အခန်း ၁၈၃

အခန်း(၁၈၃) ဝင်ဝင်ချင်း လူသတ်ခြင်းလော၊ ခွေးရူး၏ သစ္စာခံမှု

လေထုက ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် လူသန်ကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အပြုံးသည် အပူချိန်အေးခဲမှုကြောင့် အချိန်ရပ်တန့်သွားသော တန်ဖိုးနည်း ဖယောင်းရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းကာ ရယ်စရာကောင်းနေသော်လည်း နက်ရှိုင်းသော အကြောက်တရားကို ဖော်ပြနေ၏။

သူသည် ဖြစ်တန်ချေရှိသော အခြေအနေများစွာကို တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။

ဒူးထောက်ကာ အသနားခံမည်လော၊ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ကြောက်ရွံ့စွာ ဟိန်းဟောက်မည်လော၊ သို့မဟုတ် ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျမတတ် ကြောက်ရွံ့ကာ ထွက်ပြေးမည်လော ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမျှလောက် တိတ်ဆိတ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

အချိန်ကာလပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ လုံးဝ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး ဖြစ်၏။

သူ၏အရှေ့ရှိ ပန်းပွင့်အဆင် ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော လူသည် သူ့ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

ကြီးမားသော ဖားပြုတ်မျက်မှန်ကြီးနောက်ကွယ်မှ အကြည့်သည် သူ့ကို ကျော်လွန်သွားကာ ထောင့်တစ်နေရာရှိ သွေးအိုင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေး လဲကျနေသော လူဆီသို့ ကျရောက်သွား၏။

ထိုလူသည် အလိုအလျောက် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်ပြီး လည်ချောင်းထဲမှ ပျက်စီးနေသော လေမှုတ်တံတစ်ခုကဲ့သို့ အားနည်းသော်လည်း ကြားရခက်သော အသံကို ပြုလုပ်နေသည်။

ထူထဲသော ကြွက်သားများကြောင့် တွန့်ချိုးနေပြီးဖြစ်သော ချူးရှန့်၏ မျက်မှောင်များသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွား၏။

အလွန်ဒုက္ခများလှသည်။

သူတို့က အတင်းအကျပ် လှုပ်ရှားရန် လုပ်ဆောင်နေကြခြင်းဖြစ်၏။

စနစ်အသံထွက်ပေါ်လာ၏။

[လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှု ပွင့်သွားခဲ့ပြီ]

အတွေးများဖြစ်သော အလွန်ဒုက္ခများလှသည် ဆိုသည်မှာ ရက်စက်သော လူမိုက်ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲဘုံမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး စိတ်မရှည်သော အသံတစ်ခုသည် လူသန်ကြီးနှစ်ဦး၏ နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဆူညံလိုက်တာ..."

"သူ့ရဲ့ ပေါက်ပြဲနေတဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်စမ်း..."

“ဘာ…”

ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် လူသန်ကြီးနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါတို့၏ သူငယ်အိမ်များသည် ရုတ်တရက် အပ်ပေါက်အရွယ်ခန့် ကျုံ့သွားကြ၏။

ဤစကားကို သူတို့အား ပြောခြင်းမဟုတ်ပေ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး အသနားပင် မခံနိုင်တော့သော အသုံးမကျသည့်လူကို ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

အလွန်လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး ရက်စက်လှပေ၏။

သို့သော် သူတို့ကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့စေမည့် အရာသည် ရောက်မလာသေးချေ။

ချူးရှန့်က လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ အပိုလှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်မျှပင် မရှိခဲ့ပေ။

သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံသာ ဖြစ်၏။

တန်ဖိုးနည်း ညှပ်ဖိနပ်သည် စက်ဆီနှင့် အညစ်အကြေးများ စွန်းထင်းနေသော ဘိလပ်မြေကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မကြားတကြား အသံတစ်သံကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဤခြေလှမ်းပင်ဖြစ်၏။

ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် လူသန်ကြီးသည် လူသားတစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်းမဟုတ်ဘဲ အလောင်းတောင်နှင့် သွေးပင်လယ်ထဲမှ သံကြိုးများကို ရုန်းထွက်လာကာ အလွန်ဆာလောင်နေသော ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

မျက်မြင်မရသော ရေခဲနံရံတစ်ခုကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားလှသော လူသတ်ချင်စိတ်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သွားသည်။

“ဂလု…”

လူသန်ကြီး၏ လည်စေ့က ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွား၏။ သူက နောက်ဆုတ်ချင်သော်လည်း သူ၏ခြေထောက်များသည် ခဲများ ဖြည့်ထားသကဲ့သို့ လေးလံနေပြီး တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

သူ၏ အပေါင်းအပါမှာလည်း တုန်ယင်သွားပြီး အေးစက်သော ချွေးများသည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို ချက်ချင်း စိုရွှဲသွားစေ၏။

ချူးရှန့်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေသော လူ၏ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး နေကာမျက်မှန်နောက်ကွယ်ရှိ အေးစက်သော ရှာဖွေရေးမီးရောင်နှစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏အကြည့်သည် တုန်ယင်နေသော လူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

"ဆူညံလွန်းတယ်..."

စနစ်အသံထွက်ပေါ်လာ၏။ အတွေးများဖြစ်သော ဆူညံလွန်းသည် ဆိုသည်မှာ ရက်စက်သော လူမိုက်ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်ကထက် ပို၍ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်းဆီကနေ နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ထွက်လာတာကို ငါ ကြားရရင် မင်းရဲ့ခေါင်း ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစကားလုံးများ ကျဆင်းသွားသော အခိုက်အတန့်တွင်ပင်။

အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

အသက်ရှင်သန်ရန် ရုန်းကန်နေရသော ထိုလူက ရုတ်တရက် တုန်ယင်မှု ရပ်တန့်သွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခံရသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ လုံးဝ အေးခဲသွားကာ နောက်ထပ် အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်ရဲတော့ချေ။

သူ တကယ် သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားကြသဖြင့် တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားရဲကြတော့ချေ။

ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် လူသန်ကြီးနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါတို့၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့သွားကာ ပြာနှမ်းသွားကြ၏။

“မိစ္ဆာကောင်ပဲ…”

ဤသည်ကား အကြွင်းမဲ့ မိစ္ဆာကောင်ပင် ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်သည် ကြောက်လန့်နေကြပြီဖြစ်သော တံခါးစောင့်နတ်မင်းနှစ်ပါးကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူက လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ ညှပ်ဖိနပ်ကို ဆွဲငင်လျက် ထိုလူနှစ်ဦးကြားမှ တည့်တည့် လျှောက်သွားခဲ့၏။

အရပ်နှစ်မီတာနီးပါးရှိသော လူသန်ကြီးနှစ်ဦးသည် ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသော ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုနှစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေကြပြီး ချူးရှန့်၏ ကျောပြင် သံတံခါးနောက်ကွယ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်မှသာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူရဲကြတော့သည်။

သံတံခါးနောက်ကွယ်တွင် အခြားကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေ၏။

ချွေး၊ သွေး၊ အရက်နှင့် အဒရီနယ်လင်းတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဆူပွက်နေသည့် ငရဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မျက်နှာကျက်မှ ဖြူလျော့လျော့ မီးသီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ တွဲလောင်းကျနေပြီး အလယ်ဗဟိုရှိ အနီရင့်ရောင် သွေးများ စွန်းထင်းနေသော ရှစ်ထောင့်ပုံ လက်ဝှေ့စင်ကို နေ့လယ်ခင်းကဲ့သို့ လင်းထိန်နေစေ၏။

"သူ့ကို သတ်လိုက်... သတ်လိုက်စမ်း..."

"သူ့ရဲ့ လည်ပင်းကို ချိုးပစ်လိုက်..."

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံများ၊ အသားထဲသို့ လက်သီးများ ဝင်သွားသော တုံးတိတိအသံများနှင့် အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသော ကြွပ်ဆတ်ဆတ်အသံများသည် ဆူပွက်နေသော သွေးဆန်ပြုတ်အိုးတစ်အိုးကဲ့သို့ ရောနှောနေကာ ဆူညံပြီး ကြမ်းတမ်းလှ၏။

သို့သော် ပန်းပွင့်အဆင် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချူးရှန့် ဤနေရာသို့ ခြေချလိုက်သော အခိုက်အတန့်တွင်ပင်…

“ဝှစ်…”

တစ်စုံတစ်ယောက်က အသံတိတ်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

အမိုးကိုပင် ပင့်ချီနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်ပြီး ကွင်းတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော ဆူညံသံများသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် မျက်နှာအမူအရာများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အေးခဲသွားကြ၏။

လောင်းကစားသမားများ၊ လူမိုက်များ၊ လက်ဝှေ့သမားများ၊ သေမထူးနေမထူးလူမိုက်များ အပါအဝင် ရာပေါင်းများစွာသော မျက်လုံးများသည် သံလိုက်ဖြင့် ဆွဲငင်ခံရသော သံမှုန့်များကဲ့သို့ တံခါးပေါက်ရှိ ဖိတ်ကြားမထားသော ဧည့်သည်ထံသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူတို့က လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

တောက်ပြောင်သော ပန်းပွင့်အဆင် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ညှပ်ဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မည်သည့် ပြင်းထန်သော ရာဇဝတ်ကောင်ထက်မဆို ငရဲမှ တက်လာသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော ထိုရက်စက်သည့် အငွေ့အသက်သည် အသံတိတ် ဆူနာမီတစ်ခုကဲ့သို့ မြေအောက်နေရာတစ်ခုလုံးကို တိုက်ခတ်သွား၏။

မရေမတွက်နိုင်သောလူများ သူ၏အကြည့်နှင့် ဆုံမိလိုက်သော အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားများကို အေးစက်သော လက်ကြီးတစ်ဖက်က တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုကြီးမားသော လေယာဉ်မှူး နေကာမျက်မှန်ကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် မျက်လုံးများ လုံးဝ မရှိပေ။

၎င်းတို့သည် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အဆိပ်များ သုတ်လိမ်းထားသည့် ဓားသွားနှစ်လက်ဖြစ်၏။

၎င်းက သင့်၏ ဝိညာဉ်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ဖောက်ထွင်းသွားနိုင်သည်။

“ဒေါင်...ခလွမ်..”

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဝိုင်ပုလင်းသည် လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွဲကြေသွား၏။

“ဘုန်း…”

သတ္တိနည်းသူ အချို့မှာမူ ဤအငွေ့အသက်ကြောင့် အလွန်လွှမ်းမိုးခံရသဖြင့် ခြေထောက်များ အားပျော့သွားကာ စီးကရက်တိုများ ပြန့်ကျဲနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားပြီး သူတို့၏ ပေါင်ကြားများပင် ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားကြတော့သည်။

လူတစ်ယောက်တည်းဖြင့် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားခြင်း ဖြစ်၏။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

ထောင့်တစ်နေရာရှိ ဇိမ်ခံ သားရေဆိုဖာပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို စပျစ်သီးခွံ့ကျွေးနေသော ယုန်မလေးဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို ကြမ်းတမ်းစွာ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

သူသည် ဆံပင်တိုတိုညှပ်ထားပြီး သူ၏လက်မောင်းပေါ်တွင် သားကောင်ကို မျိုချတော့မည့်ပုံစံရှိသော ကျားသစ်နက် တက်တူးတစ်ခုရှိကာ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် မျက်နှာကို နှစ်ခြမ်းကွဲလုမတတ် အရုပ်ဆိုးသော အမာရွတ်တစ်ခုရှိသည်။

သူသည် မြေခွေးနက်ဂိုဏ်း၏ နံပါတ်နှစ် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ခွေးရူးဟု လူသိများသော အကြွင်းမဲ့ရက်စက်သည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်၏။

အကောင်းဆုံး သားကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသော ဆာလောင်နေသည့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ အကြည့်ကဲ့သို့ သူ၏အကြည့်သည် ချူးရှန့်ထံတွင် ရပ်တန့်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သွေးဆာမှုများ တောက်ပနေသည်။

ခွေးရူးသည် သူ၏ အက်ကွဲနေသော နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်၏။

လူအများစု မြင်ဖူးသည့် လူအရေအတွက်ထက်ပင် သူသတ်ခဲ့သော လူအရေအတွက်က ပိုများပေသည်။

သို့သော် အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဤခွေးရူးတစ်အုပ်လုံးကို အညံ့ခံသွားစေနိုင်သော သူမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

ဤသည်ကား ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဤလူသတ်ချင်စိတ် အငွေ့အသက်သည် အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်များထဲတွင် စိမ်ထားခဲ့သည့်ပုံ ပေါ်၏။

သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးနံ့ထက်ပင် ဆယ်ဆမက ပိုမိုပြင်းထန်နေသေးသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... သောက်ရမ်းကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းနေတာပဲ..."

ခွေးရူးက ဆေးလိပ်ငွေ့ကြောင့် ဝါထိန်နေသော သွားများကို ဖော်ပြလျက် ပြုံးလိုက်၏။

သူက သူ၏အနောက်ရှိ လူသန်ကြီးတစ်ဦးကို မေးဆတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုလူက ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး သုဿန်အလား တိတ်ဆိတ်နေသော လူအုပ်ကြီးကြားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားကာ ချူးရှန့်၏ အရှေ့တွင် အလွန် နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့်ရပ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစ်ကိုခွေးရူးက ခင်ဗျားကို ဖိတ်ခေါ်နေပါတယ်..."

ချူးရှန့်သည် အိတ်ကပ်ထဲရှိ သူ၏လက်များကို မလှုပ်ရှားသော်လည်း ခွေးရူးကို မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အငွေ့အသက်သည် ဤအကောင်ပေါက်လေးများထက် တကယ့်ကို ပိုမိုအားကောင်းလှ၏။

သို့သော် ဤမျှသာဖြစ်သည်။

"အရမ်းဒုက္ခများလှတယ်..."

ချူးရှန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

စနစ်အသံထွက်ပေါ်လာ၏။ အတွေးများဖြစ်သော အလွန်ဒုက္ခများလှသည် ဆိုသည်မှာ ရက်စက်သော လူမိုက်ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုလူကြားလိုက်ရသည်မှာ လုံးဝ တခြားတစ်မျိုး ဖြစ်နေ၏။

"သူ့ကို ကိုယ်တိုင်လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်..."

ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားတော့သည်။

ခွေးရူး၏ ထက်မြက်သော နားများပင်လျှင် ၎င်းကို ကြားလိုက်ရ၏။

ဒေါသထွက်မည့်အစား သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ရူးသွပ်လိုက်တာ..."

"ငါက မာနကြီးတာကို သဘောကျတယ်ကွ..."

သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်လျှောက်လာခဲ့ရာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကြမ်းတမ်းပြီး ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ခွန်အားတစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

"ညီအစ်ကို... မင်းပုံစံက သိပ်မရင်းနှီးပါလား... မင်းက ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ..."

ခွေးရူးသည် ချူးရှန့်အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပုနေသော်လည်း သူ၏ အငွေ့အသက်မှာမူ လုံးဝ အားနည်းခြင်း မရှိပေ။

ချူးရှန့်က ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

[စနစ်သတိပေးချက်… ရက်စက်သော လူမိုက်ငရဲမင်းသည် အကြမ်းဖက်မှုကို ယုံကြည်သော စကားနည်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။]

ချူးရှန့် စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ခွေးရူးက ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ဝှေ့စင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် လက်ဝှေ့စင်ပေါ်၌ သွေးများပေကျံနေသော လက်ဝှေ့သမားတစ်ဦးသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်လည်ချောင်းကို ပြင်းထန်သော တံတောင်ရိုက်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချိုးလိုက်ခါစ ဖြစ်သည်။

ဒိုင်လူကြီးက သူ၏လက်ကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ပရိသတ်များထံမှ ပြန့်ကျဲနေသော အားပေးသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ခွေးရူးက ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်သည် လိမ်ကောက်နေသော ကင်းခြေများတစ်ကောင်နှင့် တူနေတော့သည်။

"မင်း ဒီမှာအသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သစ္စာခံကြောင်း သက်သေပြရလိမ့်မယ်..."

သူက လက်ဝှေ့စင်ပေါ်တွင် အနိုင်ရသွားခါစ လက်ဝှေ့သမားကို မေးဆတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ ခြိမ်းခြောက်နေသည့်ပုံစံ ဖြစ်၏။

"အပေါ်တက်သွားလိုက်..."

"သူ့ကို သတ်လိုက်စမ်း..."

"အခုကစပြီး မင်းက ငါ ခွေးရူးရဲ့ လူဖြစ်သွားပြီ..."