အခန်း ၁၈၉

အခန်း(၁၈၉) ယမ၏ လမ်းစဉ်၊ ရွေးချယ်စရာမလိုအပ်ပါ

ချူးရှန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက လုံးဝပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိချေ။

ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြွက်သားတစ်မျှင်မျှပင် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အေးစက်သောသတိပေးချက်သည် သေဒဏ်ပေးသည့်အမိန့်ကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး စကားလုံးတိုင်းသည် ငြင်းဆန်၍မရသော ဆန္ဒများကို သယ်ဆောင်လာ၏။

[သတိပေးချက်….သေစေနိုင်သော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိပါသည်]

[လျှို့ဝှက်မစ်ရှင် အသက်ဝင်လာပါသည်။ ရှင်းလင်းရေးလုပ်ဆောင်ပါ]

[မစ်ရှင်ရည်ရွယ်ချက်…ဟုန်မင် ထောင်ချောက် စမ်းသပ်မှုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နေစဉ် ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်းအတွင်း ပုန်းကွယ်နေသော ရဲတပ်ဖွဲ့မှ သူလျိုကို ရှင်းလင်းပါ]

[မစ်ရှင်ကျရှုံးမှု ပြစ်ဒဏ်.. စနစ်အခွင့်အရေးများကို အတင်းအကျပ် ရုပ်သိမ်းမည်ဖြစ်ပြီး သင်၏ လျှို့ဝှက်အမည်ကို ရာဇဝတ်ကောင်များအားလုံးထံ ချက်ချင်းထုတ်လွှင့်မည်ဖြစ်သည်]

သူ့ကို သတ်လိုက်ခြင်းက မိမိကိုယ်တိုင် ရဲဘော်ရဲဘက်ကို သတ်ဖြတ်သည့် ရာဇဝတ်ကောင်အဖြစ် ရောက်ရှိသွားစေမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ့ကို မသတ်ပါက မိမိတို့၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များ ပေါက်ကြားသွားမည်ဖြစ်ကာ နောက်တန်းကွပ်ကဲမှုဌာနနှင့် မိမိတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများအားလုံး အလဟဿဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး အလောင်းမြှုပ်ရန်ပင် နေရာမရှိဖြစ်သွားပေမည်။

ပြီးပြည့်စုံသော သေမင်းတမန် ထောင်ချောက်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ခွေးရူးသည် သူ၏ဘေးရှိ သားရဲကြီး၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပွားနေသော မုန်တိုင်းကို လုံးဝမသိရှိချေ။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးဆာနေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အစ်ကိုလုံ... လူစုံပြီ... ကျွန်တော်တို့ ထွက်ကြမလား..."

ချူးရှန့်သည် ဂိုဒေါင်ဆီမှ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ၏အကြည့်သည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခွေးရူး၏အပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်သွား၏။

သူက “အင်း”ဟုသာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ကျည်ကာ မာစီဒီးစ် ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတွင် မှီလျက် မျက်လုံးများကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ယခုဖြစ်ပျက်တော့မည့်အရာသည် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အိပ်ပျော်သွားနိုင်သည့် ပျင်းစရာကောင်းသော အပျော်စားပွဲတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်တပ်ထားသော နည်းဗျူဟာမှူးသည် အခြားကားတစ်စီးပေါ်သို့ မတက်မီ မှန်ဘီလူးနောက်ကွယ်မှ နက်နဲလှသော မျက်လုံးများဖြင့် ချူးရှန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယာဉ်တန်းသည် စတင်ထွက်ခွာလာပြီး သံမဏိသားရဲနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ ညအမှောင်ထုထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ကားခန်းအတွင်း၌ သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ခွေးရူး၏ ယုံကြည်ရသော လူမိုက်များသည် သူတို့၏ အသက်ရှူသံများကိုပင် တမင်တကာ တတ်နိုင်သမျှ တိုးညှင်းစွာ ထားရှိကြသည်။

သူတို့သည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေသော အမျိုးသားကို ခိုးကြည့်ရန်သာ ရဲဝံ့ကြပြီး ရှေးခေတ်သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ သံမဏိလှောင်ချိုင့်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။ မမြင်နိုင်သော ဖိအားများကြောင့် သူတို့၏ လည်ကုပ်မှ ဆံပင်များပင် ထောင်မတ်သွားစေသည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြချေ။

ယာဉ်မောင်း၏ လက်ဖဝါးများတွင် အေးစက်စေးကပ်သော ချွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူသည် စတီယာရင်ဘီးထဲမှ ရေများထွက်လာမတတ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

သူသည် ကားမောင်းနေရသည်ဟု မခံစားရဘဲ ငရဲမင်းအတွက် ယာဉ်မောင်းပေးနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ အနည်းငယ် ဆောင့်မိပါက သူ၏ အသက်ကိုပါ ပေးဆပ်ရနိုင်ပေသည်။

ကားသည် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် မောင်းနှင်လာခဲ့၏။

ရှေ့တွင် လမ်းခွဲတစ်ခု ရှိနေသည်။

ခွေးရူး ပေးထားသော လမ်းကြောင်းအရ ဘယ်ဘက်ရှိ ပိုတိုသော ကမ်းရိုးတန်းအဝေးပြေးလမ်းကို ယူရမည်ဖြစ်သည်။

ယာဉ်မောင်းက စတီယာရင်ကို ကွေ့ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ညာဘက်ကို သွား..."

ချူးရှန့်၏ အေးစက်သော အသံက သတိပေးချက်မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေခဲတုံးတစ်တုံးက လူတိုင်း၏ အာရုံကြောများကို ရိုက်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ယာဉ်မောင်း၏ လက်များ တုန်ယင်သွားပြီး ကားမှာ မျဉ်းတစ်ကြောင်း ဆွဲမိမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

သူက နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် သတိထားကာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။

"အစ်ကိုလုံ... အစ်ကိုလုံ... ညာဘက်လမ်းက အဝေးကြီး ကွေ့သွားရမှာဖြစ်ပြီး လမ်းအခြေအနေကလည်း ဆိုးရွားပါတယ်..."

ချူးရှန့်က မျက်လုံးများကို မဖွင့်ဘဲ စိတ်မရှည်စွာဖြင့်သာ ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ညာဘက်ကို သွား..."

[ဒင်…. လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှု အသက်ဝင်လာပါသည်]

[အတွင်းစိတ်ကူး…ညာဘက်ကို သွား... ယခုအခါ ရက်စက်သော လူမိုက်တစ်ဦး၏ ဘာသာစကားသို့ ဘာသာပြန်ဆိုနေပါသည်... ဘာသာပြန်ဆိုခြင်း ပြီးစီးပါပြီ]

ယာဉ်မောင်းနှင့် ကားထဲရှိ လူမိုက်များသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို အေးခဲသွားစေသော စကားတစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ပြောစေချင်တာလား..."

ထိုအသံထဲတွင် မည်သည့်ခြေထောက်ကို အရင်ချိုးစေချင်သနည်းဟု မေးနေသကဲ့သို့ သိမ်မွေ့ပြီး မသိသာသော သွေးနံ့များ ရောယှက်နေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့..."

ယာဉ်မောင်းမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားကာ စတီယာရင်ကို ရုတ်တရက်လှည့်လိုက်ပြီး ညာဘက်ရှိ စွန့်ပစ်ထားသော စက်မှုဇုန်လမ်းပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ကွေ့ဝင်သွားတော့သည်။

အခြားကားတစ်စီးပေါ်တွင်။

နည်းဗျူဟာမှူးအဖြစ် လုပ်ဆောင်နေသော ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားသည် စကားပြောစက်မှတစ်ဆင့် ညွှန်ကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများက ချက်ချင်း တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားတာလဲ..."

သူ၏ လူတစ်ယောက်က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

နည်းဗျူဟာမှူးသည် အဖြေမပေးဘဲ မျက်မှန်ကိုသာ ပင့်တင်လိုက်ကာ မှန်ဘီလူးနောက်ကွယ်ရှိ သူ၏မျက်လုံးများက အဆိပ်ပြင်းသော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ဤချန်လုံသည် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှမရှိဘဲ သူ၏ စိတ်ကူးပေါက်ရာအတိုင်းသာ ပြုမူတတ်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသက်ရှူကြပ်စေသည့် ဖိနှိပ်မှုအငွေ့အသက်က သူ့ကို ရိုးရှင်းသော လူရိုင်းတစ်ဦးနှင့် မတူစေချေ။

သူက မိမိတို့ကို စမ်းသပ်နေခြင်းများလား သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခြင်းများလား မသိနိုင်ချေ။

"လိုက်သွား..."

နည်းဗျူဟာမှူးက နောက်ဆုံးတွင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ထိုအမျိုးသားကို အချိန်တိုင်း အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေရမည်ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ အဘိုးကြီးကေက ကိုယ်တိုင် တာဝန်ပေးအပ်ထားသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်၏။

ယာဉ်တန်းသည် ကြမ်းတမ်းသော လမ်းဟောင်းပေါ်တွင် ခရီးဆက်လာခဲ့သည်။

ချူးရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် [ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်] က ဖန်တီးထားသော အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ မြေပုံသည် ကြည်လင်ပြတ်သားနေ၏။

သူတို့ စွန့်ခွာလာခဲ့သော ကမ်းရိုးတန်းအဝေးပြေးလမ်းပေါ်ရှိ အကွေ့တစ်ခုပတ်လည်ရှိ ချုံပုတ်များထဲတွင် မကောင်းမှု၏ သင်္ကေတများဖြစ်သော အနီရောင်အစက်သုံးစက်သည် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

၎င်းတို့မှာ ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်း၏ ကင်းစောင့်များ ဖြစ်ကြ၏။

အကယ်၍ ယာဉ်တန်းသာ ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားခဲ့ပါက သူတို့၏ တည်နေရာသည် ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ ပေါ်ပေါက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဤလူသူကင်းမဲ့သော လမ်းဟောင်းကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်း၏ ဝိုင်းရံထားမှု အနောက်ဘက်မှနေ၍ ဝင်ရောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကားထဲရှိ လူမိုက်များကမူ ဤအရာကို လုံးဝမသိရှိကြချေ။

သူတို့သည် ဤအစ်ကိုလုံအသစ်က စိတ်ပြောင်းလွယ်ပြီး အလွန်အာဏာရှင်ဆန်သည်ဟုသာ ခံစားခဲ့ကြရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ကျန်းချန်မြို့စွန်ရှိ ရွေ့လျားကွပ်ကဲရေးယာဉ်တစ်စီးအတွင်း၌။

လေထုသည် အလွန်ဖိနှိပ်မှုများပြားနေသဖြင့် ထိတွေ့ခံစားနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

"သတင်းပို့ပါတယ်... အချက်ပြလှိုင်း ထပ်ပြတ်သွားပြန်ပါပြီ..."

ကီးဘုတ်ဟု လျှို့ဝှက်အမည်ပေးထားသော နည်းပညာရှင်သည် သူ၏လက်ချောင်းများက ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ပျံဝဲနေကာ အရိပ်များကျန်ရစ်သည်အထိ အလွန်လျင်မြန်စွာ စာရိုက်နေပြီး သူ၏နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ပစ်မှတ်ဧရိယာထဲက လျှပ်စစ်သံလိုက် ကာကွယ်မှုက အရမ်းအားကောင်းလွန်းပါတယ်... တစ္ဆေ အချက်ပြလှိုင်းတောင်မှ ခဲယဉ်းစွာပဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး အသံတွေကို လုံးဝ ဖတ်လို့မရပါဘူး..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် သူ၏အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော သံမဏိမျှော်စင်တစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်နေ၏။

သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများသည် ပင်မဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသော မှေးမှိန်သည့် အစိမ်းရောင်အစက်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

အစိမ်းရောင်အစက်လေးသည် ချူးရှန့်၏ အသက်ကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။

"နှလုံးခုန်နှုန်း ဘယ်လိုနေလဲ..."

ကျိုးကျန်ကော်က လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဆုပ်ထားသော လက်သီးများက သူ၏ အတွင်းစိတ်ဖိအားကို ဖော်ပြနေသည်။

"နှလုံးခုန်နှုန်းက... နှလုံးခုန်နှုန်းက အရမ်းကို တည်ငြိမ်နေပါတယ်..."

သူက စာအုပ်ထဲတွင်ပြထားသကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ချောမွေ့နေသော နှလုံးခုန်နှုန်းမျဉ်းကွေးကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏အသံတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အဲဒါက... နည်းနည်းလွန်နေပါတယ်..."

"သူ့ရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းက တစ်မိနစ်ကို အချက် ၅၀ ပဲ ရှိပါတယ်... ဒါက တိုက်ပွဲမဝင်ခင် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်မှာရှိသင့်တဲ့ အချက်အလက်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး..."

"အဲဒါက... အိပ်ပျော်နေတာနဲ့ တူပါတယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် ကျိုးကျန်ကော်တို့သည် အချင်းချင်း ဖလှယ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခါးသီးမှုအရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တကယ်ပဲ အိပ်ပျော်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေမည်။

ဤကောင်လေးက သူသည် သူခိုးများနှင့် ကျားများရှိသော တွင်းထဲသို့ ရောက်နေသည်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်နောက်ဖေးကဲ့သို့ပင် တကယ်ထင်နေပုံရသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အသက်နှင့်သေလုမြောပါး အခြေအနေမျိုးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ လူစွမ်းအားရှင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက်။

"တီ..."

ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင်အစက်လေးသည် ရွေ့လျားမှု ရပ်တန့်သွား၏။

ကီးဘုတ်၏အသံက တုန်ခါမှုနှင့်အတူ ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်သွားတော့သည်။

"ဆရာ... ပစ်မှတ်က ရွေ့လျားမှု ရပ်သွားပါပြီ... သူ... သူ နေရာကို ရောက်သွားပါပြီ..."

ကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများသည် လည်ချောင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာမတတ် ဖြစ်သွားကြရသည်။

စွန့်ပစ်ထားသော ဆိပ်ခံတံတားနှင့် ဂိုဒေါင်ဧရိယာ။

အနက်ရောင် ဗင်ကားအသေး နှစ်စီးက တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွား၏။

လေထုထဲတွင် ပင်လယ်၏ ငန်ကျိကျိအနံ့နှင့် သံမဏိများ၏ သံချေးတက်နေသော အနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။ မှေးမှိန်နေသော လမ်းမီးတိုင်အနည်းငယ်က ညလေပြေတွင် ယိမ်းထိုးနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်များကို ကျရောက်စေ၏။

ကားတံခါး ပွင့်သွားသည်။

ချူးရှန့်က ပထမဆုံး ဆင်းလာခဲ့၏။

သူက လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားပြီး သူ၏ ပန်းပွင့်ဒီဇိုင်းရှပ်အင်္ကျီသည် ညလေပြေတွင် လွင့်ပျံနေသော စစ်တံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ်လွင့်နေသည်။

ရက်စက်ပြီး ကျွမ်းကျင်သော လူမိုက် ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်ခန့်သည် ကားပေါ်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြကာ သူ၏နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စုရုံးလိုက်ကြ၏။

လူတိုင်းက ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ ဂိုဒေါင်ကြီးသည် ဝပ်တွားနေသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေပြီး ၎င်း၏ မှောင်မိုက်ကာ ဟောင်းလောင်းပေါက်ဖြစ်နေသော တံခါးကြီးက အရာအားလုံးကို မျိုချပစ်နိုင်မည့်ပုံပေါက်နေသည်။

ယနေ့ညတွင် ဤနေရာသည် သွေးများဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ သိထားကြ၏။

ချူးရှန့်သည် လူသူကင်းမဲ့နေသော ဆိပ်ခံတံတားကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နေကာမျက်မှန်နောက်ကွယ်ရှိ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် သိမ်မွေ့ကာ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုက ကစားနေသည်။

သူ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ရှေ့ရှိ ဧရာမဂိုဒေါင်ကြီးအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော သွေးကဲ့သို့ အနီရောင် အငွေ့အသက် ဆယ်ခုကျော်က ရစ်ဝဲနေ၏။

ဂိုဒေါင်ကို ဝန်းရံထားသော ကွန်တိန်နာများနှင့် စွန့်ပစ်ထားသည့် အဆောက်အအုံများ၏ အရိပ်များထဲတွင် အခြားသော အနည်းငယ် အားနည်းသည့် အငွေ့အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

အလွန်ကောင်းသော ထောင်ချောက်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ခွေးရူးက ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်းသည် သဘောတူညီထားသည်ထက် လူနှစ်ဆ ပိုများမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ယခုမူ အပြည့်အဝ သုံးဆခန့် ဖြစ်နေပုံရ၏။

စနစ်က [ရဲတပ်ဖွဲ့မှ လူသတ်သမား] ဟု အမှတ်အသားပြုထားသော အထူးအငွေ့အသက်သည် ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်း၏ အဓိကအသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် ရောနှောနေသည်ကိုပင် သူက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ထိုသူ၏အပေါ်တွင် အပြစ်ရှိသော သွေးမြူများ၏ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်ရှိ ရက်စက်သော လူမိုက်အုပ်စုအား ပထမဆုံးနှင့် တစ်ခုတည်းသော အမိန့်ကို ပေးလိုက်၏။

ဤအမိန့်က အခြားကားတစ်စီးပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် မျက်မှန်နှင့် နည်းဗျူဟာမှူး အပါအဝင် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

[ဒင်…..လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှု အသက်ဝင်လာပါသည်]

[အတွင်းစိတ်ကူး…ဒါကို မြန်မြန်အဆုံးသတ်ပြီး ဒီနေ့အတွက် အနားယူကြတာပေါ့... ယခုအခါ ရက်စက်သော လူမိုက်တစ်ဦး၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲနေပါသည်... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးပါပြီ]

အေးစက်ပြီး မောက်မာကာ လုံးဝအထင်အမြင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်ခုသည် အသေးစား ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှတစ်ဆင့် ရက်စက်သော လူမိုက်တိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအသံတွင် လူသားဆန်သော ခံစားချက် လုံးဝမရှိဘဲ ငရဲ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ဥပဒေကြေညာစာတမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"အားလုံးပဲ... မင်းတို့ရဲ့ သေနတ်တွေကို ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချလိုက်ကြ..."

"မင်းအပါအဝင်ပဲ..."

ချူးရှန့်က ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လေယာဉ်မှူး နေကာမျက်မှန်က မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသော ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားထံ မျက်နှာမူထားသည်။

"ငါ့ရဲ့ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်မှာ အမှိုက်တွေအတွက် နေရာမရှိဘူး..."

"ကျောချမ်းနောက်ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးမယ့် အမှိုက်တွေလည်း မလိုအပ်ဘူး..."