါ၊ ဝူဖုန်းကျောင်းမှာ ကျင့်ကြံနေတာပါ"

ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုဆရာလေးက ဆိုလိုက်သည်။

"အထဲကို ဝင်မသတ်ရင်... ဒီဘေးဒုက္ခကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ"

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။

"ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေက အလွယ်တကူ ပွင့်လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သေချာပေါက် တစ်ယောက်ယောက်က ကြိုးကိုင်နေတာ... တာအိုဆရာလေးမှာ လူ့လောကရဲ့ အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ရမယ့် တာဝန်ရှိနေတာမို့၊ အလွယ်တကူ ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်မပြုသင့်ဘူး"

"ဒီထဲမှာလည်း ရှေးဟောင်းအိုမင်းလှတဲ့ တည်ရှိမှုကြီးတွေ ရှိနေတာပဲ... ကျုပ်အနေနဲ့ အဆောင် တစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြရင်... ဒီဘေးဒုက္ခကို ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရနိုင်ပါတယ်"

တာအိုဆရာလူငယ်လေး ကျန်းချောင်းကျုံးက ပြောလိုက်၏။

သူသည် လီယန်ချူကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက်... အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ မီးရှို့လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် အမွှေးတိုင်များကို ထွန်းညှိ၍ ဆုတောင်းပန်ထွာရင်း ပါးစပ်မှ မန္တန်များကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဖတ်နေတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်... အမွှေးတိုင် အငွေ့အသက်များမှာ ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုအဆောင်မှာလည်း အလွန်တရာ ဖြည်းညှင်းစွာ လောင်ကျွမ်းရင်း လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ ထိုထဲသို့ မျောလွင့်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် များစွာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့တော့၏။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် များစွာသော လူသားများ မှင်တက်သွားခဲ့ကြရပြီး... အသီးသီး ထိုအမည်မသိ ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုဆရာလူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

လူသားအားလုံး၏ စိတ်အာရုံများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့သော်လည်း... နောက်တစ်ကိုယ်တွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ထပ်မံ၍ ပေါ်ထွက်လာပြန်ကာ၊ မျက်စိရှေ့တွင် ထပ်မံ၍ ဝေဝါးသွားခဲ့ရပြန်၏။

လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို ထပ်မံ၍ လှုပ်ရှားစေလိုက်ပြီး လူသားအားလုံးကို ကယ်တင်လိုက်ရပြန်သည်။

ကျန်းချောင်းကျုံးက မျက်ခုံးပင့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"တာအိုဆရာလေး မလောပါနဲ့... ကျုပ်ကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားခွင့်ပြုပါဦး"

ထိုသူသည် ခုနက အဆောင်ကို မီးရှို့လိုက်ခြင်းအားဖြင့်... အချို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူသည် ဓားရိုးကို လက်ဖြင့် ဖိထားရင်း... ၎င်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့၏။

ထိုဆန်းကြယ်လှသော တာအိုဆရာလူငယ်လေး ကျန်းချောင်းကျုံးသည်... အဆောင်ကို ထပ်မံ၍ မီးရှို့ကာ ထိုထဲသို့ မျောလွင့်ဝင်ရောက်စေပြီး၊ ပါးစပ်မှလည်း မန္တန်များကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဖတ်နေပြန်သည်။

၎င်းအပြင် သူသည် ရင်ခွင်ထဲမှ များစွာသော အဆောင်များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး... လက်နှစ်ဖက်ကို ကတ်ကြေးတစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးပြုကာ၊ ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဟူသော အသံများနှင့်အတူ များစွာသော စက္ကူရုပ်များကို ညှပ်ထုတ်လိုက်တော့၏။

စက္ကူရုပ်လေးများသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကြပြီး... ရေနစ်နေသူများကဲ့သို့ပင်၊ ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေအတွင်းသို့ မျောလွင့်ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

ကျန်းချောင်းကျုံးသည် ထိုနေရာသို့ စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးပင့်သွားမိ၏။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ၏ အရှိန်အဝါများမှာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး... ထိုဆန်းကြယ်လှသော ဆွဲဆောင်မှုအားမှာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ... ရှေးဟောင်းအိုမင်းလှသော အရှိန်အဝါများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့တော့၏။

ထိုအန္တရာယ်ရှိလှသော ခံစားချက်ကြီးမှာ များစွာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သဖြင့်... ကျန်းချောင်းကျုံးက လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေရာက အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားလှပြီး... ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို တွက်ချက်ဖို့ ခက်ခဲလွန်းတယ်၊ အထဲကို မဝင်ရရင် အကောင်းဆုံးပဲ... ခုနက ကျုပ်က အဆောင်ကို မီးရှို့ပြီး အကြောင်းကြားခဲ့တာ၊ စက္ကူရုပ်တွေကို အသုံးပြုပြီး အသက်အစားထိုးကာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ခဲ့တာပါ"

"အကယ်၍သာ ဒီဘေးဒုက္ခကို မဖြေရှင်းနိုင်သေးဘူးဆိုရင်... ကျုပ်အနေနဲ့ တာအိုဆရာလေးနဲ့အတူ ဒီထဲကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ပါ့မယ်"

ပြောရသည်မှာလည်း တိုက်ဆိုင်လှပေသည်... သူ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီး၊ ချောက်နက်ကြီးသည်လည်း ထိုထဲတွင် ပြန်လည် ပုန်းကွယ်သွားခဲ့တော့၏။

ခဏချင်းမှာပင်... ထိုမိုင်ရာချီ ဆန့်တန်းနေသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးမှာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်သွားမိပြီး... ဤကျန်းချောင်းကျုံးတွင် ဤမျှလောက်အထိ အစွမ်းထက်လှသော မန္တန်အတတ်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

လူသားအားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရ၏။

"ကောင်းမွန်တဲ့ မန္တန်အတတ်ပဲ" လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

"ကံကောင်းလို့ပါ... ကံကောင်းထောက်မပြီး အောင်မြင်သွားတာပါ၊ တာအိုဆရာလေးအနေနဲ့ သတိထားပါ... လူတွေရဲ့ စိတ်က တိုင်းတာဖို့ ခက်ခဲလွန်းတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေကို အသုံးပြုပြီး လူ့လောကကို ရှင်းလင်းချင်နေတာ" ကျန်းချောင်းကျုံးက ဆိုလိုက်၏။

"တာအိုဆရာကျန်း အနေနဲ့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချောင်းကျုံးက ကောင်းကင်ယံသို့ လက်ညှိုးတစ်ချက် ထိုးပြလိုက်ရင်း...

"အသံကျယ်ကျယ် မပြောရဲဘူး... ကောင်းကင်ထက်က ကောင်းကင်လူသားတွေကို တုန်လှုပ်သွားစေမှာ စိုးလို့ပါ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ပြောပြီးနောက်တွင်မူ... သူသည် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ ပြုံးလျက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးသည် မြင်းရထားကို ဆွဲယူကာ တိမ်မြူများကို စီးနင်းလျက် ဝေးလံရာ အရပ်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့တော့၏။

လူသားအားလုံး စိတ်ထဲတွင် များစွာ ချီးကျူးမိကြရသည်။

ခုနက တိမ်ပင်လယ်ကြီး၏ အထက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြသော လူငယ်နှစ်ဦးထဲတွင်... တစ်ဦးမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး၊ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းဖြင့် ထိုဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေကို တားဆီးကာ ထိုထဲသို့ ဝင်ရောက် သတ်ဖြတ်ရန် သတ္တိရှိလှသဖြင့် လူကို လေးစားမိစေပေသည်။

ယခု ပေါ်ထွက်လာသော ထိုရုပ်ရည်လှပလှသော တာအိုဆရာလေးမှာမူ... မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးကို မြင်းရထား ဆွဲခိုင်းကာ တိမ်ကိုစီး၍ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ တတ်မြောက်ထားသော မန္တန်အတတ်များမှာ ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် လူကို တွေးတောရခက်စေပေသည်။

အဆောင်ကို မီးရှို့ကာ မန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်ပြီး... စက္ကူရုပ်များကို အသုံးပြု၍ အသက်အစားထိုးခြင်းအားဖြင့် ယနေ့ခေတ်၏ ဘေးဒုက္ခကြီးကို ဖြေရှင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ထိုသူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အဆင့်အတန်းမှာမူ လူများကို အတွေးပွားစေလောက်အောင် ဖြစ်စေပေသည်။

................

ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေမှ လူ့လောကရှိ ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးများကို ဝါးမြိုရန် ကြံစည်မှုကြီးမှာ... ယာယီအားဖြင့် ဖြေရှင်းပြီးသွားခဲ့ချေပြီ။

များစွာသော မြေပြင်နတ်ဘုရားများနှင့် ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်ကြီးများ တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးမိကြပြီး... လူတိုင်းသည် ထိုနေရာတွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ဆွေးနွေးပြီးနောက်တွင်မူ အသီးသီး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြ၏။

ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေနှင့် ပတ်သက်သော ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများမှာ အလွန်တရာ နည်းပါးလှပြီး... စကားအနည်းငယ်မျှကိုသာ သာမန်အားဖြင့် သိရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

များစွာသော လူများသည် ချင်းချန်တောင်တန်း၊ ခွန်လွန်တောင်တန်းနှင့် ဝါရှန်းတောင်တန်း စသည့် နေရာများသို့ သွားရောက်ကာ... နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းရာ နတ်အလင်းတန်းများကို ဆင်ခြင်တွေးတော လေ့လာရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြတော့သည်။

လူ့လောကကြီးသည် အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးမားလှသဖြင့်... အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းရန် လိုအပ်လှပေသည်၊ မဟုတ်ပါက တစ်နေ့တွင် လမ်းကြောင်းမှားယွင်းကာ ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက... ဘယ်သောအခါမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအကြိမ်တွင် အခွင့်အရေးကောင်းကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး... ပျံလွန်တော်မူခြင်း လမ်းကြောင်းကြီး ထပ်မံ ပွင့်လာခြင်းမှာ လူ့လောကရှိ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်တရာ ရှားမှရှားလှသော အခွင့်အရေးကောင်းကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် လူနည်းစုသာလျှင် လောကပြင်ပတွင် ပုန်းကွယ်နေကြပြီး... အကယ်၍သာ ဤအခွင့်အရေးကြီး ကုန်လွန်သွားပါက၊ မည်ကဲ့သို့သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာဦးမည်ကို မသိနိုင်ချေ။

ယခုအကြိမ် တက်လှမ်းခြင်း အခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွတ်လိုက်ရပါက... နောင်တွင် မြေမှုန့်တစ်ဆုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရပေလိမ့်မည်၊ ထိုအချိန်ကျမှ နောင်တရပါကလည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါတွင်မူ... ယွမ်ရှောင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးပင်လျှင် ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ရပြီး၊ များစွာသော ကျင့်ကြံသူများသည် တက်လှမ်းခြင်း နေရာ အရပ်ရပ်သို့ သွားရောက်ကာ ဆင်ခြင်တွေးတောနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤခတ်ကာလကြီးသည်... ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် အခွင့်အရေးများ ဒွန်တွဲနေလျက် ရှိရာ၊ အကယ်၍သာ မိမိ၏ အသက်ကို အသုံးပြု၍ မတိုက်ခိုက်ရဲပါက... အဘယ်ကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေပါအံ့နည်း။

ထို့ကြောင့် ဤကျင့်ကြံသူများသည် ပုန်းကွယ်မနေကြရုံမျှမက... ပိုမို၍ ကြိုးစားကာ နတ်အလင်းတန်းများကို ဆင်ခြင်တွေးတောနေကြတော့သည်။

................

အနောက်ဘက်ဒေသ၊ နှင်းတောင်တန်း။

နှင်းမုန်တိုင်းကြီးအတွင်း၌... မြင်းရထားတစ်စီးသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲလျက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ရထားကို ဆွဲယူလာသူမှာ သွေးစွမ်းအင် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုနှင်းတောင်တန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်... ကျန်းတာအိုဆရာသည် ထိုမိစ္ဆာဘုရင်ကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ရင်း၊ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောလိုက်၏။

"ငါ ဘာဖြစ်လို့ မင်းကို ခေါ်ပြီး နေရာတွေ အများကြီး ပြောင်းနေရလဲဆိုတာ... မင်း နားမလည်ဘူးလား"

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးက တည်ကြည်သောအသံဖြင့်...

"မေးမြန်းခြင်း မပြုရဲပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီးကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်... သူသည် လန့်ဖျပ်သွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ဤတာအိုဆရာလူငယ်လေး၏ ဘေးတွင် နေထိုင်ချိန်တွင်မူ... ထိုထဲ၌ နစ်မြုပ်သွားသော ခံစားချက်မျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

၎င်းအပြင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေကြီးကိုပင် ဤတာအိုဆရာလူငယ်လေး ကျန်းချောင်းကျုံးက ဖြေရှင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမိစ္ဆာဘုရင်ကြီးသည် သူ့ကို ပိုမို၍ အညံ့ခံကာ ကိုးကွယ်မိတော့၏။

ကျန်းချောင်းကျုံးက...

"ငါ လူ့လောကရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့တာကြောင့် အခု တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ... အကယ်၍သာ အမြန်ဆုံး နေရာမပြောင်းရင်၊ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး... တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျန်းချောင်းကျုံးသည် လိုက်ကာကို ချလိုက်ရင်း...

"မြန်မြန်သွားစို့" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး... မိစ္ဆာလေပြင်းကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ နှင်းမုန်တိုင်းကြီးအတွင်း၌ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တော့၏။

အနောက်ဘက်ဒေသမှ တောင်ဘက်နယ်စပ်သို့... ထို့နောက် မြက်ခင်းပြင်ကြီးဆီသို့၊ မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးသည် လေကိုစီးကာ ပြေးထွက်နေခဲ့သဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မရှိချေ။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက်... ထိုမြင်းရထားကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားခဲ့ရရှာသည်။

ကျန်းချောင်းကျုံးသည် ခပ်ဖွဖွ လှမ်းပျံလိုက်ပြီး ထိုမိစ္ဆာဘုရင်ကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ စီးနင်းလိုက်၏။

"အခုထိ... လက်မလွှတ်နိုင်ကြသေးဘူးလား"

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ... သူသည် မျက်နှာတွင် မွေးနေ့သက္ကရာဇ်များကို ရေးသားထားသော ရောင်စုံစက္ကူနီတစ်ခု ကပ်ထားသည့် မြက်ရုပ်က အရုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

အလွန်တရာ ရုပ်ရည်လှပလှသော ကျန်းချောင်းကျုံးသည် မိမိ၏ လက်ညှိုးကို ကိုက်ကာ... သန့်စင်လှသော သွေးစွမ်းအင်များကို ထိုအပေါ်သို့ အစက်ချလျက် ရေးသားလိုက်၏။

ထို့နောက်... သူသည် မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး၏ အမွှေးအမျှင် သုံးချောင်းကို နုတ်ယူလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်သို့ ဝှေ့ယမ်းပစ်လိုက်ရာ...

အမွှေးအမျှင်များမှာ စိမ်းပြာရောင် မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး... မြက်ရုပ်မှာလည်း ကျန်းချောင်းကျုံး၏ အသွင်သဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲကာ ၎င်း၏အပေါ်တွင် စီးနင်းထားတော့သည်။

ထို့နောက် ကျန်းချောင်းကျုံးက မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ရာ... မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ခွေးလေးတစ်ကောင်၏ အရွယ်အစားအထိ သေးငယ်သွားခဲ့ရပြီး စကားလည်း မပြောနိုင်တော့ချေ။

ကျန်းချောင်းကျုံးသည် ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး... ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ၊ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ဝုန်းခနဲ ကျရောက်လာခဲ့တော့၏။

သူ မြက်ရုပ်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော ထိုတာအိုဆရာလူငယ်လေးနှင့် ၎င်းစီးနင်းထားသော မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးတို့မှာ... တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝုန်းခနဲ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ပြာအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာသည်။

ထိုနေရာတွင် မိုးကြိုးပစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကျင်းကြီးပင်လျှင် ကျန်ရှိမနေခဲ့ဘဲ... အလွန်တရာ သန့်ရှင်းလှသဖြင့်၊ ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကျရောက်ခဲ့ဖူးသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး လုံးဝ မရှိချေ။

အလွန်တရာ ရုပ်ရည်လှပလှသော တာအိုဆရာလူငယ်လေး ကျန်းချောင်းကျုံးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း... "သွားစို့" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

သူ၏ လက်ထဲတွင် လျှော်ကြိုးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး... ထိုမိစ္ဆာဘုရင်ကြီး၏ လည်ပင်းတွင် ချည်နှောင်ကာ၊ အေးအေးလူလူပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးမှာ ချွေးစေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး...

"ဝဋ်ကြွေးတွေပါပဲ... ငါက တောင်ပေါ်မှာ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပါးဖို့ပဲ ဆန္ဒရှိခဲ့တာ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ဘေးဒုက္ခဆိုးကြီးနဲ့ လာတွေ့ရတာလဲ"

"ဒီကောင်က... ကြည့်ရတာ နောက်ခံမသန့်ရှင်းဘူးပဲ"

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးသည် မျက်ရည်များ ဝဲနေရှာတော့သည်။

................

ဝေမြို့တော်၊ ချင်းယွန်းကျောင်း။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲတွင် ‘ပေတုကျမ်းစာ’ ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း... ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ကံဇာတာ ရှစ်ကွက် တာအိုအငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေလျက်၊ ပေတု ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ကို ခြေဖဝါးအောက်တွင် နင်းထားသဖြင့် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ပြီးနောက်တွင်မူ... သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ခါယမ်းလိုက်မိ၏။

"ဒီလူ့လောကရဲ့ ရေက... ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီးတော့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှိနေတာပဲ"

လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော တိုက်ပွဲဝင် ခေတ်ကာလကြီးကြောင့် ဖြစ်ရမည်ကို မသိနိုင်ချေ... ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပြီး၊ များစွာသော မူလက တွက်ချက်နိုင်စွမ်း ရှိသည့် ကိစ္စရပ်များမှာလည်း ဝေဝါးကုန်ချေပြီ။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ရင်း...

"သူတို့မှာ များစွာသော အစီအစဉ်တွေ ရှိနေပါစေ... ငါကတော့ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှင်းလင်းပစ်မယ်"

ဟု တွေးလိုက်၏။

ယခုအခါ အရေးကြီးလှသော ကိစ္စရပ်မှာ... မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ သူ၏ လက်ထဲတွင် များစွာသော နတ်ဆေးပင်များ ရှိနေသဖြင့်... ၎င်းတို့ကို သန့်စင်စားသုံးပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို မြှင့်တင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

လီယန်ချူသည် မီးတောက်လမ်းစဉ်မန္တန်များကို လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ... ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် စစ်မှန်သော မီးတောက်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ဖက်မှ နတ်ဆေးပင်များကို စားသုံးရင်း... တစ်ဖက်မှ ၎င်းတို့ကို သန့်စင်စားသုံးကာ၊ မိမိ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်နေတော့သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တိုးတက်လာနေခြင်း ဖြစ်၏။

ရက်ပေါင်း ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင်... သူသည် များစွာသော နတ်ဆေးပင်များကို အဆက်မပြတ် သန့်စင်စားသုံးနေခဲ့သဖြင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအိုစွမ်းအားများကို ‘အဋ္ဌမအဆင့် ထိပ်သီးပညာရှင်’ ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိအောင် တွန်းပို့နိုင်ခဲ့ရာ အလွန်တရာ ထူထဲသိပ်သည်းလှပေသည်။

ထိုအချိန်ကျမှ လီယန်ချူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး... လေမီး ဖျာထက်တွင် ထိုင်ရင်း မီးတောက်လမ်းစဉ်များကို ဆင်ခြင်တွေးတောနေတော့သည်။

................

ဖန့်ချင်းလန်မှာမူ ပြောစရာမလိုအောင်ပင်... စိတ်အာရုံ ကြည်လင်ဝေမှိုင်းနေကာ၊ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် အလွန်တရာ လွတ်လပ်လှသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးနှင့် တူညီလှပြီး... ဓားလမ်းစဉ်ကို ဆင်ခြင်တွေးတောရင်း မိမိ၏ ဓားဆန္ဒကိုသာ လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ သွေးစွမ်းအင်အတွင်း၌မူ... များစွာသော အစွမ်းထက်လှသော မန္တန်အတတ် ဆက်ခံမှုများ ရှိနေပြီး၊ များစွာသော ပြောင်းလဲခြင်းများလည်း ရှိနေလျက် ရှိရာ... ယခုအခါ သူမသည် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ တရားထိုင်နေရင်း...

ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် မိမိနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီလှသော ကိုယ်ပွားနှစ်ခု ပေါ်ထွက်နေတော့သည်။

တစ်ဦးမှာ... အရေပြားများ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး ဦးခေါင်းထက်တွင် ဦးချိုနှစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသော နဂါးမလေး ဖြစ်ပြီး... အခြားတစ်ဦးမှာမူ မျက်နှာထား တည်ငြိမ်ကာ အရှိန်အဝါများ ခန့်ညားလှသော နတ်ဘုရားမလေး ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏ ‘မဟာနဂါးကိုယ်ပွား’ နှင့် ‘နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကိုယ်ပွား’ တို့ ဖြစ်ကြပြီး... ကျင့်ကြံမည်ဆိုပါက တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကိုယ်ပွားသုံးခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့်၊ ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်မှာ သုံးဆမျှ မြန်ဆန်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပွားသုံးခု အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် မတူညီသည်မှာ... ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ပွားနှစ်ခုတွင်မူ အချို့သော ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဆန္ဒများ ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ... နဂါးမလေးက ပြောလိုက်၏။

"ငါ ကျင့်ကြံနေချိန်မှာ... မကြာခဏ အတားအဆီးတွေကို ခံစားရတယ်၊ မီးနဂါးကျွန်းဆီသို့ သွားချင်တယ်... ဒီနေရာမှာ ငါတို့ လိုအပ်တဲ့ အရာတွေ ရှိနေသင့်တယ်"

နတ်ဘုရားမလေးမှာမူ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး... မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာက မျက်ခုံးပင့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"မီးနဂါးကျွန်းဆီကို သွားပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ... ငါ့မှာ အဲဒီလိုမျိုး အလကားရတဲ့ အဖေ မရှိဘူး"

နဂါးမလေးသည် မွေးရာပါ မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေပြီး အရေပြားများ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"နင့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း အဲဒီလိုမျိုး အလကားရတဲ့ အဖေကို တမ်းတစိတ် ရှိနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သွေးချင်းနီးစပ်နေတာပဲလေ"

ကျွေ့ဟွာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ ကျင့်ကြံနေသော နတ်ဘုရားမလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်း...

"နင် ကော ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

နတ်ဘုရားမလေးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ... မျက်ဝန်းအစုံတွင် သန့်စင်လှသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေလျက် အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှပြီး... "မကြည့်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာနှင့် နဂါးမလေးတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်ခုံးပင့်သွားကြပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြ၏။

"နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံတာက ဒီလိုပုံစံမျိုးပဲလား... ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ရဲ့ အဆုံးသတ်က နတ်ဆရာကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့လား"

ကျွေ့ဟွာက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားမလေးက အလွန်တရာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်... "အင်း" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ကျွေ့ဟွာ ဒေါသထွက်သွားရတော့သည်။

နဂါးမလေးက မျက်ခုံးပင့်ရင်း နတ်ဘုရားမလေးကို ကြည့်ကာ...

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကိုယ်ပွားကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်... မဟာနဂါးကိုယ်ပွား ရှိနေရင်တော့ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်စွမ်း ရှိတယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

နတ်ဘုရားမလေးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း...

"နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ရဲ့ ရှေ့ခရီးက ပိုပြီးတော့ ကျယ်ပြန့်လှပါတယ်... မဟာနဂါးကိုယ်ပွားကို ဖျက်ဆီးပြီး တောင်စောင့်နတ်ဘုရားအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး ဆက်လက် ကျင့်ကြံတာက ပိုကောင်းပါတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နဂါးမလေးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း...

"နင်က... အင်း အင်း အင်း လို့ပဲ ပြောတတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

နတ်ဘုရားမလေး - "............"

ကျွေ့ဟွာ အကြီးအကျယ် ခေါင်းကိုက်သွားရသဖြင့်... ကိုယ်ပွားများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မက သူမကို ကူညီပြီး ခွဲထုတ်ပေးခဲ့သော ထိုကိုယ်ပွားနှစ်ခုမှာ... အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သူမ၏ အတွေးနှစ်မျိုးနှင့် စရိုက်နှစ်မျိုးကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်း ဖြစ်ရာ... လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပွား အတတ်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဝေဝါးသွားခဲ့ရပြီး...

"မီးနဂါးကျွန်းလား"

သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အဝေးသို့ ချလိုက်မိတော့၏။

................

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက... ယွန်းနျန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာမူ အလွန်တရာ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်၊ ရောင်စုံနတ်သမီးလေး ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ... သူမ၏ နေ့ရက်များသည် ပိုမို၍ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် တရားထိုင်နေရင်း... ဟွေဟွာနတ်ကျမ်းစာ ကို ကျင့်ကြံနေသည်။

မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်အချို့ ပျက်စီးနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို နိုးထစေခဲ့ပြီးနောက်... သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှေးဟောင်းနတ်ဆေးပင်တစ်ပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ကို ခပ်ဝါးဝါး မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်၏။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်အငွေ့အသက်များမှာ ပိုမို၍ ထူထဲသိပ်သည်းလာခဲ့ပြီး...

ယွန်းနျန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှေးဘဝမှတ်ဉာဏ်များ နိုးထလာသူတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း... ထိုမှတ်ဉာဏ်များမှာ အလွန်တရာ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီး အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့်... မည်ကဲ့သို့သော ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မသိနိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာမူ အဟုန်အမြန် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး... များစွာသော စစ်တုရင် မန္တန်အတတ်များကို တတ်မြောက်ထားခဲ့ချေပြီ။

သူမကို အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်စေသည်မှာ... ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်အငွေ့အသက်များမှာ ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လာနေခဲ့ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့တစ်ခု ပေါ်ထွက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ယွန်းနျန်းသည် မိမိ၏ ဝတ်စုံပေါ်တွင် မန္တန်အတတ်များကို ချထားခဲ့ရသဖြင့်... ထိုရနံ့များ အပြင်သို့ လွင့်စင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ဤရနံ့မှာ သန့်စင်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ဖြစ်သဖြင့်... အလွယ်တကူပင် အခြားသူများ၏ လောဘစိတ်ကို နှိုးဆွပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် တွက်ချက်ခြင်းအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်လှသော နန်ယွဲ့ဆရာကြီးက ‘စီနီယာ’ ဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော ထိုအဘိုးအို၏ မြေးမလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း... နတ်ဆေးပင် ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့်၊ သေချာစွာ ကာကွယ်ထားရပြီး နေရာ အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးပုန်းကွယ်နေရသဖြင့် အလွန်တရာ လန့်ဖျပ်နေရရှာသည်။

သို့သော်လည်း ယွန်းနျန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါကမူ... များစွာ ကွာခြားလှပေသေးသည်။

ယွန်းနျန်း အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်နေမိတော့၏။

................

လီယန်ချူသည် မကြာသေးမီက အမြဲတမ်း လက်ထဲတွင် ပေတုကျမ်းစာကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း လူ့လောက၏ ကိစ္စရပ်ကြီးများကို တွက်ချက်နေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း... နောက်ဆုံးတွင်မူ အချို့သော အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"လူ့လောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ဆက်ပြီးတော့ ပြောင်းလဲနေတုန်းပဲ... ကန့်သတ်ချက်တွေက ပိုပြီးတော့ နည်းပါးလာနေတယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကောင်းကင်နဲ့မြေပြင် လုံးဝ ပွင့်သွားမှာဖြစ်ပြီး... ကောင်းကင်လူသားတွေတင်မကဘဲ၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ မြေအောက်ကမ္ဘာ၊ မိစ္ဆာနယ်မြေနဲ့ နတ်ဘုရားလောကက လူတွေပါ လူ့လောကထဲကို ဆင်းသက်လာကြလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က တာအိုဆရာလူငယ်လေး ကျန်းချောင်းကျုံး၏ အဆင့်အတန်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီး... ၎င်း၏ ရပ်တည်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် သံသယဝင်နေမိသည်။

"ကောင်းကင်လူသား တိုက်ပွဲတွေမှာ ဒီလူက ပေါ်မလာခဲ့ဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ ပေါ်လာတုန်းကလည်း အဲဒီလိုပဲ၊ သူ့မှာ ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိနေလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

သူ ပြောပြချက်အရမူ... ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ ပွင့်လာခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ လီယန်ချူသည် ထိုသူ၏ နောက်ခံကို ရှာဖွေ၍မရနိုင်သေးချေ။

"လီရွှမ်း သေဆုံးပြီးနောက်မှာ... ကောင်းကင်လူသားတွေကို လူ့လောကထဲကို ဆင်းသက်လာအောင် လုပ်နိုင်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေကို ဖွင့်နိုင်တယ်ဆိုရင်... အဲဒီလူက အခြားသော လမ်းကြောင်းတွေကိုလည်း ဖွင့်နိုင်လိမ့်မယ်"

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံ စူးစိုက်ကာ ခဏမျှ တွေးတောလိုက်မိ၏။

ယခုအခါ ကွယ်ရာမှ ရန်သူက မည်သည့်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်ကိုပင် မသိရှိရသဖြင့် အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေသည်။

သူသည် မိမိ၏ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကာ... လွတ်လပ်စွာ လက်သိုင်းအချို့ကို လေ့ကျင့်နေတော့သည်။

ယခုအခါ ကျမ်းစာများကို ဖတ်ရှုရင်း လက်သီးများကို လေ့ကျင့်ခြင်းအားဖြင့် တာအိုစွမ်းအားများကို တိုးတက်စေနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့်... မိမိကို အချိန်အလုံအလောက် ပေးမည်ဆိုပါက၊ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိအောင် ကြီးထွားလာနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သစ်သီးတစ်လုံး ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာခဲ့သဖြင့်... လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

အမိုးပေါ်တွင် ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး... ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ထိုင်နေပြီး...

အရေပြားများ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေကာ မျက်နှာပေါက်မှာ အလွန်တရာ ထင်ရှားလှသဖြင့်... ကြည့်ရသည်မှာ အနောက်ဘက်ဒေသမှ လာရောက်သော မိန်းမလှလေးတစ်ဦးနှင့် တူညီလှပေသည်။

စိမ်းပြာရောင် မျက်ဝန်းအစုံတွင်... ယခုအခါ ပြုံးလျက် ရှိနေတော့၏။

"ဘာတွေကို စိတ်ညစ်နေတာလဲ"

ကျွေ့ဟွာက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ခပ်ဖွဖွ လှမ်းပျံလိုက်ပြီး အမိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကာ... သူမ၏ ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်လိုက်ရင်း၊ လက်ထဲမှ သစ်သီးကို တစ်လုပ် ကိုက်စားလိုက်ကာ၊ သေချာစွာ မပီမသဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ကို လူအများကြီးက စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားရတယ်... လူ့လောကရဲ့ ကွယ်ရာမှာ အန္တရာယ်တွေ ပုန်းကွယ်နေတယ်"

ကျွေ့ဟွာကလည်း ထိုစကားကို အလွန်တရာ သဘောကျသွားတော့သည်။

"တွေ့တဲ့သူကို သတ်... လာသမျှလူ အကုန်သတ်၊ မသတ်နိုင်ရင် သူ့ကို ဆဲပစ်လိုက်... ကိုယ်တိုင် စိတ်မညစ်နဲ့"

ကျွေ့ဟွာက မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်၏။

လီယန်ချူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မှင်တက်သွားရပြီးနောက်... တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"အဓိပ္ပာယ် ရှိတာပဲ"

ကျွေ့ဟွာက မောက်ကြွားစွာဖြင့်...

"အနာဂတ်ရဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်ကြီးက နင့်ကို ရင်ဖွင့်ပြီး စိတ်ညစ်စရာတွေကို ဖြေရှင်းပေးနေတာ... အဓိပ္ပာယ် ရှိရုံတင်မကဘူး၊ အလွန်တရာကို အဓိပ္ပာယ် ရှိလွန်းတာပါ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူက ရယ်မောရင်း...

"လေးစားပါဘိ လေးစားပါဘိ" ဟု ဆိုလိုက်မိသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ယခုအခါ ခါးကို ထောက်လိုက်သဖြင့်... အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ကောက်ကြောင်းများမှာ ပိုမို၍ ပေါ်လွင်နေတော့ပြီး၊ ရုတ်တရက် အသံမှာ ပျော့ပြောင်းလာခဲ့ကာ လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ရင်း ပွတ်သပ်လိုက်ကာ...

"သခင်... ငါ့မှာ စိတ်ညစ်စရာ အချို့ ရှိနေလို့ နင့်ကို ပြောပြချင်တယ်"

နူးညံ့အိစက်လှသော အထိအတွေ့... ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်ရမည်။

လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းမှ ခံစားချက်မှာ ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ကြောင်များသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်တရာ လူကပ်တတ်ပြီး... တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း အလွန်တရာ မောက်ကြွားလှသဖြင့်၊ မင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တတ်ချေ။

ယခုအချိန်တွင် ရှိနေသော ကျွေ့ဟွာနှင့် အလွန်တရာ တူညီလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် သူမ၏ ဖက်တွယ်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့်... မနေနိုင်ဘဲ "ဘာကိစ္စလဲ" ဟု မေးလိုက်မိ၏။

ကျွေ့ဟွာက အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်စွာဖြင့်...

"ငါ မီးနဂါးကျွန်းဆီကို သွားသင့်၊ မသွားသင့်ဆိုတာ မသိဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါ လူတွေကို ရိုက်နှက်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုကျတော့ နည်းနည်း သွားချင်နေတယ်... အဲဒါ မကောင်းဘူးလား"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက...

"ရိုက်ရင်လည်း ရိုက်လိုက်တာပေါ့... အဓိကကတော့ နင် သွားချင်သလား၊ မသွားချင်ဘူးလား ဆိုတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ကျွေ့ဟွာက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း... ခေါင်းကိုက်စွာဖြင့်

"ငါလည်း မသိဘူး... အခြားသူတွေကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ လွယ်ကူပေမဲ့၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် လမ်းညွှန်ပေးဖို့ကျတော့ အရမ်း ခက်ခဲလွန်းတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက...

"နင် အခုဆိုရင် ပိုပြီးတော့ အရည်အချင်း ရှိလာပြီပဲ" ဟု ချီးကျူးလိုက်မိ၏။

ကျွေ့ဟွာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း... တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အမူအရာဖြင့်

"သခင်... နင်ပဲ ငါ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချပေးပါဦး"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကြောင်နားရွက်မလေး... ဤသည်ကို မည်သူက တောင့်ခံနိုင်ပါအံ့နည်း။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ဒီလို အတွေးမျိုး ရှိနေတာက... သွားချင်လို့ပေါ့၊ သွားပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်... ကောင်းတယ်ဆိုရင်တော့ ခဏခဏ သွားပေါ့၊ မကောင်းဘူးဆိုရင်လည်း ဒီအတွေးကို လုံးဝ လက်လွှတ်လိုက်လို့ ရတာပေါ့"

ကျွေ့ဟွာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ချက်ချင်းပင်... သူမ၏ အလွန်တရာ လှပလှသော စိမ်းပြာရောင် မျက်ဝန်းအစုံမှာ လီယန်ချူဆီသို့ စိုက်ကြည့်လာခဲ့၏။

"နင် ငါနဲ့အတူ တစ်ခေါက် လိုက်ခဲ့ပေးပါ... အမြန်သွား အမြန်ပြန်လာတာပေါ့၊ အကျွမ်းတဝင် ရှိတဲ့သူ ပါရင်တော့... ငါလည်း စိတ်ထဲမှာ အားကိုးရတာပေါ့"

ဤအလွန်တရာ မောက်ကြွားလှသော တောင်စောင့်နတ်ဘုရားမကြီး... အနာဂတ်၏ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်ကြီးသည် ယခုအခါတွင်မူ ရှားရှားပါးပါး ခေါင်းခဲနေရှာခြင်း ဖြစ်၏။

လီယန်ချူက နူးညံ့စွာဖြင့်...

"ငါ နင်နဲ့အတူ တစ်ခေါက် လိုက်ခဲ့ပေးပါ့မယ်" ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်တော့သည်။

သူသည်လည်း အမြဲတမ်း ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာကာ နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေလိုပြီး... လောကပြင်ပရှိ နတ်ဘုရားကျွန်းများကို မြင်တွေ့လိုသော ဆန္ဒ ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

အခန်း (၁၁၄၈) - မီးနဂါးကျွန်း၏ ပဟေဠိ

ပင်လယ်ပြင်ပရှိ နတ်ဘုရားကျွန်းများသည် အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြန့်လွန်းလှပြီး... ဤနေရာသည် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသဖြင့်၊ ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာကာ နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း... နောက်ပိုင်းတွင် မည်သူမျှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိကြချေ။

အချို့သောသူများကမူ ပင်လယ်ပြင်ပရှိ နတ်ဘုရားကျွန်းများကို 'နတ်ဘုရားလောကငယ်' ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး... ယင်းကျွန်းများပေါ်တွင် စားသုံးလိုက်ပါက အိုမင်းခြင်းမရှိဘဲ ထာဝရအသက်ရှင်နိုင်သော နတ်ဆေးပင်များနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ ဆက်ခံမှုများ ရှိနေသည်ဟု အစဉ်အဆက် ပြောစကားများ ရှိခဲ့ပေသည်။

ထို့ကြောင့် တာအိုလမ်းစဉ်များ ပြတ်တောက်ကာ တက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်းကြီး ပိတ်ဆို့သွားခဲ့သော ခေတ်ကာလတွင်... ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားသည် နတ်ဘုရားကျွန်းများကို ရှာဖွေရန် ပင်လယ်ပြင်သို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့၏။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများအဖို့ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း... ဆိုင်ရှင်မနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့သည် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာကာ နတ်ဘုရားများကို အောင်မြင်စွာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ဖူးကြပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နဂါးမင်း သွေးစွမ်းအင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ရာ... လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းရှိရာ နေရာသို့ အလျင်အမြန်ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ကြတော့၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လင်းလက်သော အလင်းတန်းနှစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲလျက် ပျံသန်းလာခဲ့ကြပြီး... ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ လှည့်ပတ်ရှာဖွေပြီးနောက်တွင်မူ၊ နောက်ဆုံး၌ မီးနဂါးကျွန်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ကြချေပြီ။

"အကယ်၍သာ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို မရောက်ခင် ဒီနေရာကို လာရမယ်ဆိုရင်... သေချာပေါက် အလုပ်ရှုပ်ရဦးမှာပဲ"

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ကျွေ့ဟွာကလည်း ထိုစကားကို အလွန်တရာ သဘောတူညီလှပေသည်။

ထိုကျွန်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်... အမည်မသိရသော ကန့်သတ်ချက် အစီရင်တစ်ခု၏ စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရ၏။

တိတိကျကျ ပြောရမည်ဆိုပါက... ပင်လယ်ပြင်ပရှိ နတ်ဘုရားကျွန်းများ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက ဤကဲ့သို့သော ကန့်သတ်ချက်မျိုး တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကန့်သတ်ချက် စွမ်းအားမှာ ဝေဝါးမှုံမှိုင်းလှပြီး အနည်းငယ် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လှသဖြင့်... လီယန်ချူပင်လျှင် သေချာစွာ ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

'ဟိုးရှေးယခင်က လူ့လောကရဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေ အမြောက်အမြား ကျဆုံးခဲ့ရပြီး... အဲဒီထဲက မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေ အသတ်ခံခဲ့ရတုန်းက၊ ပင်လယ်ပြင်ပက နတ်ဘုရားကျွန်းတွေက အဲဒီကိစ္စမှာ ဘယ်လိုအခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ခဲ့လဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး'

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

ဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်သည် မိမိအား 'တစ်ဖက်ကမ်းပါးပန်း ' ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးပြီး... အစောဆုံးအချိန်က ၎င်းကို ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော် ၏ နဂါးပိတ်ဆို့မျှော်စင်အောက်တွင် ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လီယန်ချူသည် ဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်မှာ 'ယင်းကျိုးကျွန်း' မှ လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကျောက်ခေါက်းတလားကြီး ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရကြောင်း တွက်ချက်နိုင်ခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ဤပင်လယ်ပြင်ပရှိ နတ်ဘုရားကျွန်းများနှင့် ပတ်သက်၍... လီယန်ချူသည် အစဉ်အမြဲပင် စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးနဂါးကျွန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်... လီယန်ချူသည် အလွန်တရာ ထူထဲသိပ်သည်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များကို ခံစားလိုက်ရတော့၏။

ဤမျှလောက်အထိ ထူထဲလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မျိုးမှာ လူ့လောကတွင် အလွန်တရာ ရှားမှရှားလှပေရာ... လုံဟူတောင်တန်းနှင့် ချင်းချန်တောင်တန်း စသည့် ဂိုဏ်းကြီးများ တည်ရှိရာ နေရာများသည် ကောင်းမွန်သော ဖုန်းရွှေများနှင့် နဂါးကြောများ တည်ရှိရာ နေရာများ ဖြစ်ကြသော်လည်း... မီးနဂါးကျွန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါကမူ ဝေးဝေးကပင် မမီနိုင်ကြချေ။

၎င်းတို့နှစ်ဦး ကျွန်းပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးနောက်... လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံ ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ဤကျွန်းပေါ်တွင် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး... လူပေါင်း ရာဂဏန်းအထိ ရှိပေသည်။

၎င်းတို့သည် တရားထိုင်ကာ အသက်ရှူသွင်းရှူထုတ် လေ့ကျင့်နေကြပြီး... ၎င်းတို့ ကျင့်ကြံနေကြသည်မှာ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူများ၏ ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်ကြကာ၊ ၎င်းတို့ထဲတွင် အချို့သော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု ကျင့်ကြံသူများပင် ပါဝင်နေသေး၏။

ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျွေ့ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင်... ဇာတိမြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့သော စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စိတ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေမိပြီး... မီးနဂါးကျွန်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်၊ သူမသည် မိမိ၏ သွေးစွမ်းအင်များ အနည်းငယ် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ... မရေမရာသော အာရုံခံစားမှုတစ်ခုလည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာ ပြောဆိုသော ဖခင်ဖြစ်သူ တည်ရှိရာ နေရာကို ရှာဖွေ၍မရနိုင်သေးချေ... သို့သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အလျင်စလို မလုပ်ကြဘဲ တည်ငြိမ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မီးနဂါးကျွန်းပေါ်တွင် အရပ်ရပ်သို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေကြစဉ်...

ရုတ်တရက်... ဝတ်စုံဝါကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မွေးရာပါ မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ မျက်နှာတွင် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့်...

"ညီမလေး... နင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ" ဟု ဆိုလိုက်တော့၏။

ကျွေ့ဟွာက မည်သည့်မျက်နှာထားမျှ မပြဘဲ အေးစက်စွာဖြင့်...

"တစ်ချက် လာကြည့်ရုံသက်သက်ပဲ... ပြီးတော့၊ ဆွေမျိုး လာမစပ်နဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက ထိုစကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ...

"ခုနတင် အဖေက ငါ့ကို ညီမလေး လာနေပြီလို့ ပြောတာနဲ့ ငါက မယုံနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့တာ... အခု ကြည့်ရတာတော့ တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ကျွေ့ဟွာနှင့် လီယန်ချူတို့ကို နန်းတော်တစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဤနန်းတော်ကြီးမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားထည်ဝါလှသော်လည်း... ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့် အလွန်တရာ ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်လှပေသည်။

ဤနန်းတော်ကို အလွန်တရာ ခန့်ညားလှပစွာ တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး... နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်များ ဝေမှိုင်းနေသည့် ခံစားချက်မျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

တရားထိုင်ဖျာထက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားလှသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေပြီး... ရွှေရောင်မျက်ခုံးတစ်စုံ ရှိကာ မျက်နှာထားမှာ အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။

သူသည် မီးနဂါးကျွန်းပေါ်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော 'လီယုံး' ပင် ဖြစ်၏။

ဤခန့်ညားထည်ဝါလှသော အဘိုးအိုသည် ကျွေ့ဟွာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ... မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ငါ ဒီနေရာမှာ နင့်ကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ... အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ တွေ့လိုက်ရပြီပဲ"

သူ၏ စကားသံမှာ အလွန်တရာ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းလှပြီး... မျက်ဝန်းများမှာလည်း ကြင်နာယုယမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်မိပြီး... တစ်ခဏအတွင်း မည်ကဲ့သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိရှိဘဲ ဖြစ်သွားရရှာသည်။

သူမသည် လီယန်ချူဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် များစွာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရပြီး၊ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်...

"နင့်ကို ဘယ်လိုမျက်နှာချင်းဆိုင်ရမလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး... အခုအကြိမ် လာခဲ့တာကလည်း ဘာဖြစ်လို့ လာမိလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် မသိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ကို မြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါပြီ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရွှေရောင်မျက်ခုံးတစ်စုံ ရှိပြီး အရှိန်အဝါများ ခန့်ညားလှသော ထိုအဘိုအိုသည် နူးညံ့စွာဖြင့်...

"ငါ ဒီနေရာမှာ အထီးကျန် ထိုင်နေခဲ့တာ ကြာပြီ... အခုတော့ ငါ့ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ သွေးစွမ်းအင်ကို ပြန်တွေ့လိုက်ရပြီပဲ၊ ရန်အာ... ဘာစကားပဲရှိရှိ၊ ပြောရဲသလောက် ပြောပါ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ရန်အာ…… ကျွေ့ဟွာသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း...

"ငါ မေးချင်တာက... ဟိုးရှေးယခင်က ဘာဖြစ်လို့ ငါ့အမေကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်တော့သည်။

ကြီးမားလှသော မိသားစု အရှုပ်အရှင်း ဇာတ်လမ်းကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် လီယန်ချူမှာမူ... အလွန်တရာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ထိုအဘိုးအိုထံသို့ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

မျက်နှာထား ခန့်ညားလှသော ရွှေရောင်မျက်ခုံးနှင့် အဘိုးအိုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း...

"ဟိုးရှေးယခင်က ငါက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး မြှင့်တင်ချင်ခဲ့တာ... နောက်ပိုင်းမှာ လောက အရပ်ရပ် ဆီကို သွားပြီးတော့၊ ပြိုင်ဘက်တွေကို အဆက်မပြတ် စိန်ခေါ်ခဲ့တယ်... အဲဒီနောက်မှာတော့ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာ အိပ်မောကျနေခဲ့ရတာ၊ နိုးလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီနေရာမှာပဲ အမြဲတမ်း ထိုင်နေခဲ့တာပါ... တမင်တကာ စွန့်ပစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဟု

ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ စကားလုံးများထဲတွင် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိ၏။

ကျွေ့ဟွာက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း...

"ဒီလိုဆိုရင်လည်း... ဘာဖြစ်လို့ လာမရှာခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်ပြန်သည်။

အရှိန်အဝါများ ထူထဲလှသော ရွှေရောင်မျက်ခုံးနှင့် အဘိုးအိုသည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး...

"ဒီကိစ္စက ငါလုပ်တာ မှားသွားခဲ့ပါတယ်... ဒီအခါ နင့်ရဲ့ကိုယ်ပေါ်က နဂါးမင်းသွေးစွမ်းအင်က အလွန်တရာ သန့်စင်လှတာမို့၊ ငါ့ရဲ့ တာအိုဆက်ခံမှုကို ရယူနိုင်စွမ်း ရှိတယ်... အတိတ်က ကိစ္စရပ်တွေကိုတော့ စိတ်ထဲမှာ မထားပါနဲ့တော့"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ကျွေ့ဟွာက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်...

"အတိတ်က ကိစ္စရပ်တွေတဲ့လား..." ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

သူမသည် လီယန်ချူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"နင် ပြောတာ တကယ်ပဲ မှန်တာပဲ... ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါ စိတ် လုံးဝ ပျက်သွားခဲ့ရပြီ"

လီယန်ချူသည် သူမ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရင်း... အတူတူ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့ကြတော့၏။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ဘေးမှနေ၍...

"ညီမလေး မလောပါနဲ့ဦး... ဖခင်နဲ့ သမီးကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးတွေ ရှိနေမှာလဲ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ခဲ့ရပေမဲ့လည်း သွေးကတော့ ရေထက် ပိုပျစ်ပါတယ်"

ဟု ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး... မေးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ရင်း လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့မှာ နဂါးမင်းသွေးစွမ်းအင် ရှိနေတာ မှန်ပေမဲ့လည်း... ငါကိုယ်တိုင် ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါကြောင့် သွေးက ရေထက် ပိုပျစ်တယ်ဆိုတာမျိုး လာမပြောနဲ့"

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားသည် တစ်ခဏအတွင်း မှင်တက်သွားရပြီး...

"သွေးစွမ်းအင်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတာကို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြတ်တောက်လို့ ရမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်မိ၏။

ကျွေ့ဟွာက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမျှ ပြန်မပြောချေ။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက ရယ်မောရင်း...

"နင်က မူလကတည်းက ငါ့ရဲ့ ညီမလေးပဲလေ... သွေးစွမ်းအင် ပြောင်းလဲသွားရင်ကော မဟုတ်တော့လို့လား"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသား 'လီလုံ' မှာမူ အလွန်တရာ ပွင့်လင်းလွတ်လပ်လှပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုစကားကြောင့် မှင်တက်သွားရပြီးနောက်... နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ ဆက်လက်၍ လှည့်ထွက်ခဲ့ပြန်၏။

ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်မျက်ခုံးနှင့် အဘိုးအိုက တားဆီးလိုက်ရင်း...

"ရန်အာ... အဖေ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အခုဆိုရင် အရမ်း ပြင်းထန်နေပြီး၊ သေဆုံးမယ့် အချိန်ကလည်း နီးကပ်နေပြီ... ငါက နဂါးမင်းဆက်ခံမှုကို နင့်ကို သင်ကြားပေးမယ်၊ နင်က ငါ့ရဲ့ တာအိုကို သေချာပေါက် ဆက်ခံနိုင်လိမ့်မယ်... နောင်တစ်ချိန်မှာ ရှေ့ခရီးက ပိုပြီးတော့ ကျယ်ပြန့်လာလိမ့်မယ်"

ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုစကားကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

. "နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့တင်... လောက အရပ်ရပ်ကို သွားတာတောင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသေးတာပဲ... ငါကသာ နင့်ဆီက သင်ယူမယ်ဆိုရင်... မြောင်းထဲကို လမ်းမှားဝင်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟု ဆိုလိုက်တော့၏။

ရွှေရောင်မျက်ခုံးနှင့် အဘိုးအို - "............"

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသား လီလုံ - "............"

လီယန်ချူသည် မနေနိုင်ဘဲ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိတော့၏။

ထိုအဘိုးအိုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း...

"လောက အရပ်ရပ်ထဲမှာလည်း အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ အမြောက်အမြား ရှိနေတာပဲ... အောက်လောက ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း၊ အချို့သော ထိပ်သီးပညာရှင်တွေ ရှိနေခဲ့တာ... ငါက ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ မောက်မာခဲ့မိလို့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပေမဲ့၊ အဲဒါက နဂါးမင်းဆက်ခံမှုက မကောင်းဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဟု ပြောလိုက်ရှာသည်။

သို့သော်လည်း ကျွေ့ဟွာက ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြင်သို့ ဆက်လက် လှမ်းထွက်ခဲ့တော့၏။

ထိုအဘိုးအိုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံ မပြောတော့ချေ။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ရာ... ကျွေ့ဟွာက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်...

"ဒီနေရာ၊ ဒီလူ၊ ဒီကိစ္စတွေကို ငါ တစ်ခုမှ သဘောမကျဘူး... အကယ်၍သာ အနောက်ကနေ ထပ်လိုက်လာဦးမယ်ဆိုရင်တော့၊ လက်သီးစာ မိသွားလိမ့်မယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီလုံသည် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အရှိန်အဝါများ ရှိလှသော်လည်း... ထိုစကားကြောင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မနေနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားရရှာ၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ချင်းယွန်းကျောင်း သို့ သွားရောက်ချိန်က... သူသည် လက်သီးဖြင့် အပြင်းအထန် အရိုက်ခံခဲ့ရဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

"ညီမလေး... လူ့လောကမှာ ဘေးဒုက္ခတွေ များပြားလှတယ်၊ ရှန်ကျိုး ဇာတိမြေက အခုဆိုရင် လေမုန်တိုင်းရဲ့ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်နေတာ... ပင်လယ်ပြင်ပက နတ်ဘုရားကျွန်းတွေဆီ လာပြီးတော့ ဘေးဒုက္ခတွေကို ရှောင်ရှားတာက ပိုကောင်းပါတယ်၊ လီတာအိုဆရာ သာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင်လည်း... အတူတူ လာနေလို့ ရပါတယ်"

ကျွေ့ဟွာသည် ဤဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသား လီလုံကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပင်လယ်ပြင်ပက နတ်ဘုရားကျွန်းတွေက လူ့လောကထဲမှာ မပါဝင်လို့လား... ကောင်းကင်နဲ့ လူသားတွေရဲ့ တိုက်ပွဲက ဒီနေရာကို သက်ရောက်မှု မရှိဘူးလား"

ဟု မေးလိုက်မိ၏။

သို့သော်လည်း ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။

"မှန်တယ်... ပင်လယ်ပြင်ပက နတ်ဘုရားကျွန်းတွေမှာ ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းတွေ ရှိနေတာ၊ လူ့လောကထဲမှာ ပါဝင်နေပေမဲ့လည်း... ဒီတာအိုလမ်းစဉ်ကြီးနဲ့တော့ အနည်းငယ် ကွဲပြားခြားနားလှတယ်... မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက ဒီနေရာမှာ လာပြီး ဘေးရှောင်ရင်း... ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းမန္တန်တွေကို ကျင့်ကြံနေကြပါ့မလဲ"

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကြောင့် မျက်ခုံးပင့်သွားမိ၏။

ကျွေ့ဟွာသည်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရပြီး...

"နင့်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က... လူ့လောကကြီး တစ်ခုလုံး ကျဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင်မှ၊ ပင်လယ်ပြင်ပက နတ်ဘုရားကျွန်းတွေက ဆက်ပြီးတော့ တည်ရှိနေနိုင်မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီလုံက... "မှန်တယ်... မဟုတ်ရင် မဟာရှခေတ် တုန်းက၊ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေ အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့တာ... ပင်လယ်ပြင်ပက နတ်ဘုရားကျွန်းတွေက ထိပ်သီးပညာရှင်တွေလည်း အစောကြီးကတည်းက သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရမှာပေါ့၊ ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ ကျန်နေဦးမှာလဲ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူက ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်

"တိကျတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီလုံက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း...

"နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းကိုတော့ ငါလည်း မသိဘူး... ငါ သိရသလောက်ကတော့ ပင်လယ်ပြင်ပက နတ်ဘုရားကျွန်းတွေမှာ ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းတွေ ရှိနေတာမို့၊ ဒီနေရာမှာ ဘေးရှောင်လို့ရတယ်ဆိုတာပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီးနောက် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံ မပြောတော့ချေ။

လီလုံက ပြုံးလျက်...

"ဝေးလံတဲ့ နေရာကနေ ရောက်လာကြတာပဲ... ဒီကျွန်းပေါ်မှာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုတာက ပိုကောင်းပါတယ်၊ ငါက ဧည့်ခံပွဲ လုပ်ပြီးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကြိုဆိုပါရစေ... သောက်စားပြီးမှ ပြန်ရင်လည်း မနှောင်းပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာက ငြင်းပယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း... လီယန်ချူက ဦးစွာ စကားဆိုလိုက်၏။

"အရက်တစ်ခွက်တောင် မသောက်ဘဲ ပြန်ရင်... ငါတို့ကလည်း လူမှုရေး မသိသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း... ပြီးတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

မီးနဂါးကျွန်းသည် အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး... ဗဟိုချက်မတွင် မီးတောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့ချေပြီ၊ ထိုအပေါ်တွင် သစ်ပင်ပန်းမန်များ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပြောင်းလဲခြင်း မရှိချေ။

တစ်နှစ်ပတ်လုံးတွင် များစွာသော သစ်သီးများ သီးပွင့်နေပြီး အရသာမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

လီလုံသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ နန်းတော်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အတိုင်းအတာမှာမူ များစွာ သေးငယ်လှပေသည်။

သူသည် ဧည့်ခံပွဲကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး... ငှက်သား၊ သားကောင်များ၊ နတ်သစ်သီးများနှင့် နတ်ရည်နတ်သေများဖြင့် ဟင်းပွဲများမှာ အလွန်တရာ ပြည့်စုံလှပေသည်။

၎င်းအပြင် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် နှစ်ချို့အရက်အိုး အချို့လည်း ရှိနေသေးပြီး... များစွာသော အဖိုးတန် ပစ္စည်းများ ပါဝင်နေလျက် ရှိသည်။

ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင် တဟုန်းဟုန်း ပူလောင်သွားခဲ့ပြီး... ဝမ်းဗိုက်တစ်ခုလုံး မီးတောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အလွန်တရာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှကာ၊ သောက်ပြီးနောက်တွင် လူမှာ လွင့်ပျံသွားသလို ခံစားရစေပေသည်။

အရက်အတော်အတန် သောက်ပြီးနောက်... လီယန်ချူသည် ခွက်ကို မြှင့်တင်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒီမီးနဂါးကျွန်းပေါ်မှာ ဘာဖြစ်လို့ နဂါးမျိုးနွယ်စုက မိတ်ဆွေတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနေရတာလဲ"

လီလုံသည် မျက်ဝန်းများ ဝေဝါးနေရင်း...

"နဂါးမင်းသွေးစွမ်းအင်က ဆက်ခံဖို့ အရမ်း ခက်ခဲလွန်းတယ်... ဒါကြောင့် ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာပါ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်

"ဒါဆိုရင် ကျွန်းပေါ်က ကျင့်ကြံသူတွေကလည်း... သွေးစွမ်းအင် မနိုးထသေးတဲ့ မျိုးဆက်တွေလား"

လီလုံက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း...

"သာမန် ကျင့်ကြံသူအချို့ပဲ... ဒီနေရာမှာ လာပြီးတော့ ဆိတ်ငြိမ်စွာ ကျင့်ကြံနေကြတာပါ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦး ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ကြပြီး တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်ကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ကော့ဒ်ငါးသား တစ်တုံးကို ညှပ်၍ စားလိုက်ရာ အရသာမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှပြီး... သူသည် လီလုံကို စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်၏။

"မိတ်ဆွေအနေနဲ့... ယင်းကျိုးကျွန်း အကြောင်းကို ကြားဖူးလား"

လီလုံက...

"ယင်းကျိုးနတ်ဘုရားကျွန်းက ပင်လယ်ပြင်ပက ကျွန်းတွေထဲမှာ ပါဝင်ပေမဲ့... အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး၊ ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ လုံးဝ ဆက်သွယ်မှု မရှိဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဘယ်လို သွားရမလဲ"

လီလုံက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း...

"နာမည်ကိုပဲ ကြားဖူးပြီး... ဘယ်နေရာမှာ ရှိလဲဆိုတာ မမြင်ဖူးဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အဖေ သိလိမ့်မယ်"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်

"အတူတူ ပင်လယ်ပြင်ပက နတ်ဘုရားကျွန်းတွေ ဖြစ်နေတာတောင်... မီးနဂါးကျွန်းက ယင်းကျိုးကျွန်းနဲ့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် မရှိဘူးပဲ"

လီလုံက ရယ်မောရင်း...

"ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ... ပင်လယ်ပြင်ပက ကျွန်းတွေရဲ့ နယ်မြေက အလွန်တရာ ကျယ်ပြန့်လွန်းပြီး၊ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲမှာ ပြန့်ကြဲနေတာ... ငါတို့ မီးနဂါးကျွန်းနဲ့ ရင်းနှီးတာက အနီးအနားက ကျွန်းအချို့ပဲ ရှိတာ၊ တစ်ခြား နေရာတွေကိုလည်း ငါ မရောက်ဖူးသေးဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူက...

"ဒီနေရာမှာ ကျိုဟွာကျွန်း ဆိုတာ ရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီလုံက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ရင်း...

"မှန်တယ်... တာအိုမိတ်ဆွေကလည်း ဒီနေရာကို သိတာလား" ဟု မေးလိုက်၏။

လီယန်ချူက...

"ဟော့ထုံတောင်တန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲမှာ ကျွန်းပေါ်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်... တိတိကျကျ ပြောရရင်တော့ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်ပေါ့၊ အခြားတစ်ယောက်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ... သူလည်း လီ လို့ပဲ မျိုးရိုးအမည် ရှိတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီလုံက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း...

"မျိုးရိုးအမည်က လီ တဲ့လား... ဒါက တိုက်ဆိုင်လှချေလား၊ ကျိုလုံကျွန်း က ဒီနေရာနဲ့ အလွန်တရာ ဝေးကွာလှတာမို့... ငါလည်း တစ်ခေါက်ပဲ ရောက်ဖူးတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

အတိုင်းအဆမရှိသော ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ နယ်မြေမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြန့်လှသော်လည်း... မြေပြင်နတ်ဘုရားများအဖို့မူ ခရီးသွားရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤနေရာမှ လူများသည် အရပ်ရပ်သို့ လှည့်လည်သွားလာခြင်းကို သဘောမကျကြဘဲ... ကျွန်းစုများအတွင်း၌သာ ဆိတ်ငြိမ်စွာ ကျင့်ကြံနေကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်

"မိတ်ဆွေအနေနဲ့ ပင်လယ်ပြင်ပက နတ်ဘုရားကျွန်းတွေမှာ ကျင့်ကြံနေတာက... လွတ်လပ်မှု ရှိလှတာ မှန်ပေမဲ့၊ လူ့လောကရဲ့ နေရာ အရပ်ရပ်မှာ တက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်းတွေ ပေါ်နေတာကို... ဘာဖြစ်လို့ သွားပြီး မစမ်းသပ်ကြည့်တာလဲ၊ နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းသွားရင် ပိုပြီးတော့ မပျော်ရွင်ရဘူးလား"

လီလုံ၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး...

"အဖေက ငါ့ကို အမြဲတမ်း မှာကြားဖူးတယ်... အလွယ်တကူ တက်လှမ်းခြင်း မလုပ်နဲ့တဲ့၊ နတ်ဘုရားလောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက အရမ်း ကြီးမားလှပြီး... လူတွေ များပြားပြီး ရင်းမြစ်တွေ နည်းပါးလှတာမို့၊ တက်သွားရင် ဘယ်အချိန်ကျမှ ရှေ့တန်းရောက်မှာလဲ... အောက်လောကမှာပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်တော့၏။

ဧည့်ခံပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်... လီယန်ချူသည် လီလုံ၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများ၏ ကိစ္စရပ်အချို့ကို သိရှိလိုက်ရပြီး... နတ်ဘုရားလောကနှင့် ပတ်သက်၍လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်သွားခဲ့ချေပြီ။

လီလုံက ထပ်မံ၍ တားဆီးနှုတ်ဆက်သော်လည်း... လီယန်ချူက ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး၊ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခြေဖဝါးအောက်တွင် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး... ကျွေ့ဟွာနှင့်အတူ တိမ်ကိုစီး၍ ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့၏။

ကျွေ့ဟွာသည် ယခုအခါ အရက်ရှိန်ကြောင့် မျက်ဝန်းများ ဝေဝါးနေခဲ့ပြီး... လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှီတွဲနေလျက်၊ သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်နေတော့သည်။

"မိတ်ဆွေ... နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ ငါတို့နှစ်ယောက် သွားပြီ"

လီယန်ချူက လက်အုပ်ချီရင်း မပီမသဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူ စီးနင်းလာသော တိမ်တိုက်ကြီးမှာ တစ်ခါတစ်ရံ မြင့်တက်သွားလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ နိမ့်ကျသွားလိုက်ဖြင့်... သို့မဟုတ် ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် လွင့်မျောရင်း၊ မူးမူးရူးရူးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

လီလုံသည်လည်း နန်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး... အိပ်ရာပေါ်သို့ လဲကျကာ ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့၏။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် တိမ်ကိုစီး၍ ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် ပျံသန်းနေကြစဉ်...

ပင်လယ်လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး... နေရောင်ခြည်များက ပင်လယ်ပြင်ထက်သို့ ဖြာကျနေသဖြင့်၊ လူကို စိတ်အာရုံ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားစေပေသည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ကူးတစ်ချက် ရလိုက်ပြီး... ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ၊ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တော့၏။

ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းအတွင်း၌ ဂူဗိမာန်နန်းတော် အမြောက်အမြား ရှိနေခဲ့သဖြင့်... သူသည် ထိုထဲမှ နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ အနားယူလိုက်တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ယခုအခါ အရက်များစွာ သောက်မိထားသဖြင့်... ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်မှာ နီမြန်းနေလျက်၊ အရက်နံ့များဖြင့် လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် မှီတွဲနေရင်း သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ထားတော့၏။

ဆိတ်ငြိမ်လှသော ဂူဗိမာန်အတွင်း... အလွန်တရာ လှပလှသော မိန်းမလှလေးတစ်ဦး၊ ထို့အပြင် ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်အရက်များကြောင့်... အချို့သော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပေါ်ရန် အလွန်တရာ လွယ်ကူလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး... နတ်ရေနွေးကြမ်းတစ်အိုးကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ၊ ဤနတ်ရေနွေးကြမ်းမှာ တဟုန်းဟုန်း ပူလောင်နေလျက် ရှိပြီး... လေထဲတွင် ခွက်နှစ်ခွက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကာ၊ ကျွေ့ဟွာနှင့် မိမိအတွက် တစ်ခွက်စီ ငှဲ့လိုက်တော့၏။

ဤနတ်ရေနွေးကြမ်း အနည်းငယ်ကို သောက်လိုက်ပြီးနောက်... ကျွေ့ဟွာသည် ဖြည်းညှင်းစွာ သက်သာလာခဲ့သော်လည်း၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာမူ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပတ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသဖြင့်... လီယန်ချူကို မွန်းကြပ်လုနီးပါး ဖြစ်စေပေသည်။

လီယန်ချူသည် ရုန်းထွက်လိုက်ပြီးနောက်... ကျွေ့ဟွာကို နတ်ရေနွေးကြမ်း အချို့ ထပ်မံ ငှဲ့ပေးလိုက်ရာ၊ ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းရှိ ပူလောင်မှုများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တော့၏။

"နဂါးအိုကြီးက... အနည်းငယ် မမှန်ဘူး" လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက မှင်တက်သွားရပြီး

"ဘယ်နေရာက မမှန်တာလဲ"

လီယန်ချူက...

"နဂါးအိုကြီးက လောက အရပ်ရပ်ကို လှည့်လည်ခဲ့တာ... ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ အလွန်လည်း အတွ့ကြုံ ရှိခဲ့ပုံရတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ သားသမီးတစ်ယောက်တည်းပဲ ဘေးမှာ ကျန်နေရတာလဲ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ကျွေ့ဟွာက...

"လီလုံ ပြောတာတော့... သူတစ်ယောက်တည်းပဲ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးသွေးစွမ်းအင် နိုးထခဲ့လို့ဆို"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက...

"အကယ်၍သာ ဒီလိုဆိုရင်... ဆက်ခံမှုကို လီလုံကို သင်ပေးလိုက်ရင် ရတာပဲလေ၊ ဘာဖြစ်လို့ နင့်ကိုပဲ ပေးဖို့ ဇွတ်အတင်း ဖြစ်နေရတာလဲ"

"သေဆုံးမယ့် အချိန်က နီးနေပြီဖြစ်ပြီး... တာအိုကို ဆက်ခံစေချင်တာကို၊ ဘာဖြစ်လို့ သေအောင် စောင့်နေရတာလဲ"

ကျွေ့ဟွာသည် ဤကိစ္စကို သေချာစွာ မတွေးတောခဲ့မိသဖြင့်... ထိုစကားကြောင့် မျက်ခုံးပင့်သွားမိပြီး -

"တကယ်ပဲ... နည်းနည်းတော့ ဇွတ်အတင်း ဖြစ်လွန်းတယ်"

လီယန်ချူက...

"နဂါးမင်းသွေးစွမ်းအင်က ရှားပါးလှပြီး နင်တို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေရင်တောင်မှ... နဂါးမျိုးနွယ်စုမှာ သမီးကိုပဲ ပေးပြီး သားကို မပေးရဘူးဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းတော့ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး၊ လီလုံက သူ့ဘေးမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေတာကို မပေးတာကတော့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းလွန်းတယ်"

ကျွေ့ဟွာက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။

"ပြီးတော့ ငါ ခန့်မှန်းရသလောက်ကတော့... ဒီနဂါးအိုကြီးက နေရာတိုင်းမှာ စိတ်အလိုလိုက်ပြီး ကြင်ယာတွေ ထားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒဏ်ရာရလို့ ဆိုတာမျိုး မဟုတ်လောက်ဘူး... မဟုတ်ရင် အစောကြီးကတည်းက နင့်ကို လာရှာသင့်တာပေါ့၊ သူ ရှင်းပြတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး"

လီယန်ချူက စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက ဘေးမှနေ၍ နားထောင်နေမိ၏။

လီယန်ချူက ထပ်မံပြောဆိုလိုက်သည်

"ပြီးတော့ နဂါးမင်းသွေးစွမ်းအင် မနိုးထသေးရင်... ကိုယ့်ရဲ့ သားသမီးကိုပင် အသိအမှတ်မပြုတာက၊ သိသာထင်ရှားစွာပဲ အလွန် အေးစက်လွန်းတယ်... ဒီနေ့ကျမှ ကြင်နာပြချင်နေတာကတော့ အနည်းငယ် ကွဲလွဲလွန်းတယ်"

"ဒီနဂါးအိုကြီးက... မရိုးသားဘူး"

ကျွေ့ဟွာက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း...

"ဒီနေ့ ငါလည်း သူ့ရဲ့ သွေးစွမ်းအင် ဆက်နွှယ်မှုကို အပြင်းထန် ခံစားခဲ့ရပေမဲ့... စိတ်ထဲမှာတော့ မရေမရာတဲ့ ကွဲလွဲမှုတစ်ခု ရှိနေခဲ့တာ၊ နင် အခုလို ပြောမှပဲ... ငါ လုံးဝ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက...

"လူ့လောကမှာ ဘေးရှောင်နေတဲ့ နဂါးအိုကြီးတစ်ကောင်က... ကောင်းကင်နဲ့ လူသားတွေရဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ဝင်မစွက်ဖက်ချင်ဘူး၊ နေရာ အရပ်ရပ်က သားသမီးတွေကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး... ဒါက သိသာထင်ရှားစွာပဲ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတာ"

"ဒီလိုလူမျိုးက သေဆုံးမယ့် အချိန်နီးလာတာကို... ဘာနည်းလမ်းမှ မရှာဖွေဘဲ တက်လှမ်းခြင်းကိုလည်း မကြိုးစားဘူး၊ အဲဒီအစား ဆက်ခံမှုကိုပဲ ချန်ထားခဲ့ချင်နေတာ... ဒီထဲမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိဘဲ နေပါ့မလား"

"ကိုယ်ခံပညာရှင် တွေတောင် သေဆုံးမယ့် အချိန်နီးလာရင်... မလွှဲမရှောင်သာ တက်လှမ်းခြင်းကို ရွေးချယ်ကြရတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ သူက မလုပ်ချင်ရတာလဲ... ပြီးတော့ စမ်းတောင် မစမ်းသပ်ကြည့်ဘူး၊ နတ်ဘုရားလောကမှာ နေရခက်လို့ဆိုတာမျိုးတော့ လုံးဝ မဟုတ်နိုင်ဘူး"

ကျွေ့ဟွာက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။

"ဒီကိစ္စက နင့်ရဲ့ ဘေးကင်းမှုနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာမို့... နင့်ကို မီးနဂါးကျွန်းမှာ ဘေးရှောင်စေချင်ရင်၊ သူက ပိုပြီးတော့ ပြင်းထန်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးပြီးတော့ နင့်ကို ထားခဲ့သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

လီယန်ချူက ဆိုလိုက်သည်။

"သူက ဘာကို ကြံစည်နေတာလဲ" ကျွေ့ဟွာက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။

"ငါတို့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားလို့ ရတာပေါ့... ယခုအကြိမ်မှာတော့ ငါတို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ခိုးဝင်ပြီးတော့ ကျွန်းပေါ်မှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက် ရှိလဲဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့"

လီယန်ချူက အကြံပြုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက ချက်ချင်းပင် သဘောတူညီလိုက်တော့၏။

................

၎င်းတို့နှစ်ဦး ကျွန်းပေါ်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ယခုအကြိမ်တွင်... ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့၏ အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ထားကြပြီး ကိုယ်ယောင်ဖျောက်မန္တန်များကို အသုံးပြုလိုက်ကြရာ၊ လီယန်ချူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ပစ်လိုက်တော့၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကျွန်းပေါ်တွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေကြစဉ်... မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု ကျင့်ကြံသူ အချို့ သုံးဦးတစ်စု ငါးဦးတစ်စုဖြင့် အနားယူနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ရေတံခွန်ရှေ့တွင် တရားထိုင်နေကြရင်း မျက်နှာထားများမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်လှပေသည်။

ဤနေရာတွင် စူးစမ်းခြင်းမန္တန်များကို အလွယ်တကူ အသုံးပြု၍မရချေ... မဟုတ်ပါက အခြားသူများ၏ ရိပ်မိခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု ကျင့်ကြံသူများနှင့် လူသားကျင့်ကြံသူများ အလွန်တရာ သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး...

အတူတူ မန္တန်အတတ်များနှင့် ထူးခြားသော စွမ်းဆောင်ရည်များကို စူးစမ်းလေ့လာနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းတို့ ကျင့်ကြံနေကြသော နည်းလမ်းများမှာ အလွန်တရာ ရှေးကျလှပေသည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် 'တာအိုငြိမ်းချမ်းရေးကျမ်းစာ ' ရှိနေသဖြင့်... များစွာသော မန္တန်အတတ်များ၏ မှတ်တမ်းများနှင့် အသုံးပြုပုံများကို အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန် နှိုင်းယှဉ်ကာ သေချာစွာ လေ့လာထားဖူးပေသည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲတွင် မနေနိုင်ဘဲ -

'ပင်လယ်ပြင်ပက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းကလည်း အားလုံး မြင့်မားနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ' ဟု တွေးလိုက်မိ၏။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် လီလုံ၏ နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး...

ထိုနန်းတော်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အချို့သော အစီရင်များနှင့် ကန့်သတ်ချက် အစီရင်များ ရှိနေခဲ့ကာ... အလွန်ကောင်းမွန်သော သတိပေး ဆက်သွယ်ရေးစနစ်လည်း ရှိနေသေး၏။

လီယန်ချူသည် ထိုထဲသို့ ထဲထဲဝင်ဝင် မသွားဘဲ... လှည့်ထွက်ကာ ထိုနဂါးအိုကြီး၏ နန်းတော်ကြီးဆီသို့ သွားရောက်လိုက်တော့သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး... အစီရင်များအတွင်း၌ ကာကွယ်ရေး အစီရင်များတင်မကဘဲ၊ တိုက်ခိုက်ရေး အစီရင်များပါ ရှိနေခဲ့ကာ... စုစုပေါင်း ခုနစ်စုံမျှ ရှိပေသည်။

အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိမူ... ဤသည်မှာ နန်းတော်အရှင်သခင်၏ စိတ်ကူးကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤနဂါးအိုကြီး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ တွက်ချက်ရခက်လှသဖြင့်... ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ၊ လှည့်ထွက်ကာ ဘေးဘက်သို့ ဆက်လက် လှမ်းထွက်ခဲ့ကြတော့သည်။

၎င်းတို့သည် တောင်တန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး... ထိုငြိမ်းသတ်နေသော မီးတောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤမီးတောင်ကြီးမှာ တိမ်ယံထက်အထိ မြင့်မားလှပြီး... မီးတောင်ဝကို အခြားသူများက ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ကြချေပြီ။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် အလွန်တရာ ထူးခြားသော ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရပြီး... သူသည် မီးတောက်လမ်းစဉ်များကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ မီးတောက်များနှင့် ပတ်သက်၍ အာရုံခံစားမှု အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင်မူ... တစ်ကိုယ်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရရှာ၏။

ရုတ်တရက်... သူမသည် လီယန်ချူ၏ ဝတ်စုံလက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး၊ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဘာအသံမှ မကြားဘူးလား"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း - "ဘာအသံလဲ"

ကျွေ့ဟွာက...

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံ... အလွန်ကို အားနည်းလွန်းတယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံ စူးစိုက်ကာ နားထောင်ကြည့်သော်လည်း... ကျွေ့ဟွာ ပြောဆိုသော လှုပ်ရှားမှုကို လုံးဝ မကြားရချေ။

ကျွေ့ဟွာတွင်မူ မွေးရာပါ ထူးခြားသော အာရုံခံစားမှု ရှိနေသဖြင့်... အလုံးစုံကို ကြားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"အသံက ဘယ်ကလာတာလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်၏။

"သေချာ မကြားရဘူး... အရမ်း အားနည်းလွန်းလို့ပါ၊ ဒီနားမှာ လှည့်ကြည့်ရအောင်... ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ငါ ခွဲခြားနိုင်လိမ့်မယ်"

ကျွေ့ဟွာက သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာကို ခေါ်ဆောင်ကာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး... သူမက ထပ်မံ၍ ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

"အသံက ပိုပြီးတော့ ရှင်းလင်းလာပြီ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင်မူ မည်သည့်အသံမျှ ကြားရခြင်း မရှိသေးဘဲ... လေတိုက်သဖြင့် သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သံ သာသာကိုသာ ကြားနေရသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မူ... တစ္ဆေခြောက်လှန့်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်စေပေသည်။

ကျွေ့ဟွာနှင့် လီယန်ချူတို့သည် လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်လှမ်းလာခဲ့ကြပြီး... အလျင်အမြန်ပင် ဤမီးတောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့၏။

၎င်းတို့သည် ဤနေရာတွင် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ပျံသန်းခြင်းမန္တန်များကို အသုံးမပြုကြဘဲ... အတတ်နိုင်ဆုံး မိမိတို့၏ အရှိန်အဝါများကို သိမ်းဆည်းထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မီးတောင်ဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး... အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

ထိုထဲတွင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များမှာ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့ချေပြီဖြစ်ပြီး... ချော်ရည်များလည်း ကျောက်တုံးများအသွင် ပြောင်းလဲကုန်ကြချေပြီ။

သို့သော်လည်း မီးတောင်ဝတွင် ရပ်တည်နေချိန်၌မူ... နွေးထွေးသော ခံစားချက်မျိုး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့်၊ မီးတောက်များ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့သော်လည်း မီးမျိုးစေ့များ ကျန်ရှိနေသေးပုံရပေသည်။

ရုတ်တရက်... ကျွေ့ဟွာသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း -

"ဒီအသံက မီးတောင်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကနေ လာတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်တော့၏။

လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် မျက်ခုံးပင့်သွားမိသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရပြီး... နားကို စောင်း၍ သေချာစွာ နားထောင်နေမိ၏။

'ဘယ်အချိန်ကတည်းက ငြိမ်းသတ်သွားမှန်းမသိတဲ့ မီးတောင်ထဲမှာ... အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လူတစ်ယောက် ရှိနေတာလား'

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အတွေးပွားစရာ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် စိတ်အာရုံ စူးစိုက်ကာ နားထောင်နေခဲ့ပြီး... ထိုအသက်ရှူသံမှာ အလွန်တရာ အားနည်းလှသော်လည်း၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောသံမှာ အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပုံရပေသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ နားထဲတွင်... တစ်စုံတစ်ဦးက အလွန်တရာ တိုးညှင်းစွာဖြင့်...

"ကယ်... ကယ်... ကယ်ပါဦး "

ဟု ပြောဆိုလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရတော့၏။

ကျွေ့ဟွာသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားရတော့သည်။