အခန်း ၁၈၆

အခန်း(၁၈၆) ဘုရင်မ၏ မျက်ရည်စက်၊ ယနေ့ညတွင် မင်းသည် ငါ၏ ဓားဖြစ်သည်

ချူးရှန့်က သူ၏ ဖုန်းစခရင်ကို ငေးကြောင်စွာ ကြည့်နေခဲ့၏။

ထိုစာသားများသည် ဆူပွက်နေသော ဆီအိုးထဲသို့ ကျသွားသည့် ရေတစ်ပေါက်ကဲ့သို့ပင် မီးခိုးငွေ့မျှပင် မကျန်ရစ်ဘဲ ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားခဲ့ပေသည်။

လက်ချောင်းဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုစာတိုမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အန္တရာယ်များလှသော ဟုန်မန်းစားပွဲတော်။

ဤသည်မှာ နောက်ထပ် ကြီးမားလှသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာပေမည်။

သူသည် ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီချကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။

သူတို့ သွားရောက်ရမည့် နေရာသည် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်း နည်းပါးလှသော သွေးထွက်သံယို မြေအောက်လောက စားပွဲတော် မဟုတ်ဘဲ အိပ်ငိုက်ချင်စရာကောင်းသော ညနေခင်း လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းတစ်ခုသို့ သွားရမည့်အလား ခံစားနေရပေသည်။

တူညီသော ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင်။

ဒေါ်လာ ထရီလီယံချီ တန်ဖိုးရှိသော အင်ပါယာတစ်ခု၏ ထိပ်ဆုံး ပလ္လင်ဖြစ်သည့် ချင်လုပ်ငန်းစု။

ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ အပြည့်ရှိသော ပြတင်းပေါက်ကြီးများမှတစ်ဆင့် မြို့တော်၏ မရေမတွက်နိုင်သော မီးရောင်များကို ကြယ်တာရာများအလား တွေ့မြင်နေရသော်လည်း ချင်ယွိပင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်စက် အမူအရာကိုမူ မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ချေ။

သူမသည် လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် ဆက်သွယ်မှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးမှာ သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ရပ်တန့်ရမည်လား။

ဤလောကတွင် ချင်ယွိပင်းအား ဤကိစ္စကို အလွယ်တကူ လက်လျှော့သွားစေရန် မည်သူကမျှ ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအမျိုးသားသည် သူမ၏ သားကို ကယ်တင်ခဲ့သလို သူမကိုလည်း ကယ်တင်ခဲ့၏။

ယခုမူ သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အခြေအနေများအောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ရုပ်အလောင်းမှာလည်း အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်ရစ်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တရားဝင်လမ်းကြောင်းများ ပိတ်ဆို့နေပါက ငွေကြေး၊ အာဏာနှင့် လောကရှိ မှောင်ခိုနည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖောက်ထွက်ရပေမည်။

သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ မည်သည့်အမှတ်အသားမျှ မပါရှိသော အနက်ရောင် ဂြိုဟ်တုဖုန်းတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်နေသော ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်ဆိုလိုက်၏။

ဖုန်းတစ်ချက်သာ မြည်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် တစ်ဖက်မှ ဖြေကြားလာခဲ့သည်။

"ငါပါ..."

ချင်ယွိပင်း၏ အသံသည် ရှေးဟောင်းရေခဲတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ လူသားဆန်သော နွေးထွေးမှု လုံးဝ ကင်းမဲ့နေ၏။

"ငါ တစ်ခုခုလိုချင်တယ်..."

"ကမ္ဘာတစ်ဝန်း နေရာအနှံ့ရှာဖွေနိုင်ပြီး အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ စောင့်ကြည့်နိုင်မယ့်အပြင် ဈေးကွက်ထဲက ဘယ်စက်ပစ္စည်းကမှ ထောက်လှမ်းလို့မရနိုင်တဲ့ အသေးစား ခြေရာခံကိရိယာမျိုး လိုချင်တယ်..."

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် သုံးစက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အဆင့်မြင့် လျှို့ဝှက်ကုဒ်ဖြင့် ပြောင်းလဲထားသော အက်ကွဲကွဲ အမျိုးသားအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မစ္စချင် ခင်ဗျားတောင်းဆိုတာကို ခြေရာခံကိရိယာလို့ မခေါ်ဘူး..."

"အဲဒီဟာရဲ့ လျှို့ဝှက်ကုဒ်နာမည်က တစ္ဆေရဲ့ မျက်ရည်တွေဖြစ်ပြီး ယခင် အမ်အိုင်ဆစ်စ်ရဲ့ အဆင့်အမြင့်ဆုံး တားမြစ်ပစ္စည်းတစ်ခုပါ..."

"ဂျီနီဗာက ဓာတ်ခွဲခန်းတွေကို သုံးမှသာ ဒါကို လုပ်ဆောင်နိုင်မှာပါ၊ အန္တရာယ် အရမ်းများသလို ကုန်ကျစရိတ်ကလည်း အလွန်ကြီးမားပါတယ်..."

"ငွေက ဘယ်တုန်းကမှ ပြဿနာ မဟုတ်ခဲ့ဘူး..."

ချင်ယွိပင်းသည် ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ အပြည့်ရှိသော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အောက်ဘက်ရှိ စည်ကားနေသော ယာဉ်ကြောကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ပုရွက်ဆိတ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည့်အလား အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ ရလဒ်ကိုပဲ လိုချင်တယ်၊ အချိန် ဘယ်လောက်ကြာမလဲ..."

"နှစ်ဆယ့်လေးနာရီပါ..."

"နှေးလွန်းတယ်..."

ချင်ယွိပင်းက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သုံးနာရီ အချိန်ပေးမယ်..."

"နောက်သုံးနာရီနေရင် အဲဒါ ကျန်းချန်မှာ ရှိနေရမယ်..."

"ဈေးကို ဆယ်ဆတိုးပေးမယ်..."

ဖုန်းတစ်ဖက်ရှိလူက ရုတ်တရက် အသက်ရှူရပ်သွားလေ၏။

သုံးနာရီအတွင်း ပြီးစီးရမည့် အလွန်ခက်ခဲသော မစ်ရှင်အတွက် ဆယ်ဆသော ဈေးနှုန်းဟု ဆိုလာ၏။ ဤသည်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ငွေဖြင့် အသက်ကို ဝယ်ယူနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်။

ပြိုင်ကွင်း၊ ဗွီအိုင်ပီ နားနေခန်းအတွင်း၌။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခွေးရူး၏ ထူးခြားသော အက်ကွဲကွဲအသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မဖုံးဖိနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အစ်ကိုလုံ... အချိန်ကျပြီ ကား အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ..."

တံခါးက ပွင့်သွားလေသည်။

ချူးရှန့်သည် ပြီးခဲ့သော တစ်နာရီအတွင်း မျက်ခွံတစ်ချက်မျှပင် မလှုပ်ခဲ့သည့်အလား လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားလျက် မူလအနေအထားအတိုင်း ရှိနေ၏။

သူ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ခွေးရူးမှာ ပို၍ပင် လေးစားကြည်ညိုစိတ်များ

ဖြစ်ပေါ်လာရတော့သည်။

ထိုက်ရှန်းတောင်ကြီး အရှေ့တွင် ပြိုကျလာလျှင်ပင် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ချေ။

ဤသူသည် တကယ့် မြစ်ကူးနဂါးပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုလုံ ကြွပါ..."

ခွေးရူးက ချူးရှန့်အတွက် ကားတံခါးကို ကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပေးလိုက်၏။ ကျည်ကာ အနက်ရောင် မာစီဒီးဘင့်ဇ် ဗင်ကားကြီးမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေပေသည်။

ချူးရှန့်သည် ခါးကိုကိုင်းကာ ကားထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်သားဝတ်စုံ၊ နှာခေါင်းစည်းနှင့် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ဦးသည် တကျွိကျွိ မြည်နေသော အမှိုက်လှည်းကို တွန်းကာ ဖြတ်သွားလေ၏။

ဘီးမှာ တစ်ခုခုနှင့် ငြိနေပုံရပြီး ချူးရှန့်၏ ခြေရင်းတွင် စူးရှသော အသံကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သန့်ရှင်းရေးသမားမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လှည်းကို ငြိမ်အောင် အလျင်စလို ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။

ထိုသို့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်နေစဉ် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လှပစွာ ထုပ်ပိုးထားသော ဇိမ်ခံလက်ဆောင်ဘူးလေးတစ်ခု ပြုတ်ကျလာပြီး ချူးရှန့်၏ ခြေရင်းသို့ လိမ့်သွားခဲ့၏။

"ဝှစ်..."

ခွေးရူး၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ သက်တော်စောင့်များ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း စူးရှသွားပြီး သူတို့၏ လက်များသည် ခါးနောက်ဘက် ဖောင်းနေသော နေရာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်သွားကြလေသည်။

သန့်ရှင်းရေးသမားသည် အကြောက်လွန်ကာ တုန်ယင်နေပြီး လက်ဆောင်ဘူးကို တုန်တုန်ယင်ယင် ကောက်ယူလိုက်သော်လည်း ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ရဲချေ။

"ကျွန်... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ သခင်ကြီး..."

"ဒါ... ဒါက ကျွန်တော့် ကောင်မလေးအတွက် ဝယ်ထားတဲ့ လက်ဆောင်ပါ..."

ချူးရှန့်သည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်နေသော ခြင်္သေ့တံဆိပ်ပါရှိသည့် ဘူးလေးပေါ်တွင် သူ၏ အကြည့်များက တစ်စက္ကန့်ခန့် ရပ်တန့်သွား၏။

သူက မည်သို့မျှ မပြောခဲ့ချေ။

သို့ရာတွင် သန့်ရှင်းရေးသမားမှာ သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ အကြည့်ဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခြေထောက်များ အားပျော့သွားကာ အသံများ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်လာပြီး ငိုကြွေးတော့သည်။

"အစ်ကို... ကျွန်တော် တကယ် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

"ဆူညံလိုက်တာ..."

ချူးရှန့်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

[ဒင်... လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှု ပွင့်သွားပါပြီ…]

[အတွင်းစိတ်အကြံအစည် - ဆူညံလိုက်တာ... ရက်စက်သော လူမိုက်ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးပါပြီ…]

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ ကြားလိုက်ရသည်မှာ အေးစက်ပြီး အာဏာပါကာ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော အမိန့်စကားပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီပစ္စည်းကို ငါ သဘောကျသွားပြီ..."

"ထွက်သွားစမ်း..."

ထိုစကားတစ်ခွန်းသည် သေဒဏ်မှ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သန့်ရှင်းရေးသမားမှာ အသက်ချမ်းသာခွင့် ရသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် လက်ဆောင်ဘူးကို ချူးရှန့်၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ကာ ငရဲမှ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် လိုက်ဖမ်းနေသည့်အလား အမှိုက်လှည်းကို တွန်း၍ ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ယင်းကိုမြင်သော် ခွေးရူးမှာ သံသယမဝင်သည့်အပြင် ရူးသွပ်စွာပင် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဟားဟားဟား... အစ်ကိုလုံက အမြင်စူးရှတာပဲ..."

"ဒီခြင်္သေ့တံဆိပ်က တော်တော် မိုက်တယ်... အစ်ကိုနဲ့ ကွက်တိပဲ..."

သူ၏ အမြင်တွင် ဤသည်မှာ လုံးဝ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ခွန်အားကြီးသူက လိုချင်တာကို ယူရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သဘာဝတရားပင်တည်း။

ဤသည်မှာ သူတို့ လျှောက်လှမ်းနေသော လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ တစ်ခုတည်းသော စည်းမျဉ်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ချူးရှန့်သည် လက်ဆောင်ဘူးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ကားပေါ်သို့ တက်သွား၏။

ကားတံခါးများ ပိတ်သွားပြီး အပြင်လောကနှင့် အရာအားလုံးကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

သူက ဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သိမ်မွေ့လှပသော ပလက်တီနမ် လက်ကောက်ဝတ်ကြယ်သီးတစ်လုံးသည် အနက်ရောင် ကတ္တီပါသားပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာရှိနေ၏။

လက်ကောက်ဝတ်ကြယ်သီးမှာ ဟိန်းဟောက်နေသော ခြင်္သေ့ပုံစံဖြစ်ပြီး ဆန်စေ့ထက် သေးငယ်သော အနက်ရောင် စိန်ပွင့်ငယ် နှစ်ပွင့်ကို မျက်လုံးများအဖြစ် မြှုပ်နှံထားကာ ကားတွင်းရှိ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပေသည်။

ချူးရှန့်က ကြယ်သီးကို ကောက်ယူလိုက်၏။

သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဆီသို့ အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီး ခပ်သဲ့သဲ့နှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေသော ရနံ့တစ်ခုပါ ရောနှောပါဝင်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ချင်ယွိပင်း၏ ရနံ့ပင်ဖြစ်ပေသည်။

သူ သေချာစဉ်းစားရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။

သူ ကြယ်သီးကို ကောက်ယူလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သဲ့သဲ့မျှရှိသော သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

[ဥက္ကဋ္ဌချင်က အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့ပါ လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်…]

ချူးရှန့်၏ လက်ချောင်းများက အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွား၏။

သူက လက်ကောက်ဝတ်ကြယ်သီးကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး [ပြစ်မှုအမြင်] ဖြင့် ချက်ချင်း အကဲခတ်လိုက်သည်။

ကြယ်သီးအတွင်းတွင် သဲပွင့်များထက် သေးငယ်သော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ချစ်ပ်ပြားများ တကယ်ပင် ပါရှိနေပေသည်။

တည်နေရာ ခြေရာခံခြင်း၊ စောင့်ကြည့်ခြင်း အစရှိသဖြင့် အားလုံး ပါဝင်နေလေသည်။

သို့သော် ထိုအရာများထံမှ မည်သည့် အငြိုးအတေးကိုမျှ သူ မခံစားရချေ။

ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ စွဲလမ်းလုမတတ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ဤအမျိုးသမီး။

ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော ပြဿနာတစ်ခုပင်။

ချူးရှန့်သည် မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် သူ၏ ပန်းပွင့်ပုံစံ ရှပ်အင်္ကျီလက်ကောက်ဝတ်တွင် ခြင်္သေ့ကြယ်သီးကို တပ်ဆင်လိုက်၏။

ဟိန်းဟောက်နေသော ခြင်္သေ့ပုံမှာ မောက်မာလှသော အင်္ကျီဒီဇိုင်းဖြင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖုံးကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ကျန်းချန်မြို့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ရှိ ဆက်သွယ်ရေး အင်ဂျင်နီယာယာဉ်အဖြစ် အသွင်ယူထားသော ရွေ့လျားကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌။

လေထုမှာ အစိုင်အခဲဖြစ်နေသော ဘိလပ်မြေကဲ့သို့ ဖိနှိပ်နေပေသည်။

ကီးဘုတ်ဟု လျှို့ဝှက်အမည်ပေးထားသော နည်းပညာရှင်သည် မရေမရာဖြစ်နေသော စခရင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေ၏။

ဆက်သွယ်ရေးလိုင်း လုံးဝပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် ကျိုးကျန်ကော်တို့သည် သူ၏ အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အငွေ့အသက်များသည် ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်းရှိ လေထုကိုပင် မီးဟပ်လုမတတ် ဖြစ်နေစေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်... အခုထိ လိုင်းမရသေးပါဘူး..."

"ပစ်မှတ်ဧရိယာထဲမှာ လျှပ်စစ်သံလိုက် နှောင့်ယှက်မှု အရမ်းပြင်းထန်နေတယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စက်ပစ္စည်းတွေက လုံးဝကို ဖောက်မဝင်နိုင်ဘူး..."

ကီးဘုတ်၏ အသံတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ လက်သီးများမှာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလွန်းသဖြင့် လက်ဆစ်များပင် ဖြူဆွတ်နေတော့သည်။

ထိုစဉ်။

"တီ..."

ပင်မမော်နီတာ၏ စပီကာများမှ ခပ်သဲ့သဲ့ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အချက်ပေးသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကီးဘုတ်မှာ ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ ခုန်ထလာတော့သည်။

"လိုင်းရပြီ..."

"နေပါဦး... ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လိုင်း မဟုတ်ဘူး... အသစ်စက်စက် လိုင်းတစ်ခုပဲ... ဘုရားရေ... သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကုဒ်အဆင့်က... ဒဏ္ဍာရီလာ တစ္ဆေပရိုတိုကောလ်ပဲ..."

သူ၏ လက်များသည် ဝါးတားတားဖြစ်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် အသည်းအသန် ရိုက်နှိပ်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ကုဒ်လိုင်းများသည် စခရင်ပေါ်တွင် ရေတံခွန်တစ်ခုအလား ကျဆင်းလာတော့သည်။

"ခြေရာခံမိပြီ... လိုင်းလာတဲ့နေရာက ပစ်မှတ်ကားထဲမှာပဲ..."

"လျှို့ဝှက်ကုဒ်ကို ချိုးဖောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်... ချိုးဖောက်လို့ မရဘူး... ပရိုတိုကောလ်အဆင့်က အရမ်းမြင့်တယ်... ကျွန်တော်တို့ ဝင်လို့မရဘူး..."

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ပစ်မှတ်ရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှု လက္ခဏာတွေကို သိနိုင်ဖို့ လိုင်းအတက်အကျတွေကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလို့ ရတယ်..."

ကီးဘုတ်သည် ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် ကျိုးကျန်ကော်တို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသည့်အလား ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"တပ်မှူး... ချူးရှန့် အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်..."

"သူ့ရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းက... တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလို တည်ငြိမ်နေတယ်..."

ချင်လုပ်ငန်းစု၊ အပေါ်ဆုံးထပ် ရုံးခန်းအတွင်း၌။

ချင်ယွိပင်းသည် အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေ၏။

သူမ၏ အရှေ့ရှိ အထူးပြုလုပ်ထားသော လက်တော့ပ်စခရင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေသော အစိမ်းရောင် အစက်လေးတစ်ခုက အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်ကာ ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ပေါ်လွင်နေပေသည်။

ထိုအလင်းစက်ကလေးသည် ကျန်းချန်မြို့ရှိ အရှုပ်ထွေးဆုံးနှင့် အန္တရာယ်အများဆုံး ရှီးချန်ဆိပ်ခံတံတား နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်သွားနေ၏။

သူမ၏ သွယ်လျဖြူဝင်းသော လက်ချောင်းများသည် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ နောက်ထပ် တူညီသော ခြင်္သေ့ကြယ်သီးလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေလေသည်။

အေးစက်နေသော သတ္တုလေးသည် ထိုအမျိုးသား၏ လက်မှ နွေးထွေးမှုကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ပုံရသည်။

သူမ၏ အကြည့်များသည် အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်လျက် အလင်းရောင် ရွေ့လျားနေသော ဦးတည်ချက်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုခေါင်းမာမှုသည် အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေရန် လုံလောက်နေပေသည်။

"ချူးရှန့်..."

"ရှင် ဘယ်ငရဲဘုံကို ရောက်နေပါစေ..."

"ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရှင့်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပေးမယ်..."

အနက်ရောင် မာစီဒီးဘင့်ဇ် ဗင်ကားအတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်ဖိနှိပ်နေ၏။

ချူးရှန့်သည် ထိုင်ခုံတွင် နောက်မှီချကာ အနားယူရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ခွေးရူးမှာမူ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပုံရပြီး သူ၏ ဒူးကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်နေလေသည်။

ကားမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ရှုခင်းများမှာ ပိုမို၍ လူသူကင်းမဲ့လာတော့သည်။

ခွေးရူးက ရုတ်တရက် အံကြိတ်ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်မှာ လိမ်ကောက်နေသော ကင်းခြေများတစ်ကောင်နှင့် တူနေပေသည်။

သူက ချူးရှန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အသံကိုနှိမ့်၍ ကြက်သီးထဖွယ် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုလုံ... ဒီနေ့ညရဲ့ မိသားစုညစာစားပွဲဆိုတာ တကယ်တော့ အဘိုးကြီးကေ(K) ကိုယ်တိုင် အစ်ကို့အတွက် ထောင်ထားတဲ့ ကျော့ကွင်းတစ်ခုပါ..."

"ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်းဆိုတာက အမှိုက်ကောင်တွေပါ၊ အမြည်းစားစရာ သက်သက်ပါပဲ..."

ခွေးရူးသည် ခြောက်သွေ့ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အဆိပ်ပြင်းသော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေလေသည်။

"အဘိုးကြီးကေက အဲဒီလိုပြောခဲ့တယ်..."

"ဒီနေ့ည... အစ်ကိုက လူတိုင်းရဲ့ရှေ့မှာ ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်..."

"အရမ်းရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့

နည်းလမ်းနဲ့ပေါ့..."