အခန်း ၂၃၆

အခန်း (၂၃၆) အဆင့် ၅ လျှို့ဝှက်သေတ္တာ - အဆင့်မြင့် ဟင်းချက်ပညာရပ်ကို ဖွင့်လှစ်ခြင်း၊ စီချွမ်းဟင်းလျာရှစ်မျိုး

"နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ အဘိုးဟူက ဆိုဗီယက်ယူနီယံကို သွားမှာလား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဦးလေးက မော်စကိုက လူတွေနဲ့ စီးပွားရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးစရာရှိလို့လေ..."

ဟူလောင်ပါးသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလေသည်။

ဆိုဗီယက်ယူနီယံရှိ ရာသီဥတုအခြေအနေမှာ အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားသဖြင့် တိရစ္ဆာန်သားရေများနှင့် ကျောက်မီးသွေးလိုအပ်ချက် အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် ဟူရွှယ်ယန်ကဲ့သို့သော ကုန်သည်များ ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါ နိုင်ငံတော်တွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်း စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်ခြင်းကို မှောင်ခိုလုပ်ငန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ တားမြစ်ထားသော စည်းမျဉ်းများ ရှိလေသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အာဏာ သို့မဟုတ် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုမရှိသော သာမန်လူများအတွက်သာ အကျုံးဝင်၏။

အဘိုးအိုသည် ရုရှားလူမျိုးများနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ရန်အတွက် အထက်အောက် လူအားလုံးကို လာဘ်ထိုးထားပြီး ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်က သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေလေသည်။

အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုတွင် အဘိုးအိုကဲ့သို့သော ကုန်သည်များ မနည်းမနော ရှိနေသည်မှာ သေချာလှ၏။

အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုဆိုသည်မှာ ကျယ်ပြန့်သော ဒေသကြီးဖြစ်ပြီး ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းများသာမက တာ့ရှင်းအန်းလင်တောင်တန်းကြီးနှင့် ရှင်းအန်းလင်တောင်တန်းငယ်တို့လည်းရှိကာ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ပေါများလှသဖြင့် သားရေအရောင်းအဝယ်လုပ်သော ပါးနပ်သည့်လူများ မရှားပါးသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်လေသည်။

မုဆိုးများသည် တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးများတွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ကြပြီး တောင်ကုန်းများနှင့် မြစ်များကိုသာ အားကိုး၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြသည်။ သူတို့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရှာဖွေနိုင်သည့် ငွေပမာဏမှာ အကန့်အသတ်ရှိပြီး မျက်နှာကြက်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

ငွေရှာရန် အစစ်အမှန်နည်းလမ်းမှာ သတင်းအချက်အလက် မညီမျှမှုမှတစ်ဆင့် အမြဲတမ်း လာလေသည်။ ၎င်းမှာ ပွဲစားများမှတစ်ဆင့် ဈေးနှိမ်ဝယ်ကာ ဈေးတင်ရောင်းခြင်း၊ နှစ်ဖက်ကြားတွင် အရောင်းအဝယ်လုပ်ခြင်းနှင့် နိုင်ငံခြားငွေလဲလှယ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ငွေရှာခြင်းပင်ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့်ပင် အစိုးရသည် အဘိုးဟူကဲ့သို့သော ကုန်သည်များကို ခွင့်ပြုချက်ပေးထားပြီး သူတို့၏ စီးပွားရေးကို လုံးဝဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမရှိဘဲ အကူအညီနှင့် ထောက်ပံ့မှုများပင် ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်၊ နိုင်ငံတော်တွင် နိုင်ငံခြားငွေ လိုအပ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ယခုအခါ နိုင်ငံတော်မှာ အလွန်တရာ ဆင်းရဲမွဲတေနေပြီး ကိုယ်တိုင်တိုက်လေယာဉ်များ တည်ဆောက်ရန် အရင်းအမြစ်များမရှိသဖြင့် အခြားသူများထံမှ ဝယ်ယူရလောက်အောင် ဆင်းရဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးဟူသည် နိုင်ငံခြားငွေရှာရန် ရုရှားသို့ သွားခဲ့သည်။ အခြားတစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် သူသည် နိုင်ငံတော် ကြီးမြတ်စွာ ပြန်လည်နိုးထလာစေရန် ပါဝင်ကူညီနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"လီလန်... ဘယ်လိုလဲ... မင်းလည်း ငါနဲ့ စီးပွားရေး တွဲလုပ်ချင်လို့လား..."

အဘိုးအိုသည် လီလန်ကို မျက်စိမှိတ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေမင်သည်လည်း သူ၏တူကို မျက်စိမှိတ်၍ ကြည့်လိုက်၏။

အဘိုးဟူဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ သူသည် စန်းဟော့ရွာတွင် အချမ်းသာဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ ဆိုဗီယက်ယူနီယံအထိ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ ချဲ့ထွင်ထားသော စီးပွားရေးသမားကြီး တစ်ဦးပင်။

သူနှင့်အတူ ကုန်သွယ်မှုလုပ်ကာ နိုင်ငံခြားငွေရှာခြင်းက အမဲလိုက်ခြင်းထက် များစွာ အလားအလာ ပိုကောင်းလေသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းဝေမင်သည်ပင် လီလန်ကို အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်နေမိသည်။

"ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ... ငါက ဝယ်ယူရေးဌာနရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်လာဖို့ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ခဲ့ရပေမယ့် သူကတော့ အိမ်မှာ ထိုင်နေရင်းနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က သူ့အိမ်တံခါးဝကို ရောက်လာခဲ့တယ်... တကယ့်ကို အားကျစရာကောင်းလိုက်တာ..."

အဘိုးဟူနှင့် စီးပွားရေး တွဲလုပ်ခွင့်ရခြင်းမှာ ကြီးမားသော ဂုဏ်ကျက်သရေတစ်ရပ်ဖြစ်၏။ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာသင်ယူသရွေ့ အဆုံးတွင် အောင်မြင်လာပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝကာ ဩဇာအာဏာရှိသူ ဖြစ်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ထက်ပင်... နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံ၏ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးတာဝန်ခံဖြစ်သော သူ့ထက်ပင် ပို၍ ခရီးရောက်နိုင်သေးသည်။

"အဘိုးဟူက လီလန်ကို စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ခေါ်သွားမလို့လား..."

အဘိုးဟူက နောက်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းဆောင်ရှန်း၊ ကျိုးလျဲ့ရှန်းနှင့် အခြားသော တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တို့သည် သူတို့၏ စကားများထဲမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘိုးဟူသည် လီလန်ကို သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းထဲသို့ ခေါ်သွင်းရန် စိတ်ဝင်စားနေခြင်းဖြစ်၏။

"ဝိုး... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ကံကောင်းခြင်းငါးလေးလား... သူ့ကံကြမ္မာကတော့ ယှဉ်လို့မရနိုင်ဘူးပဲ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်းသည် လီလန်ကို တောင့်တသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကံသက်သက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းတယ်လေ... အဘိုးဟူက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ စီးပွားရေးအရည်အချင်းကို တွေ့သွားတာ ဖြစ်မယ်..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် ကျိုးလျဲ့ရှန်း၏ အမြင်ကို သဘောမတူဘဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ကံဆိုသည်မှာ ကိတ်မုန့်ပေါ်မှ ထိပ်ပိုင်းလေးသာဖြစ်ပြီး လူတစ်ဦးအတွက် တကယ်အရေးကြီးသည်မှာ သူတို့၏ အရည်အချင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အဘိုးဟူက တိရစ္ဆာန်သားရေတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လီလန်နဲ့ အရောင်းအဝယ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဒီအကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးအရည်အချင်းကို တွေ့သွားတာ ဖြစ်ရမယ်..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းက လီလန်ကိုကြည့်ကာ တွေးတွေးဆဆဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း မနာလိုမှုများ ရှိနေလေသည်။

အဘိုးဟူ၏ အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ နိုင်ငံခြားငွေရှာရန် သူ့နောက်သို့လိုက်၍ ပြည်ပတွင် စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းဖြင့် ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ညတွင်းချင်းပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝလာနိုင်ပေသည်။

အဘိုးအို၏ စကားကို ကြားသောအခါ လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

လီလန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကိုမြင်လျှင် ဘေးတွင်ရပ်နေသော လီတာ့ဟိုင်သည် လီလန်ကို အသည်းအသန် မျက်စိမှိတ်ပြကာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"အဘိုးဟူက မင်းကို စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ခေါ်နေတာလေ... မြန်မြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်စမ်းပါ... ဘာတွေ တုံ့ဆိုင်းနေတာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်၏ အမြင်တွင် အဘိုးဟူကဲ့သို့သော ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦးနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းက ဤတောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတွင် နေထိုင်ကာ အမဲလိုက်နေခြင်းထက် များစွာ သာလွန်လေသည်။

တစ်သက်လုံး အမဲလိုက်နေလျှင်ပင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်လာနိုင်သည်မှာ မုဆိုးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံးအခြေအနေတွင်ပင် ဝင်ငွေအနည်းငယ်သာ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

အဘိုးဟူနှင့်အတူ အပြင်ထွက်၍ စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းမှာ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသော အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်၏။ ငွေရှာနိုင်ရုံသာမက မျက်စိပွင့်နားပွင့်လည်း ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

အနာဂတ်တွင် မိမိတို့ တောင်တန်းများပေါ်မှ ထွက်ခွာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ တောင်တန်းများထဲတွင် ပိတ်မိကာ အရိုးကြေမတတ် အမဲလိုက်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ တစ်သက်လုံး ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားနေစရာ မလိုတော့ပြီ။

"အဘိုးဟူ... ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း မေးကြည့်တာပါ..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ဤတုံ့ပြန်မှုမှာ အဘိုးဟူ၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူနိုင်လေသည်။

ညီမငယ်နှစ်ယောက်မှာ ငယ်ရွယ်သေးပြီး သူ၏အဖေတွင်လည်း ခါးဒဏ်ရာရှိနေသည်။ သူက အဘိုးဟူနှင့်အတူ စီးပွားရေးလုပ်ရန် အိမ်မှထွက်သွားလျှင် သူတို့ကို မည်သူက စောင့်ရှောက်မည်နည်း။

ထို့အပြင် လီလန်တွင် ယခုအခါ နေ့စဉ်လျှို့ဝှက်သေတ္တာဖွင့်စနစ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူသည် အပြင်ထွက်၍ စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းထက် ဝင်ငွေလျော့နည်းမည် မဟုတ်ပေ။

အိမ်တွင် အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် လယ်လုပ်ခြင်းဖြင့် ငွေအများကြီးရှာနိုင်နေလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် အပြင်ထွက်၍ ချမ်းသာအောင် လုပ်ရမည်နည်း။

"မင်းက တော်တော် မိဘကျေးဇူးသိတဲ့ ကောင်လေးပဲ..."

အဘိုးဟူသည် လီတာ့ဟိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လီလန် ငြင်းပယ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

"မလောပါဘူး... သေချာစဉ်းစားပါ... ဒီလောက်မြန်မြန် သဘောတူစရာ မလိုပါဘူး..."

အဘိုးအိုက သူ၏မုတ်ဆိတ်မွေးများကို သပ်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လီလန်နှင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အရောင်းအဝယ် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ပထမအကြိမ်က လုံမင်မြစ်မှ ရေချိုငါးများအတွက်၊ ဒုတိယအကြိမ်က ချောင်တျန်းကျီတောင်မှ ဝံပုလွေသားရေများအတွက်နှင့် တတိယအကြိမ်မှာ မောင်အားတောင်မှ မြေခွေးနှင့် မြေခွေးဖြူသားရေများအတွက် ဖြစ်၏။

ဤအကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဆုံပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် လီလန်မှာ အရှုံးခံမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း၊ သူသည် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ကာ လှည့်စားမှုများကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ကောင်းမွန်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး၏ အရည်အချင်းများ ရှိကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အရည်အချင်းများဖြင့် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းတွင် နေထိုင်ကာ အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် အဘယ်ကြောင့် အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ရမည်နည်း။

နိုင်ငံတော်အတွက် နိုင်ငံခြားငွေရှာရန် တိရစ္ဆာန်သားရေများကို အပြင်ထွက်၍ အဘယ်ကြောင့် အရောင်းအဝယ် မလုပ်ရမည်နည်း။

ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၊ ဩဇာအာဏာနှင့် ကျော်ကြားမှုတို့ကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် လီလန်တွင် မိသားစုရှိနေပြီး ထွက်ခွာ၍ မရနိုင်ကြောင်းကိုလည်း အဘိုးအို သိထားသဖြင့် သူ့ကို စီးပွားရေးလုပ်ရန် ခေါ်သွားနိုင်ဖို့ရာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း နားလည်ထား၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အဘိုးအိုသည် အလျင်စလို မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ကောင်းမွန်သောအရာများက အချိန်ယူရသဖြင့် သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

လီလန် ငြင်းပယ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လီတာ့ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လီလန် အဘယ်ကြောင့် ငြင်းပယ်သည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိ၏။ ထိုကောင်လေးမှာ မိဘကျေးဇူးသိတတ်ပြီး ရွှမ်းရွှေရွာမှ ထွက်သွားပါက သူ၏မိသားစုကို စောင့်ရှောက်မည့်သူ မရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟူး... လီလန်ကို ဆွဲချမိတာ ငါ့အမှားပါပဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ကောင်းပြီ... လောင်ဟူ... ငါတို့ သွားသင့်ပြီ..."

အဘိုးဟူသည် သူ၏ ကြွေလက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ချထားကာ ဟူလောင်ပါး ကမ်းပေးသော တုတ်ကောက်ကို ယူလိုက်သည်။

အဘိုးဟူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝေမင်၊ ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် သူတို့အဖွဲ့သည်လည်း အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ရန် ထရပ်လိုက်ကြသည်။

"အဘိုးဟူ... ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကနေ လာရတာ... ခဏလောက် ထပ်နေပါဦးလား... လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး မြေပဲလေး ဘာလေး စားပါဦး..."

လီတာ့ဟိုင်က နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"လက်ဖက်ရည် မသောက်တော့ပါဘူး... နောက်တစ်ခါမှပဲ သောက်တော့မယ်..."

အဘိုးအိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

သူ ယနေ့ လာရောက်ရသည့် အကြောင်းရင်း နှစ်ခုရှိလေသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ လီလန်ကို နှစ်သစ်ကူး ဆုတောင်းပေးရန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုမှာ လီလန်ပိုင်ဆိုင်သော မြေခွေးသားရေ ငါးခုကို ရယူရန် ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံးအချက်က အဓိကအကြောင်းရင်းဖြစ်ပြီး နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ခြင်းက ဘေးထွက်ရလဒ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

"အဘိုးဟူ... နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်နေပြီလေ... ထမင်းစားသွားပါဦးလား..."

လီလန် စကားပြောအပြီးတွင် ရင်းနှီးနေသော အသိပေးသံတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

[ဒင်... ယနေ့အတွက် လျှို့ဝှက်သေတ္တာ အသစ်ထွက်ရှိပါပြီ…]

[လက်ရှိ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ်- ၈၇၃၆ မှတ်]

လီလန်သည် သူ၏ လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ နာရီလက်တံသည် အာရပ်ကိန်းဂဏန်း "၁၂" သို့ ညွှန်ပြနေသည်။

၁၂ နာရီဆိုသည်မှာ လျှို့ဝှက်သေတ္တာများ အသစ်ပြန်လည်ထွက်ရှိသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်၏။

ဤအီလက်ထရောနစ်အသံကို သူသာလျှင် ကြားနိုင်ပြီး လီလန်က တွေးတောလိုက်သည်။

"အမှတ် ၈၇၃၆ ဟုတ်လား... အဆင့် ၅ လျှို့ဝှက်သေတ္တာအတွက် လုံလောက်နေတာပဲ..."

လီလန်သည် လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။

"အဆင့် ၅ လျှို့ဝှက်သေတ္တာနဲ့ လဲလှယ်မယ်..."

[အဆင့် ၅ လျှို့ဝှက်သေတ္တာအား အောင်မြင်စွာ လဲလှယ်ပြီးပါပြီ…]

[အမှတ် ၈၀၀၀ နှုတ်ယူပြီးနောက် ပိုင်ရှင်၏ ကျန်ရှိသော "နှစ်သက်ခြင်းအမှတ်" - ၇၃၆ မှတ်]

[လျှို့ဝှက်သေတ္တာအား ဖွင့်နေပါသည်…]

[အောင်မြင်စွာ ဖွင့်လှစ်ပြီးပါပြီ…]

[ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်... လျှို့ဝှက်သေတ္တာကို ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် အောက်ပါကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည်ကို ရရှိပါသည် - အဆင့်မြင့် ဟင်းချက်ပညာရပ် (စီချွမ်း ဟင်းလျာရှစ်မျိုး)]

[ပစ္စည်းများ - ဆန် ၁၀ ကျင်း၊ မုန်ညင်းဆီ ၅ လီတာ၊ ကြက်ပေါက် ၁၀ ကောင်]