အခန်း ၂၃၄

အခန်း (၂၃၄)

ခေတ်သစ်အကျပ်အတည်းနှင့် 'အော်ရိုဘိုရော့စ်' ၏ အရိပ်အယောင်

ပူလောင်သော ရေနွေးများက ဖန်းဟန်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဝေါကနဲ ကျဆင်းလာခဲ့ရာ သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခုကို ချလိုက်လေ၏။

“တောက်... ခေတ်သစ်လောကက ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပါလား...”

သူသည် ကိုယ်ကိုသုတ်လိုက်ပြီး တီရှပ်နှင့် ဘောင်းဘီတိုကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ကာ အေးစက်သော စကျင် ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေဗလာဖြင့် နင်းလျှောက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ချွေးပေါက်တိုင်း ပြေလျော့သွား သည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဤသည်မှာမှ လူသားတို့ နေထိုင်သင့်သော ဘဝမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မျက်နှာကြက်အထိ ရှည်လျားလှသော ပြတင်းပေါက်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်ဘက်ရှိ ရင်းနှီးနေသော နီယွန်မီးရောင်များကို ကြည့်ရှုရင်း ဝီစကီ ဖန်ခွက်တစ်ဝက်ခန့်ကို ငှဲ့လိုက်လေ၏။

ရှေးခေတ်ကာလတွင်မူ သူသည် လူတိုင်းက ကြည်ညိုရသော သက်ရှိအင်မော်တယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဤ နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ငွေအနည်းငယ်ရှိသည့် သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဆိုဖာပေါ်သို့ သူ ပစ်တင်ထားခဲ့သော ဖုန်းမှာ ရုတ်တရက် အဆက်မပြတ် တုန်ခါလာခဲ့ပြီး မျက်နှာ ပြင်ပေါ်တွင် ဖြေဆိုရန်ပျက်ကွက်ခဲ့သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများနှင့် စာတိုအသိပေးချက်များစွာက ဖုန်းစနစ်ပင် ပျက်ကျ မတတ် လင်းလက်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လျှောက်သွားကာ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်၍ မျက်နှာပြင်ကို ပွတ်ဆွဲကြည့်လိုက် လေ၏။ ဖြေဆိုရန်ပျက်ကွက်ခဲ့သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများ၏ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ တူညီသော အမည်တစ်ခုတည်း ထံမှ ဖြစ်လေသည်။ သခင်လေးဝမ် ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူ ပျောက်ဆုံးနေချိန်အတွင်း သခင်လေးဝမ်မှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့ပုံ ရပေသည်။

သူသည် လက်ချောင်းဖြင့် ဖွဖွလေး နှိပ်လိုက်ကာ သခင်လေးဝမ်ထံသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆိုလိုက်လေ၏။

ဖုန်းမှာ တစ်ချက်သာ မြည်ရသေးသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဖြေဆိုခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

"သောက်ကျိုးနဲ... အစ်ကိုဟန်... ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုရာ... မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ..."

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ သခင်လေးဝမ်က ဝက်လည်လှီးခံရသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းသာ ဖုန်းမကိုင်ရင် ဂြိုဟ်သားတွေ ပြန်ပေးဆွဲသွားပြီဆိုပြီး ငါ တကယ် ရဲတိုင်တော့မလို့..."

ဖန်းဟန်သည် ဖုန်းကို အနည်းငယ် ခွာလိုက်ပြီး မတတ်နိုင်သကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်လေ၏။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စလေးတွေ ရှင်းနေလို့ ဖုန်းမယူသွားမိတာပါ..."

"အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲကွာ..."

သခင်လေးဝမ်သည် ဖုန်းထဲမှနေ၍ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ညည်းညူ လိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုဟန်... မင်းက လုံးဝကို အစအနဖျောက်သွားတာပဲ... မင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာတွေ ရှုံးလို့ ထွက်ပြေး သွားပြီတောင် ထင်နေတာ..."

"ငါက အဲဒီလောက် တာဝန်မဲ့မယ့်သူနဲ့ တူလို့လား..."

ဖန်းဟန်က နောက်ပြောင်လိုက်လေ၏။

အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကား အနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် သခင်လေးဝမ်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း သူ၏ လေသံတွင် ထူးခြားသော လေးနက်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်ကို ဖန်းဟန် ရှင်း လင်းစွာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သခင်လေးဝမ်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ အသံကို သိသိသာသာ နှိမ့်ချလိုက် ကာ စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်းစီ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အစ်ကိုဟန်... အဓိကကိစ္စကိုပဲ ပြောရအောင်... ကမ္ဘာ့အဆင့် ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ..."

ဖန်းဟန်၏ အပြုံးများမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားခဲ့လေသည်။ သခင်လေးဝမ်က 'ကမ္ဘာ့အဆင့် ပြဿနာကြီး' ဟူ သော စကားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် ကိစ္စမှာ အလွန်ပင် ကြီးလေးလှပုံ ရပေသည်။

"ပြောပါဦး..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်က 'အော်ရိုဘိုရော့စ်' လို့ခေါ်တဲ့ နိုင်ငံတကာ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းကို မင်း မှတ်မိသေးတယ်မလား... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ပင်လယ်ပြင်မှာ ပြဿနာရှာခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းလေ..."

သခင်လေးဝမ်၏ အသံမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားခဲ့ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"မှတ်မိတယ်လေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"သူတို့က အရှေ့ဥရောပမှာ အနောက်တိုင်း အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုနဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်နေတာ... အဲဒီမှာ မနိုင်တော့တဲ့အခါ ကျတော့ ယုတ်မာတဲ့နည်းလမ်းကို သုံးလိုက်ကြတယ်... အဲဒီ အရူးကောင်တွေက ဇီဝဗိုင်းရပ်စ်တစ်ခုကို လွှတ် ထုတ်လိုက်ကြတာပဲ..."

ဖန်းဟန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ စိတ်အာရုံမှာ လွတ်ဟာသွားခဲ့ပြီး ဖုန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ အလိုအ လျောက် တင်းကျပ်သွားခဲ့လေသည်။

*ဇီဝဗိုင်းရပ်စ် ဟုတ်လား...*

သခင်လေးဝမ်က သူ၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

"အခုတော့ အကုန်လုံး ပြီးသွားပြီ... ဗိုင်းရပ်စ်က တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီ... နိုင်ငံတကာက မြို့ကြီးတော် တော်များများကိုလည်း ပိတ်ဆို့လိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်က ငရဲခန်းလို ဖြစ်နေပြီ... လုံးဝကို ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ ဘူး... လူတိုင်း အရူးအမူး ဖြစ်နေကြပြီ..."

"ဘယ်သတင်းဌာနကြီးတွေကမှ ထိုကိစ္စကို မကြေညာရဲကြဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာတော့ သတင်းက တောမီးလို ပျံ့နှံ့နေပြီ... ပိတ်ဆို့ခံထားရတဲ့ မြို့တစ်မြို့ဆိုရင် သက်ရှိငရဲခန်းကြီး ဖြစ်နေပြီလို့ ကြား တယ်..."

ဖန်းဟန်၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ မြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး သူက အလျင်စလို မေးလိုက်လေ၏။

"ဗိုင်းရပ်စ်ရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေက ဘာတွေလဲ..."

"ရောဂါလက္ခဏာတွေက..."

သခင်လေးဝမ်သည် ခေတ္တမျှ ပြန်လည်စဉ်းစားနေပုံရပြီး သူ၏ အသံတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင် ဟပ်နေလျက်ရှိလေသည်။

"အကြောက်ရဆုံးက ဒီအချက်ပဲ... အဲ့ဗိုင်းရပ်စ်က အရမ်းကို ထူးဆန်းတယ်... ကနဦးအဆင့်မှာ ကူးစက်ခံရသူ တွေက အဖျားအလွန်တက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်က စင်တီဂရိတ် လေးဆယ်အထက်ကို ရောက်သွားတယ်... ပြီး တော့... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အရေပြားပေါ်မှာ အနက်ရောင်သန်းနေတဲ့ အနီရောင် မြွေပုံသဏ္ဍာန် အကွက်တွေ ပေါ် လာတယ်..."

"အရေးအကြီးဆုံးက လက်ရှိရှိနေတဲ့ ပဋိဇီဝဆေးတွေနဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်သတ်ဆေးတွေ အကုန်လုံးက ဒီဗိုင်းရပ်စ် အပေါ်မှာ လုံးဝကို အာနိသင်မရှိတာပဲ... လုံးဝကို အသုံးမဝင်ဘူး... ကူးစက်ခံရသူတွေ နာကျင်စွာ သေဆုံးသွား တာကို ငါတို့ လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံကလွဲပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး..."

ဖုန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဖန်းဟန်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာ ချက်ချင်းပင် အပ်ပေါက်အရွယ်အစားခန့်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

*အဖျားအလွန်တက်ပြီး မကျဘူး ဟုတ်လား...*

*မြွေပုံသဏ္ဍာန် အနီရောင်အကွက်တွေ ဟုတ်လား...*

*ဒါက... ရှေးခေတ်ကာလက 'ကျူးလောင်သွေး' ကပ်ရောဂါနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေပါလား...*

*ကျူးလောင်သွေးက ဒီနေရာကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာနိုင်မှာလဲ...*

*ငါ အချိန်ခရီးသွားခဲ့တာများလား...*