အခန်း ၂၃၂
Vol. 24 Ch. 232
အခန်း (၂၃၂)
အပြစ်နှင့် ကျေးဇူး ချေဖျက်ခြင်း၊ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း
နန်ယန်မြို့၏ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဖန်းဟန်သည် လူစည်ကားနေသော မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့လေ၏။
ကပ်ရောဂါအကျပ်အတည်းမှာ အလုံးစုံ ဖြေရှင်းပြီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ကိစ္စရပ် များကို ဖြေရှင်းရမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် တိတ်ဆိတ်နေသော အိမ်နောက်ဖေးကို ဖြတ်သန်းကာ ယခင်သီးသန့်စောင့်ကြည့်ရေးနယ်မြေဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသည့် လူနာဆောင်တစ်ခုတည်းတွင်သာ မီးလင်းနေသည်ကို မြင် လိုက်ရလေသည်။
ဇီယင်းသည် ရုပ်တုတစ်ခုအလား တံခါးဝတွင် အစောင့်အဖြစ် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာလည်း ယခုအခါ အပြည့်အဝ သက်သာပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။
ဖန်းဟန် လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အေးစက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူ အရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမသည် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ဘေးသို့ တိတ်ဆိတ် စွာ ဖယ်ပေးလိုက်လေ၏။
ဖန်းဟန်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။
အခန်းတွင်း၌ သင်းပျံ့သော ဆေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်ပင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ထားရှိလေသည်။
လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် သန့်ရှင်းသော အရောင်ဖျော့ ဂါဝန်ရှည်တစ်ထည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကုတင်ခေါင်း ရင်းကို အားနည်းစွာ မှီနေခဲ့လေ၏။ သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင်မရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ ယခင်ကဲ့သို့ပင် တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်ချေသည်။
ဖန်းဟန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး အရိုအသေပေးရန်အတွက် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် မနည်းအားယူနေရလေသည်။
“မလိုပါဘူး...”
ဖန်းဟန်သည် သူမကို တားဆီးရန်အတွက် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်လေ၏။ သူသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမျှ မဖော်ပြထားဘဲ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပေသည်။
“မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ...”
ဤရိုးရှင်းသော နှုတ်ဆက်စကားကြောင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် တင်းကြပ်သွားခဲ့ရလေ သည်။
စီရင်ချက်ချမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်လေ၏။
သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ သူမ၏ အတွင်းစိတ်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်းရှိသော ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များ ကို ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီးနောက် ရိုသေလေးစားသော်လည်း အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“အရှင်... ကျွန်မ အခု သက်သာသွားပါပြီ... ကျွန်မကို ဘဝသစ်တစ်ခု ပေးတဲ့အတွက် အရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါ တယ်...”
ဤစကားလုံးများတွင် အဓိပ္ပါယ်နှစ်ခွ ပါဝင်နေလျက်ရှိလေသည်။
ဤသည်မှာ နတ်ဆေးဖြင့် သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သလို သူမ၏ အသက်သည် သူမနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ကြောင်း လက်ခံလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ဖန်းဟန်သည် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး ခေတ္တမျှ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ စကားဆို လိုက်လေ၏။
သူ၏ အသံမှာ လေးလံသော တူရိုက်ချက်များအလား လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွား ခဲ့လေသည်။
“မင်းက ကျင်းပေမြို့စားကြီးရဲ့ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ နန်ယန်ကို ခိုးဝင်လာပြီး ကပ်ရောဂါအရင်းအမြစ်ကို ယူ ဆောင်လာခဲ့တယ်... ဒီအတွက် မြို့ထဲက လူပေါင်းသိန်းနဲ့ချီ သေဆုံးခဲ့ရပြီး ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ မိသားစုတွေ လည်း ပျက်စီးခဲ့ရတယ်...”
ဖန်းဟန် ပြောလိုက်သော စကားလုံးတိုင်းက လင်းရွှမ်းရွှယ်ကို တုန်ယင်သွားစေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ပို၍ ဖြူဖျော့သွားစေခဲ့လေ၏။
“ဒီအပြစ်တွေက ရေတွက်လို့မရနိုင်လောက်အောင် များပြားပြီးတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလို့မရနိုင်ဘူး...”
ခွင့်လွှတ်ပေးလို့မရနိုင်ဘူး ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အေးခဲ သွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် နောက်ဆုံးစီရင်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်ကာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်လေ၏။
*သေဆုံးခြင်းလား... ဒါက အကောင်းဆုံး လွတ်မြောက်မှု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်လေ...*
သို့သော် ဖန်းဟန်၏ နောက်ထပ်စကားများက သူမကို လုံးဝကြောင်အသွားစေခဲ့ပေသည်။
သို့သော်လည်း...ရှင်းလင်းသော အချိုးအကွေ့တစ်ခုကြောင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့် လိုက်မိလေ၏။
ဖန်းဟန်က ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်းက ငါ့အတွက် ဖြေဆေးဖော်စပ်ပေးဖို့ မင်းရဲ့အသက်ကိုတောင် ပဓာနမထားဘဲ ကြိုးစားပေးခဲ့တယ်... နောက်ဆုံးမှာ တစ်မြို့လုံးနဲ့ ငါ့မိသားစုကို ကယ်တင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်...”
သူသည် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများကို ဓားတစ်လက်အလား ထက် မြက်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။
“ဒါက ကျေးဇူးတစ်ခုပဲ...”
“ကျေးဇူး... ကျေးဇူး ဟုတ်လား...”
လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် သူမ၏ နားကို လုံးဝမယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။
ဖန်းဟန်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူ၏ နောက်ဆုံးစီရင်ချက်ကို တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက် လေ၏။
“မင်းရဲ့အပြစ်တွေအရ မင်းက သေကိုသေသင့်တယ်...”
လင်းရွှမ်းရွှယ်မှာ အေးခဲသွားခဲ့ပြီးနောက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်လေသည်။
“မင်းရဲ့ကျေးဇူးတွေက ချီးမြှင့်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်...”
သူမသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေ ခဲ့လေ၏။
ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့ပေ၏။
“ဒါကြောင့် အပြစ်နဲ့ ကျေးဇူးက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ချေဖျက်သွားပြီ... ဒီနေ့ကစပြီး ကျင်းပေမြို့စားကြီးရဲ့ လုပ်ကြံ သတ်ဖြတ်သူ လင်းရွှမ်းရွှယ် ဆိုတာ...”
သူသည် သူမ၏ အတိတ်ကို လုံးဝဖြတ်တောက်ချင်သည့်အလား ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အကြည့်များဖြင့် ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်လေသည်။
“သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ...”
“သေဆုံးသွားပြီ ဟုတ်လား...”
မရှိတော့တာ မဟုတ်ဘဲ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဤစကားလုံးများမှာ မည်သည့် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးထက်မဆို ပိုမိုအစွမ်းထက်စွာဖြင့် လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေတော့သည်။
သူက သူမကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အတိတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။
သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု၊ ရှုပ်ထွေး မှု၊ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာမှု စသည့် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောယှက်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြင်းထန်သော တုန်ယင် မှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။
ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် နားလည်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက် လေသည်။
“ငါက မင်းရဲ့အသက်ကို ငရဲမင်းကြီးရဲ့ လက်ထဲကနေ ပြန်လုယူခဲ့တာ... ဒါကြောင့် မင်းရဲ့အသက်က ငါနဲ့ပဲ သက် ဆိုင်တယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကိုလည်း ငါပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်...”
သူသည် လင်းရွှမ်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။
“မင်းက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တာ၊ ကိုယ်ဖျောက်တာနဲ့ ခြေရာခံတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်... ဒီစွမ်းရည်တွေကို အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ အလဟဿ ပုပ်သိုးပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အရမ်းနှမြောစရာကောင်းလိမ့်မယ်...”
“အခုကစပြီး မင်းက အရိပ်ထဲမှာပဲ နေပြီး ငါ့အတွက် သီးသန့်ဖြစ်တဲ့ အရိပ် တစ်ခုကို လေ့ကျင့်ပေးရမယ်... မင်း က ငါ့ရဲ့ မျက်စိ၊ ငါ့ရဲ့ ဓားအဖြစ် တာဝန်ယူရမယ်... ထောက်လှမ်းရေး၊ ခိုးဝင်ရေးနဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ မမြင်နိုင်တဲ့ အမှောင်ထုအားလုံးကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားရမယ်...”
“ဇီယင်းက မင်းရဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”
“မင်း သဘောတူလား...”
*သဘောတူသလား ဟုတ်လား...*
လင်းရွှမ်းရွှယ်သည် သူမ၏ရှေ့မှ အမျိုးသားကို ကြောင်ငေးကာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိလေသည်။
သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း အစွမ်းထက်လှသော သူ၏ စကား လုံးများကို နားထောင်နေခဲ့မိ၏။
သူသည် သူမ၏ နောက်ခံကို ရွံရှာခြင်းမရှိသလို သွေးစွန်းနေသော သူမ၏ အတိတ်ကိုလည်း တံတွေးနှင့် မထွေးခဲ့ ပေ။ ထိုအစား သူမ အကျွမ်းကျင်ဆုံးနှင့် နာကျင်ရဆုံးဖြစ်သည့် လူသတ်နည်းပညာ အပေါ် လုံးဝအသစ်ဖြစ်သော အဓိပ္ပါယ်တစ်ခုကို ပေးချင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။
သူ၏ အကျိုးအတွက် ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုကာ အမှောင်ထုအားလုံးကို အနိုင်ယူချေမှုန်းရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဤအချိန်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အေးခဲနေခဲ့သော သူမ၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာမှ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူး သော နွေးထွေးမှုတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ကာကွယ်မှုများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများအားလုံးကို ချက်ချင်း ပင် ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေတော့သည်။
သူမသည် လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။
သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းရန် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး အားနည်းနေသော်လည်း အေးစက်နေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ပြတ်သားစွာ ထိုင်ချလိုက်လေ၏။
နက်ရှိုင်းပြီး ပြတ်သားသော ခပ်အုပ်အုပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။
“လင်းရွှမ်းရွှယ်ကတော့... သေဆုံးသွားပါပြီ...”
သူမ ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ မရှိတော့ဘဲ ပြာပုံထဲမှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာ သကဲ့သို့ ပြတ်သားပြီး ပြင်းပြသော ဆုံးဖြတ်ချက်များသာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။
“အရှင့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား...”
သူမ၏ ခေါင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခပ်အုပ်အုပ် အသံတစ်ခုနှင့်အတူ အားပြင်းစွာ ဆောင့်ချလိုက်လေ၏။
“အရှင့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”
“ဒီဘဝမှာ ကျွန်မက အရှင့်ရဲ့ အရိပ်၊ အရှင့်ရဲ့ ဓားအဖြစ်နဲ့ လောကကြီးက အမှောင်ထုအားလုံးကို ခုတ်ထစ် ဖယ်ရှားပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်...”
ခိုင်မာပြတ်သားသော သူမ၏ အသံမှာ မည်သည့်အခါမျှ သစ္စာဖောက်မည်မဟုတ်ဟူသော သစ္စာဆိုမှုတစ်ခုနှင့် အတူ အခန်းတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။
ဖန်းဟန်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။