အခန်း ၁၈၄

အခန်း(၁၈၄) လက်ဝှေ့ချန်ပီယံကို အကြောသေသွားစေရန် တစ်ချက်တည်း တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ခွေးရူးမှာ နေရာတွင်ပင် အကြောက်လွန်သွားခဲ့၏

ခွေးရူး၏ သတ်လိုက်စမ်းဟူသော စကားလုံးများသည် သုဿန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်နေသော အားကစားကွင်းအတွင်း မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိနှိပ်ထားသော ချူးရှန့်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အငွေ့အသက်သည် ချက်ချင်း ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ပို၍ ရောဂါဆန်ကာ သွေးဆာနေသော ရူးသွပ်မှုဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။

"ဝိုး..."

လူအုပ်ကြီးထံမှ အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

မီးတုတ်များ ထွန်းညှိလိုက်သကဲ့သို့ မျက်လုံးများအားလုံးသည် ချူးရှန့်ထံမှနေ၍ ပြိုင်ဘက်၏လည်ပင်းကို တံတောင်ဖြင့် ရိုက်ချိုးခဲ့သော ရှစ်ထောင့်ကွင်းအတွင်းမှ လူထံသို့ ရွှေ့သွားကြ၏။

"သံမဏိမျှော်စင်..."

နားကွဲမတတ် ဟစ်အော်သံကြီးတစ်ခု လူအုပ်ကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ထိုလူ၏အမည်မှာ သံမဏိမျှော်စင်ဖြစ်၏။ သူသည် အရပ်နှစ်မီတာကျော်ရှိပြီး ဖောင်းကြွနေသော ကြွက်သားများမှာ အနက်ရောင်သံမဏိဖြင့် သွန်းလောင်းထားသကဲ့သို့ ရှိ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမာရွတ်များသည် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး ဂုဏ်ပြုတံဆိပ်များပင် ဖြစ်သည်။

ဆယ်ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရရှိမှု ဖြစ်၏။

ထိုပွဲများအနက် ခုနစ်ပွဲတွင် ပြိုင်ဘက်များမှာ လှောင်ချိုင့်အတွင်း ရိုက်နှက်သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

သူသည် ဤသွေးစွန်းနေသော ကွင်းအတွင်း တစ်ဦးတည်းသော ဘုရင်ဖြစ်၏။

ခွေးရူး၏ စကားများကို ကြားသောအခါ သံမဏိမျှော်စင်က နီကိုတင်းကြောင့် ဝါထိန်နေသော သွားများကို ပေါ်လာစေရန် အပြုံးပြလိုက်၏။ သူက နီရဲနေသော လျှာကို ထုတ်ကာ လက်ဝှေ့လက်အိတ်ပေါ်မှ နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သော သွေးများကို ဖြည်းညင်းစွာ လျက်လိုက်ပြီး သေဆုံးနေသော အသားတစ်တုံးကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ သူ၏မျက်လုံးများကို ချူးရှန့်ထံ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သေလမ်းရှာနေသော နောက်ထပ် လူမိုက်တစ်ဦးဖြစ်၏။

သူသည် သာမန်လူတစ်ဦး၏ ခါးထက် ပိုတုတ်သော သူ၏လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်ရာ အရိုးများထံမှ တကျွတ်ကျွတ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"အစ်ကိုခွေးရူး ဒီမျောက်လေးက ကျွန်တော့်သွားကြားညှပ်ဖို့တောင် မလောက်ဘူး..."

သံမဏိမျှော်စင်၏ အသံမှာ ဩရှရှဖြစ်ပြီး အားနည်းသူများအပေါ် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ချူးရှန့်၏ အရပ် ၁.၉ မီတာမှာ အမှန်တကယ်ပင် မပုသော်လည်း သူ၏ ဝက်ဝံကြီးကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် အနည်းငယ်ထိလိုက်ရုံဖြင့် ကျိုးပဲ့သွားနိုင်သော ဝါးလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပိန်လှီနေပေသည်။

ခွေးရူးက သူ၏ အော်ဟစ်သံများကို လျစ်လျူရှုထားပြီး မြေအောက်မှ တူးဖော်ရရှိတော့မည့် အဖိုးတန်လက်နက်တစ်ခုကို သဘောကျနေသကဲ့သို့ သူ၏ ဝံပုလွေမျက်လုံးများက ချူးရှန့်ထံ စိုက်ကြည့်နေ၏။

"ဘာလဲ မင်း အရမ်းကြောက်နေပြီလား..."

အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားဆဲဖြစ်သော ချူးရှန့်၏ လက်သည် ပြန်ထုတ်မည့် အရိပ်အယောင်မပြချေ။

သူသည် သံမဏိမျှော်စင်ကို တစ်ချက်လေးပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြီးမားသော နေကာမျက်မှန်ကို ခွေးရူးရှိရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရုံသာဖြစ်၏။

"ဒုက္ခပဲ..."

[ဒင်... အတွင်းစိတ်အတွေး- အလွန်ဒုက္ခရောက်သည်... ရက်စက်သော လူမိုက်ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲနေသည်... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးပါပြီ...]

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံတစ်ခုသည် ကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"အမြန်ဆုံး အနိုင်ယူပေးမယ်..."

ခွေးရူး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်သည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးက ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းတယ် တော်တော်လေးကို မောက်မာတာပဲ..."

"သံမဏိမျှော်စင် ဆင်းလာခဲ့စမ်း ဒီကောင်နဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားလိုက်..."

"မှတ်ထား သူ့ကို မသတ်နဲ့ ငါ သူ့ကို လိုသေးတယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုခွေးရူး..."

မကောင်းဆိုးဝါး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သံမဏိမျှော်စင်က လှောင်ချိုင့်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ထိန်းချုပ်မရသော အကြီးစားတင့်ကားကြီးတစ်စီးကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးနိုင်သော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်ဖြင့် ချူးရှန့်ကို တစ်လှမ်းချင်း ဖိချေရန် စတင်လာခဲ့၏။

သူလှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လောင်းကစားသမားများသည် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားကြပြီး ငွေစက္ကူများကို ဝှေ့ယမ်းကာ အသံကုန် ဟစ်အော်နေကြ၏။

"သံမဏိမျှော်စင် သူ့ကို ဆွဲဖြဲလိုက်စမ်း ငါ တစ်သိန်း လောင်းတယ်..."

"သုံးမိနစ် အဲ့ပန်းပွင့်ရှပ်အင်္ကျီက သုံးမိနစ်တောင်မခံဘဲ အသားစဉ်းကောပုံကြီး ဖြစ်သွားမယ်လို့ ငါလောင်းတယ်..."

"သုံးမိနစ် ဟုတ်လား မင်း သူ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ ငါ စက္ကန့်သုံးဆယ် လောင်းတယ်..."

ချူးရှန့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများကို သတိမပြုမိဘဲ အသက်မပါသော ပန်းပုရုပ်ကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်နေ၏။

သူသည် ဧရာမသတ္တဝါကြီး နီးကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်များ ပိုမိုကျုံ့လာခဲ့သည်။

သိပ်ဆူညံလွန်း၏။

သိပ်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသည်။

ဤကိစ္စကို မြန်မြန်အဆုံးသတ်ပြီး အနားယူတော့မည်ဟု တွေးလိုက်၏။

သံမဏိမျှော်စင်သည် ချူးရှန့်နှင့် သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အရပ်အမောင်းဖြင့် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဧရာမအရိပ်ကြီးက ချူးရှန့်ကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။

"ကောင်လေး ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို သုံးကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်စမ်း မင်းရဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုပဲ ချိုးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးမယ်..."

သူသည် စံပြလက်ဝှေ့အနေအထားကို ဖြည်းညင်းစွာ ယူလိုက်ပြီး မြေအိုးများကဲ့သို့ ကြီးမားသော သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကြွက်သားများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ခါနေပြီး ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

ချူးရှန့်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လက်ကို မြှောက်ကာ မျက်နှာပေါ်မှ နေကာမျက်မှန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ထိုမျက်လုံးများ လေထုထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်…

“ဝီ…”

မမြင်ရသော ဧရာမသံတူကြီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သံမဏိမျှော်စင်၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားခဲ့၏။

သူသည် လူတစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု လုံးဝ မခံစားရချေ။

၎င်းသည် အလောင်းများတောင်လိုပုံပြီး သွေးများ ပင်လယ်လို စီးဆင်းနေသော နေရာမှ သံကြိုးများကို ဖျက်ဆီးကာ လွတ်မြောက်လာပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေ၏။

ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် လူသားတို့၏ ခံစားချက်များ ဒေါသများ လူသတ်ချင်စိတ်များ မရှိဘဲ အရာအားလုံးကို တန်ဖိုးမရှိသကဲ့သို့ ရှုမြင်နေသည့် စစ်မှန်သော အကြွင်းမဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုသာ ရှိနေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော သံမဏိအပ်များကဲ့သို့ ကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ် သေမင်း၏ ကြိုတင်နိမိတ်သည် သံမဏိမျှော်စင်၏ အရေပြား လက်မတိုင်းကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မွေးညင်းများအားလုံး ထောင်တမတ်မတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဆက်စောင့်နေ၍ မရတော့ပေ။

အရင်စတင်တိုက်ခိုက်ရမည်ဟု တွေးလိုက်၏။

"ဝုန်း..."

ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သံမဏိမျှော်စင်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကြောက်တရားကို ဖိနှိပ်ရန် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး သူ၏ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အမြောက်ဆံတစ်လုံးကဲ့သို့ ပစ်ထွက်သွားခဲ့၏။

ကွန်ကရစ်နံရံကို ဖြိုခွင်းနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော သူ၏ ညာဘက်လက်သီးသည် လေထုကို ဆုတ်ဖြဲသွားသော လေပြင်းများကို သယ်ဆောင်လာပြီး တံခါးဖွင့်သစ်တုံးကြီးကဲ့သို့ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့် ဝင်ဆောင့်တော့သည်။

ထိုလက်သီးတွင် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့၏။

သူသည် သူ၏ရှေ့မှ လူ၏ဦးခေါင်းကို ပုပ်သိုးနေသော ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ချေမှုန်းပစ်ချင်နေ၏။

"အမလေး..."

ကြည့်ရှုနေသူများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အကြောက်တရားတို့ ရောနှောကာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

ခွေးရူးသည် အလိုအလျောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ထိုမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ချူးရှန့်က လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

သူသည် နောက်ဆုတ်မသွားသကဲ့သို့ ကာကွယ်ရန် လက်ကိုပင် မမြှောက်ခဲ့ချေ။

သံမဏိမျှော်စင်၏ လက်သီးက သူ၏ နှာခေါင်းထိပ်ကို ထိခါနီးအချိန်လေးတွင် ဖြစ်၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဘယ်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ရွှေ့သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော ဘေးတိုက်လှည့်ခြင်းတစ်ခုသာဖြစ်၏။

၎င်းသည် စူပါကွန်ပျူတာတစ်လုံးက အတိကျဆုံး တွက်ချက်မှုများကို ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ထိုသေစေနိုင်သော လက်သီးချက်ကို ပြီးပြည့်စုံသော တိကျမှုဖြင့် ရှောင်တိမ်းနိုင်စေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူးရှန့်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် မြန်ဆန်ပုံမပေါ်ဘဲ အနည်းငယ် ပျင်းရိနေပုံပင် ရနေသည်။

ပခုံးပေါ်တွင် နားနေသော အသံမြည်နေသည့် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖယ်ရှားလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

သူ၏ လက်သည် နောက်ကျသော်လည်း အရင်ရောက်ရှိသွားပြီး သံမဏိမျှော်စင်က လက်ကို ပြန်မရုတ်နိုင်မီ သူ၏ တုတ်ခိုင်သော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။

ထို့နောက် ရှေ့သို့လှမ်းကာ ကိုင်းညွတ်ပြီး လှည့်လိုက်သည်။

[မာစတာအဆင့် ဖမ်းချုပ်ခြင်း နည်းစနစ်]

လှုပ်ရှားမှုအားလုံးသည် ချောမွေ့ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းကာ အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် သာမန်မျက်စိဖြင့် သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ဖမ်းယူရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

"ဂျွတ်..."

သွားကျိန်းချင်စရာကောင်းသော အရိုးများ လွဲသွားသည့် ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုသည် ကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

သာမန်လူတစ်ဦး၏ ပေါင်ထက် ပိုတုတ်သော သံမဏိမျှော်စင်၏ လက်မောင်းသည် လူ့ခန္ဓာဗေဒ သဘာဝနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ထောင့်ချိုးတစ်ခုအဖြစ် နောက်သို့ ကွေးသွားခဲ့သည်။

ပခုံးဆစ်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အကြမ်းဖက် လွဲချော်သွားခဲ့၏။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုသည် ဦးနှောက်ဆီသို့ပင် မရောက်ရှိသေးပေ။

"ဂျွတ်..."

နောက်ထပ် ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ချူးရှန့်၏ အခြားလက်တစ်ဖက်သည် မည်သို့မည်ပုံ သံမဏိမျှော်စင်၏ မေးစေ့ကို ပင့်ထားပြီးဖြစ်ကာ သူ၏ လက်ငါးချောင်းက သံမဏိညှပ်များကဲ့သို့ အားပြု၍ အပြင်ဘက်သို့ လိမ်ချိုးလိုက်သည်။

သံမဏိမျှော်စင်၏ ပြုံးဖြဲဖြဲ မျက်နှာက ချက်ချင်း အေးခဲသွားခဲ့၏။

သူ၏ မေးရိုးမှာ အတင်းအကျပ် ဖြုတ်ချခံလိုက်ရသည်။

သံမဏိမျှော်စင်က လက်သီးပစ်သွင်းသည်မှ ချူးရှန့်၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုအထိ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်စက္ကန့်တောင် မကြာဘဲ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဘုန်း..."

အရပ်နှစ်မီတာကျော် မြင့်မားသော သံမဏိမျှော်စင်သည် အရိုးများအားလုံး ချက်ချင်း ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည့် ပုပ်သိုးနေသော အသားတုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တက်ကြွပ်နေကာ ပန်းကန်ပြားများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် နားလည်၍မရသော အကြောက်တရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူသည် အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပြုတ်ထွက်နေသော သူ၏ မေးရိုးကြောင့် ရှူးရှူးမြည်သံများသာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်တော့သည်။

ပိတ်မရသော ရေပိုက်ခေါင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရွဲ့စောင်းနေသော သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးနှင့် ရောနှောနေသော တံတွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့၏။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။

ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အသက်ရှူကျပ်စေသော အကြွင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့၏။

အပ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်ပေသည်။

လူတိုင်းသည် နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တောင့်တင်းနေကြ၏။

အော်ဟစ်နေခဲ့သော လောင်းကစားသမားများသည် ပါးစပ်ကြီးများ ဟဟထားကြသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ဝိုင်ခွက်များကို ကိုင်ထားသော လူမိုက်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝိုင်များ ဖိတ်စင်ကုန်သည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ သူတို့၏ လက်များကို လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့ ဘာကိုမြင်လိုက်ရသည်နည်း။

၎င်းသည် တိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းကို တိုက်ပွဲဟုပင် ခေါ်၍ မရနိုင်ချေ။

၎င်းမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဖြုတ်ချမှုတစ်ခုသာဖြစ်၏။

ထိပ်တန်း ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ဦးကဲ့သို့ အတိကျဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ယောက်ကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အသုံးမဝင်သော မလှုပ်ရှားနိုင်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြုတ်ချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ခွေးရူး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

သူသည် ဆိုဖာပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ကာ အမြဲတမ်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေသော သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်ခြင်း ဟူသော ခံစားချက်တစ်ခုက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူများသည် မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကြပြီး အလိုအလျောက် ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားကြကာ ချူးရှန့်ကို လူစွမ်းကောင်း ဘီလူးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ချူးရှန့်သည် မတ်တတ်ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တက်ကြွပ်နေသော သံမဏိမျှော်စင်ကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး မမြင်ရသော ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာဖြင့် သူ၏ တောက်ပသော ပန်းပွင့်ရှပ်အင်္ကျီပေါ်တွင် လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သုတ်ပစ်လိုက်သည်။

[စိတ်တွင်းအတွေး - အရမ်းအားနည်းတယ် အချိန်ဖြုန်းတာပဲ...]

[ဒင်... လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှု ပွင့်သွားပါပြီ...]

[ရက်စက်သော လူမိုက်ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲနေသည်... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးပါပြီ...]

အလွန်အမင်း အထင်အမြင်သေးမှုများ ရောယှက်နေသည့် အေးစက်ပြီး စိတ်မရှည်သော အသံတစ်ခုသည် သုဿန်တစပြင်အလားသို့ တိတ်ဆိတ်နေသော အားကစားကွင်းအတွင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

"ဒီလို အမှိုက်မျိုးက..."

"မင်းက ငါ့အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ထိုစကားများ သူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ခွေးရူး၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သံမဏိမျှော်စင်ကို လျစ်လျူရှုကာ လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ချူးရှန့်ထံသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာခဲ့၏။

သူသည် ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူ၏ ရုပ်ဆိုးသော အမာရွတ်မျက်နှာသည် ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တွန့်လိမ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် လောဘကြီးပြီး ရူးသွပ်သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရမလား..."

ချူးရှန့်သည် နေကာမျက်မှန်ကို တပ်လိုက်ပြီး လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်ဖြေရန် စိတ်မဝင်စားခဲ့ချေ။

ခွေးရူးက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ချူးရှန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဩရှရှ အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက လက်ဝှေ့ကွင်းရဲ့ ဘုရင်အသစ် ဖြစ်လာပြီ..."

"မဟုတ်သေးဘူး..."

သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသကဲ့သို့ ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ပို၍ ရူးသွပ်လာခဲ့သည်။

"လက်ဝှေ့ကွင်းတစ်ခုတည်းက မင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး..."

သူသည် ချူးရှန့်အနီးသို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ည မိသားစုညစာစားပွဲကို ငါနဲ့ အတူ လိုက်ခဲ့ပါ..."