အခန်း ၂၃၇

အခန်း (၂၃၇)

ဘုရားသခင်၏လက်ဆောင်၊ မဟာဗျူဟာမြောက် အားသာချက်

ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း၌ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်စမ်း... အမြန်လုပ်... အပြင်းဆုံး အာနိသင်ကို သုံးလိုက်... ငါ့မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ချင် သေးတယ်..."

ခေါင်းဖြူ ပညာရှင်ကြီးသည် သူ၏ဘေးနားရှိ လူများကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ထိန်းချုပ်ရေးခုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေရာ သူ၏ ပုံမှန် တည်ငြိမ်နေတတ်သော အသွင်အပြင်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏နောက်ကွယ်တွင်မူ ပုံမှန်အားဖြင့် မောက်မာပြီး ဆက်ဆံရခက်ခဲသော ကျွမ်းကျင်သူ ပညာရှင်တစ်စုမှာ ယခုအခါတွင် လုံးဝကို ကမောက်ကမ ဖြစ်နေကြလေတော့သည်။

အချို့မှာ အော်ဟစ်မိမည်ကို စိုးရွံ့သဖြင့် ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားကြပြီး အချို့ကမူ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသည်ဟု တွေးကာ မျက်လုံးများကို အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်နေကြလေသည်။ အခြား သူများမှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေကြရင်း "ဒါက သိပ္ပံနည်းကျ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..." ဟု တီးတိုးရေရွတ် နေလျက်ရှိကြလေ၏။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ ထိုဖျော့တော့တော့ ရွှေရောင်အရည်စက် ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ အော်ရိုဘိုရော့ စ် ဗိုင်းရပ်စ်အားလုံး မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်သွားသည့် မြင်ကွင်းကို အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြသနေ ခဲ့လေသည်။

စမ်းသပ်မှုကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်တိုင်း ရလဒ်များမှာ ထူးခြားစွာပင် တူညီနေခဲ့ပေသည်။

ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သေစေနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ပေ၏။

ဗိုင်းရပ်စ်၏ ပြင်းအားမှာ မည်မျှပင် မြင့်မားနေစေကာမူ ဤဖျော့တော့တော့ ရွှေရောင်အရည် ရှိနေသရွေ့ ၎င်းတို့ ၏ သဘာဝရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ ၎င်းတို့သည် ရုန်းကန်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရ လိုက်ဘဲ ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲသွားကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေ၏။

သူတို့ကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ အဆင့်မြင့်ဆုံး စက်ကိရိယာများဖြင့် စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီးနောက် သန့်စင်ထားသော ပျိုးထောင်ရေးအရည်များထဲတွင် ပုံမှန် ဆဲလ်တစ်ရှူးများမှလွဲ၍ မည်သည့် အန္တရာယ်ရှိသော အကြွင်းအကျန်များကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ထိုအရာတွင် မည်သည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမျှ မရှိဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လျှို့ဝှက်အဆင့် သတ်မှတ်ထားသော အစီရင်ခံစာတစ်စောင်သည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်း အဆင့်ဆင့်ကို ကျော်ဖြတ် ကာ ပေကျင်းရှိ အချက်အချာကျသော အစည်းအဝေးခန်းမကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လေထုမှာလည်း မွန်းကြပ်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့ လေသည်။

၎င်းတို့၏ တည်ရှိနေမှုသက်သက်ဖြင့်ပင် နိုင်ငံတော်နှင့် ကမ္ဘာကြီးကိုပါ တုန်လှုပ်စေနိုင်စွမ်းရှိသော ဩဇာကြီးမား သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအချို့မှာ အစီရင်ခံစာထဲရှိ အလွန်တိုတောင်းလှသော ကောက်ချက်ချမှုကို စူးစိုက်ကြည့်နေ ခဲ့ကြလေသည်။

ထိုကောက်ချက်ချမှုကို စာတစ်ကြောင်းတည်းဖြင့် အကျဉ်းချုံးနိုင်ပေသည်။ ၎င်းသည် အော်ရိုဘိုရော့စ် ဗိုင်းရပ်စ် ကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပြီး မည်သည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမျှ မရှိသကဲ့သို့ ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်မှု ယန္တရားကိုလည်း အတိအကျ မသိရှိရပေ။

"ဝုန်း..."

ပခုံးပေါ်တွင် တောက်ပနေသော ကြယ်ပွင့်များကို တပ်ဆင်ထားပြီး ပြတ်သားသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် အနီရောင် သစ်သားအစည်းအဝေးစားပွဲကြီးကို သူ၏လက်ဖြင့် အားပြင်းစွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးများမှာ ကျယ်လောင်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ လေထုကိုပင် မီးဟပ်လောင်ကျွမ်းစေမတတ် ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး သူ၏ အသံတွင်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော ဩဇာအာဏာများ ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။

"ငါတို့ ဒီဆေးရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ရှာတွေ့အောင် လုပ်ရမယ်... ဘာပဲပေးဆပ်ရပါစေ..."

သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထောက်လှမ်းရေးဌာန၏ အကြီးအကဲမှာ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ် လိုက်ပြီး လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အစီရင်ခံလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဆေးလာပေးတဲ့ ဝမ်မိသားစုရဲ့ လမ်းကြောင်းကနေတစ်ဆင့် အထက်အထိ လိုက်စုံစမ်းခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့... လမ်းကြောင်းက ပျောက်သွားခဲ့ပါတယ်..."

"ပျောက်သွားတယ် ဟုတ်လား..."

ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း လင်းယုန်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အခြားခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေ၏။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ထောက်လှမ်းရေးအကြီးအကဲက အစီရင်ခံလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်တို့လူတွေက ဝမ်မိသားစုက အဲ့ဒီလူငယ်လေးနဲ့ သွယ်ဝိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ခဲ့ပေမဲ့ သူက ဘာမှ မပြောခဲ့ ပါဘူး... ဒါက နိုင်ငံခြားက တရုတ်သိပ္ပံပညာရှင်တွေပါဝင်တဲ့ အလွန်လျှို့ဝှက်တဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ငွေကြေး အမြောက်အမြား အကုန်အကျခံပြီး တီထွင်ထားတဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုဆိုတာကိုပဲ သူက ထုတ်ပြောခဲ့ပါတယ်... "

"သူတို့က အလွန် သတိထားကြပြီး အမြဲတမ်း တစ်လမ်းမောင်း ဆက်သွယ်မှုမျိုးကိုပဲ လုပ်ဆောင်ကြပြီးတော့ မျက်နှာကို ဘယ်တော့မှ ပြလေ့မရှိပါဘူး... ဆက်သွယ်မှုတိုင်းကိုလည်း လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတွေကနေ တစ်ဆင့်ပဲ လုပ်ဆောင်ကြပါတယ်..."

"နိုင်ငံခြားက တရုတ်သိပ္ပံပညာရှင်တွေပါတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဟုတ်လား..."

အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ သိမ်မွေ့ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့လေ၏။

"စုံစမ်းစမ်း... ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း တရုတ်ဇီဝဗေဒပညာရှင်တွေရဲ့ နာမည်စာရင်းကို ထုတ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီကို စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်စမ်း..."

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခေါင်းဆောင်က ထပ်မံ ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

"အဲ့အရာက အလုပ်ဖြစ်မယ် မထင်ဘူး..."

စားပွဲထိပ်တွင် ထိုင်နေသော သက်ကြီးရွယ်အို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက စားပွဲကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သောအခါ အား လုံး၏ အကြည့်များမှာ သူ၏ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေ၏။ သူ၏ စကားများက အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းရှိ ဆူညံသံများနှင့် ငြင်းခုံမှုများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့လေသည်။

"ရဲဘော်တို့... အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားကြရအောင်... ဒီအရာက ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ... အခုချိန်မှာတော့ ဒါက ငါတို့ရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး ကတ်ပြားတစ်ခုပဲ..."

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကြီးမားလှသော မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်ဘက်ရှိ မြို့တော်၏ မရေမတွက်နိုင်သော မီးရောင်များကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းသွားခဲ့လေ၏။

"ဒီအရာက သာမန် အံ့ဖွယ်ဆေးစွမ်းကောင်း တစ်လက် မဟုတ်တော့ဘူး... ဒါက ဘုရားသခင်ရဲ့ လက်ဆောင် ပဲ... ငါတို့ လိုအပ်တာက အကျပ်ကိုင်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ပဲ... ငါတို့အနေနဲ့ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင် ရွက်နိုင်ဖို့အတွက် ငါတို့လုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီး ငါတို့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ရိုးသားမှုကို ပြသရ မယ်... ဒီလက်ဆောင်က တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေရမယ်... ရှိလည်း ရှိနေရလိမ့်မယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ လေးနက်တည်ကြည်လျက်ရှိနေကြလေ၏။

မကြာမီမှာပင် ရှန်ဟိုင်းမြို့ရှိ ဝမ်မိသားစု၏ စံအိမ်ဟောင်းကြီးအတွင်း၌ ရှားရှားပါးပါးသာ မြည်လေ့ရှိသော စာကြည့်ခန်းထဲရှိ အနီရောင် တယ်လီဖုန်းလေးမှာ ရုတ်တရက် အရေးတကြီး မြည်ဟည်းလာခဲ့လေ၏။

စာလုံးလှရေးသားခြင်းကို လေ့ကျင့်နေသော အဘိုးဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ကာ သူ၏ စုတ်တံကို ချထားလိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ဖုန်း၏ တစ်ဖက်မှ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော်လည်း ဩဇာအာဏာအပြည့်ပါသော အသံတစ်သံ ထွက် ပေါ်လာသောအခါ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စီးပွားရေးလောက၏ ကြမ်းတမ်းသော လှိုင်းလုံးများကို ဖြတ်သန်း လာခဲ့သည့် ဤစီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့၏။

သူ၏ ကျောပြင်မှာ စစ်ဆေးမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသော စစ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင်လည်း အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ဖုန်းပြောခွက် ထဲသို့ အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... ကျွန်တော် အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သွားပါ့မယ်... သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်သွားပါ့မယ်..."

ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အဘိုးဝမ်၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ချွေးစေး များဖြင့် ရွှဲနစ်နေခဲ့လေသည်။

သူသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက လှိုင်းလုံးများအလား ရိုက်ခတ်နေခဲ့ပေ၏။

*ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်လို လူစားမျိုးများပါလိမ့်...*

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သခင်လေးဝမ်မှာလည်း ရူးသွပ်တော့မတတ် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

သူ၏ ဖုန်းမှာ ပြီးခဲ့သည့် နာရီဝက်ခန့်ကတည်းက အဆက်မပြတ် မြည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ ကြားဖူးလေ့ရှိသော နာမည်များနှင့် ပုံမှန်အားဖြင့် သူ မော့ကြည့်ရမည့် သို့မဟုတ် မော့ ကြည့်ရန်ပင် အခွင့်အရေးမရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူ၏ ဖုန်းကို ခေါ်ဆိုနေကြ ခြင်းပင် ဖြစ်ချေ၏။

သူသည် ဖန်းဟန်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို စိတ်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ မှတ်သားထားခဲ့လေသည်။ တစ်ဖက်လူက မည်သူပင်ဖြစ်နေပါစေ သို့မဟုတ် မည်သို့ပင် ကတိပေးနေပါစေ သူသည် အမြဲတမ်း "ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွယ် နေပါတယ်..." သို့မဟုတ် "တစ်ဖက်အဖွဲ့က လုံးဝ လျှို့ဝှက်ထားဖို့ တောင်းဆိုထားပါတယ်..." ဟူသော စံသတ် မှတ်ချက်နှင့်အညီ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့်သာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့လေသည်။

သူသည် ထိပ်တန်း သရုပ်ဆောင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဖွဲ့တစ်ခု၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆက်သွယ်ရေးမှူး နေရာတွင် ပြီးပြည့်စုံစွာ သရုပ်ဆောင်နေခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်ကာ ဤ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဖွဲ့ ၏ ပုံရိပ်ကို မရေမတွက်နိုင်သော အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် နက်နဲသွားစေရန် ဖန်တီးပေးခဲ့လေသည်။

ထိုအရာအားလုံးကို ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သခင်လေးဝမ်သည် ကမန်းကတန်းဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်း သွားကာ သူ၏ ယာဉ်မောင်းကိုပင် ထားရစ်ခဲ့ပြီး ကူလီနန်ကားကို ကိုယ်တိုင်မောင်းနှင်ကာ လီဗာကို အဆုံးထိ နင်း၍ ဖန်းဟန်၏ စံအိမ်ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် မောင်းနှင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် စံအိမ်၏ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံးဝကို အံ့အား သင့်ကာ ကြောင်အသွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သက်တောင့်သက်သာရှိသော အိမ်နေရင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ နူးညံ့သော ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး မှီထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် အေးစက်နေသော ကိုလာဘူးတစ်ဘူးကို ကိုင်ထားကာ တကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ရင်း ကျေနပ်နေသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေ ခဲ့ပေသည်။

၎င်းမှာ အပြင်ဘက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးကိုပင် မှောက်လှန်ပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော ကြီးမားလှသည့် လှိုင်းလုံးကြီးများက သူနှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သခင်လေးဝမ်မှာ ဒူးထောက်လျက်ပင် လဲကျသွားတော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေ၏။ သူသည် တံခါးဘောင်ကို မှီထားကာ အပြင်းအထန် အမောဖြေနေရင်း ဖန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ လူတစ်ဦးကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့လေတော့သည်။

"ဟန်... အစ်ကိုဟန်..."

သူသည် အလွန်အမင်း ခက်ခဲစွာဖြင့် စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ အသံများမှာ ထိန်းချုပ် ၍မရနိုင်အောင်ပင် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် နောက်ဆုံးကျန်နေသော ကိုလာတစ်ငုံကို မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် သံဘူးကို လုံးချေလိုက်ကာ အလှမ်းဝေးသော နေရာရှိ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ တိကျစွာ ပစ်ထည့်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူသည် ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ခေါင်းလှည့်လာခဲ့ရာ နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ရှိနေခဲ့လေသည်။

"ဘာတွေများ ပြာယာခတ်နေတာလဲ... ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာလို့လား..."

သခင်လေးဝမ်သည် တံတွေးကို အလွန်အမင်း ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ အင်အားရှိသမျှကို အသုံးပြုကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းကင်ကြီးကတော့... မပြိုကျသေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုဟန်... အစ်ကိုကတော့... ကောင်းကင်ကြီးကို အပေါက်ဖောက်လိုက်ပြီဗျ..."

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် တိုးလာခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲ ကာ စူးရှနေခဲ့လေ၏။

"အထက်က... အထက်က လူကြီးတွေက အစ်ကိုနဲ့ စကားပြောချင်နေကြတယ်... အာ... မဟုတ်ဘူး... အစ်ကိုရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အဖွဲ့ နဲ့ စကားပြောချင်နေကြတာ..."

"သူတို့က ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးကိုမဆို ညှိနှိုင်းလို့ရတယ်လို့ ပြောပါတယ်..."

သူသည် စကားကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေ သော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူ၏ ဦးရေပြားကိုပင် ထုံကျင်သွားစေသည့် စကားတစ်ခွန်းကို ထပ်မံဖြည့်စွက် ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုဟန်... အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က... တစ်ကမ္ဘာလုံးနဲ့တောင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်နေပြီဗျ..."