အခန်း ၁၀၃

အခန်း (၁၀၃)

အသက်ဆက်ဆေးရည်

လူသားမျိုးနွယ်စု တစ်ခုတည်းကသာ ကမ္ဘာမြေ၏ အဓိက အင်အားစုအဖြစ် တည်ရှိနိုင်မှသာလျှင် လူသားတို့သည် စစ်မှန်သော ကြယ်တာရာခေတ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယနေ့ခေတ် အခြေအနေတွင်မူ ဤသေးငယ်လှသော ဂြိုဟ်ကလေးပေါ်၌ လူဦးရေ သန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း နိုင်ငံပေါင်း နှစ်ရာကျော် ကွဲပြားလျက် ရှိနေပေသည်။

လူသားတို့သည် အချင်းချင်း ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားမှုများတွင် အဖိုးတန်လှသော သယံဇာတများစွာကို ဖြုန်းတီးနေခဲ့ကြလေသည်။

ကောင်းယွမ်သည် အနာဂတ်ကမ္ဘာသို့ သွားရောက်ကာ လဲ့ချင်းမေကို ရှာဖွေပြီး ဂိမ်းကစားသည့် နားကြပ် ထုတ်လုပ်ရေးလိုင်းနှင့် ဆက်စပ်ဂိမ်းများကို ဝယ်ယူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ လက်ပက်ဖုန်းမှ အချက် ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ထိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကြောင့် ကောင်းယွမ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဖုန်းကို လက်ခံဖြေကြားပြီးနောက် ကောင်းယွမ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေ၏။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲ..."

ချင်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်နှာမှာမူ အတော်ပင် တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့ပေသည်။

"ကောင်းယွမ်... မင်း ဘယ်မှာလဲ..."

"မုကျား နည်းပညာစက်မှုဇုန်မှာပါ..."

"ဘယ်မှမသွားနဲ့... ငါ့ကို စောင့်နေ..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချသွားခဲ့လေသည်။

ကောင်းယွမ်သည် အံ့အားသင့်သွားမိ၏။

*ဒီလို အာဏာရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ဆီ တိုက်ရိုက် ဖုန်းဆက်လာရတာလဲ… ပြောစရာရှိရင် လည်း ဖုန်းထဲမှာပဲ တိုက်ရိုက် ပြောလို့ရနေတာပဲ မဟုတ်လား… အခုတော့ ကိုယ်တိုင်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောသွားတာဆိုတော့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေတာတော့ သေချာတယ်…*

သို့သော်လည်း ကောင်းယွမ်အနေဖြင့် ထွက်သွား၍ မရတော့ပေ။ ဂိမ်းကစားသည့် နားကြပ်ကိစ္စမှာ လည်း အလွန်အမင်း အလျင်စလို လုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်သေးပေ။

အကယ်၍ အဆင်မပြေပါက အချောထည် ပစ္စည်းများကိုသာ ဝယ်ယူလိုက်လျှင်လည်း ရနိုင်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနာဂတ်ကမ္ဘာ၌ သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ငွေကြေးများကို မည်သို့မျှ သုံးစွဲ၍ ကုန်နိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ကောင်းယွမ်သည် ယခင်က သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း အထက်လူကြီးများထံမှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ကြောင်း သိရှိသွားကတည်းက ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ယခုအခါ သူ၏ လက်ဝယ်တွင် ကြယ်တာရာ စစ်သင်္ဘော တစ်စင်းပင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဖုံးကွယ် ထားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်တော့ပါချေ။

စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ကောင်းယွမ်သည် မုကျားရွာသစ်သို့ သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့လေသည်။

ရွာထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် မုကျားရွာသားများသည် သူ့ကို မြင်တွေ့သွားကြ၏။

"ဥက္ကဋ္ဌကောင်း ရောက်လာပြီ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌကောင်း..."

"အဘိုးကြီးကောင်းရဲ့ မြေးက တကယ့်ကို စိတ်ရင်းကောင်းတဲ့ လူပါ... ကောင်းတာတစ်ခုခု ရှိတိုင်း ငါတို့ မုကျားရွာကို အရင်ဆုံး စဉ်းစားပေးတာ..."

"ဟုတ်တယ်... မုကျားရွာကို ဒီလို နေရာပြောင်းပေးမယ်လို့ ငါ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးဘူး..."

ကောင်းယွမ်သည် သပ်ရပ်လှပသော ရွာသစ်လေးကို ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမ ကြီး၏ ဝဲယာတွင် လုံးချင်းအိမ်ရာများက စီတန်းလျက် ရှိနေပေသည်။

အလုပ်သမားများသည် လမ်းဘေးဝဲယာတွင် သစ်ပင်ပန်းမန်များကို စိုက်ပျိုးနေကြလေ၏။

ရွာသားအချို့မှာမူ အိမ်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကာ အိမ်ပြင်ဆင်မှုများ စတင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မုကျားရွာသစ်ရှိ လုံးချင်းအိမ်ရာများသည် အခြေခံ ပြင်ဆင်မှုများ ပါဝင်ပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ငွေကြေး တတ်နိုင်သူများက ထပ်မံ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သလို ငွေကြေး မတတ်နိုင်သူများမှာလည်း အဆင်သင့်ပင် ဝင်ရောက် နေထိုင်နိုင်ပေသည်။

ရွာလေးမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း လူများကမူ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိကြ သေးပေ။

ရွာအဝင်ဝတွင်မူ အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအို အချို့မှာ အဖွဲ့ဖွဲ့ကာ စုဝေးနေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ဤအဖွဲ့မှာ အဝေးရောက် ရွာသားများပင် ကြောက်ရွံ့ရသော ရွာ၏ "သတင်းပြန်ကြားရေး ဗဟိုဌာန" ပင် မဟုတ်ပါ လား။

ထိုစဉ် ကောင်းယွမ်သည် သူတို့၏ အလယ်တွင် ရပ်နေခဲ့မိလေသည်။

"ရွာသားတွေ အိမ်သစ်တွေအပေါ် စိတ်တိုင်းကျရဲ့လား..."

"စိတ်တိုင်းကျတာမှ လွန်နေတာပဲ... ဒါတွေက ဗီလာတွေ မဟုတ်လား... ငါ့ဘဝမှာ ဗီလာနဲ့ နေရလိမ့်မယ် လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးပါဘူး..."

"ကောင်းယွမ်က ငါတို့ မုကျားရွာရဲ့ ဂုဏ်ဆောင်ပဲ..."

"ဥက္ကဋ္ဌကောင်း... မင်း အခုထိ လူပျိုကြီးပဲလို့ ကြားတယ်... ငါ့မှာ မြို့တော်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ တူမ လေး တစ်ယောက် ရှိတယ်လေ... မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးရမလား..."

ကောင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် ပြုံး၍ လက်ကာပြလိုက်လေ၏။

"အန်တီ... မလိုပါဘူး..."

"ဘာလို့လဲ... ငါ့တူမလေးက လေယာဉ်မယ်လေ... ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်း လှတယ်၊ ဝတ်တတ်စား တတ်လည်း ရှိတယ်... တရုတ်နှစ်သစ်ကူးမှာ ပြန်လာရင် ရုပ်ရှင်မင်းသမီးလေးကျနေတာပဲ..."

ကောင်းယွမ် ရယ်မောလိုက်မိလေသည်။

*မင်းသမီးတဲ့လား...*

သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် မင်းသမီးတစ်ဦးကို အဖော်ပြုရန်အတွက် ခေါ်ယူရန်မှာ အလွန် ပင် လွယ်ကူသော ကိစ္စဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကောင်းယွမ်သည် လူနာမည်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် မိတ်ဆက်ပေးခြင်း ကိစ္စများကို စိတ်ဝင် စားခြင်းမရှိပေ။ ​ေသူသည် ရွာသားများ မည်သို့ ရှိနေကြသည်ကိုသာ လာရောက် ကြည့်ရှုခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

"ဦးလေး... ဦးလေးက စက်မှုဇုန်မှာ လုံခြုံရေး လုပ်နေတာ မဟုတ်လား... ဒီနေ့ နားတာလား..."

"အေး... နားရက်ရတာလေ... တစ်ပတ်မှာ နှစ်ရက် အားရက်ပေးတယ်၊ အလှည့်ကျ နားကြရတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်ကျားကတော့ ငါတို့ကို မဖြစ်မနေ နားခိုင်းတာပဲ... အစားထိုး အနားယူခွင့်တောင် မယူ ခိုင်းဘူး... ငါကတော့ နားရင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူး၊ စက်မှုဇုန်ထဲမှာ အဆောက်အဦးတွေ မြင့် တက်လာတာကို ကြည့်နေရတာပဲ ဝါသနာပါတာ... ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်ကျားကတော့ လုံးဝ သွားခွင့် မပေးဘူး..."

"နားသင့်တဲ့ အချိန်မှာတော့ နားရမှာပေါ့ ဦးလေးရဲ့..."

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်တွင် ဒုတိယအဒေါ်က သူမ၏ ဖုန်းကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ရှောင်ကောင်း... မင်းကို အန်တီ ကြည့်ပေးလာတာနော်... မင်း ငယ်ငယ်က မင်းအမေမှာ နို့မထွက်လို့ ငါ့နို့ကိုတောင် စို့ခဲ့ရတာ... ငါတို့က မိသားစုလိုပါပဲ..."

ကောင်းယွမ်သည် ဤကိစ္စကို မသိရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ မိခင်မှာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်သဖြင့် နို့မထွက် နိုင်သည်မှာတော့ သေချာပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတွေပါပဲ..."

"အဲဒါကြောင့် မင်းက ငါ့တူမလေးနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် ငါတို့က ပိုတောင် ရင်းနှီးသွားဦးမှာပေါ့... ကြည့် စမ်း... ဒါက ငါ့တူမလေးရဲ့ ဝီချက်ပဲ... သူ့ကို အပ်လိုက်စမ်းပါ..."

ကောင်းယွမ် အားနာသွားသဖြင့် အပ်လိုက်မည်ဟု ဟန်ဆောင်ကာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နာမည်ကြီး အွန်လိုင်း ပရိုဖိုင်းပုံနှင့် အမည်မှာ တစ်နိုင်ငံလုံး ပျံသန်း နိုင်သူ ဟု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ ချက်ချင်းပင် လန့်သွားခဲ့ရလေသည်။

*ဒီဒုတိယအဒေါ်က ငါ့ကို ဦးနှောက်မရှိဘူးလို့ ထင်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်ချင်နေတာလား…*

"အန်တီ... အန်တီ့တူမလေးက..."

"ကြည့်စမ်း... သူက တစ်နိုင်ငံလုံးကို ပျံသန်းနေရတာလေ... တခြား လေယာဉ်မယ်တွေကတော့ လမ်းကြောင်း တစ်ခုတည်း ပျံရတာ၊ ငါ့တူမလေးကတော့ တကယ့်ကို တော်တာ... နေရာအနှံ့ကို သွားနေရတာ... ရှောင်ကောင်း... စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက တကယ့်ကို ယုံကြည်ရတဲ့သူပါ..."

ကောင်းယွမ် အတော်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဟုတ်ပေသည်... တကယ်ကို ယုံကြည်ရပေလိမ့်မည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ရုန်းကန်နေကြသူများ မဟုတ်ပါလား။

သူမထံမှ ငွေရှာခြင်းမှာ အရှက်ရစရာ မဟုတ်သော်လည်း လက်ထပ်ရန်မှာမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စ ပင် ဖြစ်ပေ၏။

"အပ်လိုက်ပြီလား..."

ဒုတိယအဒေါ်က မေးလိုက်လေသည်။

ကောင်းယွမ် အဘယ်သို့ ပြောနိုင်ပါဦးမည်နည်း။

"အပ်လိုက်ပါပြီ... သူ လက်ခံတာကို စောင့်နေတာပါ... အန်တီ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အန်တီ့တူမလေးက ဒီလောက် တော်တာပဲ... သူက တကယ့် လူရိုးလူကောင်းတစ်ယောက်... အဲ... ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက သူဌေးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ရမှာပါ..."

"မင်းက သူဌေးကြီး မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ရည်းစား ရှိနေပြီလေ..."

"ဟင်... ဘယ်သူလဲ... လင်းမိသားစုက ကောင်မလေးတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ဒုတိယအဒေါ်က လင်းမေကို ရည်ညွှန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ကောင်းယွမ်က တိတ်ဆိတ်နေလိုက်ခြင်းမှာ ဝန်ခံလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ ယနေ့ သူသာ ရည်းစားရှိသည်ဟု မပြောလိုက်ပါက ဤပြဿနာကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေခဲ့ပေသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်နောင်တွင် မုကျားရွာသစ်သို့ လာရောက်ခြင်းကို လျှော့ချရပေလိမ့်မည်။

"အဲဒီကလေးမလေးက အရပ်လည်း မရှည်ဘူး၊ အလှကြီးလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ရိုးရိုးလေးပဲရှိတာ၊ တင်လည်း မကြီးဘူး... ရှောင်ကောင်း... မင်းက သူ့ကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကြိုက်ရတာလဲကွယ်..."

"လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အကြိုက်ချင်း မတူဘူးလေ အန်တီ... ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါနဲ့ ရွာထဲကို လူငယ်တွေ ပြန်လာကြတာ ရှိလား..."

"ရှိတာပေါ့... အခုတလော တစ်ဒါဇင်လောက် ပြန်ရောက်နေကြပြီ... ဒါပေမဲ့ ငါးရံ့နက် နည်းပညာက တော့ လူမခေါ်သေးဘူးလေ... ရှောင်ကောင်း... မင်း လူထပ်လိုဦးမလား... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ စက်မှုဇုန်မှာ လူအယောက် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်လောက် ထပ်ခန့်တာက မင်းအတွက် ဘာမှ မဟုတ်လောက်ပါဘူး..."

သူတို့ စကားပြောနေကြစဉ်တွင် အဘွားအိုမှာ ရုတ်တရက် စကားစရပ်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက် လေသည်။

ကောင်းယွမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လင်းမေ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

လင်းမေသည် ကောင်းယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုယွမ်... ဘာကိစ္စရှိလို့ ရောက်လာတာလဲ..."

"ရွာသစ် တည်ဆောက်ရေး ဘယ်လိုရှိလဲလို့ လာကြည့်တာပါ... အိမ်ထဲကို ပြောင်းပြီးပြီလား... အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးရော ဘယ်လိုရှိလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းမေ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားခဲ့လေသည်။

"အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုယွမ်... ကျွန်မ အလုပ်တော့ မပျက်စေရ ပါဘူး..."

"မကောင်းဘူး ဟုတ်လား..."

ထိုစဉ် ကောင်းယွမ်၏ ဘေးနားရှိ အဘွားအိုက သူ၏ ခါးကို တို့လိုက်၏။

"ရှောင်ကောင်း... မင်း မသိဘူးလား... ဆီးဆိပ်တက်ရောဂါလေ... အသက်ရှင်နေရတာကိုက ငရဲကျ နေသလိုပဲ... တစ်ရက်ခြား တစ်ခါ ကျောက်ကပ် ဆေးနေရတာ... မနေ့ကမှ ဆေးရုံက ဆင်းလာတာ၊ ဒီမနက် သူတို့အိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားတော့ အထဲမှာ ညည်းတွားနေတဲ့ အသံတွေကို ကြားနေရသေး တယ်..."

ကောင်းယွမ်က လင်းမေကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

"အန်တီက တကယ်ပဲ... အဲဒီလို ဖြစ်နေတာလား..."

လင်းမေ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့လေသည်။

"အစ်ကိုယွမ်... ကျွန်မ..."

"ငါ အန်တီ့ကို သွားကြည့်ချင်တယ်..."

လင်းမေက မျက်ရည်များကြားမှ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေ၏။

သူတို့ နှစ်ဦးသည် မြို့ပြရှိ လမ်းမကြီးများကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသော လမ်းသစ်လေးပေါ်တွင် ယှဉ်တွဲ၍ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြလေသည်။

မကြာမီပင် လင်းမေ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ကောင်းယွမ်သည် ခြံထဲတွင် ဆေးမြစ်များ ပြုတ်နေသော အဘိုးအို တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရပြီး တရုတ်ဆေးနံ့များမှာ တစ်ခြံလုံးတွင် ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

"ရှောင်မေ... ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ..."

"အဘွား... ဒါက အစ်ကိုယွမ်လေ... အမေ့ကို လာကြည့်တာပါ..."

"ဪ... ကောင်းယွမ်ကိုး... မဆိုးပါဘူး လူငယ်လေး... မင်းအမေကတော့... သက်ပြင်း..."

ပြောနေရင်းဖြင့် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာလည်း နီရဲလာခဲ့လေသည်။

ကောင်းယွမ်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားမိပြီး သူ၏ လက်ဝယ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို အလုံးစုံ ပြုပြင်ပေးနိုင်သော အသက်ဆက်ဆေးရည်များစွာ ရှိနေသေးသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်လေသည်။

အနာဂတ်ကမ္ဘာ၏ ပျမ်းမျှသက်တမ်းမှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာကျော်အထိ ရှိနေခြင်းမှာ ဤအသက်ဆက်ဆေး ရည်ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။