အခန်း ၂၃၉

အခန်း (၂၃၉)

စက်မှုတော်လှန်ရေး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်

ရှန်ဟိုင်းမြို့ရှိ ဖန်းဟန်၏ စံအိမ်တော်အတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

သခင်လေးဝမ်သည် ပေကျင်းမြို့၌ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ် စေ့စပ်ဆွေးနွေးမှုများအကြောင်းကို ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လာသည့်အလား ပြောပြနေသော်လည်း ဖန်းဟန်ကမူ မည်သည့် အံ့သြ မှုမျှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြုနေခဲ့လေ၏။

ဤအရာအားလုံးမှာ သူ၏ တွက်ချက်မှုများအတွင်း၌ ရှိနေပြီး သဘာဝကျကျ ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အလား ပုံပေါက် နေချေသည်။

သူ၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲကို ခံစားခဲ့ရပြီးဖြစ်သော သခင်လေးဝမ်၏ အံ့သြကြည်ညိုမှုကို ကိုးကွယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်အထိ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားစေခဲ့ပေသည်။

“မင်း တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားပြီ...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး စနစ်သိုလှောင်ရာနေရာထဲမှ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

“အခု လမ်းကြောင်းတွေ ပွင့်သွားပြီဆိုတော့ အလုပ်စကြတာပေါ့... ဒီစာရင်းက ပထမအသုတ် ဝယ်ယူရမယ့် စာရင်းပဲ... အထက်က အထူးအဖွဲ့ကို ပေးပြီး သူတို့ကို စီစဉ်ခိုင်းလိုက်ပါ...”

သခင်လေးဝမ်သည် ထိုစာရွက်စာတမ်းကို ကမန်းကတန်းနှင့် ရိုသေစွာ လက်ခံယူလိုက်လေသည်။ သူသည် တစ်မျက်နှာ သို့မဟုတ် နှစ်မျက်နှာခန့်သာ ရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော အခါ ထိုစာရင်းမှာ စာမျက်နှာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်သည့် ထူထဲသော အထပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ လိုက်ရပေသည်။

သခင်လေးဝမ်သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို လှန်ကြည့်လိုက်လေ၏။

“ဆန်စပါး...၊ ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်...၊ ပမာဏက... တန်ရာချီပြီးတော့လား...”

သူ၏ မျက်ခွံများမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။ ဤသည်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသော ပမာဏပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ဖတ်ရှုလိုက်လေသည်။

သခင်လေးဝမ်၏ လက်များမှာ တုန်ယင်လာခဲ့တော့၏။

“တိကျမှုမြင့်မားတဲ့ စီအင်န်စီ ပုံသွင်းစက်တွေ...၊ ကြိတ်စက်တွေ...”

သူသည် အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်နေသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး ဖန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ တုန်ယင်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

“အစ်ကိုဟန်... အစ်ကိုက... စစ်တပ်တစ်ခုကို လက်နက်တပ်ဆင်ပေးမလို့လား... ဒါမှမဟုတ်... ကိုယ်ပိုင် နိုင်ငံ တစ်ခု တည်ထောင်မလို့လား...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျ သွားသော စာရွက်စာတမ်းများကို ကောက်ယူကာ ဖုန်ခါလိုက်လေသည်။

သူသည် တိုက်ရိုက် မဖြေဆိုဘဲ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ ကွန်ကရစ် တောအုပ်ကြီးကို ဖောက်ထွင်းပြီး အခြားကမ္ဘာတစ်ခုရှိ ဓားရေးလှံရေးနှင့် စစ်ပွဲများကို မြင်တွေ့နေရသည့်အလား ရှိနေချေသည်။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးတစ်ခုက သခင်လေးဝမ်၏ ကျောရိုး တစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

“ငါ လိုချင်တာက... အဲ့ကမ္ဘာဆီကို စက်မှုတော်လှန်ရေးတစ်ခု ယူဆောင်သွားဖို့ပဲ...”

ထိုစကားများမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သခင်လေးဝမ်၏ ဝိညာဉ်အထိပင် တုန်လှုပ်သွား စေရန် လုံလောက်ခဲ့ပေသည်။

*အခြားကမ္ဘာတစ်ခု ဟုတ်လား... စက်မှုတော်လှန်ရေး ဟုတ်လား...*

သူသည် နောက်ထပ် မေးခွန်းများကို မမေးဝံ့တော့သကဲ့သို့ ဆက်လက်၍လည်း မတွေးဝံ့တော့ချေ။ သူ သိရှိထား သည်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု တွင် သူ ပါဝင်နေရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

နိုင်ငံတော်၏ အင်အားအပြည့်အဝဖြင့် ပံ့ပိုးပေးထားသောကြောင့် လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်မှာ အံ့မခန်းဖွယ် အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

သခင်လေးဝမ် စာရင်းကို တင်သွင်းပြီး နောက်တစ်နေ့တွင်ပင် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများနှင့် စက် ကိရိယာများကို အလွန်လျှို့ဝှက်သော အထူးလမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ယခင်က မကြုံဖူးသော အမြန်နှုန်းဖြင့် စုဆောင်းကာ ထုပ်ပိုးမှုများ စတင်ခဲ့ကြလေသည်။

ညသန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အထူးလိုင်စင်နံပါတ်ပြားများ တပ်ဆင်ထားသော ကုန်တင်ကားကြီးများသည် ဖန်းဟန်၏ စံအိမ်တည်ရှိရာ ဧရိယာအတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် တစ်စီးပြီးတစ်စီး ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြလေ၏။

ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်မှုဖြင့် ဧရာမ ကုန်သေတ္တာကြီးများကို ဂိုဒေါင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အထူး ပြုပြင်ထားသော မြေအောက်ခန်းအတွင်းသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချထားလိုက်ကြလေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဖန်းဟန်၏ မြေအောက်ခန်းမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ စုပုံနေသော ထောက်ပံ့ ရေးပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

လျှပ်စစ်ထုတ်စက်များမှာ အေးစက်သော သတ္တုအဖုံးများဖြင့် ရှိနေပြီး ပုံသွင်းစက်များမှာမူ စက်ဆီများဖြင့် တောက်ပနေကာ ဆေးဝါးသေတ္တာများနှင့် ဆန်အိတ်များမှာလည်း သပ်ရပ်စွာ စီရီထားလျက် ရှိလေသည်။

ဤ တောင်ကြီး ရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ် ဖန်းဟန်သည် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မှုများကို ပြင်းပြစွာ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ရှေးဟောင်းကမ္ဘာသို့ မပြန်မီ ဖန်းဟန်သည် သူ၏ နောက်ဆုံးပြင်ဆင်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။

သူသည် လျိုရှီးရွာမှ ယူဆောင်လာခဲ့သည့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးကွက်ကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လောက်သော လက်ဝတ်ရတနာများ၊ ကျောက်စိမ်းများ၊ ရှေးဟောင်းစာအုပ်များနှင့် ပန်းချီကားများ အားလုံးကို ဝမ်မိသားစု၏ လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရောင်းချခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ဝယ်ယူမှုများအတွက် လိုအပ်မည့် အလွန် များပြားလှသော ငွေကြေးပမာဏကို ရယူနိုင်ခဲ့လေသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးမှ အကျိုးအမြတ်များကို ရယူခြင်းမှာ အမြတ်အစွန်းကို အမြင့်မားဆုံးဖြစ်စေရန် အဓိကသော့ချက် ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် မြေအောက်ခန်းရှိ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ အားလုံးကို အမျိုး အစားခွဲခြားကာ စနစ်သိုလှောင်ရာနေရာ အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်လေ၏။

မထွက်ခွာမီ သူသည် သခင်လေးဝမ်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး ချိတ်ပိတ်ထားသော စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုနှင့် အအေးခံ သေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“ဒီအထဲမှာ အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ ပင်နီဆလင် ရဲ့ အပြည့်အစုံ ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ် ပါဝင်တယ်... ရိုးရှင်း အောင် ပြုလုပ်ထားတဲ့ ဗားရှင်းဖြစ်ပေမဲ့ လက်ရှိ စက်မှုလုပ်ငန်း စံနှုန်းတွေအတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်... မူလမှိုမျိုးစေ့ နမူနာကတော့ အအေးခံသေတ္တာထဲမှာ ရှိတယ်...”

ဖန်းဟန်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော လေးနက်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

“ဒီအရာက ငါတို့အဖွဲ့ကနေ မိခင်နိုင်ငံတော်ကို ပေးတဲ့ ဒုတိယမြောက် လက်ဆောင်ပဲလို့ အထက်ကို ပြောလိုက် ပါ... ဒါကို အမြန်ဆုံး အများအပြား ထုတ်လုပ်နိုင်ဖို့နဲ့၊ ကမ္ဘာကြီးကို တည်ငြိမ်စေဖို့၊ ပြီးတော့ ငါတို့ နဂါးနိုင်ငံ လိုအပ်တာတွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ အသုံးပြုကြပါလို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ...”

သခင်လေးဝမ်သည် ပါးလွှာသော စာရွက်စာတမ်းကို ယူလိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်များမှာ ပေါင်တစ်ထောင် ခန့် အလေးချိန်ရှိသော အရာတစ်ခုက ဖိချထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မနည်းကိုင်ထားရသည်အထိ တုန်ယင် နေခဲ့ပေတော့သည်။

ဤလက်ဆောင်ကို ပေးအပ်ခြင်းမှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေ၏။

ဤသည်မှာ ဖန်းဟန်နှင့် သူ၏ လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်း သည် နိုင်ငံတော်၏ အကူအညီလိုအပ်နေသော ရိုးရှင်းသည့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သူတစ်ဦးမျှ မဟုတ်တော့ဘဲ ကြီးမားလှသော မဟာဗျူဟာမြောက် တန်ဖိုးရှိသည့် နိုင်ငံတော် ၏ အခိုင်မာဆုံးနှင့် အတုနှိုင်းမဲ့ မဟာမိတ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားမည်ဆိုသော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်ပေ တော့သည်။

သူသည် ဖန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ ဤအချိန် ၌ စကားလုံးများမှာ မလုံလောက်နိုင်တော့ပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိနေတော့၏။

*ငါ အံ့သြကြည်ညိုမိနေပြီ...။