အခန်း ၂၃၂

အခန်း (၂၃၂) ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး... လောင်ဟူက လီလန်ဆီသို့ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်လာခြင်း

"တာဝန်ခံကျန်း ဘယ်မှာလဲ..."

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ကျူးရှောင်ရုံသည် ပခုံးပေါ်တွင် အိတ်တစ်လုံးကို ထမ်းကာ လက်ထဲတွင် အရက်ကောင်း နှစ်ပုလင်းကို ကိုင်ဆောင်၍ ပြန်ရောက်လာလေသည်။

"လီတာ့ဟိုင်ရဲ့ အိမ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ..."

ရှအိုက်ဟွာသည် လက်ထဲမှ ဆေးလိပ်တိုကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး မီးပွားများကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းသတ်လိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ ဆေးလိပ်တွေ အဲ့လောက်တောင် သောက်ထားရတာလဲ..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဆေးလိပ်တိုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးရှောင်ရုံက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။

ရှအိုက်ဟွာသည် နောက်ထပ် ဆေးလိပ်ဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးကျန်နေသော ဆေးလိပ်ကို ယူကာ ဘူးခွံကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် မီးခြစ်ဖြင့် မီးညှိလိုက်တော့သည်။

သူသည် ဆေးလိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်စဉ် သူ၏မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အမူအရာမှာလည်း မှုန်ကုပ်နေလေသည်။

"အဲ့အချိန်တုန်းက ငါတို့တွေ အမှားတစ်ခု လုပ်မိသွားတာလား..."

"ဘာကိုလဲ..."

ရှအိုက်ဟွာက စကားဆက်ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရွာလမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အိုး... လောင်ဟူ... ဘယ်လေတိုက်လို့ ဒီကိုရောက်လာရတာလဲ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"လောင်ဟူ..."

ရှအိုက်ဟွာသည် လွန်စွာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ သူသည် လက်ထဲမှ ဆေးလိပ်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး ရွာလမ်းဘက်သို့ ကြည့်ရန် ကမန်းကတန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်တော့သည်။

ရွာလမ်း၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် ဖျတ်လတ်သွက်လက်သော အဖိုးအိုတစ်ဦးက ရှေ့မှ လျှောက်လာပြီး သူ၏နောက်တွင် ဆေးလိပ်နှင့် အရက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးက လိုက်ပါလာလေသည်။

"လောင်ဟူ..."

"တကယ့် မြေခွေးအိုကြီးပါလား..."

ရှအိုက်ဟွာသည် ထိုအဖိုးအိုအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် စန်းဟော့ရွာရှိ အချမ်းသာဆုံးသူဌေးကြီး ဟူရွှယ်ယန်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားလေသည်။

သူသည် တိရစ္ဆာန်သားရေ လုပ်ငန်းကို ဆိုဗီယက်နိုင်ငံများအထိ ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့သော စီးပွားရေးသမားကြီး တစ်ဦးလည်း ဖြစ်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ခန့်က ရှအိုက်ဟွာသည် အစည်းအဝေးတစ်ခုတွင် လောင်ဟူနှင့် ဆုံတွေ့ခွင့် ရခဲ့ဖူးလေသည်။ သူသည် ပရိသတ်များထဲတွင် အဝေးမှ ထိုင်ကာ စင်မြင့်ထက်တွင် ရယ်မောပြောဆိုရင်း သူ၏ စီးပွားရေး အတွေ့အကြုံများကို ဝေမျှနေသော လောင်ဟူကို နားထောင်ခဲ့ရလေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ယနေ့တွင် ရွှမ်းရွှေရွာ၌ လောင်ဟူကို ထပ်မံတွေ့မြင်ခွင့်ရရန် ကံကောင်းနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"နေပါဦး... လောင်ဟူက ဒီကိုလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကများ..."

ရှအိုက်ဟွာသည် လောင်ဟူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ လူလတ်ပိုင်း ကိုင်ဆောင်ထားသော ဆေးလိပ်နှင့် အရက်များကို သတိပြုမိသွားလေသည်။

ဆေးလိပ်နှင့် အရက်ဆိုသည်မှာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကာလအတွင်း ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများထံသို့ အလည်အပတ်သွားရာတွင် ပေးလေ့ရှိသော သာမန်လက်ဆောင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဆေးလိပ်နှင့် အရက်အပြင် ကောက်ရိုးဖြင့် သီကုံးထားသော ဝက်သားတစ်တုံးလည်း ပါဝင်သေး၏။

အကောင်းဆုံး ဝက်နံရိုးများတွင် အဆီနှင့် အသားမှာ အချိုးအစားကျကျ ရောနှောပါဝင်နေတတ်လေသည်။

"လောင်ဟူ... နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားအတွက် နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပါးလိုက်ပါတယ်..."

"နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ လောင်ဟူ... ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်ပြီး စီးပွားရေးတွေလည်း တိုးတက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်..."

"..."

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူအချို့က အဘိုးဟူကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည်။

အဘိုးဟူသည် နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားလှပြီး ပိုင်ရှန်းမြို့ တစ်ခုလုံးတွင် လူသိများထင်ရှားသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် တိရစ္ဆာန်သားရေများကို မျှတသော ဈေးနှုန်းများဖြင့် ဝယ်ယူလေ့ရှိပြီး ဖော်ရွေသော သူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ရွာသားများက သူ့ကို အလွန်ချစ်ခင်လေးစားကြလေသည်။

"နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မင်းတို့လည်း နှစ်သစ်မှာ စီးပွားရေးတွေ တိုးတက်ကြပါစေ..."

လောင်ဟူသည် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရင်း သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

ဟူလောင်ပါးက ဆေးလိပ်၊ အရက်နှင့် ဝက်သားများကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတစ်ဦးက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"လောင်ဟူ... ဘယ်ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ သွားမလို့လဲ..."

"အဲဒါက မေးစရာလိုလို့လား... ငါတို့ရွာမှာ လောင်ဟူက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ လာလောက်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်များရှိလို့လဲ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ အိမ်ကို သွားမှာ သေချာတာပေါ့..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက လောင်ဟူနဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတယ်လေ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် လျှပ်စစ်မီးသွယ်တုန်းကလည်း လောင်ဟူရဲ့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရုံကနေ သွယ်ခဲ့တာပဲ..."

"မင်းတို့ မသိကြဘူးမလား... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်သာ ရွှမ်းရွှေရွာအတွက် လောင်ဟူက အသားကျင်းသုံးထောင် အကြွေးကို အချိန်ရွှေ့ဆိုင်းပေးခဲ့တာလေ..."

"တကယ်လား... အဲဒါကတကယ်ကြီးလား... ငါတို့တွေ အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး..."

"လောင်ဟူ... ဒါတကယ်ပဲလား..."

"..."

အဘိုးဟူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ပြုံးနေရင်း သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကိုသာ သပ်လိုက်လေသည်။

"အဘိုး... လီလန်က သူတို့ရွာမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကောင်းရနေတာပဲ..."

ဟူလောင်ပါးက အဘိုးဟူ၏ နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ကောင်လေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါထင်တာ မှန်သွားတယ်... သူက တကယ့်ကို ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မည်သို့သော လူမျိုးဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုပါက သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက သူ့အပေါ် မည်သို့ အကဲဖြတ်ကြသည်ကို ကြည့်ရမည်ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုတည်းတွင် အတူတကွ နေထိုင်ကြကာ တစ်ချိန်လုံး မျက်မှန်းတန်းမိနေကြသောကြောင့် အိမ်နီးချင်းများမှာ လူတစ်ဦး၏ အကျင့်စရိုက်ကို အကောင်းဆုံး သိရှိကြပေသည်။

လောင်ဟူသည် ရွာလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရွာသားများက လီလန်ကို ချီးကျူးနေကြသည်ကိုသာ ကြားနေရပြီး တောဝက်များကို အမဲလိုက်ကာ အသားများ ခွဲဝေကြသည့် အကြောင်းများ သို့မဟုတ် ကြွက်များကို နှိမ်နင်းခဲ့သည့် အကြောင်းများကို ပြောဆိုနေကြသကဲ့သို့ အချို့သော ရွာသားများက ပိုင်ရှန်းမြို့ အပြင်ဘက်ရှိ ရွာမှ အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျသူများနှင့် ဓားပြများအကြောင်းကိုပင် ထည့်သွင်းပြောဆိုနေကြကာ လီလန်က ထိုလူယုတ်မာ ဓားပြများကို နှိမ်နင်းပေးခဲ့သည့် ကျေးဇူးကြောင့်သာ ရွာသားများအနေဖြင့် မြို့သို့သွားပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာ နေထိုင်ရန် မလိုတော့ကြောင်း ပြောဆိုနေကြလေသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာတွင် လီလန်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလာခဲ့ပြီး သူသည် ကောင်းမွန်သော ချီးကျူးစကားများကိုသာ ရရှိနေတော့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အဲ့ကောင်လေး တောင်ပေါ်ကို ထပ်တက်သွားပြီး တောမြေခွေး အနည်းငယ် ဖမ်းမိခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်..."

ဟူလောင်ပါးက အဝေးမှနေ၍ လီလန်၏

သစ်လုံးအိမ်လေးကို လှမ်းကြည့်ရင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မြေခွေးလား... ဒါဆိုအရည်အသွေးကောင်းတဲ့ သားရေပဲ..."

"အခု အဲ့ကောင်လေးရဲ့ အိမ်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ခဏနေကျရင် ငါတို့ ကြည့်လို့ရအောင် သူ့ကို သားရေတွေ ထုတ်လာခိုင်းရမယ်..."

အဘိုးဟူက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

တရုတ်နိုင်ငံ အရှေ့မြောက်ပိုင်းတွင် ရတနာသုံးပါး ရှိလေသည်၊ ၎င်းတို့မှာ ဂျင်ဆင်း၊ မြွေပါသားရေနှင့် ဝူလာမြက်တို့ ပင်ဖြစ်သည်။ မြေခွေးသားရေမှာ မြွေပါသားရေလောက် အရည်အသွေး မကောင်းမွန်သော်လည်း ၎င်းသည် အကောင်းဆုံး အရည်အသွေးရှိသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် သားရေပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤမြေခွေးသားရေမှာ ဝံပုလွေသားရေထက် များစွာ ပို၍ ကောင်းမွန်လှသည်။ အကယ်၍ လီလန်၏ သားရေအစုမှာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး အညစ်အကြေးများ မပါဝင်ဘဲ ထူးကဲသော အရည်အသွေး ရှိနေမည်ဆိုပါက ဈေးကောင်း ရနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဦးလေးနှင့် တူဖြစ်သူတို့မှာ ရွာလမ်းတစ်လျှောက် တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက်လိုက်ကာ လီလန်၏ အိမ်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြလေသည်။

လီလန်၏ အိမ်သို့ မရောက်ခင်မှာပင် ဝင်ပေါက်၌ မတ်တတ်ရပ်နေကြသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ဘေးတွင် အာလူးများ အပြည့်ထည့်ထားသော ဂုန်နီအိတ် တစ်လုံးရှိနေပြီး သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့်လည်း အရက်နှစ်ပုလင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

အဘိုးဟူမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ဟူလောင်ပါးက အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... လီလန်ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ လာကြတာလား..."

"ဘာလို့ အထဲမဝင်ကြတာလဲ... တံခါးဝမှာ ဘာကို ရပ်စောင့်နေကြတာလဲ..."

လောင်ဟူကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရရန် ကံကောင်းခဲ့သည့် ရှအိုက်ဟွာပင်လျှင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ရိုးသားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ကျွန်... ကျွန်တော်က လီလန်ရဲ့ ဦးလေးပါ... သူ့ကို ဂါရဝပြုပြီး နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာပါ..."

"အိုး... လီလန်ရဲ့ ဦးလေးက တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"လာပါ... အထဲကို အတူတူ ဝင်သွားကြတာပေါ့..."

ဟူလောင်ပါးက လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

ဤမျှ နွေးထွေးသော ဖိတ်ခေါ်မှုကို မငြင်းဆန်နိုင်သဖြင့် ရှအိုက်ဟွာမှာ ရှက်ရွံ့နေသည့်တိုင် ဝမ်းသာသလဲဖြစ်သွားရတော့သည်။

"ခင်ဗျားက ဦးလေးလီလား..."

အဘိုးဟူသည် ရှအိုက်ဟွာ၏ အာလူးအိတ်ကြီးနှင့် အရက်ကောင်း နှစ်ပုလင်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းအကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

လီလန်၏ ဦးလေးမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်သူဖြစ်သည်။ အစာရေစာ ခေါင်းပါးသည့် ကာလတွင်ပင် သူသည် ကောက်နှံတစ်အိတ်နှင့် အရက်ကောင်းတို့ကို ယူဆောင်ကာ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ရန် လာရမည်ကို သိနေသေးသည်။ သူသည် အလွန်တရာ အမြော်အမြင် ရှိသူပင်။

"လီလန်ရဲ့ ဦးလေး... အတူတူ ဝင်သွားကြတာပေါ့..."

ရှအိုက်ဟွာမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဟူလောင်ပါးက သူ့ကို လက်ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

ရှအိုက်ဟွာနှင့် ကျူးရှောင်ရုံတို့ နှစ်ဦးသား အချင်းချင်း ဖလှယ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး လွန်စွာ အနေရခက်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ မတတ်သာသည့်အဆုံး အံကြိတ်ကာ ဟူလောင်ပါး၏ နောက်မှနေ၍ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားရတော့သည်။

"လီလန်... အခုချက်ချင်း အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်း... ငါ့အဘိုးက မင်းကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ ရောက်နေပြီ..."

ဟူလောင်ပါးသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ဟူလောင်ပါးတွင် ကျယ်လောင်သော အသံရှိပြီး သူအော်ဟစ်လိုက်သောအခါ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

"လောင်ဟူ..."

"လောင်ဟူ... ဘယ်လေတိုက်လို့ ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ..."

"မြန်မြန်... အထဲကို မြန်မြန်ဝင်ခဲ့ကြပါ..."

လီလန်သည် ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ ကမန်းကတန်း ထွက်လာခဲ့ပြီး အဘိုးဟူကို ကြိုဆိုရန် လှေကားထစ်များမှ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။ သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ လိုက်ကာကြီးမှာ ပွင့်ဟသွားပြီးနောက် လူအတော်များများမှာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဆက်တိုက် ထွက်လာကြတော့သည်။

"ဝိုး... လောင်ဟူက လီလန်ကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ တကယ်ကြီး လာခဲ့တာပဲ... လက်ဆောင်တောင် ယူလာသေးတယ်... လီလန်က တော်တော်လေး ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

အဘိုးဟူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးလျဲ့ရှန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီပဲဖြစ်ရမယ်... လောင်ဟူက လူကိုယ်တိုင်လာပြီး နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်တာ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းက မှတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

"ဟေး... ငါ့တူက တကယ့်ကို အောင်မြင်နေတာပဲ... လောင်ဟူတောင်မှ သူ့ဆီကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ လာခဲ့သေးတယ်... အနာဂတ်မှာ သူ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ မသိဘူး..."

ကျန်းဝေမင်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ ရွှမ်းရွှေရွာရှိ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်များပင် ဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ခေါင်းဆောင်ရှန်းမှာ ရွှမ်းရွှေရွာ၏ တာဝန်ခံတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် လောင်ဟူ၏ နောက်ခံ အဆင့်အတန်းကို ပို၍ပင် သိရှိထားလေသည်။

အဘိုးဟူကဲ့သို့ လွန်စွာလေးစားခံရပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝကာ တန်ခိုးဩဇာ ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးကပင် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်၏ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် လီလန်ထံသို့ နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝပြုရန် အထူးတလည် ခရီးထွက်လာခြင်းက လီလန်၏ အရည်အချင်းများမှာ သာမန်ထက် များစွာ ထူးကဲနေကြောင်းကို ဖော်ပြနေပေသည်။

"အိုး.. မင်းတို့တွေလည်း ဒီကို ရောက်နေကြတာလား..."

အဘိုးဟူသည် ကျန်းဝေမင်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ပြန်ရောက်လာကြတာလဲ..."

"ကျုပ်တို့မိသားစုက ခင်ဗျားတို့ကိုကြိုဆိုမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျုပ်အဖေ ပြောလိုက်တာကို မကြားဘူးလား..."

"ဒီကနေ ထွက်သွားကြစမ်း..."

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။