အခန်း ၁၁၄၃
Vol. 109 Ch. 1143
အခန်း ၁၁၄၃ ယုထျန်းဟောင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း
"ဘုရားရေ... ငါ ဒီလိုမျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်ဆိုရင်လည်း ဖြစ်ပါစေတော့" လုံချန်း သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
သူသည် လက်ယာလက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အားကောင်းသော ချီဓားမြှောင် တစ်ချောင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး အဘိုးအိုထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုဓားသည် အဘိုးအို၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာကို မထိမှန်ခဲ့ဘဲ ဒူးခေါင်းကိုသာ ထိမှန်သွားခဲ့ရာ သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း မြေပြင်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။
"အား... ဒီကောင်စုတ်..." အဘိုးအိုက နာကျင်မှုကြောင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "အစောင့်တို့... သူ့ကို ဖမ်းကြစမ်း"
"ဦးလေးထျန်းဟောင်ရဲ့ မျိုးနွယ်စု ဖြစ်နေလို့သာ ငါ မင်းတို့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်လာမယ်ဆိုရင်တော့ သွေးချောင်းစီးရလိမ့်မယ်လို့ ကတိပေးတယ်" လုံချန်းက ခပ်အေးအေးနှင့် ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် သွေးထွက်သံယို မဖြစ်စေချင်သဖြင့် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူတို့အားလုံးကို နေရာမှန်ရောက်စေရန် ကြိုးစားနေစဉ် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုအား ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။
"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"
ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် လုံချန်းသည် ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုနေရာတွင် ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
"လင်း... မင်း ပိန်သွားလိုက်တာ" လုံချန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။
"လုံချန်း... နင် အသက်ရှင်နေတာလား" လင်းက ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် မေးလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် စောင့်ကြပ်သူများက လုံချန်းကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။
"ဘာလို့လဲ... ငါ သေတာကို လိုချင်နေတာလား" လုံချန်းက စနောက်သလို မေးလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းရဲ့ အစောင့်တွေကို လက်နက်တွေ ချခိုင်းလိုက်ပါ။ ငါ့ကို လက်နက်ချိန်တဲ့ လူတွေကို သတ်ပစ်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ တဖွားဖွား ပေါ်လာလို့ ငါ့ကိုယ်ငါ ထိန်းနိုင်မယ် မထင်ဘူး"
"အားလုံး... လက်နက်တွေ ချကြစမ်း။ နင်တို့ သေချင်နေကြတာလား" လင်းက လုံချန်း၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ လုံချန်း၏ စွမ်းအားကို သူမ သိရှိပြီးဖြစ်သည်။ ယခင်ကတည်းကပင် သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်လော။
ထိုနေ့က သူ သေသွားပြီဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ အကြီးအကဲများသည် နဂါးမြို့တော်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး လုံချန်းမှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့မိ၏။ သူသည် အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်လော။ အကြီးအကဲများက သူ့ကို မသတ်နိုင်သဖြင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် တော်ဝင်မြို့တော်အား ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်လော။
လင်း၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် အစောင့်များမှာ လက်နက်များကို ချကာ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ လင်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဒေါသထွက်ပြီး လက်နက်မချလျှင် သတ်ပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်နေရသနည်းဟု နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြရ၏။ သူမက သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူတို့ မသိရှာပေ။
"ကောင်းပြီ... ငါ ဦးလေးထျန်းဟောင်နဲ့ တွေ့ချင်တယ်။ သူ ဘယ်မှာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
လင်းသည် လုံချန်း၏ အနောက်ဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သဖြင့် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအခါ ယုထျန်းဟောင် အခန်းထဲမှ အလောတကြီး ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယုထျန်းဟောင်၏ မျက်လုံးများ လုံချန်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသော်လည်း မကြာမီပင် ပြုံးရယ်လိုက်သည်။
"အို... မင်းပါလား။ ငါ ဘယ်သူများလဲလို့ တွေးနေတာ။ မင်းကို မြင်ရတာ ငါ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာလိုက်လဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပေါ်တင် လျှောက်သွားနေရတာလဲ။ အမြင့်မြတ်ဆုံးဂိုဏ်းတွေက မင်းကို လိုက်ရှာနေတာ မသိဘူးလား။ အခန်းထဲကို အမြန်ဝင်ခဲ့" ယုထျန်းဟောင်က လုံချန်းကို ဆူပူလိုက်ရင်း အထဲဝင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ပြုံးလျက် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
သူ ထင်ထားသည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယုထျန်းဟောင်သည် လူကြောက်တစ်ယောက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ သို့သော် သူသည် မကောင်းသောလူ မဟုတ်ပေ။ ယခင်ကတည်းကပင် သူ လုံချန်းကို ကူညီရန် ပြန်မလာခဲ့ခြင်းမှာ ၎င်းသည် မဖြစ်နိုင်မှန်း သိရှိနေ၍သာ ဖြစ်သည်။ သူ့အတွေးထဲတွင် လုံချန်းကို ကယ်တင်နိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိကြောင်း ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
သူသည် မိသားစုကို တန်ဖိုးထားသူဖြစ်ရာ မိသားစုနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံချန်းကို ကူညီချင်စိတ် မရှိ၍ မဟုတ်ပေ။
သူသည် မည်မျှ စိတ်ထားကောင်းကြောင်းကို ယခင်ကတည်းက သက်သေပြခဲ့ဖူးသည်။ လုံချန်း၏ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းချိန်၌ပင် သူ့သမီးကို လက်ထပ်ပေးရန် အသင့်ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လင်းက ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ စေ့စပ်ခြင်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သဖြင့် အရာရာ ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်ကပင် ယုထျန်းဟောင်သည် သမီးဖြစ်သူအတွက် ကိုယ်တိုင်လာရောက် တောင်းပန်ခဲ့ဖူး၏။ သူ သမီးကို လက်ထပ်ရန် အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းမှာ သမီးဖြစ်သူက အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခိုင်းပါက သေကြောင်းကြံမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ထားသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့အားလုံး... ဒီမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အပြင်မှာ လုံးဝ ထုတ်မပြောကြရဘူး" ယုထျန်းဟောင်က အစေခံများကို သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် လုံချန်းကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် ယုထျန်းဟောင်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
"မင်းအိမ်လိုပဲ သဘောထားပါ" ယွီထျန်းဟောက်က ထိုင်ခုံတစ်ခုံပေါ် ထိုင်ချလိုက်ရင်း လုံချန်းကိုလည်း ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။
"ကျေးဇူးပါ ဦးလေးထျန်းဟောင်" လုံချန်းက ထိုင်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"မင်းကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်မြင်ရတာ ငါ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်။ မင်းတို့အားလုံး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့တာပဲ။ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။ ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကတော့ ပျက်သုဉ်းမသွားတော့ဘူး" ယွီထျန်းဟောက်က ဆိုလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့... ငါ မင်းကို တောင်းပန်ချင်သေးတယ်။ အဲဒီနေ့က ငါ မင်းကို လာမကယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါက အားနည်းလွန်းတော့ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ရွေးချယ်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီနေ့က ငါ ဘယ်လောက်တောင် နောင်တရခဲ့သလဲဆိုတာ မင်း မသိနိုင်ပါဘူး။ ငါ မလာခဲ့မိလို့ မင်း အသက်ဆုံးရှုံးရတယ်လို့ အမြဲ ခံစားနေခဲ့ရတာ" သူက ခေါင်းကို ငုံ့လျက် ဆိုလိုက်၏။
"ဒီအဘိုးအိုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"
"ဦးလေးထျန်းဟောင်... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ခေါင်းမော့ပါ။ ဦးလေး ဘာမှ မှားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သာမန်လူ ဘယ်သူမဆို ဒီလိုပဲ လုပ်ကြမှာပါ။ ဦးလေးမှာလည်း စောင့်ရှောက်ရမယ့် မိသားစု ရှိတာပဲလေ" လုံချန်းက ဖြေလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပါ" ယုထျန်းဟောင်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။ "ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ မထိုက်တန်မှန်း ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲဆိုတာ ဦးလေး စိတ်မဝင်စားဘူးလား" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။
"မင်း အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂိုဏ်းတွေဆီကနေ ပုန်းရှောင်ဖို့ ရောက်လာတာလား။ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်း ဒီမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ပုန်းနေချင်သလဲ ပုန်းနေလို့ရတယ်။ ဘယ်သူမှ သတင်းပေါက်ကြားမှာ မဟုတ်ဘူး။ မျိုးနွယ်စု အပြင်မှာ မင်းကို ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ဘူး မဟုတ်လား" ယုထျန်းဟောင်က မေးမြန်းလိုက်၏။
"တစ်ယောက်ယောက်များ မင်းကို မြင်သွားခဲ့ရင် ငါ့ကို ပြောပြပါ။ အဲဒီလူရဲ့ ပါးစပ်ကို အသေအချာ ပိတ်ထားလိုက်မယ်"
"ဦးလေးထျန်းဟောင်... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ဂိုဏ်းတွေဆီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပါပြီ။ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ပြုံး၍ ဖြေလိုက်သည်။
"တကယ်လား။ သတင်းကောင်းပဲ။ ဒါဆို မင်း လွတ်မြောက်သွားပြီပေါ့။ နေပါဦး... ဒါဆို မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ ငါ့ကတိကို တည်ဖို့ ရောက်လာတာလား။ မင်း လင်းကို လက်ထပ်ချင်လို့လား" ယုထျန်းဟောင်က အံ့အားသင့်လျက် မေးလိုက်သည်။
"အဟွတ်... အဟွတ်..."
ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ချောင်းဆိုးသွားခဲ့ရတော့သည်။ ဤလူကြီးက အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ကောက်ချက်ချလိုက်ရသနည်း။