အခန်း ၂၄၀

အခန်း (၂၄၀) နောက်ထပ် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တစ်ဦးလား၊ မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ယောက်

"အရသာရှိလိုက်တာ... သိပ်ကို အရသာရှိတာပဲ... ဒီဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းက အရမ်းကို မွှေးပျံ့နေတာပဲ၊ ငါ့ဘဝမှာ စားဖူးသမျှထဲ အကောင်းဆုံးအသားပဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ... သူက ကျွမ်းကျင်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ရုံသာမက ဟင်းချက်ရာမှာလည်း တကယ်ကို ပြောင်မြောက်တာပဲ... ငါ့မိန်းမ ဟင်းချက်လာတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ သူချက်သော ဟင်းတွေလောက် ဘယ်ဟင်းမှ အရသာမရှိဘူး..."

"တူလေး... မင်း အမဲလိုက်တာကို ရပ်လိုက်ချင်တဲ့အခါကျရင် ဦးလေးကိုသာ ပြောလိုက်... စက်ရုံကန်တင်းမှာ မင်းအတွက် အလုပ်တစ်ခု ရှာပေးမယ်... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ခြောက်လတောင် မကြာခင် ကန်တင်းမန်နေဂျာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

"..."

လူစုသည် အရက်သောက်ရင်း ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းနှင့် မာပိုတို့ဟူးတို့ကို စားသောက်ကြရာ အစားအသောက်အတွက် ပို၍ပို၍ ကျေနပ်လာကြလေသည်။ ထမင်းစားနေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သူတို့က လီလန်ကို ချီးမွမ်းနေကြတော့၏။

တစ်နာရီကျော် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် တရုတ်ဆေးမြစ်အရက်တစ်ပုလင်း ကုန်သွားသော်လည်း လူတိုင်း အားရပါးရ မဖြစ်ကြသေးခင်မှာပင် လီလန်သည် လောင်ဟူ ယူဆောင်လာသော အရက်ကောင်း နောက်ထပ်တစ်ပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

လောင်ဟူ ပေးသောအရက်မှာ ရှန်းရှီး ဖန်းကျိုအရက်ဖြစ်ပြီး စပ်ရှားရှား၊ ပြင်းရှရှနှင့် ချိုမြိန်မွှေးပျံ့သော အရသာရှိလေသည်။

ဖန်းကျိုအရက်တစ်ပုလင်း ကုန်သွားပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် ဟူလောင်ပါးတို့မှာ လုံးဝ မူးယစ်သွားကြလေပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အဖွဲ့ထဲတွင် အရက်အခံနိုင်ရည် အနည်းဆုံးသူများဖြစ်ကြ၏။

ကျိုးလျဲ့ရှန်းသည် အရက်ကို မကြာခဏ သောက်လေ့ရှိသဖြင့် ဤအရာမှာ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘဲ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

လောင်ဟူနှင့် ကျန်းဝေမင်တို့မှာ တစ်ယောက်က စီးပွားရေးသမားဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်က ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် ဖြစ်သောကြောင့် လူမှုရေးကိစ္စများဖြင့် မကြာခဏ သောက်စားရလေ့ရှိရာ သူတို့၏ အရက်အခံနိုင်ရည်မှာ သဘာဝအားဖြင့် မြင့်မားလေသည်။ ဤတရုတ်ဆေးမြစ်အရက်နှင့် ဖန်းကျိုအရက်တို့မှာ သူတို့ကို မူးယစ်သွားစေရန် မလုံလောက်ပေ။

လီလန်မှာမူ အိမ်ရှင်အနေဖြင့် ဧည့်ခံသူဖြစ်သဖြင့် အရက်ကို အနည်းငယ်သာ သောက်ခဲ့၏။

"လောင်ဟူ... နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ အဲဒီအသား ကျင်းသုံးထောင်အတွက် မင်းကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်... ဒါတွေအားလုံးက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီရဲ့ ကျေးဇူးတွေပါပဲ... လာပါ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ငါရှန်းက မင်းကို ဂုဏ်ပြုသောက်ပါ့မယ်..."

ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် မျက်နှာနီရဲကာ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်၍ လီလန်ထံသို့ ခွက်ကို မြှောက်ပြလိုက်လေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ရှန်း ခင်ဗျား မူးနေပြီ၊ လျှော့သောက်ပါဦး..."

လီလန်က သူ့ကို တားမြစ်သော်လည်း သူသည် မတ်တတ်ရပ်လျက် ခွက်ကိုမြှောက်ကာ တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် မော့ချလိုက်လေသည်။

"လီ... ငါက မင်းကြောင့်သာ အဲဒီအသား ကျင်းသုံးထောင် အကြွေးကို ခဏစောင့်ပေးလိုက်ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ရွာက စန်းဟော့ရွာဆီကနေ အသားတွေ ချေးယူခဲ့တာပဲလေ... ငါက ကြားခံလူတစ်ယောက် သက်သက်ပါ... နွေဦးရောက်လာတဲ့အခါ အကြွေးကို အမြန်ဆုံး ဆပ်နိုင်ဖို့ တောင်ပေါ်ကို လူတွေပိုခေါ်သွားပြီး အမဲလိုက်သင့်တယ်..."

အဘိုးဟူက သူ့ကို သတိပေးလိုက်၏။

"အဘိုးဟူ... အဲဒီကိစ္စအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကတိက တည်ပါတယ်... ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်..."

လီလန်က ရင်ဘတ်ကိုပုတ်၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"မင်းက တော်တော်လေး ပညာတတ်တာပဲ၊ စကားပြောတာက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လိုပဲ..."

အဘိုးဟူက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

အရက်သောက်ပြီးသွားသောအခါ စားပွဲပေါ်တွင် ခွက်များနှင့် ပန်းကန်များမှာ ရှုပ်ပွနေလေသည်။ သိုးခြေထောက်မှာ အရိုးစုသာ ကျန်တော့ပြီး အာလူးကြော်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့၏။ စီချွမ်းဟင်းလျာနှစ်မျိုးဖြစ်သော ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းနှင့် မာပိုတို့ဟူးတို့မှာ လုံးဝ ပြောင်သလင်းခါနေပြီး ပန်းကန်ပြားများမှာ မျက်နှာရိပ်ပင် ပြန်ထင်နေလောက်အောင် ပြောင်စင်နေတော့သည်။

လီလန်၏ စီချွမ်းဟင်းလျာနှစ်ပွဲမှာ အဘိုးဟူတို့အတွက် အကြိုက်တွေ့ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ကျန်းဝေမင်သည်လည်း ဤစားသောက်သူများကြားတွင် ရေပန်းစားလေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

"လီ... ငါ့ကို လိုက်ပို့ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး..."

"ငါ့ဆီကို လာလည်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး... စီချွမ်းဟင်းလျာဆိုတာ ဝက်သားနှစ်ပြန်ချက်ဟင်းနဲ့ မာပိုတို့ဟူးပဲ ရှိတာမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီထက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်..."

အဖိုးအိုသည် အစားအသောက်ကို ရှင်းလင်းစွာ နှစ်သက်သဘောကျခဲ့ပြီး လီလန်ကို သူ၏အိမ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ်လာရောက်၍ စီချွမ်းဟင်းလျာ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့လေသည်။

လီလန်က သဘောတူလိုက်ပြီး ဟူလောင်ပါးကို အဖိုးအိုအား အိမ်သို့ ဂရုတစိုက် တွဲပို့ပေးရန် မှာကြားလိုက်သည်။

ဟူလောင်ပါးမှာ အနည်းငယ် အသောက်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း အသိစိတ်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အေးစက်သောလေပြေက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် အမူးပြေသွားစေခဲ့ပြီး သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို တက်ကြွစွာ ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ဟူလောင်ပါးမှာ အလွန်မူးယစ်နေပြီး ကြို့ထိုးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အဘိုးဟူ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ တစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ကို လီလန်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားမိသည်။

အဖိုးအိုမှာ လမ်းလျှောက်ရခက်ခဲပြီး တုတ်ကောက်ကို အသုံးပြုရ၏။ သူသည် အရက်သောက်ပြီးနောက် ချော်လဲသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ ချော်လဲရန် အလွန်လွယ်ကူပြီး တစ်ကြိမ်ချော်လဲရုံဖြင့် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာရရှိရန် လွယ်ကူလှသည်။

"လီ... အဘိုးဟူကို ငါပဲ ပြန်ပို့ပေးလိုက်မယ်..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်းက ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး လီလန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျိုး…”

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ပင်ပန်းစရာမှ မရှိတာ... ဒီနေ့အတွက် ငါက မင်းကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ... မင်းက ငါ့ကို ဟင်းကောင်းကောင်းနဲ့ အရက်ကောင်းတွေ တိုက်ကျွေးခဲ့တာကိုး... အားတဲ့အခါ ငါ့ဆီလာလည်လှည့်ပါ၊ မင်းကို ဟင်းကောင်းတွေ ချက်ကျွေးဖို့ မင်းရဲ့မရီးကို ပြောထားလိုက်မယ်... သူမရဲ့ ဝက်ချိုချဉ်က ငါတို့ရွာမှာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

"ကောင်းပါပြီ..."

လီလန်က အသင့်ပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကျိုးလျဲ့ရှန်းသည် ခေါင်းဆေယင်ရှန်းကို တွဲကူပေးကာ လီလန်၏အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"လီလန်... မင်းက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ... ငါတို့ရွာက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်နှစ်ယောက်က မင်းကို တကယ်ပဲ အထင်ကြီးနေကြတာ..."

"ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ပါ၊ နောက် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့အထိတောင် အချိန်သိပ်မကြာတော့ဘူး... မင်းက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပဲ..."

ကျန်းဝေမင်သည် ရှေ့သို့လှမ်းလာကာ လီလန်၏ ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ အကြိမ်အနည်းငယ် ပုတ်လိုက်လေသည်။

"ဦးလေးဝေမင်... ကျွန်တော် လုပ်ချင်တာက အမဲလိုက်ဖို့ရယ်၊ ကျွန်တော့်ညီမနဲ့ အဖေ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ရယ်ပဲ... အဲ့ကိစ္စတွေကို ဘယ်ဟာမှ စိတ်မဝင်စားပါဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

ကျန်းဝေမင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး

"တောင်ထိပ်မှာ ရပ်တည်နိုင်ပြီး ခွန်အားကြီးတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှသာ မင်းဘေးနားက လူတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပေါ့..." ဟု ပြောလေသည်။

"မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်၊ သေချာစဉ်းစားကြည့်ပါဦး..."

ကျန်းဝေမင် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူသည် လှေကားထစ်များမှ ဆင်းကာ လီလန်၏ ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။

အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စက်ဘီးစီးလာသူ အချို့က လီလန်တို့ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"လီလန်... မင်းဆီကို ဧည့်သည်တွေ ထပ်လာပြန်ပြီ..."

ကျန်းဝေမင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီလား..."

စားပွဲပေါ်ရှိ ကျန်ရစ်သော အစားအသောက်များကို ရှင်းလင်းရန် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်တော့မည့် လီလန်မှာ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ သိကျွမ်းသူများဟူ၍ အဘိုးဟူ၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် အခြားသူများသာရှိပြီး သူတို့မှာ ယခုလေးတင် အရက်သောက်ပွဲကို အဆုံးသတ်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်မိုးစွန်းအောက်တွင် ရပ်လျက် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

တကယ်ပင် ရွာအဝင်ဝမှ သူ၏ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည်လာနေသော စက်ဘီးသုံးလေးစီးခန့် ရှိနေလေသည်။

"အိုး... ရုံပိုင်ကျိုးပဲ..."

ဦးဆောင်လာသူကို လီလန်က ရင်းနှီးနေသယောင် ရှိနေ၏။

၎င်းမှာ ပိုင်ရှန်းမြို့ စားနပ်ရိက္ခာရုံမှ မန်နေဂျာ ကျိုးတာ့ဖူပင် ဖြစ်လေသည်။

"သူပါ လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး..."

သူ မမျှော်လင့်ထားသူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီလန်က မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်တော့သည်။

ကျိုးတာ့ဖူ၏ နောက်မှ စက်ဘီးစီးလာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မြို့ပြင် သုံးကီလိုမီတာခန့်အကွာတွင် လီလန်နှင့် လုအန်းနာတို့ကို ဓားပြတိုက်ခဲ့သော ဒေသခံလူဆိုးကြီး ရှုံ့ထျဲ့ပင် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းမှာ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးရှိတာပဲ ကောင်လေး... မြို့စားနပ်ရိက္ခာရုံက ရုံပိုင်ကျိုးကိုတောင် မင်း သိနေတာကိုး..."

ထင်ရှားစွာပင် ကျန်းဝေမင်က ကျိုးတာ့ဖူကို မှတ်မိနေလေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ပုံမှန်သာဖြစ်၏။ ပိုင်ရှန်းမြို့မှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။ ကျိုးတာ့ဖူမှာ စားနပ်ရိက္ခာရုံ၏ မန်နေဂျာဖြစ်ပြီး ကျန်းဝေမင်မှာ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ဝက်သားနှင့် ကြက်ဥများကဲ့သို့သော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် စားနပ်ရိက္ခာရုံသို့ တစ်ခါတစ်ရံ သွားရောက်လေ့ရှိသဖြင့် ကျိုးတာ့ဖူကို သိနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဝံပုလွေဂူထဲကနေ ကျွန်တော်တို့ ကယ်ထုတ်လာခဲ့တဲ့ ဝံပုလွေကလေးက ရုံပိုင်ကျိုးရဲ့ သားလေ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းဝေမင်က "အိုး..." ဟုသာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းမှာ ဧည့်သည်တွေ ရှိနေတော့လည်း ငါ ပြန်တော့မယ်... ငါ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေဖို့က မသင့်တော်ပါဘူး..."

ကျန်းဝေမင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"သူတို့က ပြဿနာလာရှာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ဦးလေး ဒီနေရာမှာရှိနေရင် သူတို့ကို ထိန်းထားပေးလို့ ရတာပေါ့…”

လီလန်က နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... သူတို့က ပစ္စည်းတွေ ယူလာကြတာပဲ... မင်းကို နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းပေးဖို့ လာတာ ဖြစ်လောက်တယ်..."

ကျန်းဝေမင်မှာ မျက်စိရှင်သူဖြစ်ရာ စက်ဘီးနောက်ခန်းများတွင် ပစ္စည်းများကို ချည်နှောင်ထားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

စက်ဘီးပေါ်တွင်လည်း အရက်၊ ဝက်သားနှင့် ငါးကြင်းကြီးတစ်ကောင်တို့ ပါဝင်နေသဖြင့် ထိုသူသည် လီလန်ထံသို့ နှစ်သစ်ကူးဂါရဝပြုရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။

"အဲဒီရုပ်ဆိုးဆိုး လူဝကြီးက ရှုံ့ထျဲ့လို့ ခေါ်တယ်... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မြို့ပြင်မှာ ကျွန်တော့်ကို ဓားပြတိုက်ခဲ့တဲ့ ရွာက လူဆိုးကြီးပေါ့..."

လီလန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... အဲဒီ ရွာက လူဆိုးတွေနဲ့ ဓားပြတွေလား..."

လီလန်၏စကားက ကျန်းဝေမင်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ကျန်းဝေမင်မှာ တရားဝင် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကျေးလက်ဒေသသို့ စေလွှတ်လိုက်သောအခါ လမ်းခရီးတွင် သူ့ကို ဓားပြတိုက်ရန် ကြိုးစားသည့် လူဆိုးလူမိုက်များနှင့် ဓားပြများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးလေသည်။

ယခုရက်ပိုင်းတွင် လမ်းခရီးများမှာ မအေးချမ်းလှပေ။ အလုပ်အကိုင်မရှိသော အချောင်သမားများစွာမှာ မြို့ရွာများတွင် လေလွင့်နေကြသည်။ ငွေကြေး၊ အစားအသောက်နှင့် သောက်စရာများ ပြတ်လပ်လာသောအခါ အချို့သောလူများမှာ သဘာဝအားဖြင့် စွန့်စားမှုများပြုလုပ်၍ ပြစ်မှုများကို ကျူးလွန်လာကြတော့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ကျန်းဝေမင်မှာ ကျေးလက်ဒေသသို့ ရောက်ရှိနေစဉ် သူ၏ငွေများနှင့် ဝယ်ယူထားသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ဒေသခံလူဆိုးတစ်ဦးက ဓားပြတိုက်သွားခဲ့လေသည်။ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့ကို ဆက်သွယ်အကူအညီတောင်းမှသာ သူ၏ငွေများနှင့် ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

"ဒါဆိုရင် ငါ မင်းနဲ့အတူ နေလိုက်မယ်... လူပိုများတာ ပိုကောင်းတာပေါ့..."

ကျန်းဝေမင်မှာ ရွာမှ လူဆိုးများနှင့် ဓားပြများအပေါ် ကောင်းသောအမြင်မရှိသဖြင့် သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ထွက်မသွားတော့ဘဲ လီလန်နှင့်အတူ နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လူအချို့မှာ လီလန်၏ ခြံဝင်းအဝင်ဝသို့ စက်ဘီးများဖြင့် ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

လူစုကို ဦးဆောင်လာသော ကျိုးတာ့ဖူသည် စက်ဘီးပေါ်မှဆင်း၍ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အသံကုန်ဟစ်ကာ အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးရှင်... အိမ်မှာရှိပါသလား..."

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ..."