အခန်း ၁၈၂

အခန်း(၁၈၂) ရဲဝတ်စုံကိုချွတ်ကာ တစ္ဆေအရေခွံကို ဝတ်ဆင်ခြင်း

ပြတင်းပေါက်မရှိသော ပိတ်လှောင်နေသည့် အခန်းတစ်ခန်း

မီးရောင်က ဖြူရော်နေပြီး လေထုထဲတွင် သံချေးနံ့နှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ် အနံ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဘုန်း..."

အညိုရောင် ဖိုင်တွဲအထူကြီးတစ်ခုက သတ္တုစားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျလာပြီး နားကွဲမတတ် အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်လုံးများက သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး ထွက်ပေါက်မရှိသော အခြေအနေတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ချူးရှန့်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

"ဒါက မင်းရဲ့ ကျွန်စာချုပ်ပဲ..."

သူ၏အသံက အက်ကွဲနေပြီး စကားလုံးတစ်လုံးစီတိုင်းကို သူ၏လည်ချောင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အစွမ်းကုန် ညှစ်ထုတ်နေရသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ကျိုးကျန်ကော်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်လျက် တိတ်ဆိတ်နေကာ ထွက်ပေါ်လာသော ရေနွေးငွေ့များက သူ၏ တည်ကြည်ခက်ထန်သော မျက်နှာကို ဝေဝါးသွားစေ၏။

သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခြင်းလော။

မဟုတ်ပေ။ ဤမစ်ရှင်မှာ သေဒဏ်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ချူးရှန့်က မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်လှမ်းကာ သူ၏ သေဆုံးခြင်းကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် ဖိုင်တွဲကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။

အထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ဖိုင်များ မရှိချေ။

အတုအပပြုလုပ်ထားသော ဖမ်းဝရမ်းတစ်ခုသာ ရှိသည်။

ဓာတ်ပုံထဲမှ လူက သူဖြစ်သော်လည်း သူမဟုတ်ပေ။

အရုပ်ဆိုးသော အမာရွတ်ကြီးတစ်ခုက သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးရိုးမှ ပါးစပ်ထောင့်အထိ ရက်စက်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကာ သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရုပ်ရည်ကို နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေ၏။

ဓာတ်ပုံထဲရှိ မျက်လုံးများ၏ အကြည့်က လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမရှိသကဲ့သို့ သဘောထားသော အေးစက်စက် အဆိပ်ပြင်းသည့် အရိပ်အယောင်များကို ဖော်ပြနေပေသည်။

အချိန်မရွေး စာရွက်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး လည်ပင်းကို ချိုးပစ်တော့မည့်အလားပင်။

ဓာတ်ပုံ၏ အောက်တွင် သူ၏ကိုယ်ရေးရာဇဝင် ရှိသည်။

[အမည် - ချန်လုံ]

[လျှို့ဝှက်အမည် - ငရဲမင်း]

[ကိုယ်ရေးရာဇဝင် - ရွှေတြိဂံဒေသမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အသက်ကိုပဓာနမထားသော ကြေးစားစစ်သားတစ်ဦး...]

သူ၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်တွင် ဖော်ပြထားသော အောင်မြင်မှုများအနက် မည်သည့်အရာမဆို သူ့ကို ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သေနတ်ဖြင့်ပစ်သတ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

ချူးရှန့်၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှလုံးသားကို မျက်မြင်မရသော လက်တစ်ဖက်က တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုနာကျင်မှုကြောင့် အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလာတော့သည်။

သူက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးပုလင်းအဖြူလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။

၎င်းမှာ အရေးပေါ်နှလုံးဆေးပုလင်းဖြစ်သည်။

"ဒါ... မင်းလည်း ယူထားသင့်တယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ အသံက အက်ကွဲနေပြီး တောင်းပန်နေသယောင် ရှိသည်။

"ချွေတာပြီး သောက်ပါ..."

"ဒါက ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးပုလင်းဖြစ်နိုင်တယ်..."

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော ကျိုးကျန်ကော်၏ လက်များ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွား၏။ သူက ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး မိတ်ဆွေဟောင်း၏ ကြေကွဲနေသော မျက်နှာကို ဆက်၍မကြည့်ရက်တော့ချေ။

ချူးရှန့် ခေါင်းမော့လာပြီး သူ၏ အကြည့်က အသက်ကယ်ဆေးပုလင်းပေါ်တွင် တစ်စက္ကန့်ခန့် ရပ်တန့်သွားကာ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဆီသို့ ပြန်ရောက်သွား၏။

သူ ဆေးကို သွားမယူခဲ့ပေ။

အတုအပပြုလုပ်ထားသော ဖိုင်တွဲနှင့် ငရဲမင်း၏ မျက်နှာကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူက နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ကိုင်တွယ်နေသကဲ့သို့ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်လိုက်၏။

"အရမ်းဒုက္ခများတာပဲ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ချင်လုပ်ငန်းစု၊ ထရီလီယံတန်ကြေးရှိသော အင်ပါယာ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ ရုံးခန်း။

ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ အရှည်ရှိသော ပြတင်းပေါက်ကြီးများ၏ အပြင်ဘက်တွင် မြို့တော်၏ ညရှုခင်းက နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခုပမာ တောက်ပနေ၏။

ချင်ယွိပင်းသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေကာ အမြဲတမ်း မာနကြီးပြီး အရာရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော သူမ၏ မျက်နှာတွင် ယခုအခါ သွေးရောင်များ ကင်းမဲ့နေသည်။

သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် လက်ကိုင်ဖုန်း ခုနစ်လုံး သို့မဟုတ် ရှစ်လုံးခန့် တစ်ပြိုင်နက် လင်းလက်နေပြီး မတူညီသော လျှို့ဝှက်လိုင်းများနှင့် ချိတ်ဆက်ထားကာ ၎င်းတို့၏ အေးစက်စက် အီလက်ထရောနစ် အသံများက သူမ၏ နှလုံးသားကို အပ်များဖြင့် ထိုးဆွနေသကဲ့သို့ မြင့်တက်လာလိုက် ကျဆင်းသွားလိုက် ဖြစ်နေ၏။

"ဥက္ကဋ္ဌချင် ပြည်နယ်ဌာနနဲ့ ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းတွေအားလုံး ပြတ်တောက်သွားပါပြီ..."

"ဥက္ကဋ္ဌချင် အမြင့်ဆုံးအဆင့် စီးပွားရေးထောက်လှမ်းရေးကွန်ရက်နဲ့တောင် တိကျတဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး၊ ဖိုင်ကိုလည်း ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်..."

"ဥက္ကဋ္ဌချင် အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရိုက သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးပို့ထားပါတယ်၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေအားလုံးကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ဖို့ တောင်းဆိုထားပါတယ်..."

သတင်းဆိုးများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာ၏။

ချင်ယွိပင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမ၏ လက်သည်းများက လက်ဝါးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေကာ သွေးစွန်းနေသော အရာများပင် ထင်ကျန်နေပေသည်။

သူမ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်ကို လက်သီးဖြင့်ထိုးသတ်ပြီး ကျိုးကျနေသော တံတားပေါ်မှ အရှိန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သည့် ထိုနတ်ဆိုးက သေးငယ်သော ဖမ်းဆီးရေးစစ်ဆင်ရေးတစ်ခုတွင် မည်သို့လုပ် သေဆုံးသွားနိုင်မည်နည်း။

ဤသည်မှာ ယုတ္တိမတန်ပေ။ ဤအရာ၏ နောက်ကွယ်တွင် တုန်လှုပ်ဖွယ် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေရမည်။

ထိုစဉ် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ဖုန်းလေး အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။

အမည်မသိနံပါတ်တစ်ခုထံမှ စာတိုလေးတစ်စောင် ဝင်လာပြီး စကားလုံးအနည်းငယ်သာ ပါဝင်သည်။

[ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ရှည်ရှည်ထားပါ]

မည်သူပို့သည် သို့မဟုတ် မည်သည့်နေရာမှဖြစ်ကြောင်း မပါဝင်ချေ။

ထိုစကားလုံးများကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း တင်းမာနေသော ချင်ယွိပင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွား၏။

လန်ဖုန်းဆိုသည့် အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့မှ လူ ဖြစ်ရမည်။

သူ တစ်ခုခုကို သိထားရမည်။

ကျန်းချန်မြို့ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ ပင်မဂိတ်တံခါးဝ။

ညနေခင်းလေပြေက အေးစိမ့်နေ၏။

လမ်းမီးရောင်အောက်တွင် ပိန်ပါးသော လူရိပ်လေးတစ်ခုက ရှည်လျားစွာ ထင်ဟပ်နေပြီး အဆုံးမဲ့ အထီးကျန်ဆန်မှု အငွေ့အသက်များကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။

လင်းဝမ်ချင့်သည် အေးစက်နေပြီဖြစ်သော ဓာတ်ဘူးကို လက်တွင်ကိုင်လျက် ထိုနေရာ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။

သူ အသက်စတေးသွားပြီဟု ရုပ်မြင်သံကြားမှ ကြေညာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ ဟင်းချိုကို သောက်ပါမည်ဟု ကတိပေးထားသူက စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းမည် မဟုတ်ပေ။

သူမ ဤနေရာတွင် စောင့်နေမည်။

သူ ထွက်လာသောအခါ သတင်းထဲက အရာအားလုံးက အတုတွေပါဟု သူမကို လူကိုယ်တိုင် ပြောပြလိမ့်မည်။

ရဲစခန်းခွဲရှိ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ရုံးခန်းအတွင်း။

လိုက်ကာနောက်တွင် ရပ်နေသော ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ခေါင်းမာသော ထိုလူရိပ်လေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးသား ဆွဲဆုတ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

သူက မျက်ထောင့်မှ စိုစွတ်မှုကို သုတ်ဖယ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အေးစက်နေသော နံရံကိုသာ ပြင်းထန်စွာ ထိုးကြိတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"တကယ့်ကို ဆိုးရွားတဲ့ကိစ္စပဲ..."

လုံခြုံရေးအိမ်ရာ။

ချူးရှန့်၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းအသစ်လေး တုန်ခါသွား၏။

[အဆင့်(၁) မစ်ရှင် - မြေခွေးနက်ဂိုဏ်း၏ လက်အောက်ရှိ မြေအောက် လက်ဝှေ့ကွင်းအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန်]

[မစ်ရှင်လိုအပ်ချက်များ - ငရဲမင်းဟူသော နာမည်ကို တည်ဆောက်ရန်နှင့် ခွေးရူး၏ အာရုံစိုက်မှုကိုရရှိရန် အကြမ်းတမ်းဆုံးနှင့် သွေးထွက်သံယိုအများဆုံး နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန်]

[လိပ်စာ - တုံချန်ခရိုင်ရှိ စွန့်ပစ်ထားသော သံမဏိစက်ရုံ၊ ဂိုဒေါင်အမှတ်(၃)]

[လျှို့ဝှက်ကုဒ် - သူဌေး..ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲလောက် ပေးပါ]

လျှို့ဝှက်အခန်း၏ တံခါးက အသံတိတ် ပွင့်သွားပြီး ပေကျင်း အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့မှ လန်ဖုန်း ဝင်လာကာ အနက်ရောင် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အရေခွံ..."

ချူးရှန့်က အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်၏။

အထဲတွင် သေနတ်များ သို့မဟုတ် ရဲအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ မပါရှိချေ။

တောက်ပသော ပန်းပွင့်ပုံရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်၊ ပွယောင်းယောင်း အနက်ရောင်ဘောင်းဘီတစ်ထည်၊ ညှပ်ဖိနပ်တစ်ရန်နှင့် မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော နေကာမျက်မှန်တစ်လက်သာ ပါရှိသည်။

လမ်းဘေးလူမိုက်များ၏ ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များက လွှမ်းခြုံလာ၏။

" ချန်လုံဝတ်ဆင်သင့်တဲ့ အဝတ်အစားတွေပဲ..."

လန်ဖုန်းက မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချူးရှန့်က တိတ်ဆိတ်နေ၏။

သူက အချိန်အတော်ကြာ ဝတ်ဆင်လာခဲ့ပြီး အသားကျနေပြီဖြစ်သော ရဲဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ကာ ဤစိမ်းသက်နေသော အပြင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

ပိုးသားရှပ်အင်္ကျီက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်နေပြီး မြွေရေခွံကဲ့သို့ ချောမွေ့နေ၏။

သူက အခန်းထောင့်ရှိ တစ်ခုတည်းသော မှန်ငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မှန်ထဲတွင် လုံးဝ စိမ်းသက်နေသော လူတစ်ဦးက သူ့ကို အေးစက်စွာ ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေ၏။

၁.၉ မီတာရှိသော သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရပ်အမောင်းက ထိုမာနကြီးသော ပန်းပွင့်ပုံရှပ်အင်္ကျီနှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ လုံးဝ ရယ်စရာမကောင်းတော့ဘဲ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကြမ်းတမ်းသည့် ဖိနှိပ်မှုအငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာနှင့် အကဲခတ်ရခက်သော မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် နေကာမျက်မှန်တို့ဖြင့် သူသည် ငရဲပြည်မှ သံကြိုးများကို ရိုက်ချိုးကာ အစာကို ဝါးမျိုရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေတော့သည်။

[ဒင်...]

[ယာယီစွမ်းရည် အသက်ဝင်လာပါပြီ - လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်(၁) (လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည်)။]

[ယာယီ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ ပုံစံခွက် ဝင်ရောက်လာပါပြီ - ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူဆိုးငရဲမင်း]

ချူးရှန့် မှန်ထဲမှ သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်၏။

ရက်စက်သော မျက်လုံးများနှင့် သွေးစွန်းနေသော အငွေ့အသက်များရှိသည့် ထိုသူကို ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ငရဲမင်း ချန်လုံပင် ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ သူ့ကိုယ်သူ စိမ်းသက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ညက နက်ရှိုင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော အငှားယာဉ်တစ်စီးက ချူးရှန့်ကို တုံချန်ခရိုင်ရှိ စွန့်ပစ်ထားသော သံမဏိစက်ရုံအပြင်ဘက်တွင် ချထားပေးခဲ့၏။

လေထုထဲတွင် သံချေးနံ့နှင့် အင်ဂျင်ဝိုင်အနံ့စူးစူးတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

အဝေးရှိ ဂိုဒေါင်အမှတ်(၃) ၏ သံတံခါးကြီးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော်လည်း အထဲမှ သားရဲကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် လူအုပ်ကြီး၏ ရူးသွပ်နေသော အော်ဟစ်သံများကို သဲ့သဲ့ကြားနေရ၏။

ချူးရှန့် နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ပြီး ငရဲတံခါးဆီသို့ ညှပ်ဖိနပ်ဖြင့် တရွတ်တိုက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"သူဌေး ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲလောက် ပေးပါ..."

သူက လျှို့ဝှက်ကုဒ်ကို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်၏။

အရပ်နှစ်မီတာနီးပါးရှိပြီး တက်တူးများ အပြည့်ထိုးထားသော တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် လူနှစ်ဦးက သံတံခါးရှေ့တွင် သံမဏိမျှော်စင်နှစ်ခုကဲ့သို့ လမ်းပိတ်ရပ်နေကြသည်။

ဘယ်ဘက်မှ ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် တောင့်တင်းသော လူက ချူးရှန့်ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် အကဲခတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ချူးရှန့်က စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် လူက အဝါရောင်သွားများ ပေါ်လာသည်အထိ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မေးစေ့ဖြင့် ဘေးဘက်ထောင့်တစ်နေရာသို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။

ထိုနေရာတွင် လူတစ်ဦးက သေနေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သွေးအိုင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေး လဲကျနေကာ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်နေပြီး အသက်ပင် ကောင်းကောင်း မရှူနိုင်တော့ချေ။

"လူသစ်လား..."

ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် လူ၏အသံက ကော်ဖတ်စက္ကူနှစ်ခု ပွတ်တိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းနေသည်။

"မင်း ကွင်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို နားလည်လား..."

သူက တုတ်ခိုင်သော လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော လူဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံက လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"သူ့ရဲ့ ကျန်နေတဲ့ ခြေထောက်ကို ချိုးလိုက်၊ ဒါဆိုရင် မင်း ဝင်လို့ရပြီ..."

"ဒါမှမဟုတ်..."

ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် လူက မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်လို ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်က ချူးရှန့်၏ ခြေထောက်များဆီသို့ ရောက်သွား၏။

"ခြေထောက်တစ်ဖက် ချန်ထားခဲ့ပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားလိုက်တော့..."