အခန်း ၁၈၁

အခန်း(၁၈၁) အသက်ရှင်နေသည့် ငရဲမင်းသည် နိုင်ငံတော်အတွက် ယနေ့တွင် အသက်စွန့်လွှတ်သွားခဲ့ပြီ

ချူးရှန့်က ပြဿနာဟု ဆိုလိုက်ပြီးနောက်တွင် အခန်းတစ်ခုလုံးသည် အပ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ သွေးကြောများနီရဲနေသော မျက်လုံးများက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချီမြင့်ချီဖြစ်နေကာ လည်ချောင်းထဲမှ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

"ဟင့်အင်း... ငါ လုံးဝ သဘောမတူဘူး..."

သူက စားပွဲကို လက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ အပေါ်တွင်တင်ထားသော စစ်သုံးလက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ လက်မဝက်ခန့် ခုန်တက်သွားတော့သည်။

"ကျိုးကျန်ကော်... မင်း သူ့ကို သေတွင်းထဲ ပို့နေတာပဲ... မြေခွေးနက်ဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ... လူတွေကို အရိုးတောင်မကျန်အောင် ဝါးမြိုပစ်တဲ့ ဝံပုလွေအသိုက်ပဲ... ငါတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး ရဲဘော်သုံးယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ တံတွေးများမှာ ကျိုးကျန်ကော်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျမတတ်ဖြစ်နေပြီး သူက ချူးရှန့်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အသံတုန်ယင်လျက် ပြောလိုက်၏။

"သူ အသက်ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ... သူက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ... သူက ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်ပဲ... မင်း သူ့ကို မီးတွင်းထဲတွန်းချဖို့ သုံးရမယ့် ကိရိယာတစ်ခု မဟုတ်ဘူး..."

ကျိုးကျန်ကော်က ဒေါသမထွက်ခဲ့ဘဲ သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပေါ်လွင်နေပေသည်။

"အဘိုးကြီးဝမ်... စိတ်အေးအေးထားပါ..."

"အဲ့ဒါက ဝံပုလွေအသိုက်ဖြစ်နေလို့ပဲ ငါတို့ သိုးတွေကို ထပ်လွှတ်လို့မရတော့တာ..."

သူက နံရံပေါ်ရှိ မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ ကျဆုံးသွားသော ရဲဘော်သုံးဦး၏ မျက်နှာများမှာ ထိုအပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပုံရပေသည်။

"ကျရှုံးမှုအစီရင်ခံစာကို မင်း မြင်ပြီးပြီပဲ... ငါတို့ရဲဘော်တွေက ဘယ်နေရာမှာများ မတော်လို့လဲ... သတ္တိမရှိလို့လား... ဒါပေမဲ့ သူတို့ အထဲဝင်သွားတာနဲ့ သူတို့ဆီက ရဲအနံ့ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့မှမရတာ..."

"အဲ့မြေခွေးနက်ဂိုဏ်းက ကောင်တွေရဲ့ နှာခေါင်းတွေက ခွေးတွေထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်... သူတို့က ငါတို့နဲ့ သူတို့ကြားက ကွာခြားချက်ကို အနံ့ခံသိနိုင်တယ်..."

ကျိုးကျန်ကော်က အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ချူးရှန့်ထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ သူ၏အသံမှာ ရုတ်တရက် ပိုမိုအားပါလာတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ချူးရှန့်က ကွာခြားတယ်..."

"သူ့ကို ရာဇဝတ်ကောင်တွေကြားထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ရင် သူတို့အားလုံးက သူ့ကိုရှောင်ဖယ်ပြီး အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်ကြလိမ့်မယ်..."

"အဘိုးကြီးဝမ်... သတိထားစမ်းပါ... အခုတစ်ကြိမ် ငါတို့က သရုပ်ဆောင်ကောင်းတဲ့ ရဲကောင်းတစ်ယောက်ကို မလိုအပ်ဘူး... ရဲအရာရှိတွေအားလုံးကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုပစ်နိုင်မယ့် လူဆိုးတစ်ယောက်ကိုပဲ ငါတို့ လိုအပ်တာ..."

ဤစကားများက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ အခန်းတွင်းရှိ ဖိစီးလေးလံသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ပေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မထွက်လာခဲ့ချေ။

သူက ငြင်းခုံချင်သော်လည်း ချူးရှန့်၏ ပထမဆုံး အလုပ်ဆင်းသည့်နေ့တွင် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချဖမ်းဆီးခံရခြင်းနှင့် ရထားဘူတာရုံတွင် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်အဖြစ် အထင်လွဲခံရသည့် မြင်ကွင်းများက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ပြည်နယ်ဌာန အကြီးအကဲသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏လက်ချောင်းများက စားပွဲကို အဆက်မပြတ် ခေါက်နေကာ ခေါက်သံတစ်ခုစီမှာ လူတစ်ယောက်၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးနေသည့်အလား ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အကြည့်က တံခါးပေါက်ဆီသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

"ရဲဘော်လန်ဖုန်း... ပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့ပါ..."

တံခါးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်သွားပေသည်။

ပေကျင်းအမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့မှ လန်ဖုန်းသည် ဆွဲထုတ်ထားသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ဝင်ရောက်လာပေသည်။

သူက အမည်းရောင် အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လာပြီး စားပွဲဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားကာ ဇစ်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့သည်။

ဘုတ်…

အသစ်စက်စက် သက်သေခံစာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်၊ အမှတ်အသားမပါသော အမည်းရောင် ဆဲလ်ဖုန်းတစ်လုံးနှင့် ထူထဲသော ငွေစက္ကူထပ်အချို့ကို စားပွဲပေါ်သို့ သွန်ချလိုက်ပေသည်။

"ငါတို့ သူ့ကို အထဲဝင်စေချင်ရင် ချူးရှန့်ဆိုတဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို လုံးဝ ဖျက်ပစ်ရမယ်..."

လန်ဖုန်း၏ အသံမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပေသည်။

"အခုအချိန်မှစ၍ ရဲဘော်ချူးရှန့်က ဖမ်းဆီးရေးစစ်ဆင်ရေးအတွင်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ကျဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြည်သူလူထုကို ကြေညာမယ်..."

"ဖိုင်များကို ချိပ်ပိတ်ထားပြီး ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတယ်..."

"ဒီအစီအစဉ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အမည်က အသက်ရှင်နေတဲ့ငရဲမင်းပဲ..."

စကားလုံးတိုင်းသည် တူတစ်လက်ကဲ့သို့ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေပေသည်။

သူ၏ မြင့်မားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ခွန်အားများအားလုံး ချက်ချင်း ခန်းခြောက်သွားသကဲ့သို့ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားတော့သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံး တစ်လျှောက်တွင် ချူးရှန့်က တိတ်ဆိတ်လျက်သာ ရှိနေပေသည်။

သူ၏အကြည့်များက စားပွဲပေါ်ရှိ အတုပြုလုပ်ထားသော ဖိုင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

အမည် - ချန်လုံ...

ကိုယ်ရေးအကျဉ်း - အရှေ့တောင်အာရှ ရွှေတြိဂံဒေသမှ ရက်စက်ပြီး အသက်စွန့်ရဲသော ကြေးစားစစ်သားတစ်ဦး…

ထိုပြုပြင်ထားသော ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်မှာ ရုပ်ဆိုးပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းကာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ လူတစ်ယောက်နှင့်မတူအောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေပေသည်။

[ဒင်…]

စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အေးစက်သော အသိပေးသံက ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

[ပင်မဇာတ်လမ်း၏ ဒုတိယအဆင့်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ - လျှို့ဝှက်မုန်တိုင်း…]

[မစ်ရှင်ရည်ရွယ်ချက် - မြေခွေးနက်ဂိုဏ်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ အမာခံအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်လာစေရန်နှင့် ၎င်း၏ ရာဇဝတ်မှု အထောက်အထားအားလုံးကို ရယူရန်…]

[ယာယီစွမ်းရည် ထုတ်ပေးခြင်း - လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်(၁) (လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည်)...]

[ယာယီကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသား ပုံစံ ထည့်သွင်းပြီးပါပြီ - နာမည်ဆိုးဖြင့်ကျော်ကြားသော လူဆိုး ချန်လုံ…]

ပြဿနာဆိုသည်မှာ အစကတည်းက ကံကြမ္မာဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်နေပေသည်။

လွတ်မြောက်စရာလမ်း မရှိတော့ချေ။

ချူးရှန့်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပေသည်။

"ဘယ်အချိန် စမှာလဲ..."

"အခုပဲ..."

လန်ဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ချူးရှန့်က ဒီတံခါးပေါက်ကနေ ထွက်သွားတဲ့အချိန်ကစပြီး သူက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ..."

ချူးရှန့်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေသည်။

သူက အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မကြည့်တော့ဘဲ လှည့်ကာ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

အကြီးအကဲဟောင်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခွေကျနေပြီး ခေါင်းကို လက်ဖြင့်ကိုင်ထားကာ ချက်ချင်းပင် ဆယ်နှစ်ခန့် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ရှိနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပေသည်။

ချူးရှန့်က လက်လှမ်းကာ သူ၏ပခုံးကို လေးလံစွာ ပုတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် သူက လန်ဖုန်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကာ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှ နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သတ္တုတံခါးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားပြီး ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ပိုင်းခြားပစ်လိုက်ပေသည်။

တံခါးပိတ်သွားသော အခိုက်အတန့်တွင်ပင်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ကျသွား၏။ စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုတွင်ပင် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ရိုက်ရဲသော ဤလူကြမ်းကြီးမှာ ယခုအခါ ပြင်းထန်စွာ ရှိုက်ငိုနေပြီး သူ၏ မျိုသိပ်ထားသော ငိုရှိုက်သံများက အခန်း၏ သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဆုတ်ဖြဲနေပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းလောက်မှာပင်။

ကျန်းချန် ရုပ်သံလိုင်းမှ ညနေခင်း သတင်းထုတ်လွှင့်မှုသည် စူးရှသော အပြာရောင် သတိပေးအချက်ပြမှုဖြင့် ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားပေသည်။

"ကျွန်မတို့မှာ အရေးပေါ်နဲ့ ရင်ကွဲဖွယ်ရာ သတင်းတစ်ခု ကြေညာစရာ ရှိပါတယ်..."

အမျိုးသမီး သတင်းကြေညာသူ၏ အသံတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ကျွန်မတို့မြို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့မှ ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်ရာဇဝတ်စုံထောက် ရဲဘော်ချူးရှန့်ဟာ ယနေ့မနက်စောစောပိုင်းက အဆင့်အေအဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေးတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးဖို့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေနဲ့ ရဲရင့်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါတယ်... ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူဟာ သေနတ်ပစ်ခံခဲ့ရပြီး အစွမ်းကုန် ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ယနေ့ည ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ်မှာ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါတယ်..."

ပြည်နယ်အစိုးရ ဧည့်ရိပ်သာတွင် ကျင်းပနေသော အောင်ပွဲခံ ဂုဏ်ပြုစားပွဲ၌ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပေသည်။

ဂီတသံများ ရပ်တန့်သွားပြီး ရယ်မောသံများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခွမ်း…

ကျွမ်းယန်၏ ဝိုင်ခွက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားပေသည်။

ရှီလဲ့က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏အနောက်ရှိ ကုလားထိုင်မှာ ပြင်းထန်သော အသံနှင့်အတူ မှောက်ကျသွားတော့သည်။

ကျန်းချန် အဖွဲ့ဝင်များအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုများမှာ အေးခဲသွားပြီး လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်ဖွယ်မရှိသော အံ့ဩမှုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေသည်။

စားသောက်ခန်းမကြီး၏ ဝင်ပေါက်တွင်။

ချင်ယွိပင်း၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းမှာ လွတ်ကျသွားပေသည်။

ခွမ်း…

နောက်ဆုံးပေါ် ဖုန်း၏ မျက်နှာပြင်မှာ ထိုအချိန်က သူမ၏ နှလုံးသားကဲ့သို့ပင် ကွဲအက်သွားတော့သည်။

အမြဲတမ်း မာနကြီးပြီး အေးစက်တတ်သော သူမ၏ မျက်နှာသည် အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့သွားပြီး သေမင်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သော အသွင်အပြင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

လင်းဝမ်ချင့်၏ လက်ထဲရှိ ဓာတ်ဘူးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားသော ကြက်သားစွပ်ပြုတ်များက မြေပြင်တစ်ခွင် ဖိတ်စင်သွားကာ အငွေ့များ ထွက်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သူမက ထိုနေရာတွင် ငေးမောစွာ ရပ်နေပြီး ပြတ်ကျသွားသော ပုတီးစေ့များကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေပေသည်။

"ဟင့်အင်း... မဟုတ်ဘူး..."

ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးဌာန အဆောက်အအုံမှာ လင်းထိန်နေပေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများက ရုံးခန်းများနှင့် အသင့်စောင့်ဆိုင်းခန်းများထဲမှ ပြေးထွက်လာကြပြီး စင်္ကြံရှိ ရုပ်မြင်သံကြားရှေ့တွင် ပြည့်နှက်နေကာ သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချန်မြို့ရှိ ရဲတပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးသည် ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

အမည်းရောင် အက်စ်ယူဗွီ ကားတစ်စီးသည် ညအမှောင်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ မောင်းနှင်သွားပေသည်။

ကားထဲတွင် မီးများ ပိတ်ထားပေသည်။

ချူးရှန့်သည် နောက်တန်းတွင် အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ထိုင်နေပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ဖြတ်ပြေးသွားသော မြို့ပြမီးရောင်များကို ကြည့်နေပေသည်။

လန်ဖုန်းက အသစ်စက်စက် အမည်းရောင် ဆဲလ်ဖုန်းတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်တော့သည်။

"မင်းရဲ့ ဖုန်းဟောင်းနဲ့ လူမှုကွန်ရက် အကောင့်တွေအားလုံးကို သုံးမိနစ်အတွင်း ဖျက်ပစ်လိမ့်မယ်..."

"ဒါက မင်းရဲ့ ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာသစ်ပဲ... တစ်လမ်းသွား ဆက်သွယ်ဖို့အတွက်..."

ချူးရှန့်က ဖုန်းကိုယူလိုက်ရာ အေးစက်ပြီး လေးလံနေပေသည်။

သူက လိုင်းပြတ်တောက်သွားသည့်အချိန်တွင် လုံးဝ မည်းမှောင်သွားသော သူ၏ ဖုန်းဟောင်း မျက်နှာပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပေသည်။

ချူးရှန့် ဆိုသည့် နာမည်ကဲ့သို့ပင် ၎င်းသည် ထာဝရ ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သုံးစက္ကန့် ကြာပြီးနောက်။

သူ၏ ဖုန်းသစ် မျက်နှာပြင်က လင်းလာပြီး အေးစက်ကာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

စာတိုတစ်စောင် ပေါ်လာတော့သည်။

“ချန်လုံ... ငရဲပြည်မှ ကြိုဆိုပါတယ်…”