အခန်း (၂၄၅၉-၂၄၆၀)

အခန်း (၂၄၅၉) - ဒီကျောထောက်နောက်ခံကတော့ တည်ငြိမ်သွားပြီ

"လွမ်းချူးထျန်း၊ မင်း မသေသေးဘူးလား"

အောင်ဝူဖား က အသိစိတ်မရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။

လွမ်းချိုးထျန်း က စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ရွှေရောင်အနားကွပ်ထားသော သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် သက်ပြင်းချသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာလို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ငါ သေသွားပြီလို့ ထင်နေကြတာလဲ "

အောင်ဝူဖား သည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ လွမ်းချူးထျန်း အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် -

"မင်း အရင်က နေမင်း ခုနှစ်ပါး ခန်းမ ကနေ ကျောင်းပြီးသွားတဲ့အခါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာ။ ကျောင်းတော်ထဲမှာလည်း မင်းကို မတွေ့ရတော့ဘူး၊ ငါက မင်း သေသွားပြီလို့ ထင်နေတာ..."

"ငါ အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်သွားလုပ်နေတာပါ။"

လွမ်းချူးထျန်း က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာလည်း ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ပြင်ဆင်ဖို့ ဆရာက ပြန်ခေါ်လို့ပါ။"

"ဆရာ အော်၊ မှန်တယ်၊ မင်းရဲ့ဆရာက ဘယ်သူလဲ"

အောင်ဝူဖား က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

"ငါ့ဆရာက ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး ပဲ။"

လွမ်းချူးထျန်း က အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ဤနှစ်များအတွင်း အမှန်တကယ်ပင် သိုသိုသိပ်သိပ် နေလွန်းခဲ့သည်။

အောင်ဝူဖား က အံ့အားသင့်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် -

"မင်းဆရာက ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး တကယ်လား မလိမ်နဲ့နော် "

လွမ်းချူးထျန်း သည် သူနှင့် ဆက်လက်၍ အငြင်းပွားမနေချင်တော့ဘဲ ဖန့်ချန် ဆီသို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ ပြန်ရောက်နေပြီ၊ မင်းကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ မင်း အားလား "

"အားပါတယ်။"

ဖန့်ချန် သည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အောင်ဝူဖား ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် သွားလိုက်ဦးမယ်၊ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်။"

"အော်၊ သွားပါ၊ သွားပါလေ။"

အောင်ဝူဖား က အသိစိတ်မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက်မှသာ သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး က ဖန့်ချန်ညီလေးကို တွေ့ချင်တာလား "

"အရင်က စီကုပေ့ ကိစ္စကြောင့် များလား"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကောင် လွမ်းချူးထျန်း က အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ငါ မထင်ထားဘူး။"

အောင်ဝူဖား ၏ မျက်ဝန်းတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာက သူသည် ဂျူလင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၏ ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လွမ်းချူးထျန်း မှာ အဆင့်နိမ့်သူသာ ရှိသေးသော်လည်း နေမင်းခုနှစ်််ပါးခန်းမ ထဲတွင် အလွန်ပင် ထူးချွန်နေခဲ့သည်။ တူညီသော ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိသည့် ထိပ်တန်းမျိုးနွယ်စုမှ ကျောင်းသားများမှာ သူ့လက်ချက်ဖြင့် ရှုံးနိမ့်နေရသည်။

"ဒီကောင် ကျောင်းပြီးသွားရင် တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ပြလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဘယ်သူထင်မလဲ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာပဲ။ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားတော့ ဒီလိုလူမျိုး ရှိခဲ့တာတောင် ငါ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။"

အောင်ဝူဖား က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် တွေးတောနေသည်။ ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေအတွင်းတွင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများမှာ မရှားလှပေ။ သူတော်စင် အများအပြားမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြသည်။ အချို့မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အသက်ဆုံးရှုံးကြပြီး အချို့မှာမူ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေများထဲတွင် ပိတ်မိနေကြသည်။ အမျိုးမျိုးသော မတော်တဆမှုများ ဖြစ်ပွားနိုင်ပေသည်။

"ဖန့်ချန်ညီလေးသာ ဒီအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်လာမှာပါ။ တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် ငါလည်း အကျိုးအမြတ် နည်းနည်းပါးပါး ရနိုင်မှာပါ။"

ထိုသို့ တွေးတောမိပြီးနောက် အောင်ဝူဖား ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ကရုဏာတောင် ဘက်သို့ လျှောက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

...

လွမ်းချူထျန်း နှင့် ဖန့်ချန် တို့၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရှိသော ကျွန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤကျွန်းဆိတ်သည်လည်း ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၏ နယ်မြေအတွင်းတွင် ရှိသည်။ သို့သော် လမ်းကြောင်းမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးလှပြီး လမ်းပြမပါဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လျှောက်သွားနေပါက ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။ ကျွန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လှိုင်းထန်သော ပင်လယ်ပြင်တစ်ခု ရှိသည်။ လက်ရှိတွင် လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦးမှာ ငါးမျှားတံကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပင်လယ်ပြင်၏ အထက်ကောင်းကင်တွင် ထိုင်နေသည်။

လွမ်းချူးထျန်း သည် ဖန့်ချန် ကို ခေါ်ဆောင်၍ ထိုလူလတ်ပိုင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ရိုသေစွာဖြင့် -

"ဆရာ၊ ဖန့်ချန် ကျောင်းသား ရောက်လာပါပြီ။"

ဖန့်ချန် သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုလူလတ်ပိုင်းကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို မြင်ရရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသလို ဖြစ်နေသည့်အတွက် မည်သည့်မျက်နှာမျိုးမှ မမြင်ရပေ။ သူ၏ မျိုးနွယ်စုကိုပင် ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။

"အင်း။"

လူလတ်ပိုင်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်သည်။

ဖန့်ချန် သည် တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လက်ယှက်၍

"ကျောင်းသား ဖန့်ချန်၊ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး ကို အရိုအသေပေးပါတယ်ခင်ဗျာ။"

"မင်း သိသလား၊ လင်ယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့က မင်းကို အမြင့်ဆုံး ဆုငွေထုတ်တမ်း ထုတ်ပြန်ထားပြီဆိုတာ "

လူလတ်ပိုင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

ဖန့်ချန် က ရိုးသားစွာ -

"မသိပါဘူးခင်ဗျာ။"

"ဟွန့် မင်းက စီကုပေ့ ကို အဲဒီလောက်အထိ ရိုက်နှက်လိုက်တာကြောင့် လင်ယောင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ အရှက်ကွဲခဲ့ရတယ်။ အခု သူတို့က မင်းကို သတ်ပစ်ချင်နေကြတယ်။ ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ ဆုငွေက ချင်းမင် အဆင့်မြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲက အချို့ပုဂ္ဂိုလ်တွေတောင် စိတ်ဝင်စားလောက်တဲ့အထိ များပြားတယ်။ မင်း နောက်ကျရင် အပြင်ထွက်ရင် သတိထားပါ။"

လူလတ်ပိုင်းက ဟိန်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အင်္ကျီလက်မှ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ထုတ်ယူကာ ဖန့်ချန် ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ဖန့်ချန် လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ လက်စွပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ထိုလက်စွပ်မှာ သာမန် လက်စွပ်မျိုး မဟုတ်ပေ။

လက်စွပ်မှာ သတ္တုတစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး လက်ထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ အေးမြသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ ထိုဖြစ်စဉ်တွင် ဖန့်ချန် သည် သူ၏ အသိစိတ်မှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်လာပြီး စိတ်ကူးစိတ်သန်းများမှာ ပို၍ပင် လွယ်ကူချောမွေ့လာသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့အပြင် လက်စွပ်၏ မျက်နှာပြင်မှာ စိမ်းလန်းသော အရောင်ရှိပြီး နွေဦးရေပြင်ကဲ့သို့ စွမ်းအင်များ ပေါက်ဖွားနေသည်။

"ဖန့်ချန်ညီလေး၊ ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း မပြောတော့ဘူးလား ဆရာ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်မှသာ ဒီ ကျုံရွှမ် လက်စွပ်ကို ရရှိပိုင်ဆိုင်နိုင်တာ။"

လွမ်းချူးထျန်း က ရယ်မောလျက် -

"နောက်ဆိုရင် မင်းက ငါတို့ 'ကျုံရွှမ်' အသင်း ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီ။"

ဖန့်ချန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ချက်ချင်းပင် လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်၍ လက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းသား ဖန့်ချန်၊ ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

ဖန့်ချန် အလိုက်သင့် ပြောင်းလဲပြောဆိုလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လူလတ်ပိုင်းမှာ အနည်းငယ် ကျေနပ်သွားပုံရပြီး ခေါင်းကို ညိတ်သည်။

"အင်း၊ မင်းက အခု ကျင့်စဉ်အဆင့် နိမ့်ပါသေးတယ်။ တချို့ကိစ္စတွေကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မလုပ်ပါနဲ့။ ငါ့တပည့်ဆိုတာကို လူတိုင်းကို လျှောက်မပြောနဲ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင်တော့ ငါ အရေးဝင်ပါပေးမယ်။ ဒီ ကျုံရွှမ် လက်စွပ်က အမှတ်သညာတစ်ခုတင် မဟုတ်ဘဲ မင်းအတွက် အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အချိန်မှာ တစ်ကြိမ် ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။"

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် -

"နားမလည်တာ ရှိရင် လွမ်းချူးထျန်း ကို မေးလိုက်၊ ငါ ငါးမျှားတော့မယ်။"

"ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်။"

လွမ်းချူးထျန်း က ဖန့်ချန် ကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် နှစ်ဦးစလုံးသည် ဆရာ့ကို အရိုအသေပြု၍ လှည့်ထွက်လာကြသည်။

ဟင်လင်းပြင်အတွင်း၊ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ။

ဖန့်ချန် သည် လက်ထဲတွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ကျုံရွှမ် လက်စွပ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထိုလက်စွပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။ အတွင်းတွင် သူ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့် သူတော်စင် တစ်ဦး၏ စွမ်းအားများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဖန့်ချန်ညီလေး၊ ဒီ ကျုံရွှမ် လက်စွပ်က တကယ်ကို ရတနာတစ်ခုပါ။"

လွမ်းချူးထျန်း က သူ၏ ကျုံရွှမ် လက်စွပ်ကို ထုတ်ပြကာ ရယ်မောသည်။ သူ၏ လက်စွပ်မှာ ဖန့်ချန် နှင့် မတူဘဲ ခရမ်းရောင် ရင့်ရင့် ဖြစ်သည်။

"ဒီပစ္စည်းကို ဆရာက အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုထဲက ရှေးဟောင်းသစ်ပင် တစ်ပင်ပေါ်ကနေ ယူလာခဲ့တာပါ။ ဒါက အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုလိုပဲ စွမ်းအားတွေကို သယ်ဆောင်ထားနိုင်တယ်။"

လွမ်းချူးထျန်း က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ နေမင်း ခုနှစ်ပါးခန်းမ မှာ ကျောင်းပြီးတဲ့အခါ ဆရာက ဒီထဲမှာ စွမ်းအားအမှတ်တံဆိပ် တစ်ခု ထားခဲ့ပေးတယ်။ ဒီစွမ်းအားအမှတ်တံဆိပ်ကြောင့်ပဲ ငါ အန္တရာယ်တွေထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် လွတ်မြောက်ခဲ့တာပါ။ မဟုတ်ရင် တခြားသူတွေ ထင်သလိုပဲ ငါ အပြင်မှာ သေသွားပြီး ကျောင်းတော်ကို ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး။"

"ကျုံရွှမ် လက်စွပ်က စွမ်းအားအမှတ်တံဆိပ်ကို သယ်ဆောင်ထားနိုင်တာလား ဒါဆိုရင် တကယ်ပဲ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုလို ဖြစ်နေတာပေါ့ "

ဖန့်ချန် ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ ခံစားလိုက်ရသည့် ထူးခြားသော စွမ်းအားမှာ ကျောင်းတော်အုပ်််််ကြီး ထားခဲ့သော စွမ်းအားအမှတ်တံဆိပ် ဖြစ်နေပါသလား သူ ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်း စတင်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သိုင်းသူတော်စင်၏ ကိုယ်ထည် ကို အသုံးပြုမှသာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေနှင့် ပေါင်းစပ်မိပြီး စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ စွမ်းအားများမှာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲတွင်သာ ရှိပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မဟုတ်ပေ။ သူတော်စင်များပင်လျှင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စွမ်းအားကို မထည့်သွင်းနိုင်ပါဘဲ ထိုလက်စွပ်မှာ မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သနည်း။

"အဲဒါကြောင့်ပဲ သူက ထူးခြားပြီး ငါတို့ ကျုံရွှမ် အသင်းရဲ့ အမှတ်သညာ ဖြစ်လာတာပေါ့။"

လွမ်းချူးထျန်း က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ဖန့်ချန် က သိချင်စိတ်ဖြင့် -

"အစ်ကိုကြီး၊ ငါတို့ ကျုံရွှမ် အသင်းမှာ သူတော်စင် ဘယ်လောက် ရှိသလဲ "

"အများကြီးပါပဲ၊ ငါတောင် အကုန်မသိလိုက်ရတဲ့ သူတော်စင်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အခုထိ ငါ တွေ့ဖူးသမျှ အသင်းဝင်တွေထဲမှာ မင်းအပြင် ဆယ်ယောက်ကျော်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။"

လွမ်းချူးထျန်း ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးများ လျော့နည်းသွားပြီး တည်ကြည်မှုများ ပိုတိုးလာသည်။

"ဒီကျောထောက်နောက်ခံကတော့ တကယ်ကို တည်ငြိမ်သွားပြီ။"

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

အခန်း (၂၄၆၀) - စွမ်းအားကို ကျွန်ပြုခြင်း

“လွမ်း အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်က အခုဆိုရင် ကျုံ့ရွှမ်အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ၊ ဆရာ့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပေါ့။”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဆရာ့ရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် နာမည်ကိုတောင် မသိသေးဘူးလေ…”

“ငါလည်း မသိဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက ငါတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က နိမ့်နေသေးလို့ ဆရာ့ရဲ့ တပည့်အရင်းအချာအဖြစ် တကယ်မဖြစ်လာသေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။”

လွမ်းချူးထျန်းက သဘာဝကျကျပင် ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ပိုင်းမှာတော့ သေချာကျင့်ကြံသွားလိုက်။ ဆရာကလည်း အနီးကပ် ကြည့်ရှုပေးနေတော့ ပြဿနာအတော်များများက အလိုလို အေးငြိမ်းသွားလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ဆရာတောင် ဖြေရှင်းမပေးနိုင်တဲ့ ပြဿနာမျိုးနဲ့ ကြုံလာခဲ့ရင်တောင် ဆရာ့မှာ နည်းလမ်း ရှိမှာပါ။”

“...”

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်တို့ ရောထွေးသွားသည်။ လွမ်းချူးထျန်းက ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး၏ တပည့်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဆရာဖြစ်သူ၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကိုပင် မသိရှိသေးသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

“ဒါပေမဲ့ ငါကြားတာတော့ ဆရာ့ရဲ့ နောက်ခံက သာမန်ပါတဲ့။”

လွမ်းချူးထျန်း၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“အနည်းဆုံးတော့ သူက ယန်တန်း မျိုးနွယ်စုဝင်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်စစ်သည် မျိုးနွယ်စုဝင်လည်း မဟုတ်ဘူး။”

မျိုးနွယ်စုကြီးတွေက မဟုတ်ဘူးလား

ဖန့်ချန်မှာ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်သွားသည်။ ချင်းမင်ထဲတွင် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်များ နည်းပါးသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ လူသားမျိုးနွယ်စုများ များပြားလှသဖြင့် သူတော်စင် အရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။ ထို့ကြောင့် မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်အရှင် ဖြစ်လာသူအချို့ ရှိခြင်းမှာလည်း ထူးဆန်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဟော်ဆွေ့ ဘိုးဘေးမှာလည်း ထိုအထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

“ဖန့် ညီလေး၊ ဆရာက မင်းကို တကယ်ပဲ အားကိုးနေတာ။ ငါဆိုရင် အရင်က ကောင်းကင်စစ်သည် မျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှာ တရားစီရင်ရေး အကြီးအကဲ လုပ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ကြီးကြပ်ရေးဌာနရဲ့ စာမေးပွဲကို မဖြေဆိုခင်မှာ ဆရာက ငါ့ကို ဒီစာမေးပွဲကို အောင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ကြိုပြောခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ အဲဒီ စာမေးပွဲကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာ၊ နောက်ပိုင်း မှတ်တမ်းမှာ အမည်းစက် ပါသွားရင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ အဆင့်တက်ဖို့ ခက်ခဲသွားမှာစိုးလို့လေ။”

လွမ်းချူးထျန်းက ဖန့်ချန်ကို မနာလိုသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကတော့ တခြားစီပဲ။ မင်း ဒီတစ်ခေါက် စာမေးပွဲ အောင်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီးရှိတယ်လို့ ဆရာက ငါ့ကို ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က ခန့်မှန်းလို့ မရအောင်ကို မြင့်မားမှာပါ။”

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ကျုံ့ရွှမ်အဖွဲ့ နှင့် ကျုံ့ရွှမ်လက်စွပ် အကြောင်းကို ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် လွမ်းချူးထျန်းသည် သူ့ကို လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်သို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

အတွင်းနယ်မြေ။

ဖန့်ချန်သည် လက်ထဲရှိ ကျုံ့ရွှမ်လက်စွပ်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။

“မှန်လေး ဒီပစ္စည်းကို မင်း ဘယ်လို မြင်လဲ”

လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင်တို့ကလည်း အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ စိတ်ဝင်စားမှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

“ဒီပစ္စည်းက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။”

မှန်လေးက ပြောသည်။

“ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ဒါက ငါ့ကို ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်တွေ ရှေ့မှာ အသက်ရှင်အောင် ကူညီပေးနိုင်မလား ”

ဖန့်ချန်က မေးသည်။ သူသည် အရင်က လွမ်းချူးထျန်းကို မေးခဲ့ဖူးသော်လည်း အဖြေမှာ မရေမရာ ဖြစ်နေသည်။ အသက်ကို ကယ်ဆယ်ပေးနိုင်သည်ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။

“အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး များပါတယ်။ အထဲမှာပါတဲ့ ပညာရပ်ရဲ့ အမှတ်အသားတွေက အင်မတန် အစွမ်းထက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့ဆိုရင်တော့ တက်တက်ကြွကြွ သုံးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အန္တရာယ် အလွန်အမင်း များတဲ့ အခြေအနေမျိုး မှာပဲ အလိုအလျောက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်။”

မှန်လေး က ရှင်းပြသည်။

“သေလုမြောပါး အခြေအနေလား...”

“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီလက်စွပ်ကို သုံးရမယ့် အခြေအနေမျိုး မရောက်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပဲ။”

ဖန့်ချန် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျုံ့ရွှမ်လက်စွပ်ကို သူ၏ အသားထဲသို့ နစ်ဝင်သွားစေလိုက်ရာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အရှင်သခင် ဒီတစ်ခေါက် ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးက အရှင်သခင်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီဆိုတော့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေတဲ့အတွက် ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပေါ်သွားရင်တောင် ဟော်ဆွေ့ ခွေးအိုကြီး ကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး။”

လီဝူ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

“ပြောဖို့ စောပါသေးတယ်။ ဆရာ့ရဲ့ နာမည်ကိုတောင် ငါ မသိသေးတာ။”

ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် -

“မလုံခြုံသေးဘူး။ နောက်ထပ် ကျောထောက်နောက်ခံတွေ အများကြီး ထပ်ရှာရဦးမယ်။ အဲဒီကျရင်တော့ ဟော်ဆွေ့ ဘိုးဘေးရဲ့ လက်ထဲကနေ အဘိုးတို့ဘက်ကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်မှာပါ။”

နောက်ထပ် ကျောထောက်နောက်ခံတွေ ထပ်ရှာဦးမလား။

လီဝူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသက်ရှူနှုန်း မြန်လာသည်။ မှန်ပါသည်။ သာမန်သူတော်စင်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင် တစ်ပါး၏ အားပေးမှုကို ရရုံဖြင့်ပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသည့်သူကမူ နောက်ထပ် ကျောထောက်နောက်ခံများစွာကို ရှာဖွေနိုင်သူဖြစ်သည်။ သူသာ ထူးချွန်နေမည်ဆိုပါက ချင်းမင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှ ကောင်းကင်အရှင်များက သူ့ကို ကူညီပေးရန် ငြင်းဆန်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို တွေးလိုက်သည်။ အကြောင်းအကျိုး၏ ပိတ်ကာမျက်နှာပြင်ကြီး ကျဆင်းလာသည်။ အထဲတွင် ငရဲခန်းကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးဖြင့် ယန်နတ်ဘုရားများစွာမှာ အနှိပ်စက်ခံနေကြရသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးတို့မှာ သေဆုံးသွားခြင်း မရှိဘဲ ပိုမို၍ပင် သန်မာနေပုံ ပေါ်သည်။

“ညီကို၊ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က တည်ငြိမ်သွားပြီ။ နောက်ထပ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်ဖို့ အချိန်ကျပြီ။”

မှန်လေးမှ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။

“မှန်လေး ဘာအကြံပေးချင်လဲ ”

ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အမှတ်အသားတစ်ခု ထပ်တိုးလိုက်လျှင် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ထပ်မံ မြှင့်တင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ငါက မင်းရဲ့ နောက်ထပ် ပညာရပ်အဖြစ် တစ္ဆနှိမ်နင်းသည့် နတ်ဆိုးမျက်လုံး ကို အဓိကထားပြီး အမှတ်အသားပြုဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ မင်းမှာ ရှေးဦးနတ်ဘုရား မျက်လုံး၊တောက်ပသော နတ်ဘုရားမျက်လုံး ရှိနေပြီးသား၊ နောက်ထပ် တစ္ဆ နှိမ်နင်းသည့် နတ်ဆိုးမျက်လုံးပါ ထပ်လာရင် မျက်စိပညာရပ် (၃) ခုနဲ့ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီမျက်လုံးက မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့လည်း အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်တယ်။”

မှန်လေးသည် ယခုဆိုလျှင် လီဝူ နှင့် ချီယန်တို့ ရှေ့တွင်ပင် မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုနေသည်။ ထိုသူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုစကားကို ကြားပြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ချီယန်သူတော်စင်မှာ ဖန့်ချန်ကို အကြိမ်ကြိမ် အကဲခတ်နေသည်။ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသူမှာ ပြစ်ဒဏ်ပေးနတ်ဆိုး မျိုးနွယ်စုဝင်လည်း မဟုတ်ဘဲနှင့် ပြစ်ဒဏ်ပေးနတ်ဆိုး မျိုးနွယ်စု၏ မျိုးနွယ်စု ကံကြမ္မာဆိုင်ရာ အစွမ်းကို မည်သို့ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ပါသနည်း။

“မှန်လေး တစ္ဆ နှိမ်နင်းသည့် နတ်ဆိုးမျက်လုံးဆိုတာ ပြစ်ဒဏ်ပေးနတ်ဆိုး မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုလေ။ ငါက တကယ်ပဲ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ပါ့မလား ”

ဖန့်ချန် မသေချာစွာ မေးလိုက်သည်။

“တခြားသူတွေဆိုရင်တော့ မရဘူး၊ မင်းကတော့ ရတယ်။ မင်းမှာ ပြစ်ဒဏ်ပေး နတ်ဆိုး မျိုးနွယ်စုရဲ့ မျက်လုံးအိမ် တစ်လုံး ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား ”

မှန်လေးက ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီအပြင် နောက်ထပ် ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရောစပ်ပြီး ဆေးဝါး ဖော်စပ်နိုင်ရင် စီကုပေ့ အရင်က လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး ဒီပညာရပ်ကို ယာယီပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီကနေတစ်ဆင့် မင်း နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ မဝေးတော့ဘူး။

တစ္ဆ နှိမ်နင်းသည့် နတ်ဆိုး မျက်လုံးက ဟင်းလင်းပြင်ကွပ်မျက် သူတွေကို နှိမ်နင်းရာမှာ အစွမ်းထက်တယ်။ မင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲသွားပြီး ဒီမျက်လုံးနဲ့ တိုက်ခိုက်ကြည့်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ အတွင်းနယ်မြေထဲမှာ ဒီပညာရပ်ကို အပြီးတိုင် ချည်နှောင်ထားနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် မင်းသေတဲ့အထိ ဒီပညာရပ်က မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်။”

လီဝူ နှင့် ချီယန်တို့မှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူတစ်ပါး၏ မျိုးနွယ်စု ပညာရပ်ကို မိမိ၏ အတွင်းနယ်မြေထဲတွင် အပြီးတိုင် ပိုင်ဆိုင်အောင် လုပ်ယူခြင်းဆိုသည်မှာ... ဒါက ပညာရပ်ကို လေ့လာတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ပညာရပ်ကို ကျွန်ပြုလိုက်တာပင် ဖြစ်သည်။

“တစ္ဆေ နှိမ်နင်းသည့် နတ်ဆိုးမျက်လုံး... ဒါက ဟင်းလင်းပြင် ကွပ်မျက်သူတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တာကိုး။ အရင်က စီကုပေ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်သာ ပိုမြင့်နေခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ပညာရပ်တွေလည်း အကျိုးမသက်ရောက်တော့ဘူးပေါ့။”

ဖန့်ချန်မှာ ယခုမှပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက ဒီပညာရပ်ကို သာမန် သူတော်စင်တွေအတွက် သိပ်အစွမ်းမထက်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့၊ အမှန်တော့ ဒါက အဆင့်မြင့်တဲ့ မိစ္ဆာ တွေကို အဓိကထားတာကိုး။

“မှန်လေး ဘာကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်ကွပ်မျက်သူ (၉) ယောက်ကို ကျွေးရတာလဲ ဆိုတာ ရှင်းပြပေးနိုင်မလား ”

ဖန့်ချန်က မေးသည်။

“မှန်မှန်ကန်ကန် စုပ်ယူနိုင်ဖို့အတွက်ပေါ့။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းရဲ့ တုပ်နှောင်နိုင်စွမ်းက ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မြင့် သူ့ကို မချုပ်နှောင်နိုင်ဘူး။ ဒါက ကောင်းကင်ငါးပါးထဲမှာ မင်းပဲ သိတဲ့ နည်းလမ်းဖြစ်မယ်။”

မှန်လေး က ပြုံး၍ ပြောသည်။

“မင်းက တကယ်ကို တော်တာပဲ။”

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်၍ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

“မှန်လေး မင်းပြောတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကျောင်းတော်ထဲမှာ စုဆောင်းလို့ ရမလား။”

ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။

“ရမှာပါ။ ဈေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းရဲ့ အတွင်းနယ်မြေ ကျောက်တုံးလေးတွေ နည်းနည်းပေးလိုက်ရင် ရပြီ။ အဓိက ဈေးကြီးတာက မင်းလက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပေးနတ်ဆိုး မျက်လုံးအိမ်ပဲ။”

မှန်လေး က ရယ်မော၍ လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်း ပြောပြလိုက်သည်။ ဖန့်ချန် မှတ်သားပြီးနောက် ထိုပစ္စည်းများအကြောင်း မေးမြန်းရန် ကျန်းတောက်ယွဲ့ထံသို့ သွားရောက်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။