အခန်း ၂၃၉

အခန်း (၂၃၉) အကောင်းဆုံးသော စီချွမ်းဟင်းလျာ၊ အဘိုးဟူမှ လီလန်၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း

မွှေးပျံ့နေသော ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်း တစ်ပွဲကို ချပေးလိုက်သည်။

၎င်းသည် တောက်ပသော အနီရောင်ရှိပြီး အဆီများသော်လည်း အီမနေဘဲ အရောင်၊ အနံ့၊ အရသာတို့နှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်ထားသည်။

ဤဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းပွဲသည် စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထမင်းစားနေသူများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

"ဒါပဲ... ဒါက အဲဒီအရသာပဲ..."

အသား၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီးနောက် အဘိုးဟူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်လာလေသည်။

သူသည် ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းပွဲကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသည့်ဟန်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက စီချွမ်းကို တစ်ခေါက် ရောက်ဖူးတယ်... အဲဒီက ဒေသခံသူငယ်ချင်းတွေက ငါ့ကို စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ခေါ်သွားပြီး အစစ်မှန်ဆုံး စီချွမ်းဟင်းလျာတွေကို ကျွေးခဲ့တယ်... အဲဒီအထဲမှာ ဒီဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းလည်း ပါတယ်..."

"ဒီဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းက ဟိုတစ်ခုလောက် အရောင်အဆင်း မလှပေမယ့် အနံ့ကတော့ ကွက်တိပဲ..."

သူ၏ ငယ်စဉ်ကာလများက အဘိုးအိုသည် နိုင်ငံအနှံ့ ခရီးလှည့်လည်ခဲ့ပြီး သူငယ်ချင်းများစွာဖွဲ့ကာ အန်းဟွေး၊ ဟူနန်၊ ကွမ်တုံးနှင့် စီချွမ်းအပါအဝင် နေရာများစွာသို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးလေသည်။

စီချွမ်းသို့ သွားရောက်မည်ဆိုလျှင် ချုံချင်းဟော့ပေါ့အပြင် အကောင်းဆုံးသော အစားအစာမှာ စီချွမ်းဟင်းလျာပင် ဖြစ်သည်။

စီချွမ်းဟင်းလျာဟု ဆိုလိုက်သည်နှင့် ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းသည် ပထမဆုံး ပြေးမြင်မိမည့် ဟင်းလျာဖြစ်သည်မှာ အသေအချာပင်။

ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းသည် စီချွမ်းဟင်းလျာ၏ ကိုယ်စားပြု ဟင်းလျာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး စီချွမ်းဟင်းလျာ၏ အထွတ်အထိပ်နှင့် စီချွမ်းဟင်းလျာ၏ ပြယုဂ်ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

စီချွမ်းဟင်းလျာအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းကို မလွှဲမသွေ တွေးမိကြမည်သာဖြစ်၏။

သူတို့သည် ထိုအကြောင်းကို တစ်ကြိမ်သာ ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း အဘိုးဟူသည် ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်း၏ အရသာကို မည်သည့်အခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မထင်မှတ်ဘဲ ယနေ့ လီလန်၏အိမ်တွင် သူ၏ ငယ်ဘဝအမှတ်တရအချို့ကို ပြန်လည်ရှာတွေ့ခဲ့လေသည်။

ခေါင်းဆောင်ရှန်း၊ ကျိုးလျဲ့ရှန်းနှင့် သူ၏လူစုသည်လည်း မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲပေါ်ရှိ ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းပွဲကို အံ့သြတကြီးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်ဟင်းလျာတစ်ခုဖြစ်သော ဝက်သားပြားများကို ငရုတ်သီးများဖြင့် ကြော်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးဟူ ပြောစကားများအရ ဤဟင်းလျာသည် အတော်လေး ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး စီချွမ်းဟင်းလျာ၏ အထွတ်အထိပ်ပင် ဖြစ်နေသလောဟု တွေးမိကြသည်။

ကျန်းဝေမင်သည်လည်း အလွန်အံ့သြသွားလေသည်။

"လီလန်ရဲ့ စီချွမ်းဟင်းချက်စွမ်းရည်က... အဲဒီလောက်တောင် အံ့သြဖို့ကောင်းနေတာလား..."

အထွတ်အထိပ်ဆိုသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ခြင်း သို့မဟုတ် အံ့သြဖွယ်ကောင်းခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် အဘိုးဟူနှင့် မကြာခဏ ဆက်ဆံလေ့ရှိပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ဦးက နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခု၏ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးကမူ နိုင်ငံတကာ ကုန်သွယ်မှုတွင် ပါဝင်လုပ်ကိုင်နေသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်ရာ သူတို့၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တိုက်ဆိုင်မှုရှိတတ်လေသည်။

သူသည် အဘိုးဟူ၏ အကျင့်စရိုက်ကို ကောင်းစွာသိသည်။ စီးပွားရေးနယ်ပယ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့ပြီး အနိမ့်အမြင့်မျိုးစုံကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။

မြို့တော်စီးပွားရေးနှင့်ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး စီမံခန့်ခွဲမှုဦးစီးဌာနမှ ခေါင်းဆောင်များ နှစ်သစ်ကူးလာရောက်လည်ပတ်ချိန်၌ပင် အဘိုးဟူ၏ စိတ်ခံစားမှုမှာ ဤမျှလောက် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင် လီလန်သည် ဟင်းတစ်ခွက်သာ ချက်ပြုတ်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးဟူမှာ အလွန်အံ့သြနေခဲ့သည်။

"ဒီဟင်းက ဘယ်လောက်တောင် အရသာရှိနေလို့လဲ..."

ကျန်းဝေမင်သည် တံတွေးမျိုချလိုက်သဖြင့် လည်ပင်းမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားလေသည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ လူအစုအဝေးသည် ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းပွဲကို အစားမက်သူများပမာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

သို့သော် ကျန်းဝေမင်နှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့၏ တူများကို မကိုင်ရဲကြပေ။ အဘိုးဟူမှာ အသက်အကြီးဆုံးနှင့် လေးစားရဆုံးသူဖြစ်သဖြင့် ပထမဆုံး စတင်စားသုံးရမည်ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုက သူ၏တူကို မကိုင်သဖြင့် သူတို့လည်း မကိုင်ရဲကြချေ။

"မာပိုတို့ဟူး လာပြီ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် အခြားစီချွမ်းဟင်းလျာတစ်ပွဲကို မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲပေါ်သို့ လာချပေးလိုက်သည်။

"ဟမ်း... မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး... မာပိုတို့ဟူးရဲ့ အရသာက ဒီလိုမျိုးပဲဖြစ်ရမယ်..."

အဘိုးအိုသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။

မာပိုတို့ဟူး ရောက်လာသောအခါ အစားအသောက်များ စုံလင်သွားလေပြီ။

ဤအစားအသောက်များသည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော နှစ်ကာလများတွင်ဆိုလျှင် မြို့ပြမှ အဆင့်မြင့်အရာရှိများနှင့် ခေါင်းဆောင်များကိုသာ တည်ခင်းဧည့်ခံရမည့် အစားအစာမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

ဆိတ်ပေါင်ကင်... ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်း... မာပိုတို့ဟူး... ချဉ်ဖတ်နှင့် ဝက်ရိုးစွပ်ပြုတ်... အာလူးမျှင်ကြော်...

အသားဟင်းသုံးခွက်နှင့် သက်သတ်လွတ်ဟင်းနှစ်ခွက်ဖြစ်ပြီး မွှေးပျံ့သော ထမင်းဖြူကို အဓိကအစားအစာအဖြစ် တည်ခင်းထားသည်။

ရှားပါးပြီး ထူးကဲသော ကောက်နှံများပင် ဖြစ်သည်။

ဤအစားအသောက်များသည် အလွန်ခမ်းနားကြီးကျယ်သော စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း ထိုအဆင့်နှင့် နီးစပ်နေလေပြီ။

အတိုင်းအဆမရှိ ဇိမ်ကျကျဖြစ်နေတော့သည်။

"ဝါး... လီလန်... မင်းမိသားစုရဲ့ အစားအသောက်တွေက အံ့သြဖို့ကောင်းလိုက်တာ... အသားတွေရော... ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေရော... ထမင်းတွေရော အစုံပဲ... ဒါက ငါ့ဦးလေး စားတာထက်တောင် ပိုပြီး ဇိမ်ကျနေသေးတယ်..."

ဟူလောင်ပါးသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပြည့်နှက်နေသော အစားအစာများကို ကြည့်ရင်း အံ့သြတကြီး အာမေဍိတ်သံ ထွက်လာလေသည်။

သူ၏ ဦးလေးမှာ စန်းဟော့ရွာတွင် အချမ်းသာဆုံးလူဖြစ်ပြီး သူတို့မိသားစုမှာ ငွေကြေးမရှားပါးသော်လည်း သူတို့၏ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာတွင် ဝက်သားနီချက်၊ ငါးချိုချဉ်နှင့် ကြက်သားမှိုစွပ်ပြုတ်တို့သာ အဓိကပါဝင်လေ့ရှိသည်။

လီလန်တို့တွင် အသားဟင်းသုံးခွက်နှင့် အသီးအရွက်ဟင်းနှစ်ခွက် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဆိတ်ပေါင်ကင်ပင် ပါဝင်နေသေးသည်။

"ဒီဆိတ်ပေါင်က ဘယ်ကရလာတာလဲ..."

ဟူလောင်ပါးက မေးလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ သူငယ်ချင်းက သူ့ကို ချင်းယန်ဆိတ်ကြီးတစ်ကောင် ပေးသွားတာလေ..”

ခေါင်းဆောင်ရှန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"လက်ဆောင်တဲ့လား... မင်းမှာ အဲ့လောက် သဘောကောင်းတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိတာလား..."

အဘိုးဟူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုသည်သည် ရွေ့လျားသွားလေသည်။

အနည်းဆုံး ကျင်းတစ်ရာခန့် အလေးချိန်ရှိသော ချင်းယန်ဆိတ်ကြီးတစ်ကောင်ကို ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ လီလန်၏ သူငယ်ချင်းမှာ အလွန်ရက်ရောပေသည်။

လီလန်သည် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောခဲ့ချေ။ ဤချင်းယန်ဆိတ်ကြီးမှာ တောကြောင်ရိုင်းဇနီးမောင်နှံ၏ သားဖွားစောင့်ရှောက်ရေးနှင့် နေထိုင်ခအတွက် ပေးချေမှုဖြစ်ပြီး အလကားရခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

တောကြောင်ရိုင်းလေးမှာ အစားမက်သူဖြစ်ပြီး သူ၏ အစာစားချင်စိတ်မှာ အလွန်ကြီးမားလေသည်။

လီလန်သည် မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲမှ ထလိုက်ကာ ထူထဲသော လိုက်ကာကြီးကို ဆွဲဖွင့်၍ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါ သူ၏ လက်ထဲတွင် အရက်တစ်ပုလင်း ပါလာခဲ့သည်။

ချောင်တျန်းကျီရွာမှ မာလောင်တပေးခဲ့သော တရုတ်ဆေးမြစ်အရက်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပေသည်။

အဘိုးဟူနှင့် လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် အရက်ခွက်ကိုယ်စီရှိကြပြီး လီလန်သည် လူတိုင်း၏ ခွက်များကို ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

တရုတ်ဆေးမြစ်အရက်သည် အရက်နှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ မွှေးရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်ပေးပြီး လန်းဆန်းကာ အားအင်ပြည့်ဖြိုးစေသည်။ အရက်တစ်ငုံမျှ မသောက်ရသေးခင်မှာပင် အနည်းငယ် မူးယစ်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"အရက်ကောင်းပဲ... အရက်ပဲ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်... ငါတို့ကို တိုက်ဖို့ ဒီလိုအရက်ကောင်းကို ထုတ်ပေးရတာ မင်းအတွက် အတော်လေး အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပြီ..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်းက ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် အရက်ကို နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။ သူသည် အရက်မပါဘဲ ထမင်းမစားနိုင်ပေ။ ချောင်တျန်းကျီရွာရှိ မာလောင်တ၏ အရက်ချက်နည်းပညာမှာ တစ်မြို့နယ်လုံးတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ကျိုးလျဲ့ရှန်းသည် သူတို့၏ တရုတ်ဆေးမြစ်အရက်ကို လိုချင်တပ်မက်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့ လီလန်၏အိမ်တွင် သောက်ခွင့်ရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီမလို့ပဲဖြစ်မယ်... သူ့မှာ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု အများကြီးရှိတယ်လေ... အဲဒီမာလောင်တက တရုတ်ဆေးမြစ်အရက် တစ်ပုလင်းတောင် ပေးလိုက်တာကိုး..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည်လည်း အကဲခတ်တတ်သူဖြစ်ပြီး ဤတရုတ်ဆေးမြစ်အရက်ပုလင်း၏ တန်ဖိုးကို အသိအမှတ်ပြုလေသည်။

"ကဲပါ... ဒီကောင်လေးကို မြှောက်မနေကြပါနဲ့တော့... မင်းတို့သာ ဆက်မြှောက်နေရင် သူ ဘဝင်မြင့်သွားလိမ့်မယ်..."

အဘိုးအိုက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယင်းကိုမြင်သောအခါ လီလန်က အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"စားကြပါ... စားကြပါ... အားလုံးပဲ တူတွေကိုင်ပြီး များများစားကြပါဦး..."

"အဘိုး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းကို မြည်းကြည့်ပါဦး... စီချွမ်းစစ်စစ် အရသာမျိုး ဖြစ်ရဲ့လား..."

အဘိုးအိုသည် သူ၏တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ အသားတစ်ဖတ်ကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဂရုတစိုက် ဝါးစားရင်း ၎င်း၏ အရသာကို ခံစားနေလေသည်။

"ပါးစပ်ထဲမှာတင် အရည်ပျော်သွားပြီး မွှေးရနံ့တွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်... ပြီးပြည့်စုံတဲ့အထိ ချက်ပြုတ်ထားတာပဲ..."

"နှမြောစရာပဲ..."

အဘိုးအိုသည် ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်း တစ်ဖတ်ကို စားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထမင်းစားပွဲပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ တူများကို ချလိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဘာက နှမြောစရာကောင်းတာလဲ..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"ဒီဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းအတွက် ငရုတ်သီးဆော့စ်က ဖီရှန်းငရုတ်သီးပဲပိစပ်အနှစ် မဟုတ်သလို စီချွမ်းတို့ဟူးလည်း မပါတာ နှမြောစရာပဲ... ငရုတ်ပွစိမ်းအပြင် ကြက်သွန်ဖြူမြိတ် ဒါမှမဟုတ် ကြက်သွန်နီတို့လို အရံဟင်းတွေလည်း မပါဘူးလေ... တစ်ခုခုတော့ လိုနေသလိုပဲ..."

အဘိုးအိုသည် အစားအသောက်ကျွမ်းကျင်သူပီပီ တစ်လုတ်မျှ စားကြည့်ရုံဖြင့် ဤဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်း၏ အားနည်းချက်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဖီရှန်းငရုတ်သီးပဲပိစပ်အနှစ်ကို မသုံးထားပါဘူး... အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုက ငရုတ်သီးဆော့စ်ကို သုံးထားတာပါ..."

လီလန်က အဘိုးဟူ၏ စကားကို သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခု၏ ငရုတ်သီးဆော့စ်မှာ ယန်ကျီဘက်အပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားသည်။ ထို့အပြင် အရည်အသွေးမြင့် ပဲပိစပ်များကို အချဉ်ဖောက်ကာ ဆားနှင့် ရေထည့်ပြီး လပေါင်းများစွာကြာအောင် အချဉ်ဖောက်၍ ပြုလုပ်ထားသော နောက်ထပ် ပဲပိစပ်အနှစ် တစ်မျိုးလည်း ရှိသေးသည်။

နှစ်စဉ် လပြက္ခဒိန်အရ လေးလပိုင်း ဆယ့်ရှစ်ရက်နေ့သည် ပဲပိစပ်အနှစ် ပြုလုပ်ရန် ကောင်းသောနေ့ဖြစ်သည်။ ရွာကို ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုဘေး မကျရောက်မီက အိမ်တိုင်းသည် ပဲပိစပ်များကို စုဆောင်းကာ ပဲပိစပ်အနှစ်ပြုလုပ်ရန် သိမ်းဆည်းလေ့ရှိကြသည်။ အိမ်နီးချင်းအဒေါ်ဝမ်သည် ပဲပိစပ်အနှစ် ပြုလုပ်ရာတွင် ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သည်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်း ပဲပိစပ်အနှစ်မှာ အသုံးပြုမှု ကျယ်ပြန့်သည်။ ၎င်းကို ကြော်ခြင်းနှင့် ချက်ပြုတ်ခြင်းများအတွက်သာမက သခွားသီး၊ ငရုတ်ပွစိမ်းနှင့် ခရမ်းသီးတို့ကို နှစ်ပြီး အစိမ်းစားရာတွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။ ၎င်းကို မူလအရသာကို အသားပေးသော အရွက်တို့စရာဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

"မင်းက တကယ့် စီချွမ်းဟင်းချက်စားဖိုမှူးပဲ... ဒီဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းနဲ့ မာပိုတို့ဟူးရဲ့ အရသာက ကွက်တိပဲ..."

အဘိုးအိုသည် မာပိုတို့ဟူးကို နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်စားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ငါ လောင်ပါးကို စီချွမ် ဖီရှန်းငရုတ်သီးပဲပိစပ်အနှစ် စစ်စစ်နဲ့ ယုံချွမ်းအချဉ်ဖောက်ထားသော ပဲအမည်းများ သွားယူခိုင်းလိုက်မယ်..."

"လူငယ်လေး... တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် ငါ့ဆီလာလည်ပြီး စီချွမ်းဟင်းလျာစစ်စစ်တချို့ ချက်ကျွေးပါဦး..."