အခန်း ၂၄၀

အခန်း (၂၄၀)

ဘုရင်မင်းမြတ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် နန်ယန်၏ အသွင်သစ်

လွန်ခဲ့သော တစ်စက္ကန့်က ခေတ်သစ်မြို့တော်၏ နီယွန်မီးရောင်များနှင့် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုများကြားတွင် ရှိနေခဲ့ လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ပြင်းထန်လှသော မူးဝေမှုတစ်ခုက ဖန်းဟန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သံတူကြီးဖြင့် ထုနှက် လိုက်သကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အသိစိတ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသော နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားရင်း ညည်းတွား လိုက်မိ လေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ အေးစက်နေသော ကွန်ကရစ်နံရံများ ပျောက် ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး တုန်ယင်လှုပ်ခတ်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်များနှင့် အခန်းတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေ သည့် စန္ဒကူးနံ့တို့က အစားထိုးနေရာယူလာခဲ့လေသည်။

သူ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ခေတ်သစ်မြို့တော်၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများမှာ လုံးဝ တံခါးပိတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ရိုးရှင်းသော သစ်သား ပရိဘောဂများနှင့် လှုပ်ခတ်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်များက သူ၏ ရက်အတော်ကြာ တင်းမာနေခဲ့သော အာရုံကြောများကို ချက်ချင်းပင် ပြေလျော့သွားစေခဲ့လေ၏။

သူ ပထမဆုံးလုပ်လိုက်သည့်အရာမှာ လျှို့ဝှက်အခန်း၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရေချိုးခန်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် သူ၏အတွက် အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ချေသည်။

ကြီးမားလှသော သစ်သားစည်ပိုင်းကြီးထဲတွင် ရေနွေးငွေ့များ ထောင်းထောင်းထနေပြီး သွေးလည်ပတ်မှုကို ကောင်းမွန်စေကာ ကြွက်သားတင်းမာမှုများကို ပြေလျော့စေနိုင်သော ဆေးမြစ်များက ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လွင့်မျောနေလျက်ရှိလေ၏။

ဤကမ္ဘာတွင် သူ အမြတ်နိုးဆုံးဖြစ်သော အမျိုးသမီးလေးဦးဖြစ်သည့် လျူရူမေ၊ နန်ကုန်းယွင်ရှု၊ ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့က သူ့ကို တမ်းတမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စောင့်ကြိုနေကြ လေသည်။

“ခင်ပွန်း... ရှင် ပြန်ရောက်လာပြီပဲ...”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ပျော်ရွှင်နေသော ပျံလွှားငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပထမဆုံး ပြေးလာခဲ့ကာ သူ၏လက် မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားပြီး ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု အပြည့်ဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းလုံးလုံးလေးကို သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပွတ်သပ်နေခဲ့လေ၏။

“ဟုတ်တယ်... ကိုယ် ပြန်ရောက်ပြီ...”

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို ညှစ်လိုက်ကာ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရလေ သည်။

“မြန်မြန်... ရေချိုးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ... ခင်ပွန်းက ခရီးရှည်ကြီးကနေ ပြန်လာရတာဆိုတော့ အရမ်းပင်ပန်း နေမှာပေါ့...”

လျူရူမေသည် အလွန်ပင် နားလည်မှုရှိလှပေ၏။ သူမသည် ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး ရှေ့သို့တိုးကာ သူ့အား အဝတ်အစားများ ချွတ်ပေးရန် ကူညီပေးလိုက်လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှုနှင့် ပိုင်ကျီရိုတို့သည် အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြလေ၏။ တစ်ဦးက သန့်ရှင်းသော တဘက်ကို ယူဆောင်လာပြီး နောက်တစ်ဦးကမူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အရသာရှိလှသည့် မုန့်များကို ယူဆောင် လာခဲ့လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဖန်းဟန်သည် ရေနွေးငွေ့များကြားတွင် သက်တောင့်သက်သာ စိမ်နေရင်း ဤတော်ဝင်ဆန်လှ သော ပြုစုယုယမှုများကို ခံစားနေခဲ့လေ၏။

ပိုင်ကျီရိုသည် သူ၏အနောက်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လက်ကလေးများဖြင့် သူ၏ ပခုံးများကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးနေခဲ့လေသည်။

လျူရူမေသည် သူ၏ ကျောပြင်ကို ဂရုတစိုက် သုတ်သင်ပေးနေကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ငှက်မွေးလေး တစ်ခုက သူ့အား ပွတ်တိုက်သွားသကဲ့သို့ ညင်သာလှပေ၏။

အသွက်လက်ဆုံးဖြစ်သည့် ပိုင်ရွှီကျန်းကမူ ကြည်လင်နေသော ကွေ့ဟွာမုန့်လေးတစ်ခုကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ခဲအို... ချိုရဲ့လား...”

နန်ကုန်းယွင်ရှုသည် ဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏ခွက်ထဲသို့ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းများ ထပ်မံဖြည့်တင်းပေးကာ သူ ‘တံခါးပိတ်တရားကျင့်’ နေစဉ်အတွင်း နန်ယန်စီရင်စု၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ပြောပြနေခဲ့ လေသည်။

“သခင်ကြီး မရှိတဲ့အချိန်မှာ နန်ယန်က အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်...”

နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ အသံမှာ ကြည်လင်သာယာနေပြီး ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ဂုဏ်ယူမှုများလည်း ပါဝင်နေလေ သည်။

“ခင်ပွန်းရဲ့ ဆေးဘုရားသခင် ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က ပြန့်နှံ့သွားကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင် ခရိုင်တွေဆီက ဒုက္ခသည် တွေက နန်ယန်ဆီကို မြစ်ရေတွေ စီးဝင်လာသလိုမျိုး အလုံးအရင်းနဲ့ ရောက်လာခဲ့ကြတယ်... ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် လူဦးရေ သုံးလေးသောင်းလောက်တောင် ရှိမယ်ထင်တယ်...”

ဖန်းဟန်သည် ပိုင်ကျီရို၏ နှိပ်နယ်ပေးမှုများကို ခံစားရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဉာဏ်ပညာများ တောက်ပနေလျက်ရှိလေသည်။

“သခင်ကြီး ရဲ့ အရင်က အကြံပေးချက်အတိုင်းပဲ ဒုက္ခသည်တွေအားလုံးကို စာရင်းသွင်းလိုက်တယ်... အဲဒီအထဲ က ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ အမျိုးသားတွေကို ရွေးချယ်ပြီး အရန်အခြေချစခန်း တချို့ ဖွဲ့စည်းလိုက်တယ်... အဲဒီ စခန်းတွေကို နျူအာနဲ့ မာပေါ်ကော့တို့က စီမံခန့်ခွဲပြီး မြို့ပြင်က မြေရိုင်းတွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ရယ်၊ ရေပေးဝေရေး နဲ့ လမ်းတွေ ဖောက်လုပ်ဖို့ရယ်အတွက် တာဝန်ပေးထားပါတယ်...”

“ကျွမ်းကျင်တဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေ အားလုံးကိုတော့ ရှင်းလင်ထျန်ကုန်းနဲ့ ကျွန်မတို့ အသစ်ဆောက်ထားတဲ့ အလုပ်ရုံတွေထဲကို ခေါ်ယူထားလိုက်ပါတယ်...”

“ဒီနေ့အချိန်မှာတော့ နန်ယန်က ဒုက္ခသည်တွေ အများကြီး ဝင်လာလို့ ကမောက်ကမ ဖြစ်မသွားတဲ့အပြင် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ စည်ကားပြီး တိုးတက်လာခဲ့ပါတယ်...”

“မြို့ထဲမှာ ဆန်ဈေးတွေက တည်ငြိမ်နေပြီး လုံခြုံရေးကလည်း ကောင်းမွန်လျ​က်ရှိပါတယ်... ဒီလို ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ခေတ်ကြီးထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ နေ့ရက်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ရတာက ခင်ပွန်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲလို့ လူတွေအားလုံးက ပြောနေကြပါတယ်...”

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်...”

ပိုင်ရွှီကျန်းက ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာလေးဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဝင်ပြောလိုက် လေသည်။

“ခဲအိုက အခုဆို လူတိုင်းအတွက် သက်ရှိနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ... မြို့ထဲက လူအများစုက ခဲအိုကို ဂုဏ်ပြု တဲ့အနေနဲ့ နတ်ကွန်းတွေ တည်ဆောက်ပြီး နေ့တိုင်း ဆုတောင်းပေးနေကြတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းဟန်၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော အောင်မြင်မှုခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ လေ၏။

ဤသည်မှာ သူ အလိုရှိခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ ချစ်ရသော အမျိုးသမီးကို ကာကွယ်ရန်၊ သူ၏ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းရှိ ပြည်သူများကို ကောင်းချီးပေးရန်နှင့် သူပိုင်ဆိုင်သော နိဗ္ဗာန်ဘုံလေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ ထိုရည်မှန်းချက်မှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အောင်မြင်လာနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပိုင်ရွှီကျန်း ခွံ့ကျွေးသော မုန့်ကို စားလိုက်ကာ မုန်တိုင်းမလာမီ ရရှိလာသော ရှားပါးလှသည့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေခဲ့လေသည်။

ကျင်းပေမြို့စားကြီး၏ သိန်းနှင့်ချီသော တပ်မတော်ကြီးမှာ နန်ယန်၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အချိန်မရွေး ကျဆင်းလာနိုင်သည်ကို သူ သိရှိထားလေ၏။

အခန်းထဲတွင် ရိုမန်တစ်ဆန်သော လေထုများ ပြည့်နှက်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အလောတ ကြီး လျှောက်လာသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“အရှင်...”

ထိုအသံမှာ မာပေါ်ကော့၏ အသံဖြစ်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လေးနက်သော လေသံက ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှုမှာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖန်းဟန်က ကိစ္စမရှိကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် လက်ကာပြလိုက်လေသည်။

“သူ့ကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်...”

မာပေါ်ကော့သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာခဲ့ပြီး ရေချိုးစည်ပိုင်းနှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ် တန့်လိုက်လေသည်။ သူသည် ရိုသေစွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ထိုမြင်ကွင်းကိုပင် မော့မကြည့်ရဲခဲ့ချေ။

“အရှင်... ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ...”

သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ မည်သည့်အရာကမျှ သူ့ကို မတုန်လှုပ်စေနိုင်သည့်အလား တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ် လေသည်။

“ပြောစမ်း...”

“မြောက်ဘက်မှာ တပ်စွဲထားပြီး ကျင်းပေမြို့စားကြီးရဲ့ တပ်စခန်းကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူလျှို တွေက ခုလေးတင်ပဲ စာပို့ခိုကနေတစ်ဆင့် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတစ်ခု ပို့လိုက်ပါတယ်...”

မာပေါ်ကော့၏ အသံမှာ တိုးညင်းနေသော်လည်း ထိန်းချုပ်မရသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပါဝင်နေလေ၏။

“ကျင်းပေမြို့စားကြီးရဲ့ တပ်စခန်းမှာ... ကြီးမားတဲ့ ကပ်ရောဂါကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေတယ်တဲ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူလျှိုတွေက အသက်အန္တရာယ်ကို ပမာမထားဘဲ ပေးပို့လိုက်တဲ့ ဖော်ပြချက်တွေအရ ကူးစက်ခံထားရတဲ့ စစ်သားတွေအားလုံးရဲ့ လက္ခဏာတွေက... နန်ယန်မြို့မှာ ကျွန်တော်တို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ လက္ခဏာတွေနဲ့ တစ်ထပ် တည်းပဲတဲ့အရှင်...”

သူ စကားပြောအပြီးမှာပင် ရေချိုးစည်ပိုင်းဘေးရှိ အမျိုးသမီးလေးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်၏ အပြုံးများမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အလွန်ပင် အေးစက်လှသော မျက်နှာထား တစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

*ကင်းထောက်တပ်ဖွဲ့... အနည်းငယ် လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်...*

စကားလုံးအချို့က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားခဲ့ပြီးနောက် အရာအားလုံးမှာ ရှင်းလင်းသွား ခဲ့လေတော့သည်။

“ဟား…ဟား…ဟား...”

သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ တိုးညင်းသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း ထိုအသံတွင် မည်သည့် နွေးထွေးမှုမျှ ပါဝင်မနေခဲ့ပေ။ တစ်ချိန်က နူးညံ့ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုရှိလှသော ရေချိုးခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ ပခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးနေသော ပိုင်ကျီရိုပင်လျှင် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပင့်တက်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များတွင် ရှေးဟောင်းရေခဲ တုံးကြီးများ ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ကျင်းပေမြို့စားကြီး... မင်း ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ လက်ဆောင် ကတော့ အခု... သူ့ရဲ့ မူလပိုင်ရှင်ဆီကို ပြန်ရောက်သွား ခဲ့ပြီပေါ့လေ...”