အခန်း ၂၃၈

အခန်း (၂၃၈) ရိုးရာစီချွမ်းဟင်းလျာစားဖိုမှူး၏ ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းနှင့် မာပိုတို့ဟူး

လီလန်သည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ရွေးချယ်ကာ ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"သား... မင်းက စီချွမ်းဟင်းလျာတွေ ချက်ရာမှာ တကယ်တော်တာပဲ..."

"အရင်က အဲ့အကြောင်း မင်းပြောတာကို ငါ ဘာလို့ မကြားဖူးရတာလဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် ဧည့်သည်များကို ခဏတာ ဧည့်ခံပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားလေသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ လီတာ့ဟိုင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့ ကျွန်တော် ချက်တတ်တာပေါ့... အဖေက အမဲလိုက်ထွက်လေ့ရှိတော့ ကျွန်တော်က အိမ်မှာ အမေ့ဆီကနေ နည်းလမ်းအချို့ သင်ယူထားတာလေ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူ၏အဖေ ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ သူသည် ဆန်ပုံးဆီသို့ သွားကာ ဆန်တစ်ကျင်းကို ထုတ်ယူ၍ ခပ်မြန်မြန် ဆေးကြောလိုက်သည်။

အဘိုးဟူ၊ ကျန်းဝေမင်နှင့် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၊ ခေါင်းဆောင်ကျိုးနှင့် သူ၏မိသားစုဝင်များအားလုံးသည် နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းပေးရန် သူ၏အိမ်သို့ အထူးတလည် လာရောက်ကြသော ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များဖြစ်ကြသည်။ ဤဟင်းလျာကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထား၍ မရဘဲ မိမိတို့၏ အသည်းနှလုံးကို ထည့်သွင်းကာ ချက်ပြုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် ယနေ့အတွက် အဓိကစားစရာအဖြစ် ထမင်းကို စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဆန်သိပ်မများလှသော်လည်း လီလန်တွင် ဆန်ဆယ်ကျင်းရှိပြီး ထိုဆန်များမှာ ပြီးခဲ့သောတစ်ကြိမ်က စနစ်မှ ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိခဲ့သော ကောက်နှံလက်မှတ်များမှတစ်ဆင့် ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသောနှစ်တွင် ဆန်ဆိုသည်မှာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သာမန်မိသားစုများမှာ နှစ်သစ်ကူးအချိန်၌ပင်လျှင် ပန်းကန်တစ်ဝက်စာမျှပင် တတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လီလန်တို့ မိသားစုလေးယောက်သည် နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာအတွက် ဆန်တစ်ဝက်ကျင်းကိုသာ ချက်ပြုတ်ခဲ့ကြပြီး အနည်းငယ် ဇိမ်ခံခွင့် ရခဲ့ကြသည်။

ဤဆန်တစ်ဝက်ကျင်းမှာ အကောင်းဆုံး ဝူချန်းဆန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်းသည် မြေနက်များရှိသော လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးဖြစ်ပြီး ပြောင်းဖူးနှင့် စပါးစိုက်ပျိုးရန် အလွန်သင့်လျော်ပေသည်။ ထိုအရပ်တွင် စိုက်ပျိုးသောစပါးမှာ အခွံချွတ်၊ ကြိတ်ခွဲ၍ အိုးထဲတွင် ချက်ပြုတ်လိုက်သောအခါ မယုံနိုင်လောက်အောင် မွှေးကြိုင်လှသည်။

ရှေးခေတ် ဧကရာဇ်များသည် ဤအရာကို အထူးနှစ်သက်ကြပြီး အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုမှ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။ အခွန်ဆက်လယ်ကွင်းမှ ထွက်ရှိသော ဆန်သစ်များပင်ဖြစ်၏။

အဓိကစားစရာ ရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ဟင်းလျာများသာ ဖြစ်တော့သည်။

လီလန်သည် စဉ်းတီတုံးပေါ်ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ချင်းယန်ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်း ကျန်သေးတယ်... အဘိုးဟူနဲ့ တခြားသူတွေအတွက် ဆိတ်ပေါင်ကင် လုပ်ပေးရမယ်..."

"ချဉ်စပ်အာလူးကြော်နည်းနည်း ကြော်ပြီး ဝက်နံရိုးအနည်းငယ်လည်း ကျန်သေးတယ်... ဂေါ်ဖီထုပ်နဲ့ ဝက်နံရိုးစွပ်ပြုတ် လုပ်ရမယ်..."

ယခုတော့ ယနေ့အတွက် အဓိကဟင်းလျာဆီသို့ သွားကြပါစို့။

လီလန်သည် ရေခဲရေထဲတွင် စိမ်ထားသော တို့ဟူးနှစ်တုံးနှင့် စဉ်းတီတုံးပေါ်ရှိ ဝက်သားနှင့် ငရုတ်ပွစိမ်းများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းနဲ့ မာပိုတို့ဟူးဆိုတဲ့ နှစ်မျိုးကို လုပ်လိုက်မယ်..."

လီလန်သည် အကြံတစ်ခုကို အမြန်ပင် စဉ်းစားမိသွားတော့သည်။

ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းတွင် ငရုတ်သီးပါဝင်သော်လည်း မာပိုတို့ဟူးတွင်မူ မပါဝင်ပေ။

ခက်ခဲသောအပိုင်းမှာ ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်း၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်သော ဖီရှန်းငရုတ်သီးပဲပိစပ်အနှစ် သို့မဟုတ် ယုံချွမ်းအချဉ်ဖောက်ထားသော ပဲအမည်းများ မပါဝင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အဆင်ပြေပါသည်၊ လီလန်တွင် ပြီးခဲ့သောတစ်ကြိမ်က မြို့နယ်သို့သွားစဉ် ဝယ်လာခဲ့သော ငရုတ်ဆီ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"အရသာက နည်းနည်းတော့ လွဲနေပေမယ့် အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်..."

လီလန်သည် အသားများကို စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။

ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းသည် အကောင်းဆုံး ဝက်သားတုံးဖြစ်သည့် ဝက်တင်ပါးသားကို အသုံးပြုရသည်။

လီလန်တွင် ဝက်နံရိုးနှင့် ဝက်သုံးထပ်သားတို့ ရှိသော်လည်း ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသောနှစ်ဖြစ်၍ အသားစားရခြင်းမှာပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ရွေးချယ်နေ၍ မရသောကြောင့် ရှိသည်များနှင့်သာ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဝက်သုံးထပ်သားကို ဆေးကြော၍ ပါးပါးလှီးလိုက်သည်။

စားနပ်ရိက္ခာရုံမှ ဝယ်ယူထားသော ဝက်များမှာ တောရိုင်းဟင်းရွက်အရိုးတံများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဖွဲနုများကိုသာ ကျွေးပြီး စီးပွားဖြစ်အစာများကို မည်သည့်အခါမျှ မကျွေးသော ဒေသခံရွာသားများထံမှ ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်သဖြင့် ရေနွေးဖျောရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။

"ဝိုး... သား... မင်းရဲ့ ဓားကျွမ်းကျင်မှုတွေက အံ့သြစရာပဲ..."

လီလန် လှီးဖြတ်ထားသော ဝက်သားကို မြင်သောအခါ လီတာ့ဟိုင်သည် အံ့သြတကြီးဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားတော့သည်။

လီတာ့ဟိုင်သည် ဝက်သားတစ်လွှာကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ အလွှာတိုင်းမှာ အထူအပါး ညီညာနေပြီး သူ၏ တိကျသော ဓားကိုင်စွမ်းရည်ကို ပြသနေပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ဓားကျွမ်းကျင်မှုမှာ မကြာခဏ ဟင်းချက်လေ့ရှိသော လီတာ့ဟိုင်ကိုပင် အလွန်အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

လီလန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ပြုံးနေလိုက်၏။

အဆင့် ၅ လျှို့ဝှက်သေတ္တာမှ ရရှိခဲ့သော "အဆင့်မြင့် ဟင်းချက်ပညာရပ်"ကို စုပ်ယူပြီးနောက် သူသည် ဝါရင့်စားဖိုမှူးတစ်ဦးနှင့် ညီမျှသော ဓားကိုင်စွမ်းရည်နှင့် ကျွမ်းကျင်မှုကိုလည်း ရရှိခဲ့လေသည်။

ထိပ်တန်းစားဖိုမှူးတစ်ဦး၏ ဓားကိုင်စွမ်းရည်က မည်သို့လုပ် ဆိုးရွားနေနိုင်မည်နည်း။

သူ့ကို နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံ ကန်တင်းတစ်ခုတွင်သာ ထားလိုက်ပါက သူသည် စားဖိုမှူးချုပ်အဖြစ် လုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော ထိပ်တန်းစားဖိုမှူးတစ်ဦး ဖြစ်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။

လီလန်သည် ဝက်သားကို လှီးဖြတ်ပြီးနောက် နောက်မှအသုံးပြုရန်အတွက် ကြွေရည်သုတ်ပန်းကန်လုံးတစ်ခုထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေအေးထဲမှ တို့ဟူးကို ထုတ်ယူကာ စတင်လှီးဖြတ်တော့သည်။

မာပိုတို့ဟူးမှာ ပို၍ ရိုးရှင်းပေသည်။ ၎င်းသည် ဆန်းပြားသော ဓားစွမ်းရည်များကို မလိုအပ်ဘဲ သင့်လျော်သော အတုံးငယ်လေးများအဖြစ် လှီးဖြတ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် သူလုပ်နေကျအတိုင်း ဆက်လုပ်ကာ ငရုတ်ပွစိမ်းများကိုပါ လှီးဖြတ်လိုက်လေသည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ... လျှို့ဝှက်သေတ္တာတွေထဲမှာ မုန်ညင်းဆီနဲ့ ဆန်တွေလည်း ပါသေးတာကို ငါမေ့တော့မလို့ပဲ..."

သူ၏အဖေ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်သွားစဉ် လီလန်သည် ဆန်ဆယ်ကီလိုဂရမ်နှင့် မုန်ညင်းဆီ ငါးလီတာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကြက်ပေါက်လေးတွေကိုတော့ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ပြီးမှပဲ မွေးကြတာပေါ့..."

လီလန်သည် ယခု ၎င်းတို့ကို မွေးမြူရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

အပြင်ဘက်တွင် သုညဒီဂရီအောက် ဆယ်ဂဏန်းမျှ အေးခဲနေပြီး ကြက်ပေါက်လေးများမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားနိုင်ခြေရှိသည်။ ရာသီဥတု ပူနွေးလာသည်အထိ စောင့်မည်ဆိုပါက အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ပိုမိုမြင့်မားလာမည် ဖြစ်သည်။

ရေနွေးဖျောရန် မလိုအပ်သော်လည်း ဝက်သားကို ခဏတာ ချက်ပြုတ်ရန်တော့ လိုအပ်သေးသည်။

ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းဟူသော အမည်မှာ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဦးစွာပြုတ်ပြီးမှ ကြော်ခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် နှစ်ကြိမ်ချက်ပြုတ်ရသည်ကို အစွဲပြု၍ ခေါ်ဆိုထားခြင်း ဖြစ်၏။

လီလန်သည် အသားကို ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် ငရုတ်ဆီနှင့် ငရုတ်သီးများကို ထည့်ကာ မီးအပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်၍ စတင်ကြော်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် အသား၏ မွှေးကြိုင်သောအနံ့မှာ လေထဲတွင် ပြန့်လွင့်သွားတော့သည်။

အရသာရှိသော ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းတစ်ပွဲ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားလေပြီ။

လီလန်သည် ထိုနည်းလမ်းအတိုင်းပင် အိုးထဲသို့ မုန်ညင်းဆီလောင်းထည့်ကာ မာပိုတို့ဟူးကို စတင်ပြုလုပ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် မာပိုတို့ဟူး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားတော့သည်။

မီးဖိုပေါ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကြော်ရန်အတွက် အိုးကြီးတစ်လုံးကို အသုံးပြုပြီး ထမင်းချက်ရန်အတွက် အိုးငယ်တစ်လုံးကို အသုံးပြုကာ ထိုနှစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို အရင်ကြော်ပြီးမှ ထမင်းချက်မည်ဆိုပါက ထမင်းမကျက်မီ ဟင်းများ အေးသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဆောင်းရာသီမှာ အေးချမ်းလှသဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို နွေးထွေးစေရန်အတွက် ပူပူနွေးနွေး အစားအစာများကို စားသုံးရန် လိုအပ်ပြီး အရသာလည်း ပိုရှိပေသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော့်ဘက်ကတော့ အားလုံးပြီးသွားပြီ... အဖေ့ရဲ့ ဆိတ်ပေါင်ကင်ရော အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား..."

လီလန်သည် မီးဖိုချောင်ဘက်ဆီသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အေးပါ... အေးပါ..."

လီတာ့ဟိုင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

အချိန်တိုအကြာတွင် သူသည် ကြွပ်ရွပြီး အရည်ရွှမ်းနေသော ဆိတ်ပေါင်ကင်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာလေသည်။

"မဆိုးဘူးပဲ... ချက်ပြုတ်ချိန်က ကွက်တိပဲ..."

လီလန်သည် ဆိတ်ပေါင်ကိုကြည့်ရင်း ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ငါ့အဖေက အသားကင်ကျွမ်းကျင်သူပဲ... သူ့ကို ဆိတ်ပေါင်ကင်ဖို့ တာဝန်ပေးထားတာ ဘယ်လိုမှ မှားယွင်းနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး…”

"ညစာ စားလို့ရပြီ... စားကြရအောင်..."

"လီထျန်းနဲ့ လီရွှယ်... လာပြီး ပန်းကန်နဲ့ တူတွေ လာယူကြ..."

"လာပြီ... လာပြီ..."

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်မှာ အလွန်သိတတ်ကြပြီး အိမ်အလုပ်များ ကူညီရန်အတွက် သူတို့၏အစ်ကိုနောက်မှ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားကြသည်။

ကောင်မလေးသည် ပန်းကန်များ၊ တူများနှင့် အရက်ခွက်များကို အဓိကအခန်းထဲသို့ ယူဆောင်သွားပြီး မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲပေါ်တွင် ခင်းကျင်းလိုက်သည်။

အဘိုးဟူ၊ ကျန်းဝေမင်နှင့် သူတို့အုပ်စုမှာ စားပွဲတွင် နေရာယူပြီးဖြစ်နေကြသည်။

ဟိုဟိုဒီဒီ အလုပ်ရှုပ်နေသော ကောင်မလေးကို ကြည့်ရင်း လူအုပ်စုမှာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

"လီလန်ရဲ့ ညီမနှစ်ယောက်က တော်တော်လေး သိတတ်တာပဲ... သူတို့က ဒီလောက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အိမ်အလုပ်တွေတောင် ဘယ်လိုကူလုပ်ပေးရမလဲဆိုတာ သိနေကြပြီ..."

"သူတို့က ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက ဆရာမနှစ်ယောက်ဆီမှာတောင် ပညာသင်ပြီး စာဖတ်တတ်နေပြီလို့ ငါကြားတယ်..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းက ရယ်မောကာ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို စာဖတ်ဖို့နဲ့ စာရေးဖို့ သင်ပေးလိုက်တာလား..."

အဘိုးဟူမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါက

ဘယ်သူ့အကြံလဲ... တာ့ဟိုင်လား..."

အဘိုးအိုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ အကြံပဲ..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ ဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့နှင့်ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိနေပေသည်။

"လီလန်ရဲ့ အကြံလား..."

"ဝိုး... ဒီကလေးက ငါထင်ထားတာထက်တောင် အမြော်အမြင် ပိုကြီးတာပဲ... ငါ သူ့ကို အထင်သေးမိသွားတယ်..."

အဘိုးဟူမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာသည် အတော်လေး ရှေးရိုးစွဲဆန်သော အမဲလိုက်ရွာတစ်ရွာဖြစ်သည်။ အမျိုးသားများမှာ မိသားစု၏ မဏ္ဍိုင်များဖြစ်ကြပြီး အမဲလိုက်ထွက်ရန် တာဝန်ရှိကာ အမျိုးသမီးများမှာမူ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ ဟင်းချက်ခြင်း၊ တံမြက်လှည်းခြင်းနှင့် အိမ်ကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင် ထားရှိခြင်းတို့အတွက် တာဝန်ရှိကြသည်။

၎င်းမှာ ရွှမ်းရွှေရွာ တည်ရှိလာခဲ့သည့် နှစ်ရာပေါင်းများစွာကတည်းက တူညီသော အများသဘောဆန္ဒတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ဤအရာက သမီးများထက် သားများကို ပိုမိုဦးစားပေးတတ်သည့် ပဒေသရာဇ်ဓလေ့တစ်ခုကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးများဖြစ်စေ၊ ကလေးများဖြစ်စေ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အိမ်တွင် အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျကြပြီး အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးမွေးထားသော ချွေးမများဆိုလျှင် ယောက္ခမများ၏ နှစ်သက်မှုကို ပို၍ပင် မရရှိကြပေ။

လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု မဖြစ်ပေါ်မီက အနီးနားရှိ ရွာများမှ အမျိုးသမီးအချို့မှာ သမီးမိန်းကလေးများ မွေးဖွားပြီးနောက် ယောက္ခမများ၏ ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံခံရမှုကြောင့် ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ချခြင်း၊ ရေတွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းခြင်း သို့မဟုတ် ကြိုးဆွဲချခြင်းတို့ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် အဘိုးအိုသည် လီလန်က သူ၏ညီမနှစ်ယောက်ကို ပညာသင်ရန်နှင့် စာဖတ်တတ်ရန်အတွက် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးသို့ စေလွှတ်ခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဘိုးဟူ... ညစာအဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ..."

လူအုပ်စု စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် လီလန်သည် ဟင်းပန်းကန်ကို သယ်ဆောင်ကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ဟင်းလျာ၏ မွှေးကြိုင်သောအနံ့ကြောင့် အဘိုးဟူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး သူ အရသာမခံရသေးခင်မှာပင် သူ၏လျှာမှာ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်စိတ်ဖြင့် ယားယံနေတော့သည်။

"ဒီဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းက အံ့သြစရာပဲ..."