အခန်း ၂၃၄

အခန်း (၂၃၄) မောင်းအာတောင်ပေါ်မှ လူသားစား ကျားသစ်၊ ဟူလောင်ပါး ယူဆောင်လာသော သတင်း

"အဘိုးဟူ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေအနေဆိုးနေတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

"ရပါတယ်... ရပါတယ်..."

"မင်းက မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်တဲ့ နေရာမှာ ပြတ်သားပြီး ရက်စက်တယ်... အဲဒီအချက်ကို ငါလေးစားတယ်..."

"ဝေမင်က မင်းအမေရဲ့ အခြေအနေကို ပြောပြလို့ ငါအခုလေးတင် ကြားလိုက်ရတယ်... မင်းအမေ သေလုမျောပါးဖြစ်နေချိန်မှာ မင်းရဲ့ ဦးလေးက မကူညီဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့တာပဲ... အဲဒီအချိန်ကတည်းက သူ့ကို အဆက်အသွယ်ဖြတ်ခဲ့သင့်တာ... ဒီနေ့ သူက မင်းအိမ်ပေါက်ဝအထိ လာပြီး ရွံစရာကောင်းအောင် လုပ်တာထက်စာရင် အဲဒါက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်..."

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်၏ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ပွဲတော်ရက်ပင် မကုန်ဆုံးသေးခင် ဤကဲ့သို့ ကြုံတွေ့ရသည်ကို မည်သူက ရွံရှာစိတ်ပျက်ခြင်းမဖြစ်ဘဲ နေမည်နည်း။

"ဒါက ကျွန်တော့်အမှားပါ... ကျွန်တော်က သွေးသားရင်းချာဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်ကို အရမ်းတွယ်တာလွန်းအားကြီးသွားတယ်..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ဘေးနားမှနေ၍ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

လေထုသည် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သူမျှ စကားမဆိုကြတော့ချေ။

ဖြောင့်မတ်သော အရာရှိတစ်ဦးပင်လျှင် မိသားစု ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲတတ်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသည်မှာ လီလန်၏ မိသားစုကိစ္စသာဖြစ်သောကြောင့် အဘိုးဟူအနေဖြင့် ထပ်မံ၍ တစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ကဲပါ... နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ရဲ့ ဒုတိယမြောက်နေ့ဆိုတာ ဒီနှစ်အတွက် ပျော်စရာကောင်းတဲ့နေ့ပါ... ဒါကြောင့် အဲ့အကြောင်းတွေကို ဆက်မပြောကြရအောင်..."

လီလန်သည် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး ရောက်ရှိနေသူများကို ရွှင်လန်းသော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ခွန်းဆက်လိုက်လေသည်။

"အဘိုးဟူ... နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ... ဝင်ခဲ့ပါ... ဝင်ခဲ့ပါ... အထဲမှာ နွေးတယ်..."

လီလန်သည် သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်ပြီး အဘိုးအို၊ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် သူ၏ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

မီးဖိုထဲတွင် ထင်းများကို လောင်ကျွမ်းစေလျက် မီးတောက်များမှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေပြီး အပေါ်ရှိ မီးဖိုမှာလည်း ပွက်ပွက်ဆူကာ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ နွေးထွေး၍ ဇိမ်ကျကျ ရှိနေလေသည်။

"အဘိုးဟူ... ထိုင်ပါဦး... ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် ဖျော်ပေးပါ့မယ်..."

"လောစရာမလိုပါဘူး... လောစရာမလိုပါဘူး... ငါတို့ ခဏလောက်ထိုင်ပြီးရင် ပြန်တော့မှာပါ..."

အဘိုးဟူက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးဟူ... အဲဒီကောင်လေးက ခင်ဗျားအိမ်က အဆင့်မြင့် အနောက်ကန် လုံကျင်းလက်ဖက်ခြောက် တစ်ကျင်းကို ခိုးသွားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ကြားထားတယ်... ကျွန်တော် အဲဒါကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်နေတာ..."

ကျန်းဝေမင်သည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ယူထိုင်လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့က အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။

"လီလန်က တကယ့်ကို ရဲတင်းလွန်းတယ်... သူက အဘိုးဟူအိမ်က လက်ဖက်ခြောက်ကောင်း တစ်ကျင်းကို တကယ်ကြီး ခိုးလာခဲ့တာပဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီပဲဖြစ်ရမယ်... သူက တကယ့်ကို သတ္တိရှိတာပဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ကျွမ်းကျင်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ဆိုပေမယ့် သူ့ရဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လုပ်တဲ့ အရည်အချင်းကလည်း မသေးလှဘူးပဲ..."

ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ လီလန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

လီလန်သည် လက်ဖက်ရည်ကရားတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်၍ ရောက်လာပြီး ကျန်းဝေမင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားသည့် ပုံပေါက်နေတော့သည်။

"လက်ဖက်ရည် သောက်ကြရအောင်..."

သူသည် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှစ်ထောင့်စားပွဲပေါ်တွင် ကြွေရည်သုတ်လက်ဖက်ရည်ခွက် လေးခွက်ရှိပြီး ခွက်တိုင်းတွင် မြအဆင်းရှိသော စိမ်းလန်းသည့် လက်ဖက်ခြောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လီလန်သည် လက်ဖက်ရည်ကရားထဲမှ ရေနွေးပူပူများကို ခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ရေနွေးများမှာ လက်ဖက်ခြောက်များပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လက်ဖက်ရည်၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့အသက်များက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ... လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ... အရမ်းကို မွှေးတာပဲ... မင်း အဘိုးဟူအိမ်ကနေ ယူလာတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကောင်း ဖြစ်နေတာကိုး..."

ကျန်းဝေမင်သည် လက်ဖက်ရည်၏ အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ကြည်နူးသာယာစွာဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

လီလန်မှာမူ ပြောစရာစကားမဲ့သွားလေသည်။

အဘိုးဟူသည် သူ၏ မျက်နှာကို တင်းမာထားလျက် ကြံတုတ်ကို မှီကာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလေသည်။

ဤကောင်လေးသည် ငွေမက်ခြင်း၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲခြင်းနှင့် အခြားသူများအပေါ် အခွင့်အရေးယူတတ်ခြင်းတို့မှလွဲ၍ အဘက်ဘက်မှ ကောင်းမွန်နေလေသည်။

ဟူလောင်ပါးသည် ဘေးနားမှနေ၍ လီလန်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ရှိနေလေသည်။

*မင်းက အဲဒီတုန်းက လက်ဖက်ရည်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး တောင်းရမ်းခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ မင်းက ရယ်စရာလူရွှင်တော်ကြီး ဖြစ်နေပြီပဲ*

"အစ်ကိုဟူ.. နောက်ဆိုရင် ဒီကောင်လေးကို သတိထားပြီး အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ထားဦး..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ဟူလောင်ပါးသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လီလန်အပေါ်သို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေလေသည်။

လီလန်မှာ ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။

"ကျွန်တော်က အပြစ်ကင်းပါတယ်... ကျွန်တော်က အဘိုးဟူဆီက ဒီလက်ဖက်ရည်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ငါးဖမ်းပညာရပ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့တာပါ..."

လီလန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူ့ကို "ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လုပ်သူ" ဟု သတ်မှတ်လိုက်မည်ဆိုပါက ရွှမ်းရွှေရွာတွင် သူ မည်သို့ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်တော့မည်နည်း။

"မင်းက တကယ့်ကို အရှက်မရှိတာပဲ..."

"မင်းက ငါ့အဘိုးကို ငါးဖမ်းနည်း သင်ပေးမယ်လို့ အမြဲပြောနေပေမယ့် မင်း တကယ်လုပ်တာကို ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး..."

ဟူလောင်ပါးက ဘေးနားမှနေ၍ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဟိုတစ်နေ့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ငါးမျှားတံ ကျိုးသွားတယ်... အဘိုးဟူ... ကျွန်တော့်ကို ငါးမျှားတံအသစ် တစ်ချောင်းလောက် ပေးနိုင်မလား..."

"ကျွန်တော် ငါးမျှားတံရတာနဲ့ အဘိုးဟူကို အဆင့်မြင့် ငါးဖမ်းနည်း အနည်းငယ်ကို ချက်ချင်း သင်ပေးပါ့မယ်..."

"ထွက်သွားစမ်း... မင်းရဲ့ မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်မှုက ပါတာလင်က တရုတ်တံတိုင်းကြီးထက်တောင် ပိုထူသေးတယ်..."

"ကျွန်တော် ထောက်ခံတယ်..."

ကျန်းဝေမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ထောက်ခံတယ် အပေါင်း တစ်..."

"ထောက်ခံတယ် အပေါင်း နှစ်..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့မှာ ကြက်ကလေးများ ဆန်စပါးကို ကောက်စားနေသကဲ့သို့ သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့..."

လီလန်သည် သက်ပြင်းချကာ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲက ကြိုတင်စွဲမှတ်ထားတဲ့ အစွဲအလမ်းတွေက တကယ့်ကို တောင်ကြီးတစ်တောင်လိုပဲ..."

"ကျွတ်... ကျွတ်... ဒီနေရာမှာတောင် အစွဲအလမ်းတွေကို ဖက်တွယ်ထားတုန်းပဲ..."

ဟူလောင်ပါးက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လူအုပ်စုသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း လီလန် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မြို့ထဲမှ ဝယ်လာခဲ့သော မုန့်များနှင့် မြေပဲများကို စားသုံးနေကြလေသည်။

မြေပဲစေ့များမှာ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း ဧည့်သည်များကို တည်ခင်းဧည့်ခံရာတွင် ရေပန်းစားသော သရေစာတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ငွေအနည်းငယ်သာ ကုန်ကျပြီး ဈေးမကြီးချေ။

ဈေးမကြီးသော်လည်း ဤသရေစာများကို ဝယ်ယူရန်အတွက် လက်မှတ်များ လိုအပ်ပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မြေပဲအတွက် မြေပဲလက်မှတ်များ လိုအပ်ပြီး နေကြာစေ့အတွက် နေကြာစေ့လက်မှတ်များ လိုအပ်လေသည်။

ဤလက်မှတ်များကိုရရှိရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ လီလန်တွင် မြေပဲလက်မှတ်တစ်ကျင်းနှင့် နေကြာစေ့လက်မှတ် နှစ်ကျင်းသာ ရှိပြီး ၎င်းတို့ကို အခြားရွာသားများနှင့် ကောက်နှံလက်မှတ်များ အသုံးပြု၍ လဲလှယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"လီ... မင်းရဲ့ မြေခွေးသားရေကို ထုတ်လာခဲ့စမ်း... ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး..."

ဟူလောင်ပါးသည် နေကြာစေ့များကို ခွာစားရင်း လီလန်အား ပြောလိုက်သည်။

"မြေခွေးသားရေတွေလား... အိုး... ကျွန်တော် သွားယူလိုက်ပါ့မယ်..."

လီလန်သည် အိမ်ထဲမှထွက်၍ ဂိုဒေါင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

မြေခွေးသားရေများကို အခြောက်ခံရန် လိုအပ်သောကြောင့် လီလန်သည် ၎င်းတို့ကို လေဝင်လေထွက်ရှိစေရန် ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

လီလန်သည် မြေခွေးသားရေတစ်ချပ်ကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"အဘိုးဟူ... ဒီသားရေကို ဘယ်လိုထင်လဲ..."

လီလန်သည် သူကိုင်ထားသော မြေခွေးသားရေကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အဘိုးဟူသည် သားရေကို ယူလိုက်ပြီး ချောမွေ့ကာ နူးညံ့နေသော မြေခွေးအမွှေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဟူလောင်ပါး၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပသွားတော့သည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၊ ကျိုးလျဲ့ရှန်းနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများမှာလည်း အံ့သြသွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အတွေ့အကြုံရှိသော မုဆိုးများဖြစ်ကြရာ ဤမြေခွေးသားရေမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ ရှားပါးပြီး ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိသော သားရေဖြစ်ကြောင်း သဘာဝကျကျပင် သိရှိနိုင်ကြလေသည်။

"တိုက်ပွဲက ဘယ်တောင်ပေါ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

အဘိုးဟူက မေးလိုက်သည်။

"မောင်းအာတောင်မှာပါ..."

လီလန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မောင်းအာတောင် ဟုတ်လား... မင်း တစ်ယောက်တည်း မောင်းအာတောင်ကို သွားခဲ့တာလား..."

ဟူလောင်ပါးက မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့မှာလည်း အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ မောင်းအာတောင်မှာ မကြီးမားလှဘဲ အမြင့်ပေ မီတာ တစ်ထောင်အောက်သာ ရှိလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မောင်းအာတောင်သည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ကျက်စားရာ ရှင်းအန်းလင်တောင်တန်းငယ်နှင့် နီးကပ်လျက်ရှိပြီး အရှေ့ဖျားကျားသစ်များရှိရာ နယ်မြေတွင် တည်ရှိလေသည်။ ထို့ပြင် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများကိုလည်း မကြာခဏ တွေ့ရတတ်လေသည်။

အဘိုးဟူသည်လည်း လီလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လီလန်သည် ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းက တကယ့်ကို သတ္တိရှိတာပဲ... မင်း တစ်ယောက်တည်း မောင်းအာတောင်ကို သွားရဲတယ်ပေါ့လေ..."

ဟူလောင်ပါးက အံ့အားသင့်တကြီးဖြင့် အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီလန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဟူလောင်ပါးက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်နေရသနည်း။ မောင်းအာတောင်သို့ တစ်ခေါက်သွားခြင်းမျှသာဖြစ်ပြီး မည်သို့သော ကြီးမားသည့် ကိစ္စဖြစ်နေ၍နည်း။

"မင်း မသိဘူးလား..."

"ကျွန်တော် မသိဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီလန်က ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ငါတို့ စန်းဟော့ရွာက ကောင်လေးသုံးယောက် မောင်းအာတောင်မှာ ယုန်သွားပစ်ကြတယ်... သူတို့ တောင်ပေါ်မှာ ကျားသစ်တစ်ကောင်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ကြတာ... ကောင်လေးတစ်ယောက်က ထွက်ပြေးရင်းနဲ့ တခြားသူတွေနဲ့ လူစုကွဲသွားပြီး ကျားသစ်ရဲ့ လည်ပင်းကိုက်တာ ခံလိုက်ရတယ်... ငါတို့ တောင်ပေါ်ကို တက်သွားပြီး သူ့ကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာ သူ့ခေါင်း တစ်ဝက်ပဲ ကျန်တော့တယ်..."

ဟူလောင်ပါးသည် အံ့သြတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

"ဒါက..."

လီလန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးခဲသွားတော့သည်။

ဟူလောင်ပါး ရည်ညွှန်းသော ကျားသစ်ဆိုသည်မှာ အရှေ့ဖျားကျားသစ်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ဤသားရဲမှာ တောင်တန်းများပေါ်တွင် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများပြီးလျှင် ဒုတိယမြောက် အကြီးဆုံး ကြောင်မျိုးရင်းဝင် တိရစ္ဆာန်ဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ရှိမှု အဆင့်သတ်မှတ်ချက်အရဆိုလျှင် ထိပ်တန်းသုံးကောင်စာရင်းဝင် ဖြစ်လေသည်။

လီလန်မှာ တုန်လှုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မောင်းအာတောင်တွင် အရှေ့ဖျားကျားသစ် တကယ်ပင် ရှိနေခဲ့သည်တကား။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ကံကောင်းခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်တွင် ၎င်းတို့နှင့် ထိပ်တိုက်မတွေ့ခဲ့ချေ။

အကယ်၍ သင်သည် ၎င်းတို့နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့မည်ဆိုပါက ဟေးလုံ သို့မဟုတ် ပိုင်လုံကို ခေါ်ဆောင်မသွားဘဲ အမဲလိုက်သေနတ် တစ်လက်သာ ပါရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုအရှေ့ဖျားကျားသစ်က သင့်အား မျက်စိကျသွားသည်နှင့် သင်သည် အဆုံးသတ်သွားမည်သာဖြစ်သည်။

အရှေ့ဖျားကျားသစ်များသည် အလွန်မြန်ဆန်ပြီး လည်မျိုကို ကိုက်ဖြတ်ရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်ကြလေသည်။ အကယ်၍ တောင်ပေါ်တွင် ၎င်းတို့နှင့် သင် ကြုံတွေ့ရပါက ၎င်းတို့သည် သင့်အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လာပြီး လည်ပင်းကျိုးသွားစေရန် လုံလောက်သည့် သူတို့၏ အစွယ်များဖြင့် သင့်လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်ကြလိမ့်မည်သာ ဖြစ်သည်။

"အဲဒီမြေခွေးဖြူတွေက တောင်အောက်ကို ဆင်းလာတဲ့အချိန်မှာ တောင်ခြေမှာပဲ အမဲလိုက်ကြတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ တောင်ပေါ်မှာ ကျားသစ်တစ်ကောင်နဲ့ ကြုံခဲ့ရပုံပဲ..."

ဆောင်းရာသီတွင်ပင် အရှေ့ဖျားကျားသစ်သည် အမဲလိုက်လေ့ရှိပြီး အထူးသဖြင့် တောင်ပေါ်တွင် အစာရေစာ ရှားပါးကာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေချိန်မျိုး၌ ၎င်းတို့သည် လူများကိုပင် တိုက်ခိုက်တတ်ကြလေသည်။

"မင်း ကံကောင်းတယ် ကောင်လေး... ကျားသစ်တစ်ကောင်နဲ့ မတွေ့ခဲ့တာကိုက မင်း ကံကောင်းခဲ့တာပဲ... အကယ်လို့ မင်းသာ တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွတ်... ကျွတ်..."

"နောက်တစ်ခေါက် သွားရင် ပိုင်လုံနဲ့ ဟေးလုံကို ခေါ်သွားမှ ရတော့မယ်ထင်တယ်..."

လီလန်က သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခေါက်ရှိဦးမယ် ဟုတ်လား..."

"နေပါဦး... မင်းက မောင်းအာတောင်ကို သွားဖို့ စီစဉ်နေတာလား..."