အခန်း ၂၃၁

အခန်း (၂၃၁)

ဆေးနတ်ဘုရား၏ အမည်နာမဖြင့် နန်ယန်မြို့ကြီး ပျော်မြူးခြင်း

လျူရူမေအား နွေးထွေးသော ယာဂုတစ်ခွက်ကို ကိုယ်တိုင်တိုက်ကျွေးပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာတွင် သွေးရောင် ပြန်လည်သန်းလာသည်ကို ဖန်းဟန် ကြည့်ရှုနေရင်းမှ သူ၏ ရင်ထဲရှိ နောက်ဆုံးသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရာ ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် အခြားသူတို့၏ စိုးရိမ်တကြီးဖြစ် နေသော်လည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြသည့် အကြည့်များနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရလေသည်။

“မေအာ သက်သာသွားပြီ...”

စကားလုံးအနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက ဖန်းမိသားစုခြံဝင်း တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် တအုန်းအုန်း တကြွက်ကြွက် လှုပ်ခါသွားစေခဲ့ပေတော့သည်။

“သခင်မ နိုးလာပြီ... သခင်ကြီးက နတ်ဆေးစွမ်းကောင်းတွေကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့လို့ သခင်မ လုံးဝ ပြန်ကောင်း သွားပြီ...”

တံမြက်လှည်းရန် တာဝန်ကျသော အစေခံမိန်းကလေးမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသဖြင့် ရေပုံးကိုပင် တိုက်မိ ၍ မှောက်ကျသွားခဲ့ပြီး ဤသတင်းကောင်းကို လက်ဆင့်ကမ်းရန်အတွက် နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲမှနေ၍ အပြေးက လေး ထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သတင်းသည် တောမီးကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေရာ ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းမှ အစေခံများမှတစ်ဆင့် တံခါးဝရှိ အစောင့်များ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် လမ်းထောင့်ရှိ ကုန်သည်များအထိ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပေ သည်။

နာရီဝက်ပင် မကြာလိုက်ခင်မှာပင် အသက်မဲ့နေခဲ့သည့် နန်ယန်မြို့ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဗုံးတစ်လုံး ကျရောက် ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ တုန်ခါသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

“ကြားလိုက်ကြလား... အင်မော်တယ်ဖန်းရဲ့ ဇနီးသည် ပျောက်ကင်းသွားပြီတဲ့... အင်မော်တယ်ဖန်း ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ နတ်ဆေးကြောင့် သူ အသက်ရှင်လာခဲ့တာတဲ့...”

“အသက်ရှင်တာတင် မကဘူး... ငါ့ဝမ်းကွဲရဲ့ အိမ်နီးချင်းက ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းမှာ အလုပ်လုပ်တာ၊ သူ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တာတဲ့... မနက်ကတင် သခင်မလျူက ကုတင်ပေါ်ကနေ ထပြီး ယာဂုသောက်နိုင်နေပြီ၊ ခန္ဓာ ကိုယ်မှာ ပေါက်နေတဲ့ အနီကွက်တွေလည်း အကုန်ပျောက်သွားပြီတဲ့... ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုပါပဲ...”

“ဘုရားရေ... ဒီကပ်ရောဂါက... တကယ်ပဲ ပျောက်ကင်းအောင် ကုလို့ရတာလား...”

တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော မြို့ကြီးအတွင်း၊ ပိတ်ထားသည့် မရေမတွက်နိုင်သော တံခါးများနှင့် ပြတင်း ပေါက်များနောက်ကွယ်ရှိ ပြင်းထန်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် အသက်ရှင်နေရသည့် မျက်လုံးပေါင်းများ စွာ ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်ဟူသော မီးတောက်တစ်ခု ပြန်လည်လောင်ကျွမ်းလာခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်မှာ ထိုမီးတောက်များကို လုံးဝ ငြိမ်းအေးသွားခွင့် မပေးခဲ့ပေ။

“ငါ့အမိန့်ကို လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်...”

အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အားမာန်ပါလှပေ၏။ သူသည် မာပေါ်ကော့နှင့် သူ၏ ယုံကြည်ရသော လက်ရုံးများကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း၊

“ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းက လက်သမားတွေနဲ့ သမားတော်တွေ အားလုံးကို အိပ်ချိန်မရှိဘဲ အလှည့်ကျစနစ် သုံးခုခွဲပြီး အလုပ်လုပ်ခိုင်းလိုက်... အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ ပင်နီဆလင်ကို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထုတ်လုပ်ပေးရမယ်... ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေအတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို ဂရုမစိုက်နဲ့... အချိန်တိုအတွင်းမှာ နန်ယန်မြို့ထဲမှာ လူနာ တစ်ယောက်မှ မကျန်ရစ်စေရဘူးဆိုတာကို သေချာချင်တယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်...”

မာပေါ်ကော့တို့အဖွဲ့က တညီတညွတ်တည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းပြ သော ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့က တောက်ပနေခဲ့လေသည်။

သူတို့၏သခင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်လည်း အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတစ်ခုကို ဖန်ဆင်းပြခဲ့ပြန်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်နှင့်အတူ ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းမှ ထိန်းချုပ်ထားသော နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ ရှုပ်ထွေးခေတ်မီသော စစ်စက်ကိရိယာကြီးတစ်ခုပမာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်လာခဲ့လေသည်။

နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသည့် နတ်ဆေးပုလင်းများကို သစ်သားသေတ္တာများ ထဲတွင် သေချာစွာထည့်ပိုး၍ လက်နက်အပြည့်အစုံ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အစောင့်များက မြို့အတွင်းရှိ သီးသန့် စောင့်ကြည့်ရေးနယ်မြေ အသီးသီးသို့ လျင်မြန်စွာ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြလေသည်။

နန်ယန်မြို့လယ်ရှိ ကွင်းပြင်ကြီးမှာ အကြီးဆုံးသော သီးသန့်စောင့်ကြည့်ရေးနယ်မြေပင် ဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက ဤနေရာမှာ နေရာအနှံ့ ငိုကြွေးသံများနှင့် အချိန်မီ မဖယ်ရှားနိုင်သေး သည့် ရုပ်အလောင်းများဖြင့် သက်ရှိငရဲခန်းသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အရပ်သား ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ အစောင့်များ၏ ကန့်သတ်နယ်မြေအပြင်ဘက်တွင် တားဆီးခံ ထားရလေသည်။ သူတို့မှာ လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကြည့်ရှုနေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် စိုးရိမ် ပူပန်မှုများ၊ သံသယများနှင့် အလွယ်တကူ မထုတ်ဖော်ရဲသည့် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေးများဖြင့် ပြည့် နှက်နေခဲ့လေသည်။

“တံခါးဖွင့်... သူတို့ကို အပြင်သယ်ထုတ်လာခဲ့...”

မာပေါ်ကော့၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ သီးသန့်စောင့်ကြည့်ရေးနယ်မြေ၏ တံခါးများ ပွင့်သွားခဲ့လေသည်။ သေလု မျောပါးဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အနီကွက်များ ပေါက်နေသည့် ပိန်ချုံးနေသော လူနာများကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ကို အစောင့်များက ထမ်းစင်များဖြင့် သယ်ထုတ်လာကာ ကွင်းပြင်အလယ်တွင် စနစ်တကျ စီတန်း ၍ချထားလိုက်လေသည်။

“ရွာသူရွာသားအပေါင်းတို့... ကျွန်ုပ်တို့၏သခင်မှာ သနားကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်သည်နှင့်အညီ နန်ယန်မြို့သူမြို့သား တို့ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသည်ကို မကြည့်ရက်ပါ... သူသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့် ကပ်ရောဂါကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်သည့် နတ်ဆေးစွမ်းကောင်းတစ်လက်ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်...”

မြင့်မားသောစင်မြင့်ပေါ်မှနေ၍ သံပြားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည့် မာပေါ်ကော့၏ အသံမှာ သတ္တုတုန်ခါသံနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဟိန်းထွက်လာ ခဲ့လေသည်။

“မျက်လုံးတွေကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြီး သေချာကြည့်ကြပါ... ဒီနေ့မှာ သခင်က ဆေးပေးသနားတော်မူမည်ဖြစ်ရာ ငရဲမင်းကြီးတောင်မှပဲ နောက်ဆုတ်ပေးရပါလိမ့်မယ်...”

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သမားတော်တစ်ဦးက အရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး သစ်သားသေတ္တာထဲမှ ကြည်လင်နေ သည့် ဆေးထိုးအပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ ဆေးရည်များကို စုပ်ယူလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လူတိုင်း၏ စူးစိုက်နေသောအကြည့်များအောက်တွင် သေလုနီးပါးဖြစ်နေသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ လက်မောင်း ထဲသို့ ဆေးထိုးအပ်ကို ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။

ဆေးထိုးလိုက်သည့်အချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူတို့သည် အသက်ရှူရသည် ကိုပင် မေ့လျော့သွားကြလေသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ထိုအဘိုးအိုအပေါ်၌သာ စူးစိုက်နေကြလေ၏။

အချိန်များ တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း အဘိုးအိုမှာ တုံ့ပြန်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးချေ။

လူအုပ်ကြီးမှာ စတင်လှုပ်ရှားလာပြီး ခြင်များအုံနေသကဲ့သို့ သံသယအပြည့်ဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

“ဒါက... တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား...”

“ဒါတွေအကုန်လုံးက မျှော်လင့်ချက်သက်သက်ပဲ မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

လူတစ်ယောက်မှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားခါနီးအချိန်တွင် သူ၏ဘေးမှ လူတစ်ဦးက သူ၏လက်မောင်း ကို ရုတ်တရက် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင် တုန်ယင်နေသည့်အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ သည်။

“ကြည့်... ကြည့်စမ်း... သူ့မျက်နှာပေါ်က အနီကွက်တွေ... မှိန်ဖျော့သွားပြီ မဟုတ်လား...”

ထိုအော်ဟစ်သံမှာ ဆူပွက်နေသော ဆီအိုးထဲသို့ ရေစက်တစ်ခု ကျသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

လူတိုင်း၏အကြည့်များမှာ ပြန်လည်စူးစိုက်သွားကြရာ အဘိုးအို၏ ပြာနှမ်းနေသော မျက်နှာပေါ်မှ ကြောက်မက် ဖွယ်ကောင်းသော အနီကွက်များမှာ သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်တွေ့နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် တကယ်ပင် မှိန်ဖျော့ သွားခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သူ၏ ရင်ဘတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေမှုမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်တည်လာပြီး အားကောင်းလာ ခဲ့လေသည်။

“သူ လှုပ်သွားတယ်... သူ့လက် လှုပ်သွားတယ်...”

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်သောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ လုံးဝရူးသွပ်သွားတော့သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သေမတတ်တိတ်ဆိတ်ကာ ကြည့်ရှုနေကြသည့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်အောက်တွင် အဘိုးအိုသည် တိမ်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက် ပြီး နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားကာ အားနည်းသောအသံဖြင့် ညည်းညူလိုက်လေသည်။

“ရေ... ရေ...”

“ဗုန်း...”

လူအုပ်ကြီးမှာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

“သူ အသက်ရှင်ပြီ... သူ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်လာပြီ...”

အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် လူတစ်ယောက်မှာ ကန့်သတ်နယ်မြေကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ကျော်ပြီး ထမ်းစင် ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်နိုးထလာသော သူ၏ဖခင်ကို ကြည့်ရင်း လောက ဓံကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ရသည့် ထိုအမျိုးသားမှာ မိမိ၏ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် အဘိုးအို၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်မိလေတော့သည်။

“ဖေဖေ... ဖေဖေ အသက်ရှင်တယ်... ဖေဖေ အသက်ရှင်လာပြီ...”

သူ အချိန်အတော်ကြာ ငိုကြွေးပြီးနောက် ရုတ်တရက်လှည့်၍ မြို့လယ်ရှိ ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းဘက်သို့ ဦးတည်ကာ အစွမ်းကုန် ဦးညွှတ်ကန်တော့လိုက်ရာ သူ၏ နဖူးမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးများဖြင့်စို့သွားခဲ့လေတော့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အင်မော်တယ်ဖန်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်...”

ဤမြင်ကွင်းမှာ ဆူပွက်နေသော ဆီအိုးထဲသို့ ရေစက်ကျသွားသကဲ့သို့ ပရိသတ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် တောက်လောင်သွားစေတော့သည်။

“နတ်ဆေး... တကယ်ပဲ နတ်ဆေးပဲ...”

“ငါ့အမေ အသက်ရှင်တော့မယ်... ငါ့မိန်းမလည်း ပျောက်တော့မယ်...”

စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ငိုကြွေးသံများမှာ ဝမ်းမြောက်ခြင်း မျက်ရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ ဖိနှိပ်ထား သော တိတ်ဆိတ်ခြင်းနေရာတွင် နားကွဲမတတ် အောင်ပွဲခံသည့် အော်ဟစ်သံများဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့လေသည်။

ထိုသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးမှာ သီးသန့်စောင့်ကြည့်ရေးနယ်မြေတိုင်းနှင့် နန်ယန်မြို့၏ ထောင့်ပေါင်းစုံတိုင်းတွင် ဖြစ် ပေါ်နေခဲ့ပေတော့သည်။

သေဒဏ်ပေးခြင်း ခံထားရသည့် လူနာတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်မှာ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ ဆေးရည်ကို ထိုးသွင်း ပြီးနောက် အံ့ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့ကြလေသည်။

နောက်ဆုံးလူနာအုပ်စု ပျောက်ကင်းသွားပြီး နန်ယန်မြို့တွင် ကပ်ရောဂါကြောင့် ခံစားနေရသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိ တော့သည့်အချိန်၌ မြို့တစ်ခုလုံးမှာ မကြုံစဖူးသော ပျော်ရွှင်ပွဲကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

လူပေါင်း သိန်းနှင့်ချီမှာ မိမိတို့အိမ်များမှ အလိုအလျောက် ထွက်လာကြပြီး လမ်းမများပေါ်သို့ အလုအယက် ပြေးထွက်သွားကာ တစ်နေရာတည်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။ ထိုနေရာမှာ ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းပင် ဖြစ် ပေသည်။

သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသော မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများထဲ တွင် စိတ်ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှလာသော ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ပြင်းပြသောဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ လေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ အမည်တစ်ခုနှင့် ဘွဲ့တစ်ခုတည်းကိုသာ တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်နေကြလေတော့၏။

“အင်မော်တယ်ဖန်း... မဟုတ်ဘူး... ဆေးဘုရားသခင်... ဆေးဘုရားသခင်ပါ...”

“ဆေးဘုရားသခင် သက်တော်ရာကျော်ပါစေ... သူက အသက်ကယ်ရှင်နဲ့ သက်ရှိဗောဓိသတ္တပါပဲ...”

“ဆေးဘုရားသခင်... ဆေးဘုရားသခင်... ဆေးဘုရားသခင်...”

အော်ဟစ်သံများမှာ အသံပင်လယ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး နန်ယန်မြို့တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေ တော့သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်ကြီးတွင် စုဝေးမိသည့်အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က စတင်၍ ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယမြောက်၊ တတိယမြောက်...၊

ကြီးမားလှသော လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းဘက်သို့၊ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူတို့သဘောထားသည့် စံအိမ်ကြီးဆီသို့ ဝပ်တွား၍ ဦးညွှတ်ဝတ်ပြုနေခဲ့ကြလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပြီး လေထုမှာလည်း ခန့်ညားလွန်းလှသဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပင် အရောင်ပြောင်းသွားမတတ် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်းမိသားစုခြံဝင်း၏ အမြင့်ဆုံးမျှော်စင်ပေါ်၌ ဖန်းဟန်သည် လက်ကိုနောက်ပစ်၍ ရပ်နေပြီး သူ၏ ဘေးတွင် နန်ကုန်းယွင်ရှုမှာ ခိုတွဲလျက် ရှိနေခဲ့လေသည်။

သူသည် မိမိအား နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဝပ်တွားဝတ်ပြုနေသည့် လူပေါင်းသိန်းနှင့်ချီကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေနိုင်သည့် အသက်ဝင်နေသော အော်ဟစ်သံများကို နားထောင်နေခဲ့လေသည်။

မကြုံစဖူးသော သူရဲကောင်းဆန်သည့် အားမာန်များက သူ၏ရင်ထဲတွင် ပြည့်လျှံလာကာ ဆူပွက်ပေါက်ကွဲထွက် လာခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် မိမိ၏လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်လေ၏။ ထိုမြို့တစ်မြို့လုံးနှင့် လူပေါင်းသိန်းနှင့်ချီ၏ ယုံကြည်မှုကို သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။