အခန်း ၁၉၀

အခန်း(၁၉၀) ငါ့စည်းကမ်းကသာ စည်းကမ်းဖြစ်တယ်

ဤစကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် ဆိပ်ခံတံတားတစ်ခုလုံး သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ညလေပြေတိုက်ခတ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို လွင့်စင်သွားစေသော်လည်း လေထုထဲတွင် ခဲအေးနေသော ကြက်သီးထဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကိုမူ ဖယ်ရှားမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ခွေးရူး လက်အောက်ရှိ လူမိုက်ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်သည် အသက်ရှူရပ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

သေနတ်ကို လွှင့်ပစ်ရမည်ဟု ဆိုလာ၏။

သူတို့သည် ဤနေရာသို့ ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်ရန် လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး အပျော်ခရီးထွက်ရန် လာကြခြင်း မဟုတ်ပေ။

သေနတ်များမရှိဘဲ မိမိတို့အသက်ကို ပေး၍ ကယ်တင်ရမည်လားဟု တွေးမိကြ၏။

သို့သော် ဤစကားများသည် ချန်လုံ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအမျိုးသားသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့ကို ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျမတတ် ဖြစ်စေခဲ့၏။

မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြချေ။

မည်သူမျှ မေးခွန်းမထုတ်ရဲကြပေ။

အဘိုးကြီးကေ၏ မဟာဗျူဟာမှူးဖြစ်သော ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်နှင့် လူ၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်နေတော့သည်။

သူက မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ မျက်မှန်မှန်ဘီလူးနောက်ကွယ်ရှိ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အဆိပ်ပြင်းသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေ၏။

"အစ်ကိုလုံ... ဒါတွေက အဘိုးကြီးကေရဲ့ စည်းကမ်းတွေပါ..."

သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ထက်မြက်ပြီး ရန်စလိုသော လေသံ ပါဝင်နေသည်။

"ကျွန်တော်တို့က ဒီနေရာကို အရောင်းအဝယ်လုပ်ပြီး ကိစ္စဖြတ်ဖို့ လာကြတာပါ... သေဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"သေနတ်တွေသာမရှိရင် ကျွန်တော်တို့က အသတ်ခံရမယ့် သိုးစုတစ်စုလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

ချူးရှန့်သည် မျက်ခွံကိုပင် ပင့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူက မေးစေ့ကို ပင့်ကာ မှောင်မိုက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

အဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းနေပေသည်။

လွှင့်ပစ်မည်လား သို့မဟုတ် ထွက်သွားမည်လားပင်ဖြစ်၏။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ အသက်ရှူသံများ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း အကြမ်းပတမ်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်လာတော့သည်။

ဤသည်မှာ စော်ကားမှုပင် ဖြစ်သည်။

မကြုံဖူးလောက်အောင် အရှက်ခွဲခံရခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူသည် အဘိုးကြီးကေ၏ ယုံကြည်ရသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ချန်လုံက သူ့ကို ဤသို့ ဆက်ဆံရန် မည်သည့်အခွင့်အရေး ရှိသနည်းဟု တွေးလိုက်မိ၏။

"မင်း..."

သူ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ချူးရှန့်က နောက်ဆုံး၌ ခေါင်းလှည့်လာပြီး နေကာမျက်မှန်များက သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။

မျက်မှန်နောက်ကွယ်ရှိ ထိုမျက်လုံးများ၏ အကြည့်ကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ကြပေ။

သို့သော် မဟာဗျူဟာမှူးသည် ချောက်နက်ကြီးထဲမှ နိုးထလာသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ အလိုသိစိတ်မှ မြစ်ဖျားခံလာသော အကြောက်တရားက သူ၏ နှလုံးသားကို ချက်ချင်း ညှစ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

"ဆူညံနေတာပဲ..."

ချူးရှန့်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်၏။

သူ တွေးနေသည်မှာ ဤကိစ္စကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြေရှင်းပြီး အချိန်ပိုမဖြုန်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

[ဒင်... လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည်ဖြစ်သည့် လိမ်လည်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ]

[စိတ်တွင်းအတွေးများမှာ ဆူညံလွန်းသည်ဟု ဖြစ်ပြီး ရက်စက်သော လူမိုက်များ၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်၏]

ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသည်မှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကိုပင် အေးခဲသွားစေမည့် အမိန့်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ငါ့စကားက စည်းကမ်းပဲ..."

"နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောရင် ငါ မင်းကို ပင်လယ်ထဲပစ်ချပြီး ငါးစာကျွေးပစ်မယ်..."

မဟာဗျူဟာမှူး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး ကျန်နေသော စကားလုံးများအားလုံး လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားကာ ထွက်မလာနိုင်တော့ချေ။

သူ ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။

တကယ်ကို ကြောက်ရွံ့သွားခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအမျိုးသား၏ ကြီးစိုးလိုသော သဘာဝက အကြောင်းပြချက်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အသက်နှင့် သေဆုံးခြင်းကိုသာ ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြသနေသည်။

"ဗွမ်း..."

ချူးရှန့်နှင့် အနီးဆုံးတွင်ရှိသော အကြမ်းတမ်းဆုံး လူမိုက်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ လုံးဝ ပြိုလဲသွားတော့သည်။

သူက ခါးမှ သေနတ်ကို တုန်ယင်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ပင်လယ်ထဲသို့ အစွမ်းကုန် ပစ်ချလိုက်၏။

"ဗွမ်း..."

ခွင့်လွှတ်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ တိုးညင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဗွမ်း..."

"ဗွမ်း..."

ထို့နောက် ရေပက်အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော လူမိုက်များကလည်း သူတို့၏ လက်နက်များ အားလုံးကို ပင်လယ်ထဲသို့ အလုအယက် ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ဤအမျိုးသား၏ အကြည့်ကို နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်မျှ သည်းခံရမည့်အစား ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်းမှ ကျည်ဆန်မိုးရွာကျခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုကြတော့သည်။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီးနောက် နီမြန်းလာကာ သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် လက်သည်းများပင် အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်မတတ် ဖြစ်နေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူ အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။

ထိုဝိညာဉ်ကို ကြေမွစေမည့် ဖိအားအောက်တွင် သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေရောင် သေနတ်ငယ်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ အစွမ်းကုန် ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ချူးရှန့်က ကျေနပ်သွားပုံရ၏။

ထို့နောက် သွားရန် အချက်ပြလိုက်၏။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားလျက် လင်းထိန်နေသော ဂိုဒေါင်ဆီသို့ ဦးစွာ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ကျောပြင်မှာ မာနထောင်လွှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

မဟာဗျူဟာမှူး အပါအဝင် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ရက်စက်သော လူမိုက်အုပ်စုမှာ လက်ဗလာဖြင့် သားသတ်ရုံသို့ ဦးတည်သွားနေသော ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ မောင်းနှင်ခြင်းခံရသည့် သိုးအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ ခံစားနေကြရတော့သည်။

ဂိုဒေါင်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

အင်ဂျင်ဝိုင်၏ စူးရှသော အနံ့နှင့် ငါးညှီနံ့များက ရောယှက်နေ၏။

လူမိုက်ရုပ်ပေါက်နေသော တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် အမျိုးသား ဆယ်ဂဏန်းကျော်ခန့်သည် ဆေးလိပ်ငွေ့များ ဝိုင်းရံနေသည့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘိလိယက်စားပွဲတစ်လုံးပတ်လည်တွင် ဖဲကစားနေကြသည်။

အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေသူမှာ လည်ပင်းတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကင်းမြီးကောက်တက်တူး ထိုးထားသည့် ထိပ်ပြောင်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် ခြေချိတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်တစ်ဖက်က ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဖက်ထား၏။

သူသည် ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် ကင်းမြီးကောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဂိုဒေါင်တံခါးက ဂျိမ်းခနဲ ပွင့်သွား၏။

ချူးရှန့်က လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ၏နောက်တွင် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာများနှင့် ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့နေပုံရသော လူမိုက်တစ်စု လိုက်ပါလာကြသည်။

ကင်းမြီးကောက်က မျက်ခွံကို ပင့်တင်ကာ ဝင်လာသူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"အိုး... ခွေးရူးမလာဘဲနဲ့ လူသစ်တစ်ယောက် လွှတ်လိုက်တာလား..."

သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ တပည့်များက ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ချူးရှန့်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ဖုန်ထူနေသော ကုလားထိုင်တစ်လုံးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

သူက မထိုင်မီ ဖုန်များကို မှုတ်ထုတ်ရန်ပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

သူ၏ လုပ်ရပ်က ကင်းမြီးကောက်၏ ရယ်သံများကို ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

ဤသည်မှာ ဒေါသထွက်စရာပင်ဖြစ်သည်။

ဤကောင်က သူ့ကို တကယ်ပင် လျစ်လျူရှုရဲနေပေ၏။

"ပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာလဲ..."

ချူးရှန့်က ဤနေရာ၏ အရှင်သခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သည်။

ကင်းမြီးကောက်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး ဘေးနားရှိ ယုံကြည်ရသော တပည့်ကို မျက်စိပစ်ပြလိုက်၏။

တပည့်ဖြစ်သူက အနက်ရောင် လက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံးကို ချက်ချင်း ယူလာကာ စားပွဲပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ အသံမည်အောင် ပစ်ချလိုက်သည်။

သေတ္တာပွင့်သွားသောအခါ သပ်ရပ်စွာ စီထားသော အပြာရောင် ငွေစက္ကူများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"ငါးသန်း... တစ်ပြားမှ မလျော့ဘူး..."

ကင်းမြီးကောက်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာလဲ..."

ချူးရှန့်သည် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မဟာဗျူဟာမှူးဆီသို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းပြလိုက်၏။

မဟာဗျူဟာမှူးက အံကြိတ်ကာ တူညီသော အခြားသေတ္တာတစ်လုံးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ခဲပြားဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော ပစ္စည်းသစ် ငါးထုပ်ကို တွေ့ရလေသည်။

ကင်းမြီးကောက်က တစ်ထုပ်ကို ကောက်ယူကာ ဓားဖြင့် ခွဲလိုက်ပြီး နှာခေါင်းအောက်တွင် အမှုန့်အချို့ကို ပွတ်သပ်ကာ ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ကျေနပ်သော အမူအရာတစ်ခု သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။

"ကောင်းတယ်... ပစ္စည်းကောင်းပဲ..."

သူက ထုပ်ပိုးကို သေတ္တာထဲ ပြန်ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာကာ သူ၏အပြုံးမှာ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ငါ ပစ္စည်းတွေကို လိုချင်တယ်..."

"မင်းတို့ ငွေတွေကိုပါ ထားခဲ့ရမယ်..."

"ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကိုပါ ထားခဲ့ရမယ်..."

သူက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဝုန်း..."

ဂိုဒေါင်ပတ်လည်ရှိ ကွန်တိန်နာများနောက်မှ သေနတ်အရှည်နှင့် အတိုများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော တပည့်နှစ်ဆယ်ကျော်တို့ ပြေးထွက်လာကြပြီး သူတို့၏ အမည်းရောင် သေနတ်ပြောင်းဝများက ချူးရှန့်နှင့် သူ၏အုပ်စုထံသို့ ဦးတည်လာကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူးရှန့်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော မဟာဗျူဟာမှူး၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်နေပြီး အန္တရာယ်များသော အလင်းရောင်များ တောက်ပလာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်ပင်ဖြစ်၏။

သူသည် ခြေကျင်းဝတ်မှ အပိုသေနတ်ငယ်တစ်လက်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်ကာ သေနတ်ပြောင်းဝကို ချူးရှန့်၏ ကျောပြင်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်တော့သည်။

သူက ပရမ်းပတာဖြစ်မှုများကို ဖန်တီးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်လုံကို သတ်ခဲ့သူမှာ ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်းဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်းကို ယုံကြည်စေလိုခြင်း ဖြစ်၏။

ဤနည်းဖြင့် သူသည် အဘိုးကြီးကေထံသို့ ပြီးပြည့်စုံစွာ သတင်းပို့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒိုင်း..."

"ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း..."

သေနတ်သံက ဂိုဒေါင်အတွင်းရှိ ဖိနှိပ်ထားသော လေထုကို ချက်ချင်းပင် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

မီးပွားများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး ကျည်ဆန်များ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာ၏။

ခွေးရူး၏ လူမိုက်အုပ်စုမှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားကြပြီး အကာအကွယ်ရှာရန် အလုအယက် ပြေးလွှားကြတော့သည်။

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသော သွေးထွက်သံယိုမြင်ကွင်းများ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချူးရှန့် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်ရေးအလိုသိစိတ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ အာရုံခံစားမှုတွင် နှေးကွေးသွားပုံရသည်။

ကျည်ဆန်တစ်ခုစီ၏ လမ်းကြောင်းကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေ၏။

သူ မရှောင်တိမ်းခဲ့ပေ။

သူ မတ်တတ်ပင် ထမရပ်ခဲ့ချေ။

သူက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလျက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မယုံနိုင်စရာ ထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြင့် အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့လိုက်သည်။

အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်၏။

ကျည်ဆန်အားလုံးသည် မျက်လုံးများရှိနေသကဲ့သို့ သူ၏ အဝတ်အစားများနှင့် ဆံပင်များကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ နံရံတွင် အပေါက်များစွာကို ချန်ထားခဲ့တော့သည်။

"ဘာ..."

ကင်းမြီးကောက်နှင့် မဟာဗျူဟာမှူး နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြစွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။

ဤသည်မှာ လူသားတစ်ဦးပင် ဟုတ်ပါသေးရဲ့လားဟု တွေးလိုက်မိကြ၏။

သူတို့ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိမီတွင် ချူးရှန့် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

သူ၏ ပထမဆုံးပစ်မှတ်မှာ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မဟာဗျူဟာမှူး ဖြစ်သည်။

သူက တံတောင်ဆစ်ဖြင့် အနောက်သို့ ရုတ်တရက် တွန်းထိုးလိုက်၏။

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပေသည်။

"ဂျွတ်..."

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အရိုးကျိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ လက်ကောက်ဝတ် ကျိုးသွားပြီး သေနတ်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားကာ သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ချူးရှန့်သည် သူ့ကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ နောက်ပြန်လက်ခုတ်ဖြင့် မဟာဗျူဟာမှူး၏ ဂုတ်ပိုးကို တိကျစွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

မဟာဗျူဟာမှူးမှာ မျက်ဖြူလန်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ချူးရှန့်သည် ဘေးနားရှိ ကွန်တိန်နာပေါ်မှ သံချေးတက်နေသော ယူပုံသဏ္ဌာန် သံသော့ခလောက်တစ်ခုကို အေးဆေးစွာ ကောက်ယူလိုက်သေး၏။

သူက ၎င်းကို လက်ထဲတွင် ချိန်ဆကြည့်လိုက်သည်။

အလေးချိန် အနေတော်ပင် ဖြစ်၏။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကင်းမြီးကောက်မှာ လုံးဝ ကြောက်လန့်သွားခဲ့လေပြီ။

"ပစ်စမ်း... သူ့ကို သေတဲ့အထိ ပစ်စမ်း..."

သူက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တပည့်များလည်း သတိဝင်လာကာ ရူးသွပ်စွာဖြင့် ခလုတ်များကို ပြန်လည် ဆွဲလိုက်ကြပြန်၏။

ချူးရှန့်၏ နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများ ရုတ်တရက် ဖောင်းကြွလာပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ သံသော့ခလောက်သည် အမြောက်ဆံတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကာ လေထုကို ထိုးခွဲလျက် ဝီစီမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ရွှီး..."

လေးလံသော သံသော့ခလောက်သည် လေထဲတွင် ပြီးပြည့်စုံသော အကွေးအဝိုက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးသွား၏။

"ဂျွတ်..."

နောက်ထပ် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ကင်းမြီးကောက်၏ အော်ဟစ်သံများမှာ မဟာဗျူဟာမှူးထက်ပင် ပို၍ စူးရှနေပေ၏။

သေနတ်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏ ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို သံသော့ခလောက်က တိကျစွာ ထိမှန်သွားပြီး သူ၏ လက်တစ်ဖက်လုံးမှာ ထူးဆန်းသော ထောင့်ချိုးတစ်ခုအဖြစ် လိမ်ကောက်ပြီး ပုံပျက်သွားတော့သည်။

သေနတ်က ချလွင်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

နေရာတစ်ခုလုံး သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

လူတိုင်းသည် နေရာတွင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာသော အမျိုးသားကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ချူးရှန့်သည် ထိတ်လန့်နေသော တပည့်များအုပ်စုထံသို့ လျှောက်သွားကာ မျက်နှာသေဖြင့် သူတို့၏ လက်ထဲမှ သေနတ်များကို တစ်လက်ပြီးတစ်လက် ဆွဲယူလိုက်၏။

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ဖြစ်သည်။

သူသည် သေနတ်တစ်လက်၏ အစွန်းနှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အားကုန် ဆွဲချိုးလိုက်၏။

"ကျွီ...ဂျွတ်"

စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တုပွတ်တိုက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက ထိုခိုင်မာသော သံမဏိသေနတ်ပြောင်းကို ယူပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်သွားအောင် ကွေးချိုးနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူက ၎င်းကို အေးဆေးစွာ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ်တစ်လက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ကျွီ...ဂျွတ်"

နောက်ထပ် တစ်လက် ထပ်ချိုးလိုက်၏။

"ကျွီ...ဂျွတ်"

သူသည် စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့နေသော စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ သိမ်းဆည်းထားသော သေနတ်များအားလုံးကို လိမ်ကောက်နေသော ပုံစံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူက လက်ပေါ်မှ သံချေးများကို ခါထုတ်လိုက်၏။

သူသည် ငွေများနှင့် ပစ္စည်းများ အပြည့်ပါသော သေတ္တာနှစ်လုံးထံသို့ လျှောက်သွားကာ လက်တစ်ဖက်လျှင် တစ်လုံးစီ ကောက်ကိုင်ကာ မလိုက်သည်။

ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော မဟာဗျူဟာမှူးကို ခြေဖျားဖြင့် ကန်လိုက်၏။

စိတ်တွင်းအတွေးများမှာ သက်သေအထောက်အထားများနှင့် မျက်မြင်သက်သေများ အားလုံးရှိနေပြီဖြစ်၍ သွားကြမည်ဟုဖြစ်ပြီး ရက်စက်သော လူမိုက်များ၏ ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ငြင်းဆန်၍မရသော အေးစက်သည့် အသံတစ်သံက ဂိုဒေါင်တစ်ခွင်လုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ငါ ပစ္စည်းရော ငွေပါ ယူမယ်..."

"ဒီလူကိုလည်း ငါ ခေါ်သွားမယ်..."

"ခွေးရူးဂိုဏ်းက ကင်းမြီးကောက်ဂိုဏ်းရဲ့ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ဆီ ပြန်သွားပြီး ရှင်းပြရလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လက်ဆွဲအိတ်နှင့် မဟာဗျူဟာမှူး၏ ကော်လာကို ကိုင်ဆွဲကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

မည်သူမျှ သူတို့ကို မတားဆီးရဲကြချေ။

ကင်းမြီးကောက်နှင့် သူ၏ဂိုဏ်းမှာ မိမိ၏ အိမ်နောက်ဖေးကို လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ အေးဆေးစွာ လျှောက်သွားနေသော ဤနတ်ဆိုးကဲ့သို့ အမျိုးသားကို အကူအညီမဲ့စွာဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်ကြတော့သည်။

ချူးရှန့် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

သူ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နေကာမျက်မှန်နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော သူ၏ အကြည့်များက ဂိုဒေါင်၏ ဒုတိယထပ်ရှိ သတိမထားမိနိုင်သော လေဝင်လေထွက်ပေါက်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် သတိထားမိရန် ခက်ခဲသော အနီရောင် အစက်ကလေးတစ်ခု လင်းလက်နေ၏။

စောင့်ကြည့်ကင်မရာ ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်၏ နှုတ်ခမ်းများက ပြင်းထန်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွား၏။

သူသည် ဘယ်ဘက်လက်ရှိ ငွေသေတ္တာနှင့် ညာဘက်လက်ရှိ ကုန်ပစ္စည်းသေတ္တာကို မြှောက်ကာ ကင်မရာရှိရာဘက်သို့ ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

မိမိ၏ တိုက်ပွဲဝင် လက်ရပစ္စည်းများကို ကြွားလုံးထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်၏။

ထို့နောက် သူက လျှာထုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး အလွန်မာနထောင်လွှားသော ပါးစပ်ပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ယောက်က မင်းပဲ..."