အခန်း ၂၃၅

အခန်း (၂၃၅) ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိ မီးမြေခွေးသားရေနှင့် မြေခွေးဖြူသားရေ၊ တစ်ချပ်ကို ဆယ့်ရှစ်ယွမ်

"အခု ကျွန်တော်က အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်နေပြီဆိုတော့ မိသားစုကို ရှာဖွေကျွေးမွေးပြီး တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ရမှာပဲ..."

"ဒါ့အပြင် ရဲရင့်သူကို ကံတရားက မျက်နှာသာပေးတတ်တယ်... မောင်းအာတောင်မှာ တောရိုင်းမြေခွေးတွေရှိပြီး သူတို့ရဲ့သားရေတွေက တန်ဖိုးရှိတယ်... နွေဦးရောက်ရင် သေချာပေါက် ထပ်သွားမှာပဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ အတွေးများကို ဝေမျှလိုက်သည်။

မောင်းအာတောင်ခြေရှိ ဟွမ်တာ့ရှန်းဂူတွင် တောရိုင်းမြေခွေး ငါးကောင်ကို တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း တောင်ပေါ်တွင် ဤထက်ပိုများနေမည်မှာ သေချာလှသည်။

အနီးနားရှိ တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် မြေခွေးများကို တွေ့ရခဲ၏။ မုဆိုးများသည် ကံကောင်းလျှင် တစ်နှစ်ကို နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ်ခန့် တွေ့ရနိုင်သော်လည်း သို့မဟုတ်ပါက မြေခွေးအမွှေးတစ်ပင်ကိုပင် တွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

မုဆိုးများ မြေခွေးများကို လိုက်လံရှာဖွေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ မြေခွေးသားရေများက တန်ဖိုးရှိသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

မြေခွေးသားရေများကို အမဲလိုက်၍ ငွေကြေးအတွက် ရောင်းချနိုင်ရန် မုဆိုးများသည် သဘာဝကျကျပင် ထိုဒေသသို့ အုပ်စုလိုက်လာရောက်ကာ အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ကြလေသည်။

လီလန်တွင် ရှာဖွေကျွေးမွေးရမည့် မိသားစု ရှိနေသေးပြီး နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် သူ၏ အိမ်ဟောင်းကို ပြုပြင်မွမ်းမံလိုသဖြင့် မောင်းအာတောင်သို့ သေချာပေါက် သွားရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ခြင်းမှာ မွေးရာပါ အန္တရာယ်ရှိလှ၏။ တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းမှာ အန္တရာယ်များပြီး လမ်းပျောက်လွယ်ကာ သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကြောက်နေမယ်ဆိုရင် ဘာလို့ တောရိုင်းမုဆိုး လုပ်နေဦးမှာလဲ..."

"လီ... မင်းက တောင်ပေါ်တက်ရင် လူသားစားကျားသစ်တွေနဲ့ တွေ့မှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

ဟူလောင်ပါးက အံ့ဩတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မကြောက်ပါဘူး... အဆိုးဆုံးကတော့ ခေါင်းကို သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရတာပါပဲ..."

လီလန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်းက သတ္တိရှိတာပဲ..."

ဟူလောင်ပါးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ရှန်း နှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့ကလည်း လီလန်၏ သတ္တိကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ကြသည်။

သက်သက်မဲ့ ရဲရင့်မှုအရဆိုလျှင် လီလန်က သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးထက် အများကြီး သာလွန်နေသည်။

လူတစ်ယောက်တည်း တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်ရဲသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ မလုပ်နိုင်ကြပေ။ သူတို့တွင် ထိုသို့သော သတ္တိမျိုး မရှိကြချေ။

တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ရန် သွားသည့်အခါ ယေဘုယျအားဖြင့် အနည်းဆုံး လူဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ခေါ်သွားမှသာ သွားရဲကြသည်။

တစ်ယောက်တည်း တောင်ပေါ်သို့ စွန့်စားသွားခြင်းမှာ အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။ အကယ်၍ ဝက်ဝံနှင့်တွေ့လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ အရှေ့ဖျားကျားသစ်နှင့်တွေ့လျှင် သူတို့ ပြန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝက်ဝံ သို့မဟုတ် အရှေ့ဖျားကျားသစ်တို့နှင့် မတွေ့လျှင်ပင် တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းသည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားပြီး သစ်တောများ ထူထပ်ကာ လူများကို လမ်းပျောက်ရန် လွယ်ကူစေသည်။ အတွေ့အကြုံရှိသော မုဆိုးများပင်လျှင် တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းအတွင်း လမ်းပျောက်သွားနိုင်သည်။

တောင်ပေါ်တွင် လမ်းပျောက်သွားပါက သေမည့်အချိန်ကို စောင့်နေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

လူတစ်စု တောင်ပေါ်သို့ သွားသည့်အခါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်နိုင်ပြီး လမ်းပျောက်သွားလျှင်ပင် အထိတ်တလန့် ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

တစ်ယောက်တည်းလား... ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့ကတော့ ဝံ့ရဲမည်မဟုတ်ပေ။

"ဦးလေးဟူ... လူသားစား အရှေ့ဖျားကျားသစ်ကို တွေ့ပြီလား..."

လီလန်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲတစ်ကောင်က လူသား၏ အသားကို မြည်းစမ်းဖူးသွားပါက ၎င်းသည် အန္တရာယ်ရှိသော အရာတစ်ခု၊ အချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံး ဖြစ်လာပြီး အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့သို့မဟုတ်ပါက ပထမတစ်ယောက်ကို အမဲလိုက်နိုင်လျှင် ဒုတိယတစ်ယောက်ကိုလည်း တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤကျားသစ်ကို တောင်ပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့ခြင်းမှာ အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေမည်သာဖြစ်၏။

"မောင်းအာတောင်က အရမ်းကြီးတာပဲ... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ... ငါတို့ စန်းဟော့ရွာက မုဆိုးတွေအားလုံးကို ခေါ်လိုက်ရင်တောင် ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဟူလောင်ပါးက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နှမြောစရာပဲ... လူသားစားထားတဲ့ ကျားသစ်ကို ဆက်ထားလို့ မရဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... နှစ်သစ်ကူးအချိန်မှာ လူသားစားတဲ့ သားရဲတွေအကြောင်း မပြောကြရအောင်..."

တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လောင်ဟူက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ စကားဝိုင်းကို ဖြတ်လိုက်သည်။

"လီ... မင်းရဲ့ မြေခွေးသားရေက အရမ်းကောင်းတယ်... ထိပ်တန်းအရည်အသွေးပဲ... အရောင်က စစ်မှန်ပြီး အရည်အသွေးကလည်း အထူးကောင်းမွန်တယ်... ဆိုဗီယက်ယူနီယံက ရုရှားအမျိုးသမီးတွေက ခုလိုသားရေမျိုးကို အကြိုက်ဆုံးပဲ..."

လောင်ဟူသည် လီလန်၏ သားရေအပေါ် မှတ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချီးကျူးလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါတစ်ခုတည်းလား... နောက်ထပ် ရှိသေးလား..."

လောင်ဟူက မေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် လေးခု ရှိသေးတယ်... ဂိုဒေါင်ထဲမှာ အခြောက်ခံထားတယ်..."

လီလန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟူလောင်ပါး... သားရေတွေ သွားယူချေ..."

ထို့နောက် ဟူလောင်ပါးသည် ဧည့်ခန်းမကြီးထဲမှ ထွက်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် မြေခွေးသားရေ အချို့ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာလေသည်။

"မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး... မြေခွေးသားရေလည်း ပါတာပဲ... အခြေအနေလည်း ကောင်းတယ်..."

လောင်ဟူက ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လီ... မင်းရဲ့ သားရေ ငါးချပ်လုံးကို ငါယူမယ်..."

လောင်ဟူသည် ဟူလောင်ပါးကို သားရေများ သိမ်းဆည်းခိုင်းလိုက်သည်။

"လောင်ဟူ... ခင်ဗျားက ဒီမြေခွေးသားရေတွေ အကုန်လုံးကို မျက်စိကျနေတာလား..."

လီလန်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် လက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

အဘိုးဟူသည် ထိုကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"လီ... ငါ မင်းကို သတိပေးမယ်... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကလို ဈေးကြီးမတောင်းနဲ့..."

"ကျွန်တော် မဝံ့ရဲပါဘူး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဈေးကြီး ဆက်တောင်းနေရက်မှာလဲ... ခင်ဗျားလည်း စီးပွားရေးလုပ်ပြီး ငွေရှာရဦးမယ်လေ... ခင်ဗျားကို အများကြီး အရှုံးခံခိုင်းလို့ မရပါဘူး..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း နှင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်းတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက လောင်ဟူကို ဈေးတင်ပြောခဲ့တာလား။ လောင်ဟူ၏ လေသံကို နားထောင်ကြည့်ရသလောက် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၏ ခေါင်းပုံဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပုံပေါ်သည်။

"ဒါက..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပဲ..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တကယ်ပါပဲ... သူက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်းကလည်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။

လောင်ဟူသည် နိုင်ငံရပ်ခြားအထိ စီးပွားရေးချဲ့ထွင်ထားသော စီးပွားရေးသမားကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ မြို့တော်စီးပွားရေးဗျူရိုမှ ညွှန်ကြားရေးမှူးပင်လျှင် သူနှင့်ပတ်သက်လျှင် သတိထားရလေသည်။

ထိုမျှဩဇာကြီးမားသူတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ဈေးကြီးတောင်းရဲရန်အတွက် လီလန်တွင် ကြီးမားသော သတ္တိရှိရန် လိုအပ်လှသည်။

သို့သော်လည်း ဤအရာက လောင်ဟူသည် လီလန်အပေါ် အလိုလိုက်ကြောင်း အခြားရှုထောင့်တစ်ခုမှ သက်သေပြနေလေသည်။

ထို့သို့မဟုတ်ဘဲ အခြား ခေါင်းမာသူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် လောင်ဟူသည် သူနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"ဒါမျိုးမှပေါ့... မင်းမှာ လိပ်ပြာသန့်မှုလေး ရှိသေးတာပဲ..."

လောင်ဟူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သားရေတစ်ချပ်ကို ဆယ့်ငါးယွမ်... ငါးချပ်ဆိုတော့ မင်းအတွက် ခုနစ်ဆယ့်ငါးယွမ် ကျမယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

"နည်းလွန်းပါတယ်... နည်းနည်းလောက် ထပ်တိုးပေးပါဦး... ကျွန်တော် တောင်ပေါ်တက်ရတာ မလွယ်ဘူးလေ..."

"ဒါဆို နောက်ထပ် ဆယ်ယွမ် ထပ်တိုးပေးမယ်... မင်းကို ရှစ်ဆယ့်ငါးယွမ် ပေးမယ်..."

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အမွှေးဖြူဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့ သားရေတောင် နှစ်ဆယ်ယွမ်ရတယ်လေ... ဒါက မြေခွေးသားရေဖြစ်ပေမယ့် အရည်အသွေးက မဆိုးပါဘူး..."

"..."

"တစ်ချပ်ကို ဆယ့်ရှစ်ယွမ်ပဲ... မင်း မရောင်းချင်ရင်လည်း ထားလိုက်တော့..."

"သဘောတူတယ်..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လီလန်က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်လေသည်။

အရာရာတိုင်းကို သုံးကြိမ်ထက် ပိုမလုပ်သင့်ပေ။ အချိန်တန်လျှင် ရပ်တန့်ရမည်ကို သိထားရမည်ဖြစ်သည်။

"မင်းလို ကောင်စုတ်လေးကတော့..."

လောင်ဟူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မြေခွေးသားရေ ဈေးများ ထပ်တက်သွားသည်ကို သူသိသော်လည်း လီလန်နှင့်ပတ်သက်၍ သူ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤကောင်လေးက အရမ်းကောက်ကျစ်ပြီး လှည့်စားဖို့ မလွယ်ပေ။

အဘိုးဟူမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ လီလန်က အသက် နှစ်ဆယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဘာကြောင့် ဤမျှလောက်ပင် သိနေရတာလဲ။

"လောင်ပါး... ပိုက်ဆံရှင်းလိုက်..."

ထို့နောက် ဟူလောင်ပါးသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆယ်ယွမ်တန် ကိုးရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

တစ်ချပ်ကို ဆယ့်ရှစ်ယွမ်နှုန်းဖြင့် ငါးချပ်ဆိုလျှင် ယွမ်ကိုးဆယ် ဖြစ်သည်။

အတိအကျပင် ငွေစက္ကူကြီး ကိုးရွက် ဖြစ်၏။

"လီ... ယွမ်ကိုးဆယ်... ရေတွက်ကြည့်လိုက်ဦး..."

ဟူလောင်ပါးက သားရေအတွက် ငွေများကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက ပိုက်ဆံတွေတောင် ယူလာသေးတယ်... ဒီနေ့ အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပြီး လာခဲ့တာပဲ..."

လီလန်သက လောင်ဟူကို ပြုံးစိစိဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ဘယ်သူက ဤလောက်များသည့် ပိုက်ဆံတွေကို ကိုယ်နှင့်အတူ မည်သူကသယ်မည်နည်း။

ဆယ်ယွမ်တန် ကိုးရွက်ကို တစ်ထိုင်တည်း ထုတ်ပေးနိုင်သည်ဆိုကတည်းက သူ့ထံတွင် နောက်ထပ် အများအပြား ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ယွမ်တစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်ရာခန့် ယူလာခြင်းက နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စီးပွားရေးခရီးစဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေလေပြီ။

ဤအဘိုးကြီးက သူ၏ မြေခွေးသားရေ ငါးချပ်ကို မျက်စိကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်လောက်သည်။

နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဟန်ပြသက်သက်သာဖြစ်ပြီး တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ သားရေဝယ်ရန်နှင့် စီးပွားရေးလုပ်ရန်ပင် ဖြစ်၏။

"မင်းလို ကောင်လေးဆီကနေ ငါ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးဆိုတာ သိပါတယ်..."

"နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ငါ ဆိုဗီယက်ယူနီယံကိုသွားမှာ... အခု မင်းဆီက သားရေအချို့ပဲ လိုတော့တာလေ..."

လောင်ဟူသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။