အခန်း ၂၃၈

အခန်း (၂၃၈)

အဆမတန်ကြီးမားသော တန်ဖိုး၊ အရှေ့အရပ်မှ စည်းကမ်းချက်များ

ပေကျင်း၊ ရှီးရှန်း အမှတ် (၁) ကလပ်အိမ်ရာ။

အဘိုးဝမ်နှင့် သခင်လေးဝမ်တို့ ထိုင်နေရသည်မှာ သူတို့၏ တင်ပါးအောက်တွင် သံမှိုများ ခင်းထားသည့်အလား ခံစားနေရပြီး သူတို့၏ ကျောပြင်ရှိ အဝတ်အစားများမှာလည်း ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လူသုံးဦးတည်းသာ ထိုင်နေသော်လည်း ထိုသူများထဲမှ မည်သူမဆို ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်ရုံဖြင့် နဂါးနိုင်ငံတစ်ခုလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

“မစ္စတာဝမ်၊ ရဲဘော် ရှောင်ဝမ်... မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့...”

ဦးဆောင်နေသော ခေါင်းဆောင်မှာ ထိုညက အစည်းအဝေးခန်းမတွင် နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ခဲ့သော အမြင့်ဆုံး အဆင့်ရှိ အရာရှိကြီးများထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ပြုံး၍ ညင်သာစွာ စကားပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ထိုညင်သာမှု၏ အောက်တွင်မူ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော ဩဇာအာဏာတစ်ခု ရှိနေခဲ့လေ၏။

“ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ လိုရင်းကိုပဲ တိုက်ရိုက်ပြောကြတာပေါ့...”

သူ၏ အကြည့်များက သခင်လေးဝမ်ထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှကာ နက်နဲလှပေသည်။

“ကျွန်တော်တို့ အနေနဲ့ အဲဒီ လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ရေရှည်တည်တံ့ပြီး ခိုင်မာတဲ့ သီးသန့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့ လိုအပ်နေပါတယ်... သူတို့ရဲ့ လက်ဆောင်က နိုင်ငံတော်၊ ပြည်သူလူထုနဲ့ တစ်ကမ္ဘာ လုံးရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ပါ အလွန်ပဲ အရေးပါလှပါတယ်...”

အဘိုးဝမ်မှာ ချွေးများ အလွန်အမင်း ထွက်နေသော သူ၏ လက်ဖဝါးများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တံတွေးမြိုချလိုက်လေ၏။

ဤမြင်ကွင်းမှာ သူ၏ တစ်သက်တာ အတွေ့အကြုံများအားလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်သည်ထက်ပင် ပိုမိုလွန်ကဲနေခဲ့ လေသည်။

သခင်လေးဝမ်သည် ဖန်းဟန် ပေးထားခဲ့သော ဇာတ်ညွှန်းကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် စဉ်းစား နေခဲ့လေ၏။ သူသည် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ၊ ရပ်နားမှု တစ်ခုချင်းစီနှင့် မျက်နှာအမူအရာ တစ်ခုချင်းစီကိုပင် မရေမတွက်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံများ တုန်ယင်မနေစေရန် ထိန်းချုပ်ကာ ခေါင်းဆောင် ကြီး၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် နှိမ့်ချမှုရှိသော်လည်း ပြတ်သားသော ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဒီအဖွဲ့အစည်းဆီကို ကျွန်တော် ပြောပြပြီးပါပြီ...”

“သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ သူတို့ရဲ့ မိခင်နိုင်ငံတော်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အလွန်ပဲ ဆန္ဒရှိနေကြပါတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ခေါင်းဆောင်ကြီး သုံးဦး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတိပြုမိရန် ပင် ခက်ခဲလှသော သဘောတူလက်ခံမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့လေသည်။

“ဒါပေမဲ့...”

သခင်လေးဝမ်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေ၏။

“သူတို့ရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကတော့ အလွန်ပဲ ထူးခြားပါတယ်...”

သူသည် စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ကာ ဆက်လက် ပြောလိုက်လေသည်။

“သူတို့က ငွေကြေးနဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေကို မလိုချင်ကြပါဘူး... ငွေကြေးဆိုတာ သူတို့အတွက် ဂဏန်းတစ်ခုမျှပဲ ဖြစ်ပြီး ဂုဏ်သတင်းဆိုတာကတော့ သူတို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်လွှဲချင်တဲ့ ပြဿနာတစ်ခုလို့ ဆိုပါတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရောက်ရှိနေကြသော ခေါင်းဆောင်ကြီး သုံးဦးမှာ ကြောင်အသွားခဲ့ကြလေ၏။

တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် အဆမတန် ကြီးမားလှသော တောင်းဆိုမှုများ၊ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော ဓနဥစ္စာများ၊ အခွင့်ထူးများ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးအရ တောင်းဆိုမှုများကို ပြုလုပ်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တွေးထင်ထားခဲ့ကြ ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် တစ်ဖက်လူက မည်သည့်အရာကိုမျှ အလိုမရှိပေ။

အခက်ခဲဆုံးသော အရာမှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ အလိုမရှိခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“ဒါဆိုရင် သူတို့က ဘာကို လိုချင်တာလဲ...”

အခြား တည်ငြိမ်လှသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

သခင်လေးဝမ်သည် သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း လက်ချောင်းသုံးချောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ထောင်ပြလိုက်လေသည်။

“သူတို့ အရာသုံးခု လိုအပ်ပါတယ်...”

“ပထမအချက်...”

သူ၏ အသံမှာ ရှင်းလင်းပြီး အားပါလာခဲ့လေ၏။

“လုံခြုံရေးအရ လုံးဝ လျှို့ဝှက်ထားရမဲ့အပြင် ဘယ် စီးပွားရေးနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေး စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ကန့်သတ်မှုကိုမှ မခံရမယ့် အထူးဝယ်ယူရေး လမ်းကြောင်းတစ်ခုပါပဲ... သူတို့ အနေနဲ့ စံသတ်မှတ်ချက်နဲ့ မကိုက်ညီတဲ့ ပစ္စည်း ကိရိယာတွေနဲ့ ကုန်ကြမ်းတချို့ကို ဝယ်ယူဖို့အတွက် ဒီလမ်းကြောင်းကို အသုံးပြုဖို့ လိုအပ်ပါတယ်... သူတို့ဘက် က စာရင်းပေးပို့ပြီး ငွေပေးချေသွားမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလမ်းကြောင်းဟာ လုံးဝကို လုံခြုံစိတ်ချရပြီး အဟန့်အတား ကင်းမဲ့နေရပါမယ်...”

သူသည် စံသတ်မှတ်ချက်နှင့် မကိုက်ညီသော ဆိုသည့် စကားလုံးကို လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပြောကြားခဲ့ ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးမှာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ထိုစကား၏ နောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့ကြလေ၏။

ဤသည်မှာ တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသော ပစ္စည်းငယ်များမှစ၍ ဈေးကွက်အတွင်း လည်ပတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော မဟာဗျူဟာမြောက် စက်ကိရိယာများနှင့် နည်းပညာများအထိ အရာအားလုံးကို လိုအပ်နိုင်သည် ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီး သုံးဦးမှာ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆက်ပြော ရန် အချက်ပြလိုက်ကြလေ၏။

“ဒုတိယအချက်...”

သခင်လေးဝမ်သည် ဒုတိယမြောက် လက်ချောင်းကို ထောင်လိုက်လေသည်။

“သူတို့ အနေနဲ့ လုံးဝ လုံခြုံစိတ်ချရတဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်နဲ့ သတင်းအချက်အလက် အတားအဆီးတစ်ခု ကို အစိုးရဘက်ကနေ ဖန်တီးပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်... ဒီအတားအဆီးဟာ ဘယ်လောက်အထိ အဆင့်မြင့်ရမလဲ ဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ ဘယ် အဖွဲ့အစည်း ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လူပုဂ္ဂိုလ်ကမှ သူတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် သတင်းအချက် အလက်တွေကို နည်းပညာဆိုင်ရာ ဒါမှမဟုတ် အခြားသော ဘယ်လို နည်းလမ်းမျိုးနဲ့ကိုမှ ခြေရာခံလို့ မရနိုင် အောင်ပါပဲ... ဒီအထဲမှာ အော်ရိုဘိုရော့စ် လို့ခေါ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းလည်း ပါဝင်ပါတယ်...”

အော်ရိုဘိုရော့စ် ဟု ပြောလိုက်သောအခါ အခန်းတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသကဲ့သို့ ထင် မှတ်ရလေ၏။

ဤစည်းကမ်းချက်မှာ ပထမတစ်ချက်ထက်ပင် ပို၍ တင်းကျပ်လှပေသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ကို လုံးဝ မျက်ကွယ် ဖြစ်သွားစေရန် နိုင်ငံတော်အဆင့် သတင်းအချက်အလက် တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။

သခင်လေးဝမ်သည် သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အကြည့်များမှာ ပိုမို၍ စူးရှလာသည်ကို ခံစားနေရလေ၏။ ကြီးမား လှသော ဖိအားများအောက်တွင် သူသည် တတိယမြောက် လက်ချောင်းကို ထပ်မံ၍ ထောင်လိုက်လေသည်။

“တတိယအချက်...”

သူ၏ လေသံမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ လေးနက်လာခဲ့လေသည်။

“အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူတို့ အနေနဲ့ အနာဂတ်မှာ ပိုမိုအရေးကြီးတဲ့ သုတေသနရလဒ်တွေကို အခါအား လျော်စွာ ထောက်ပံ့ပေးသွားမယ်လို့ ကတိပြုပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီရလဒ်တွေကို အသုံးပြုခြင်းနဲ့ ဖြန့်ဝေခြင်း တွေမှာ နဂါးနိုင်ငံ အနေနဲ့ လုံးဝကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိရမယ်လို့ သူတို့က တောင်းဆိုပါတယ်...”

“သူတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေဟာ တချို့သော နိုင်ငံတွေရဲ့ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးမှုကို ရှာဖွေဖို့အတွက် ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်လာတာကို သူတို့ မမြင်ချင်ကြပါဘူး... သူတို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေဟာ နဂါးနိုင်ငံက ပြည်သူတွေကိုသာ ပထမ ဆုံး အကျိုးပြုရမှာ ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအနေနဲ့သာ နဂါးနိုင်ငံက ဦးဆောင်ပြီးတော့ ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ တည်ငြိမ်ရေး ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် အသုံးပြုသင့်ပါတယ်...”

ထိုစကားများမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

သခင်လေးဝမ်၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာလည်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်လု နီးပါး ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ဤစည်းကမ်းချက် သုံးချက်လုံးမှာ၊ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးအချက်သည် စီးပွားရေးအရ ညှိနှိုင်းမှုတစ်ခု မဟုတ် တော့ဘဲ ထိပ်တန်းအဆင့် ပထဝီနိုင်ငံရေး ကစားပွဲတစ်ခုတွင် ပါဝင်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိထားလေ သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ဦးဆောင်နေသော ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စစ်မှန်သော သဘောတူလက်ခံမှု အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

“ကောင်းလိုက်တာ... နဂါးနိုင်ငံကနေ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဦးဆောင်မှုမျိုးလဲ...”

သူသည် လက်ခုပ်ကို ညင်သာစွာ တီးလိုက်ပြီး သခင်လေးဝမ်အား လေးစားချီးကျူးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“အမြော်အမြင် ကြီးမားတယ်၊ မဟာဗျူဟာမြောက်တယ်၊ ပြီးတော့ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်လည်း ပြင်းထန်တယ်... ဒီအဖွဲ့အစည်းဟာ တကယ့်ကို ကျွန်တော်တို့ နဂါးနိုင်ငံက လူတွေပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နိုင်ငံသားတွေပဲ...”

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောကြားလိုက်လေ၏။

“သူတို့ကို ပြန်ပြောလိုက်ပါ... နိုင်ငံတော်ကိုယ်စား ဒီစည်းကမ်းချက် သုံးခုလုံးကို အခြေခံအားဖြင့် ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်လို့... တိကျတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့အတွက် အထူးအဖွဲ့တစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ ဖွဲ့စည်းပေးမယ်... နိုင်ငံတော်ဟာ သူတို့ရဲ့ အခိုင်မာဆုံး ကျောထောက်နောက်ခံ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်ပါ...”

*ဝုန်း...*

သခင်လေးဝမ်နှင့် အဘိုးဝမ်တို့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဤအချိန်မှစ၍ ဖန်းဟန်နှင့် သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ဖန်တီးထားသော လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းတို့မှာ ခေတ်သစ် ကမ္ဘာတွင် လောကကြီးနှင့် လုံးဝကို အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ သိရှိလိုက် ကြလေ၏။

သူသည် အစိုးရ၏ အမြင့်ဆုံး အဆင့်များအထိ ရောက်ရှိနိုင်သော အကောင်းဆုံး လက်နက်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထား ပြီ ဖြစ်ကာ နိုင်ငံတော်ယန္တရားကို လှုပ်ရှားနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကိုလည်း ပိုင်ဆိုင် သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ခြေတစ်ချက်ဆောင့်လိုက်ရုံဖြင့် လူပေါင်းများစွာ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော ဤသြဇာအာဏာ ကြီးမားလှသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များကို ကြည့်ရင်း သခင်လေးဝမ်မှာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စံအိမ်တော်၌ ကိုလာသောက် နေလောက်မည့် ထိုလူငယ်လေးအပေါ် အဆုံးမဲ့ ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုများကိုသာ ခံစားနေရတော့သည်။