အခန်း ၃၇၂

အခန်း-(၃၇၂)

ရေခဲအပ်တွေက ဇွန်ဘီတွေရဲ့ ဦးခေါင်းခွံတွေထဲကို ထိုးဖောက်ကာ စိုက်ဝင်သွားတဲ့အခါမှာပဲ ကျိူးလီဇီက လေထဲကို ခုန်တက်ပြီး သူမရဲ့ ရေခဲတံစဉ်ကို အလျားလိုက် လွှဲယမ်းလိုက်တော့ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးဆီကို အရှိန်မြန်မြန်နဲ့ ပျံသန်းသွားတဲ့ ဧရာမရေဓားကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဒုန်းးး"

သူမက ဇွန်ဘီများကို အားပါးတရသတ်နေစဉ်တွင် ကျင်းရွှီယန်းက ဘေးနားမှာနေပြီး သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာနေတဲ့ ဇွန်ဘီအရေအတွက်ကို လျှော့ချရန်အတွက် အနက်ရောင်မီးတောက်အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သူ့ချစ်သူမိန်းကလေးရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမှ လွတ်ကျန်ခဲ့တဲ့ ဇွန်ဘီများကို သတ်ပစ်ပြီး အလောင်းများကို မီးရှို့ကာ တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ရှင်းလင်းခဲ့သည်။

သူက ဇွန်ဘီတွေကို မီးရှို့ရာကနေ စွမ်းအင်‌တွေကို စုပ်ယူနိုင်တာကြောင့် သူ့ရဲ့စွမ်းအင်တွေက ဘယ်တော့မှ မကုန်သွားပါဘူး။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေက လျှံကျတော့မယ့်အချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ချစ်သူဆီကို လွှဲပြောင်းပေးပြီး သူမရဲ့ စွမ်းအင်ကိုလည်း ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးပါလိမ့်မယ်။

၃ နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လေဆိပ်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ ကြီးမားလှသည့်ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးဟာ ပြာပုံအတိအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး၊ လေပြေတစ်ချက်အဝှေ့မှာတင် ပြာမှုန်တွေက လေထဲမှာ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့တယ်။ ကျိူးလီဇီသည် သူမရဲ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမြုတေအားလုံးကို စုဆောင်းလိုက်သည်။

သူမက လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက် စစ်ဆေးလိုက်ပြီး "အစ်ကိုယန်း ၊ ညနေ ၆ နာရီ‌တောင် ရှိနေပြီ။ ကျွန်မတို့ ဆက်သွားကြမလား မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန်မှဆက်လုပ်ကြမလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ကျင်းရွှီယန်းက ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်ပြီး "အာဇီ ဆက်မသွားခင်မှာ အရင် အနားယူပြီး ညစာစားကြရအောင်။ပြီးမှပဲ ဆက်ပြီးတော့ အလုပ်လုပ်ကြတာပေါ့။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ရွှေ့ပြောင်းပေးဖို့က ရက်နည်းနည်း လောက်ကြာအုံးမှာဆိုတော့ အပြင်ဘက်က ရိက္ခာတွေကို အမြန်ဆုံး သိမ်းဆည်းနိုင်လေလေ ကိုယ်တို့အတွက် ပိုကောင်းလေပဲ" လို့ ဆိုလိုက်တယ်။

ဒါကိုကြားတော့ ကျိူးလီဇီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကောင်းပြီ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ကျိူးလီဇီရဲ့နေရာလွတ်ကို မဝင်ခင်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်က လူသူပြတ်လပ်လှတဲ့ ကွယ်ရာနေရာတစ်ခုကို အရင်ဆုံး ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ဒီနေရာကို လူတွေလာနိုင်ခြေက အရမ်းနည်းရင်တောင်မှ သတိထားပြီးနေတာက ပိုကောင်းပါတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်က နေရာလွတ်ထဲတွင် အေးဆေးဆေး အနားယူနေတုန်းမှာ ဝမ်ဟောင်ကတော့ သူ့ရုံးခန်းထဲမှာ အစီရင်ခံစာဖတ်နေရင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာကြောင့် ဝမ်ဟောင်က ခေါင်းကိုတောင်မော့မကြည့်ဘဲ "ဝင်ခဲ့ပါ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ တံခါးကပွင့်သွားပြီး စစ်သားတစ်ယောက် အခန်းထဲကို လျှောက်ဝင်လာတယ်။ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှ သူက လျှောက်လာပြီး အလေးပြုကာ "ဒုဗိုလ်မှူးကြီး၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး အခြေအနေတစ်ခု ကြုံတွေ့နေရတယ်" လို့ သတင်းပို့လိုက်တယ်။

ဒါကိုကြားတော့မှ ဝမ်ဟောင်က နောက်ဆုံးမှာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အစီရင်ခံစာကိုချကာ မေးလိုက်တယ် "ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက အစောင့်စစ်သားတွေကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဓိကရုဏ်းဖြစ်ပွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ နေ့စဉ်ရိက္ခာ မလုံလောက်လို့ပါ" လို့ စစ်သားက သတင်းပို့သည်။

ဒါကိုကြားတော့ ဝမ်ဟောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်။ သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင် အမျိုးသားတွေအားလုံးက မြေအောက်စက်ရုံ ဧရိယာထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတာကြောင့် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲနဲ့တော့ ပြဿနာရှာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီကိစ္စကို နောက်ကွယ်ကနေ လှုံ့ဆော်ပေးနေတဲ့ သူတွေက ရှိကိုရှိရမယ်" လို့ အမိန့်ပေးလိုက်တော့တယ်။

"နားလည်ပါပြီ" ဟု စစ်သားက ဆိုကာ ခေါင်းညိတ်ပြီးမှ ရုံးခန်းထဲက ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူတစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့ချိန်မှာတော့ ဝမ်ဟောင်ဟာ အတွေးတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားပြီး စားပွဲကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ခေါက်နေခဲ့တယ်။ နတ်ဆိုးအဖွဲ့ရောက်လာပြီးနောက်မှသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက ရုတ်တရက်ကြီး ပြဿနာတွေရှာလာခဲ့သည်။ ဒီကိစ္စက သူတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလို့ တစ်ယောက်ယောက်လာပြောရင်တောင် သူလုံးဝ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။

ဒီလိုမျိူး ကောက်ချက်ချလိုက်ပြီးတဲ့အခါမှာပဲ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက မြင့်တက်သွားပြီး "ကျင်းရွှီယန်း ၊ မင်းမှာ ဘယ်လို အစီအစဉ်တွေရှိလဲဆိုတာကို ငါသိချင်တယ်" လို့ ရေရွှတ်လိုက်တယ်။

သူရဲ့အမိန့်အရ စစ်သားများက မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုရဲ့ အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု စတင်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ၊ နတ်ဆိုး အဖွဲ့ဝင်တွေဟာလည်း သူတို့ရဲ့ ဝတ်စုံတွေကို လဲလှယ်ပြီး တီရှပ်အဟောင်းတွေ၊ ဘောင်းဘီရှည်တွေနှင့် sneakers တွေကို ဝတ်ဆင်ပြီးသွားပါပြီ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ ရောနှောနေဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ရွှံ့နှင့်သဲတွေဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သုတ်ပြီး ညစ်ပတ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့က အမျိုးသမီးများနေထိုင်သည့်နေရာသို့ မသွား‌တော့ဘဲ ကျန်းယွမ်နှင့် ဝိန့်ညီအစ်ကိုတို့ တူးဖော်ထားသော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းမှတစ်ဆင့် မြေအောက်စက်ရုံဧရိယာထဲသို့ ခိုးဝင်ခဲ့ကြသည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ရှောင်ချီနှင့် မိုဂျွန်ဂျီကလွဲလို့ ကျန်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေအားလုံးဟာ အလုပ်သမားတွေနဲ့ ရောနှောနေခဲ့ကြပါတယ်။

သူတို့ကိုမြင်တဲ့အခါမှာတောင် အစောင့်စစ်သားတွေက သံသယလုံးဝမရှိကြပါဘူး။ အလုပ်သမားအရေအတွက်က ၃၀၀၀ ကျော်တာကြောင့် လူအားလုံးကို သူတို့မမှတ်မိနိုင်တာကြပါ။

အလုပ်သမားတွေကြားမှာထိုင်နေတဲ့ ကျန်းယွမ်က သူ့ဘေးနားက အလုပ်သမားဘက်ကိုလှည့်ပြီး တိုးတိုးလေးမေးလိုက်တယ် "အစ်ကို ၊ မင်းဒီနေရာမှာ အလုပ်လုပ်နေတာက ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

ဒါကိုကြားတော့ အလုပ်သမားဖြစ်သူက သူ့ဘက်ကိုလှည့်ကြည့်လာပြီး "ညီလေး ၊ မင်းက လူသစ်လား" လို့ မေးလာတယ်။

ကျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကျွန်တော် မနေ့ကမှ ဒီစခန်းကို ရောက်လာတာပါ။ ဒီနေ့မှာပဲ ဒီနေရာကို ပို့ခံလိုက်ရတာ။ ဒီနေရာက ဘာလုပ်တဲ့နေရာလဲ " လို့ ဟန်ဆောင်ကာ အမေးစကားဆိုလိုက်တယ်။

သူ့ အမေးစကားကိုကြားတာနဲ့ သူ့အနားမှာထိုင်နေတဲ့ အလုပ်သမားတွေအားလုံးက သက်ပြင်းကိုယ်စီချကြပြီး သူထဲက တစ်ယောက်ကတော့ "ညီလေး ၊ မင်း ဒီစခန်းကို ရောက်လာတုန်းက မင်းနဲ့အတူ မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေလည်း ပါလာခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ကျန်းယွမ်က အံ့သြဟန်ဆောင်ပြီး "အစ်ကိုက ၊ ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ထိုလူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး "အမှန်တိုင်းပြောရရင်တော့ ငါတို့ကို ဒီမှာပို့ထားတာက လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လုပ်ဖို့တင် မကဘဲ ဓားစာခံအဖြစ်နဲ့ပါ ချုပ်နှောင်ထားဖို့ပဲ။ငါတို့က ဓားစာခံတွေအဖြစ်နဲ့ ဒီမှာဖမ်းဆီးခံထားရတော့ မိသားစုဝင်တွေကလည်း ဒီအခြေစိုက်စခန်းက ထွက်သွားလို့ မရနိုင်ဘူး။ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ အခြေစိုက်စခန်းအတွက်ပဲ ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်တော့တယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"အစ်ကို၊ ကျွန်တော် အပြင်ဘက်မှာ ကြည့်ခဲ့တုန်းကတော့ကျပ်ညပ်ပြည့်သိပ်နေတဲ့ လူနေခန်းတွေကလွဲလို့ ဒီစခန်းမှာအခြား ဘာထူးခြားတဲ့ နေရာကိုမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေက ဘာအလုပ်လုပ်ကြမှာလဲ" ဟု ကျန်းယွမ်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

ထိုသူက သံသယမဝင်စေဖို့အတွက် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ တစ်ချက် အစောင့်စစ်သားတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်မှ ကျန်းယွမ်ရဲ့ အနားကို ပိုတိုးကပ်လာပြီး "ညီလေး ၊ ငါ မင်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်နော်။ ဒီအခြေစိုက်စခန်းမှာ ငါတို့အလုပ်လုပ်နေတဲ့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လုပ်တဲ့နေရာအပြင်၊ သီးနှံစိုက်ပျိုးဖို့၊ ရေသိုလှောင်ဖို့နဲ့ စမ်းသပ်ချက်တွေလုပ်ဖို့ အသုံးပြုတဲ့ နေရာအတော်များများ ရှိတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"အစ်ကိုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒါတွေကိုသိနေတာလဲ" ဟု ကျန်းယွမ်က စပ်စုစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ယောက်တည်းကပဲ ဒီကိုရောက်လာခဲ့တာ။အစကတော့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ရှာဖွေတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာ ငါကို တာဝန်ပေးထားပြီးသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မမြင်သင့်လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုးကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရလို့ ဒီကို ပို့လိုက်ကြတာပဲ" ဟု ထိုလူက ရင်နာနာနဲ့ ဆိုရှာတယ်။

ကျန်းယွမ်ရဲ့ မျက်ဝန်းအစုံဟာ ထိုစကားကြောင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုတွေနဲ့အတူ ရုတ်တရက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး "အစ်ကိုက ဘာမြင်လိုက်လို့လဲ" လို့ ထပ်မံ၍ တိုးညင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်တော့တယ်။

"ငါ အဲဒီတုန်းက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို အစောင့်စစ်သားတွေက ဆေးကုသဆောင် ဧရိယာဆီ ဆွဲခေါ်သွားတာ ငါတွေ့လိုက်တယ်။ စခန်းထဲကလူတွေကိုတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးက ကူးစက်ခံထားရပြီး ဇွန်ဘီဖြစ်သွားတော့မှာမလို့ ခေါ်သွားခံရတာပဲလို့ ကောလာဟလ လွှင့်ထားခဲ့ကြတာ။ ငါကတော့ စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ သူတို့ရဲ့အနောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားခဲ့မိတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် လျို့ဝှက်ဆေးကုသဆောင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရလဲဆိုတာ သိလား" လို့ ထိုလူက အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေတဲ့ လေသံနဲ့ ဆိုလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်တဲ့ လေသံကြောင့် လူတိုင်းက သူ့ကို စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။ ခဏလောက် ငြိမ်သွားပြီးနောက်မှ လိုလူက သူ့ခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ "အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ခေါင်းကို ဖွင့်ပြီး ဦးနှောက်ထဲကို ကျောက်တုံးတစ်တုံး ထည့်နေတာကို ငါ့မျက်စိနဲ့ တပ်အပ် မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပဲ"

သူ့ရဲ့ ပါးစပ်ဖျားကနေ ဒီတုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ စကားလုံးတွေ ထွက်ပေါ်လာတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက်... ဘေးနားက နားထောင်နေကြတဲ့ လူအားလုံးဟာ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်သွားခဲ့ကြရပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ အသက်ရှူသံများပင် ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ကြရရှာတယ်။အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ ကျန်းယွမ်ကိုယ်တိုင်တောင် သူ့စကားကြောင့် လုံးဝ ဆွံ့အမှင်သက်သွားခဲ့ရတော့သည်။