အခန်း ၂၃၇

အခန်း (၂၃၇) အဘိုးဟူ : မင်းလိုကောင်လေးက အမဲလိုက်တာအပြင် စီချွမ်းဟင်းပါ ချက်တတ်သေးတာလား

"ဟင်းချက်ပညာရပ်လား..."

လီလန်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားလေသည်။

ဤအဆင့် ၅ လျှို့ဝှက်သေတ္တာက အဆင့်မြင့် ဟင်းချက်ပညာရပ်တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ပေးစွမ်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာ တရုတ်နိုင်ငံ၏ အဓိက ဟင်းလျာကြီးရှစ်မျိုးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော စီချွမ်းဟင်းလျာပင် ဖြစ်နေလေသည်။

"အဆင့်မြင့် ဟင်းချက်ပညာရပ်တဲ့... အဲဒီအထက်မှာက ထိပ်တန်းအဆင့် ရှိသေးတယ်... ထိပ်တန်းအဆင့်ဆိုတာ အဋ္ဌမအဆင့် လက်မှုပညာရှင်နဲ့ ညီမျှတာပဲ..."

ယနေ့ခေတ်တွင် စားဖိုမှူးများသည်လည်း စက်ရုံအလုပ်သမားများကဲ့သို့ပင် နည်းပညာအင်ဂျင်နီယာများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး သူတို့၏ အလုပ်အဆင့်အလိုက် လစာပေးချေခြင်း ခံရလေသည်။

အဆင့်တစ် အလုပ်သမားများသည် အဆင့်တစ် လစာကို ရရှိပြီး အဆင့်နှစ် အလုပ်သမားများသည် အဆင့်နှစ် လစာကို ရရှိကာ အဆင့်ရှစ် အလုပ်သမားများသည် အဆင့်ရှစ် လစာကို ရရှိကြသည်။

စားဖိုမှူးလောကတွင်မူ အခြေခံ၊ အလယ်အလတ်၊ အဆင့်မြင့်နှင့် ကျွမ်းကျင်ဟူ၍ အဆင့်များရှိရာ အခြေခံမှာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်ပြီး ကျွမ်းကျင်မှာ အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။

အဓိက အဆင့်တိုင်းတွင် အဆင့်ခွဲ သုံးခုစီ ထပ်ရှိလေသည်။

အလယ်တန်းကျောင်း ပထမနှစ်ရှိသူများမှာ အလုပ်သင်များဖြစ်ကြပြီး အလုပ်သင်လစာကို ရရှိကြသည်။

အထူးအဆင့်နှစ်မှာ အဆင့်ခုနစ် အလုပ်သမားနှင့် ညီမျှပြီး အဆင့်ခုနစ် လစာကို ရရှိလေသည်။

အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ အထူးအဆင့်တစ်ဖြစ်ကာ အဆင့်ရှစ်အလုပ်သမားများသည် အဆင့်ရှစ် လစာကို ရရှိကြသည်။

အဆင့်ရှစ်လစာဆိုသည်မှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ခရိုင်အဆင့် တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးနှင့် ညီမျှလေသည်။

ဤမျှမြင့်မားသော အဆင့်မျိုးမှာ ရှားပါးလှပြီး နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများတွင် လက်တစ်ဆုပ်စာထက် ပို၍ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အရင်ဘဝတွင် လီလန်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအိမ်တော်ဟုခေါ်သော ရသစုံ ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုကို ကြည့်ခဲ့ဖူးလေသည်။ ဇာတ်ကောင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ဦးလေးရီကျုံးဟိုင်မှာ အဆင့်ရှစ် အလုပ်သမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်း လစာအများဆုံးရသူဖြစ်ကာ တစ်လလျှင် ယွမ်ကိုးဆယ်ကျော် ဝင်ငွေရှိလေသည်။

အဆင့်ရှစ်တွင် လစာများသော်လည်း ရရှိရန် မလွယ်ကူဘဲ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုတစ်ခုကို အောင်မြင်ရန် လိုအပ်သည်။

ထို့အပြင် စာမေးပွဲများကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဖြေဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် အကယ်၍ သင်သည် အဆင့်တစ် အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အဆင့်သုံး အလုပ်သမား ဖြစ်ချင်ပါက အဆင့်သုံး အလုပ်သမား စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခွင့်မရမီ အဆင့်နှစ် အလုပ်သမား စာမေးပွဲကို အရင်အောင်မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တစ်နှစ်လျှင် အလုပ်အဆင့် အကဲဖြတ်မှု တစ်ကြိမ်သာရှိပြီး အဆင့်တစ်မှ အဆင့်ရှစ်အထိ ပြီးမြောက်ရန် ခုနစ်နှစ် အချိန်ယူရလေသည်။

စားဖိုမှူးများအတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ အလယ်အလတ် သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့်နှင့် ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူး စာမေးပွဲများကို ဖြေဆိုခွင့်မရမီ အခြေခံအဆင့် သုံးခုကို အောင်မြင်ရန် လိုအပ်လေသည်။

"အဆင့်မြင့် ဟင်းချက်ပညာရပ်... ဒါကိုသာ ငါ စုပ်ယူနိုင်ရင် ထိပ်တန်းအဆင့် စားဖိုမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား..."

လီလန်က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

စားဖိုမှူးများသည် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုအပေါ်တွင် မှီခိုကြပြီး ဓားကိုင်ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ဟင်းကြော်ရာတွင် မီးအပူချိန် ထိန်းချုပ်မှုတို့ကို လေ့ကျင့်ရလေသည်။ လီလန်သည် ဤစွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူလိုက်ပြီး အဆင့်မြင့်စားဖိုမှူးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားလေ့ကျင့်ရမည့် အချိန်များကို သက်သာစေပြီး ချက်ချင်းပင် အောင်မြင်မှုကို ရရှိသွားတော့သည်။

လီလန်သည် အဆင့်မြင့် ဟင်းချက်ပညာရပ်ကို မဆိုင်းမတွပင် ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်လေသည်။

မကြာမီတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ နွေးထွေးသော စီးဆင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စီချွမ်းဟင်းလျာများစွာ ဖြစ်သည့် ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းလျာ၊ မာပိုတို့ဟူး၊ ဝက်သားပြုတ်ကြော်စသည်တို့သာမက ကျွမ်းကျင်သော ဓားကိုင်ပညာ၊ သက်ဆိုင်ရာ ဟင်းကြော်နည်းများနှင့် မီးအပူချိန် ထိန်းချုပ်မှုများပါ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ဤစွမ်းရည်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် လီလန်သည် ယခုအခါ အဆင့်မြင့် စီချွမ်းဟင်းလျာ စားဖိုမှူးတစ်ဦးနှင့် ညီမျှသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ အခု အမဲလိုက်တာကိုရပ်ပြီး မြို့ပေါ်က စက်ရုံတစ်ရုံမှာ သွားလုပ်မယ်ဆိုရင် ဒီစွမ်းရည်နဲ့ အနည်းဆုံးတော့ စားသောက်ခန်းမန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တာပေါ့..."

သူ၏ အရင်ဘဝတွင် လီလန်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအိမ်တော် ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲကို ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။ အဓိက အမျိုးသားဇာတ်ဆောင် ရှကျူးမှာ စီချွမ်းဟင်းလျာများကို အထူးပြုချက်ပြုတ်သော စားဖိုမှူးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ စီချွမ်းဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုများကြောင့် အထက်လူကြီးများ၏ အထူးနှစ်သက်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီး မကြာမီပင် စားသောက်ခန်းရှိ စားဖိုမှူးချုပ်ဘဝမှ စားသောက်ခန်းမန်နေဂျာအဖြစ် ရာထူးတိုးခံခဲ့ရလေသည်။

"ဒီစွမ်းရည်က တော်တော်အသုံးဝင်တာပဲ၊ တိုက်စစ်ရော ခံစစ်အတွက်ပါ သုံးလို့ရတယ်၊ တော်တော်လေး မဆိုးဘူး..."

လီလန်သည် အဆင့် ၅ လျှို့ဝှက်သေတ္တာမှ ရရှိခဲ့သော အဆင့်မြင့် ဟင်းချက်ပညာရပ်အတွက် အလွန် ကျေနပ်သွားလေသည်။

ဤစွမ်းရည်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားသဖြင့် အကယ်၍ နောင်တွင် အမဲလိုက်ခြင်းကို ရပ်နားလိုက်လျှင်ပင် မြို့ပေါ်၌ အလုပ်ကောင်းကောင်းတစ်ခု ရှာနိုင်သေးသည့်အပြင် အိမ်တွင်လည်း ညီမများနှင့် အဖေ့အတွက် အစားအသောက်များ ပိုကောင်းလာစေရန် စီချွမ်းဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ပေးနိုင်လေသည်။

သေချာသည်မှာ လီလန်တွင် မြို့ပေါ်၌ အခြေချနေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူသည် ရွှမ်းရွှေရွာတွင်သာ နေထိုင်ကာ အမဲလိုက်ခြင်း၊ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ခြင်းနှင့် တောင်ပေါ်စာများကို ရှာဖွေရင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး လွတ်လပ်သော ဘဝတစ်ခုကိုသာ ဖြတ်သန်းချင်လေသည်။

သို့သော် စွမ်းရည်များ ပိုမိုရရှိထားခြင်းက အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"လီလန်... လီလန်... မင်း ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ..."

လီလန် စကားမပြောသောအခါ ဟူလောင်ပါးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လီလန်သည် အတွေးထဲမှ နိုးထလာကာ ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေလို့ပါ..."

"မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ..”

ဟူလောင်ပါးက မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးဟူအတွက် ဒီနေ့ ဘာဟင်းတွေ ချက်ပေးရမလဲ ဆုံးဖြတ်လို့ရအောင် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ..."

"ထမင်းစားဖို့ကိုတော့ မေ့လိုက်ပါ၊ မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ပဲ စားကြပါ..."

အဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် တရုတ်နိုင်ငံ အရှေ့မြောက်ပိုင်းသား တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ စီးပွားရေးကြောင့် အလွှာပေါင်းစုံမှ လူများနှင့် ဆက်ဆံရေးကို စီမံခန့်ခွဲရန် လိုအပ်သောကြောင့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ ပွဲလမ်းသဘင်များစွာကို တက်ရောက်ရလေသည်။

လူမှုရေးလုပ်ငန်းများ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ စားသောက်ရသည့် အစားအသောက် ပမာဏသည်လည်း တိုးလာလေသည်။

အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုရှိ အတွေ့ရများသော ဟင်းလျာများဆိုသည်မှာ အရှေ့မြောက်ပိုင်း ဟင်းလျာများပင်ဖြစ်သည်။

မြေကြီးရတနာသုံးပါး၊ ဝက်ချိုချဉ်၊ ကြက်သားမှိုစွပ်ပြုတ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

အဘိုးဟူကဲ့သို့သော စီးပွားရေးသမားကြီးပင်လျှင် ၎င်းတို့ကို ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်က သူ့အား နေ့လယ်စာစားရန် ဖိတ်ခေါ်သောအခါ အဘိုးအိုသည် မစဉ်းစားဘဲ ငြင်းဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်တွင် မိန်းမတစ်ယောက်မှမရှိဘဲ ယောက်ျားကြီးနှစ်ယောက် ချက်သည့် အစားအစာက ဘယ်လောက်တောင် အရသာရှိနိုင်မည်နည်း။

အိမ်ပြန်စားသည်က ပိုကောင်းပေမည်။ သူငှားထားသော စားဖိုမှူးမှာ အလွန်တော်ပြီး အစားအစာများကလည်း အရသာရှိလှသည်။

ဟူရွှယ်ယန်၏ အဆင့်တွင် လူတစ်ယောက်၏ လျှာမှာ သဘာဝအလျောက်ပင် အလွန် အကဲဆတ်လာလေသည်။

အဘိုးအိုသည် ရှားပါးဟင်းလျာများနှင့် မန်ချူးဟန် ဧကရာဇ်စားသောက်ပွဲကြီးတို့ကို မဖြစ်မနေ တပ်မက်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားမှု ရှိရပေမည်။

အငတ်ဘေးကြုံရသော နှစ်များတွင်ပင် အဘိုးအိုသည် ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် နိုင်ငံအတွင်း အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုများစွာ ရှိသောကြောင့် ဇီဇာကြောင်ခွင့် ရှိပေသည်။

"လီလန်... အဘိုးဟူကို ညစာစားဖို့ ဆက်မတားပါနဲ့... အဘိုးဟူက အိမ်ပြန်ပြီး သူ့စားဖိုမှူး ချက်တာကို စားဖို့ အလျင်လိုနေတာ... သူ့စားဖိုမှူးက အရှေ့မြောက်ပိုင်းဟင်းလျာတွေကို အရမ်းကောင်းအောင် ချက်တတ်တယ်..."

ဟူရွှယ်ယန်၏ မိသားစုအခြေအနေကို ပိုသိသော ကျန်းဝေမင်က ဘေးမှနေ၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စားဖိုမှူးလား..."

"ချက်ပြုတ်ပေးတဲ့ အဘွားကြီးကို ပြောတာပါ..."

ဟူလောင်ပါးက ရှင်းပြလေသည်။

"အာ... နားလည်ပါပြီ..."

လီလန်က ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့... ကျွန်တော်က အဘိုးအို မြည်းစမ်းကြည့်လို့ရအောင် စီချွမ်းဟင်းလေးနည်းနည်း ချက်ပေးမလို့ စဉ်းစားထားတာ..."

လီလန်သည် ဇွတ်မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ သူ ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ကာ လှေကားပေါ်မှ ဆင်းတော့မည့် အဘိုးဟူသည် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူသည် လှည့်လာပြီး လီလန်အား အနည်းငယ် အံ့သြသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"လီလန်... မင်းက စီချွမ်းဟင်း ချက်တတ်လို့လား..."

"နည်းနည်းပါးပါးတော့ ရပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်း အဲဒါကို ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ... မင်း စီချွမ်းဟင်း ချက်တတ်တယ်ဆိုတာကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး..."

ဟူလောင်ပါးကလည်း အံ့သြသွားပြီး ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အမေဆီက သင်ထားတာပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အဘွားက စီချွမ်းပြည်နယ် လုကျိုးကလေ..."

လုကျိုးဆိုသည်မှာ လုကျိုးလောင်ကျောင်း၏ လုကျိုးပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ အဘွားမှာ အမှန်တကယ်ပင် စီချွမ်းမှ ဖြစ်သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူမသည် စနစ်မှ ပေးသော နာမည်ကြီး ဟင်းလျာရှစ်မျိုးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် စီချွမ်းဟင်းလျာနှင့် ဒေသတစ်ခုတည်းမှ ဖြစ်နေလေသည်။

"ကျွန်တော့် ယောက္ခမက တကယ်ပဲ စီချွမ်းကပါ၊ ပြီးတော့ စီချွမ်းဟင်းကိုလည်း ချက်တတ်တယ်... လီလန်ရဲ့အမေက သူ့ဆီကနေ နည်းလမ်းတချို့ကို သင်ယူခဲ့တာပါ..."

လီတာ့ဟိုင်က ရှင်းပြလေသည်။

ဤသည်မှာ မျိုးဆက်တစ်ခုမှတစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အဘွားဖြစ်သူက လီလန်၏အမေထံသို့ စီချွမ်းဟင်းလျာချက်ပြုတ်နည်းကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ပြီး လီလန်၏အမေက လီလန်ထံသို့ ထပ်မံ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ဤအရာက ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများကြား သဘောတူညီမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စီချွမ်းဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုများကို လျှို့ဝှက်သေတ္တာစနစ်မှတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို လီလန်တစ်ယောက်သာ သိလေသည်။

အဘိုးဟူသည် တုတ်ကောက်ကို အားပြုလျက် ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေကာ ဆက်လျှောက်ရမည်လား၊ ရပ်နေရမည်လား မသေချာတော့ဘဲ အနည်းငယ် အနေရခက်နေလေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် လီလန်ကို ယခုလေးတင် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဟူလောင်ပါးမှာ အကင်းပါးဆုံးဖြစ်သည်။

"ဦးလေး.. ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီရောက်နေပြီပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီကောင်လေးကလည်း စီချွမ်းဟင်း ချက်တတ်တယ်ဆိုတော့ ဦးလေး သူ့ကို စမ်းခိုင်းကြည့်လိုက်ပါလား..."

"စားဖိုမှူးကလည်း ခွင့်ယူထားတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခုကို ထူးထူးခြားခြား မြည်းစမ်းကြည့်ကြမလား..."

ဟူလောင်ပါးက လီလန်၏ရှေ့တွင် အဘိုးအိုအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးဟူသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့..."

အဘိုးအိုသည် လှေကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး လီလန်အား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"လီလန်... ခဏနေရင် မင်း ကောင်းကောင်းချက်တာ ပိုကောင်းမယ်... အကယ်လို့ အရသာမရှိဘူးဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို အော်ဆဲမှာနော်..."

"အရသာရှိစေရမယ်လို့ အာမခံပါတယ်..."

လီလန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေမင်၊ ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက်ကလည်း မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"လီလန်က စီချွမ်းဟင်းတောင် ချက်တတ်တာလား... ဒါက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ..."

"ဒါဆို ငါလည်း ဘယ်လိုအရသာရှိမလဲဆိုတာ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်တယ်..."

ကျန်းဝေမင်နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ယောက်မှာ မူလက လီလန်တို့ဆီမှ ထွက်သွားရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထွက်သွားရန် ငြင်းဆန်နေကြတော့သည်။

သူတို့သုံးယောက်စလုံးက အလကား အစားတစ်နပ် စားရန် စီစဉ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။